11.6.07

Εργάτες στις ΗΠΑ - λίγο πάνω από τη δουλεία

Η Barbara Ehrenreich είναι αμερικανίδα δημοσιογράφος, η οποία δέχθηκε, προ ολίγων ετών, την πρόκληση του διευθυντή της, στο περιοδικό Harper's Bazaar και μπήκε στην αγορά εργασίας της χώρας της ως ανειδίκευτη εργάτρια, επιδιώκοντας να καταγράψει πως ζουν και πως τα βγάζουν πέρα, αν τα βγάζουν πέρα, οι εργάτες στις ΗΠΑ.

Ο λογος για το 20- 25% της εργατικής δύναμης, το οποίο εργάζεται με αμοιβή κάτω των επτά δολαρίων (5,4 ευρώ) την ώρα - μάλιστα το 10% της εργατικής δύναμης των ΗΠΑ εργάζεται με αμοιβή κάτω των 6.05 δολαρίων την ώρα. Πάντα ανασφάλιστοι, φυσικά. Η δημοσιογράφος κατέγραψε την εμπειρία της ως χαμηλόμισθη εργάτρια στο βιβλίο της "Πενταροδεκάρες - Πως να (μην) τα βγάλεις πέρα στην Αμερική" [Nickel and Dimed - On (Not) Getting By in America].

Συγκλονισμένη από το βιβλίο, μετάφρασα κάποια αποσπάσματα για το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΑΡΔΗΝ. Δε χωρούν όλα σε ένα ποστ, βέβαια. Ας είναι - έστω αυτά που χωρούν.

"Εκείνο που δεν συνειδητοποιείς όταν αρχίζεις να πουλάς το χρόνο σου με την ώρα, είναι ότι αυτό που πουλάς είναι η ίδια σου η ζωή".

"Το αληθινό ερώτημα δεν είναι πόσο καλά τα πήγα στη δουλειά, αλλά πόσο καλά τα πήγα στη ζωή γενικώς, που περιλαμβάνει την διατροφή και την διαμονή μου. Το γεγονός ότι αυτά τα δύο αποτελούν διαφορετικά ερωτήματα, οφείλω να το υπογραμμίσω αμέσως. Στους φανφαρονισμούς των πολιτικών περί αλλαγών στην κοινωνική πρόνοια, ακούμε και μαθαίνουμε πως μία δουλειά είναι ένα εισιτήριο απομάκρυνσης από τη φτώχεια και ότι το μόνο που φταίει για την ύπαρξη ανθρώπων που ζουν από τα επιδόματα της πρόνοιας είναι το γεγονός ότι όλοι αυτοί δε βγαίνουν στην παραγωγή, δεν πιάνουν μια δουλειά.. ε λοιπόν έπιασα μια δουλειά, κάποτε έπιασα και παραπάνω, αλλά οι βαθμοί μου στο πεδίο της επιβίωσης είναι πολύ κατώτεροι από αυτούς που πέτυχα ως καλή εργαζόμενη. Στα μικρά πράγματα ήμουν πολύ οικονόμα. Δεν έβγαινα βόλτες για ψώνια, δεν αγόρασα καλά ρούχα ή άλλα πράγματα που συνήθως υποσκάπτουν το εισόδημα του φτωχού. Με το φαγητό, τα κατάφερα σχεδόν άριστα: πολύς κιμάς, φασόλια, τυρί και νουντλς όταν είχα κουζίνα - αλλοιως φαστ φουντ που κατάφερα να το κρατήσω στα εννιά δολάρια τη μέρα.[...] Αλλά, ακόμη κι έτσι, το να μείνω κάπου ήταν πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα"
"ότι κι αν υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι (για την ωρομίσθια αμοιβή), γεγονός είναι πως οι εργοδότες αποφεύγουν τις αυξήσεις, ακόμη και αυτές που φαίνονται αναπόφευκτες, με ότι κόλπο μπορεί κανείς να φανταστεί. Είχα την ευκαιρία να το συζητήσω με ένα από τα δικά μου αφεντικά. Παραπονιόταν πως, αν έβρισκε αρκετούς εργάτες θα διπλασίαζε τις δουλειές του εν μία νυκτί. Τον ρώτησα γιατί δεν αυξάνει την αμοιβή. Ήταν σαν η ερώτηση να πέρασε και να μη τον άγγιξε. "Μα προσφέρουμε ωράριο μητέρας" μου απάντησε, εννοώντας ότι θεωρητικά για όσες είχαν παιδιά η βάρδια τελείωνε στις τρεις. "Με κάτι τέτοιο, πως μπορεί κανείς να παραπονιέται για τα λεφτά;". Πιστεύω πως το τζάμπα πρωϊνό - ντόνατς και κουλούρια- που μας προσέφερε, ήταν η μόνη υποχώρηση προς τους εργάτες του που θα έκανε ποτέ.

Ομοίως, το Γουόλ Μαρτ (σσ μεγάλη αλυσίδα σουπερ μάρκετ) στα οποία εργάστηκα, προσέφεραν μία φορά την εβδομάδα τζάμπα ντόνατς στους εργαζόμενους, υπό τον όρο ότι θα έκαναν το διάλειμμα τους την ώρα που μοιράζονταν τα ντόνατς. Όπως είχε αποδείξει και έρευνα του Louis Uchitelle στους New York Times, οι περισσότεροι εργοδότες είναι έτοιμοι να προσφέρουν ότι μπορούν να φανταστούν - γεύματα, δωρεάν μεταφορά, εκπτώσεις για το προσωπικό - αρκεί να μη δώσουν αυξήσεις. Κι αυτό γιατί, όπως ομολογούν, όλα αυτά μπορείς να τα πάρεις εύκολα πίσω, αν οι αλλαγές στην αγορά δημιουργήσουν τις συνθήκες. [...] και γιατί οι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν, ζητώντας καλύτερη αμοιβή ή αναζητώντας καλύτερα αμειβόμενες δουλειές;

Το συμπέρασμα πίσω από το νόμο της αγοράς και της ζήτησης, όπως αυτός εφαρμόζεται στην εργασία, είναι πως οι εργάτες θα μπουν στη σειρά σαν μπίλιες πάνω σε κεκλιμένο επίπεδο, πηγαίνοντας προς τις πιο καλοπληρωμένες δουλειές, είτε εγκαταλείποντας τους απείθαρχους εργοδότες πίσω είτε υποχρεώνοντάς τους να πληρώσουν. "Το οικονομικό υποκείμενο", αυτή η αφηρημένη κατασκευή της επιστήμης των οικονομικών, υποτίθεται ότι θα κάνει τα πάντα, εντός συγκεκριμένων ορίων, για να μεγιστοποιήσει τι οικονομικό του πλεονέκτημα.

Μπερδευόμουν, αρχικά, από αυτή την έλλειψη δράσης εκ μέρους των συναδέλφων μου εργατών. Γιατί δεν εγκατέλειπαν αυτή εδώ για μία πιο καλοπληρωμένη δουλειά; Ένα μέρος της απάντησης βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν περισσότερες τριβές από τις μπίλιες, κι όσο φτωχότεροι είναι, τόσο πιο πολύ περιορίζεται η δυνατότητά τους για μετακίνηση. Οι άνθρωποι που δουλεύουν με χαμηλό μεροκάματο και δεν έχουν αυτοκίνητο συνήθως εξαρτώνται από κάποιον συγγενή να τους πάει στη δουλειά και να τους παραλάβει, κάποτε σε μια διαδρομή που περιλαμβάνει και στάση σε παιδικό ή σχολείο ή στο σπίτι της μπέιμπυ σίττερ. Αλλάζεις, δηλάδή, τόπο εργασίας και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα τεράστιο τοπογραφικό πρόβλημα ή, στην καλύτερη περίπτωση, έναν απρόθυμο οδηγό να πείσεις. Για όσους έχουν αυτοκίνητο, υπάρχει πάντα το ζήτημα της τιμής της βενζίνης, για να μην αναφερθώ στη γενικότερη φασαρία για την εύρεση εργασίας, που είναι βέβαια πολύ πιο επαχθής για τους μη έχοντες αυτοκίνητο, που απαιτεί πολλές μετακινήσεις, υποβολή πολλών αιτήσεων, συνεντεύξεις, επισκέψεις σε ιατρεία για να υποβληθείς στο τεστ για ναρκωτικά (σσ υποχρεωτικό σε πολλές δουλειές, στις ΗΠΑ). Κι από πάνω, είναι η απροθυμία να αλλάξεις το διάβολο που ξέρεις με το διάβολο που δεν ξέρεις, ακόμη κι αν ο δεύτερος κουνάει μπρος στη μύτη σου καλύτερη ωρομίσθια αμοιβή. Σε κάθε νέα δουλειά χρειάζεται να αρχίζεις από την αρχή, άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Κι είναι και κάτι ακόμη στο οποίο οι εργάτες χαμηλών εισοδημάτων διαφέρουν από το "οικονομικό υποκείμενο": για να δουλέψουν οι νόμοι της οικονομίας, πρέπει οι παίχτες να είναι καλά πληροφορημένοι για τις επιλογές που έχουν. [...] Ο χαμηλά αμειβόμενος δεν ξέρει τι παίζει στην αγορά. Έχει οδηγό μόνο τις χειρόγραφες επιγραφές που ζητούν εργάτες και τις αγγελίες, κι όλα αυτά ποτέ δε γράφουν πάνω την αμοιβή. Οι πληροφορίες για το ποιός πληρώνει τι και που, εδώ θα πρέπει να ταξιδέψουν στόμα με στόμα και για ανεξήγητους πολιτιστικούς λόγους αυτή είναι μία πολύ αργή διαδικασία που δεν μπορείς και να την εμπιστευθείς. [...]

Υπάρχει ένας κώδικας σιωπής στις κοινωνίες μας. Ομολογούμε τα πάντα - σεξ, έγκλημα, αρρώστεια, αλλά κανείς δε θέλει να πει πόσα βγάζει και πως τα βγάζει. Το ταμπού αυτό είναι κάτι στο οποίο οι εργοδότες μπορούν πάντα να υπολογίζουν. Και μάλιστα είναι ένα ταμπού που δουλεύει πολύ πιο αποτελεσματικά στους χαμηλά αμειβόμενους, γιατί σε μια κοινωνία που διαρκώς χαίρεται για τους εκατομμυριούχους των νέων τεχνολογιών και τους πολυεκατομμυριούχους αθλητές της, οι άνθρωποι που βγάζουν επτά ή το πολύ δέκα δολάρια την ώρα νοιώθουν εγγενώς κατώτεροι. Κι έτσι μπορεί να μη μάθουν ποτέ ότι, ας πούμε, το κατάστημα Τάργκετ λίγο πιο κάτω πληρώνει καλύτερα από το Γουόλ Μαρτ, ακόμη κι αν δουλεύει η νύφη τους στο Τάργκετ. Και, φυσικά, οι εργοδότες κάνουν ότι μπορούν για να κρατούν σε αυτή την κατάσταση τους εργάτες".

"Όταν ένας από μας ένοιωθε ναυτία ή δεν άντεχε άλλο, κάποιος θα φρόντιζε το τραπέζι ή θα κουβαλούσε τα πιάτα που αντιστοιχούσαν. Αν κάποιος από μας έβγαινε κρυφά για να καπνίσει ή να ουρήσει, οι υπόλοιποι βάζαμε τα δυνατά μας για να μη γίνει αισθητή η απουσία από τα όργανα της τάξεως του εταιρικού ορθολογισμού.
Ως τον Απρίλιο του 1998, δεν υπήρχε επισήμως δεκτό και νομοθετημένο το δικαίωμα στο διάλειμμα από την εργασία για τη χρήση της τουαλέτας. Σύμφωνα με τους Μαρκ Λίντερ και Ίγκριντ Νιγκάρντ, συγγραφείς του Void Where Prohibited: Rest Breaks and the Right to Urinate on Company Time (Cornell University Press, 1997) "το δικαίωμα να επισκεφθείς την τουαλέτα, για να ουρήσεις ή εκκενώσεις, σε χρόνο εργασίας, δεν βρίσκεται ψηλά στη λίστα των κοινωνικών ή πολιτικών θεμάτων που στηρίζουν ή ζητούν οι επαγγελματίες ή τα στελέχη, όσοι δηλαδή απολαμβάνουν δικαιώματα που η εργατική τάξη ούτε να τα ονειρευτεί δικαιούται. ... (Στην έρευνά μας) οι εργάτες έμεναν κόκκαλο από την απλοϊκή πίστη όσων είναι έξω από το χορό και νομίζουν πως οι εργοδότες τους επιτρέπουν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους για να πραγματοποιήσουν βασικές σωματικές ανάγκες. Μία εργάτρια εργοστασίου, στην οποία απαγόρευαν την επίσκεψη στην τουαλέτα, καθ' όλη τη διάρκεια της εξάωρης βάρδιας της, εκκένωνε πάνω σε πανάκια που φορούσε κάτω από τη στολή της. Μία δασκάλα νηπιαγωγείου σε σχολείο χωρίς βοηθητικό προσωπικό έπρεπε να σέρνει και τα είκοσι παιδάκια μαζί της στην τουαλέτα και να τα βάζει στη σειρά έξω από την τουαλέτα, ενώ έκανε την ανάγκη της".

"Στο νέο τρόπο εφαρμογής του νόμου της αγοράς και της ζήτησης, οι δουλειές είναι τόσο φτηνές -ειδικά αν τις μετράς με την αμοιβή - που οι εργάτες ενθαρρύνονται να πάρουν όσο περισσότερες μπορούν"

"Ίσως είναι η κακά αμειβόμενη εργασία που σε κάνει να νοιώθεις σαν παρίας. Όταν βλέπω τηλεόραση τρώγοντας το βραδυνό μου, βλέπω ένα κόσμο στον οποίο όλοι βγάζουν πάνω από 15 δολάρια την ώρα, και δε μιλάω για όσους λένε ειδήσεις. Οι κωμωδίες και τα δράματα έχουν ήρωες σχεδιαστές μόδας και δασκάλους και δικηγόρους, κι εύκολα ο εργαζόμενος σε ένα φαστ φουντ ή στη λάτζα νοιώθει ως ανωμαλία ενώ τα βλέπει - ο μόνος, ή ένας από τους ελάχιστους που μείναν έξω από το πάρτυ. Και κατά κάποιο τρόπο έχει δίκηο: οι φτωχοί έχουν εξαφανιστεί από την κουλτούρα μας γενικά, από τις πολιτικές ρητορείες και τις αναζητήσεις των διανοουμένων, αλλά κι από την καθημερινή μας διασκέδαση. Ακόμη κι η θρησκεία μοιάζει να μην έχει τίποτε να πει για τη δυστυχία των φτωχών. Οι έμποροι τα κατάφεραν και πέταξαν το Χριστό έξω από το ναό."

Barbara Ehrenreich ¨Nickel and Dimed - On (Not) Getting By in America", εκδ. Metropolitan Books, Νέα Υόρκη, 2001.


O φίλτατος Π. με ενημέρωσε μόλις ότι το βιβλίο της Έρενράιχ έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τα Ελληνικά Γράμματα το 2004 (μτφ Ντέπη Ταχίνη) κι έχει τον ελληνικό τίτλο "Με πενταροδεκάρες". Τον ευχαριστώ και το σημειώνω - γιατί δεν το είδα ποτέ αυτό το βιβλίο στα ελληνικά, δεν ξέρω...

15 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Greg έφα...

Αυτοί οι εργάτες (φοιτητές, λαθρομετανάστες, μανάδες κ.ά) κάνουν τις δουλειές (των 5,5$/ώρα) που δεν κάνουν οι άλλοι...

Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει...

Δεν ξέρω πότε θα αντιδράσουμε όλοι μας, αλλά τις περισότερες πιθανότητες τις δίνω στους Αμερικανούς για την πρωτιά...

Γιατί και η πλειονότητα των πλέον καλοπληρωμένων, αντιμετωπίζει τη ζωή σαν χρόνο εργασίας! Δεν είναι απλά πολιτικό το θέμα. Είναι βιασμός της φύσης πλέον...

6/11/2007 08:18:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

5,4 euro την ωρα;

Δηλαδη 5,4*8=43.2 euro την μερα;

Δηλαδη 43.2 * 25 = 1080 euro τον μηνα;

Δηλαδη το 20% (ο 1 στους 5) παιρνει μονο 1080 euro το μηνα;

Πω πω !

6/11/2007 08:55:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Παίρνουν αυτά τα χρήματα ή λιγότερα, χωρίς δώρα, επιδόματα, συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,κοινωνική προστασία οποιουδήποτε είδους. Και χωρίς δημόσιες συγκοινωνίες, κοινωνικό τουρισμό κλπ κλπ κλπ

6/11/2007 12:13:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Μου αρεσει η παρατηρηση σου. Αμεσως εντοπισες την παγιδα, γιατι παραλιγο να μας βγαλω και κακοπληρωμενους :-)

Ας συγκρινουμε λοιπον τον επισημο βασικο του ευρωπαιου ελληνα (με τα εξτρα ενσημα/ασφαλειες/κρατησεις ΟΓΑ) κλπ με τα ξεφτιλα μαυρα λεφτα του υποσιτιζομενου λαθρομεταναστη (οχι τον επισημο βασικο).


Ο επισημος βασικος μας ειναι καπου στα 600. Μικρα-ξεμικτα δεν ξερω αλλα πιστευεις οτι αν ειναι τα καθαρα και του προσθεσω και τις κρατησεις ΙΚΑ ξεπερναει ευκολα τα 1080 οπως και να κανεις τις πραξεις?

Η πιστευεις οτι μονο το 20% των ελληνων παιρνουν τον βασικο (η ελπιζουν μια μερα να παρουν εστω τον βασικο και να γινει το ωραριο τους στο σουπερμαρκετ απο part time -> σπαστο 4 ωρες πρωι και 4 απογευμα fulltime και το μεσημερι βολτες γυρω απο το μαγαζι να περασει η ωρα)?

Η πιστευεις οτι δεν υπαρχει και εδω η κατηγορια αληθινα-μαυρα-και-ασχημα-αμοιβομενος (πχ αλβανος, πακισταν) που 1080 η 600 η ενσημο δεν τα βλεπει ουτε στο ονειρο του

Η πιστευεις οτι τηρειται το περιβοητο 8ωρο και σε ολες τις ανωθεν δικες μας κατηγοριες? Διοτι χωρις υπερωριες το per hour rate ειναι ακομα πιο οικτρο.

Η πιστευεις οτι εδω την γραμματεα βασικου μισθου την ταιζουν το μεσημερι φαγητο η της προσφερουν την στολη εργασιας (ταγιερ + μακιγιαζ) η τα μεταφορικα (με καμιονι, με μινι-βαν, με ποδηλατο) προς το δικηγορικο γραφειο που την απασχολει?

κλπ...

Γιαυτο σου λεω μεγαλο σοκ αυτο που μας εδειξες για την Αμερικη.

6/11/2007 02:34:00 μ.μ.  
Blogger akindynos έφα...

Mερικές παρατηρήσεις, μετά από σύντομο σερφαρισμα:
Το κατώτατο ημερομίσθιο, ορισμένο από την κεντρική κυβέρνηση, είναι 5,15 δολάρια. Φέτος αποφασίσανε να το αυξήσουν ώστε σε δύο χρόνια να φτάσει τα 7,25. Κάθε πολιτεία μπορεί, και όλες το κάνουν, να το ορίσει παραπάνω. Αρκετές είναι ήδη κοντά ή πάνω από τα 7,25. Εδώ τελειώνουν τα καλά νέα.

Σύμφωνα με την αμερικανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος, στο λογιστικό φύλλο Workers Paid Hourly Rates by Selected Characteristics: 2005, το 2,5% των ωρομίσθιων αμοίβεται με 5,15 ή λιγότερο. Κι αν θέλουμε να είμαστε εντελώς ακριβείς στην κατηγορία "ή λιγότερο" πάει το 1,9%. Αυτά ήταν τα κακά νέα.

Τα διαβάζεις-μ'ανοιχτό-το-στόμα νέα είναι δύο μικρά pdf στο Economic Policy Institute (αριστερών αποκλίσεων λέει). Βασικά δύο γραφήματα είναι, The minimum wage relative to the average wage, 1950-2006 και Real value of the minimum wage, 1950-2006

6/11/2007 04:33:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κατ αρχήν, θα παρακαλούσα να διαλέξεις ένα νικ, για να μη μιλάω στο τίποτε. Δεύτερον, καλό θα ήταν να διαβάσεις το βιβλίο.

Το περ άουρ ρέητ δεν είναι διαίρεση μισθού στην αμερική, είναι ωρομίσθιο χωρίς κανένα δικαίωμα. Δουλεύεις πληρώνεσαι. Δε δουλεύεις δεν πληρώνεσαι. Και δεν έχεις κανένα δικαίωμα, ούτε μπορείς να εγείρεις καμμίαν απαίτηση.

Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη συμβάσεις, κοινωνική πρόνοια, νομοθετική ρύθμιση, συλλογικές διαπραγματεύσεις, δυνατότητα αντιδράσεων κλπ κλπ

Στην Ελλάδα δεν είσαι ωρομίσθιος, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων. Δεν ζεις με το βασικό μείον τα μεροκάματα ασθενείας, μείον τις μέρες προβλήματος του παιδιού κλπ Στην Ελλάδα, με το βασικό, ζεις με 14 μισθούς, άδειες γονικές, επιδόματα γονικά, επίδομα γάμου, δικαίωμα να ασθενήσεις. Ακόμη, δικαιούσαι και να πας τουαλέτα ή να πιείς νερό ή να τεντωθείς εν ώρα εργασίας. Κι αν το αφεντικό παραβεί το νόμο και το κυνηγήσεις, δικαιώνεσαι χωρίς να χρειαστεί να καταστραφείς οικονομικώς.

Και, βεβαίως, δε μιλάμε για μετανάστες. Το βιβλίο αναφέρεται στους εκατό τοις εκατό αμερικάνους πολίτες. Η σύγκρισή σου, λοιπόν, ας περιοριστεί στους Έλληνες.

Με απλά λόγια, ευτυχώς ακόμη δε γίναμε Αμερική. Κι επειδή βαδίζουμε προς τα εκεί (εδώ έχεις δίκηο), κι επειδή ο εγωισμός και η διάσπαση του κοινωνικού ιστού μας καταντούν να μη κοιτάμε το σύνολο αλλά εαυτόν, καλό θα ήταν να βλέπουμε πως επιθυμούν να μας κάνουν και να έχουμε μάτια σαν του Λιόντα του ληστή.

6/11/2007 04:33:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ακίνδυνε, γράφαμε μαζί. Πάω να διαβάσω τα σχετικά σου.

6/11/2007 04:38:00 μ.μ.  
Blogger Thief42 έφα...

Πάντως στην (μάταιη) σύγκριση αμερικάνου και έλληνα χαμηλόμισθου πρέπει να μετρήσει και το νοίκι. Πληρώνω για το σπίτι μου 320Ε. Όσοι αμερικάνοι έχουν έρθει εδώ (3-4) και συζητήσαμε το θέμα μου είπαν ότι για το ίδιο σπίτι (δεν είναι και έπαυλη) θα πλήρωνα 700-800$. Ηδη λοιπόν η αμερικάνοι ξεκινάν με μειονέκτημα 200-300$.
Στην σωστή παρατήρηση ότι εκεί τα υπόλοιπα πράγματα (φαί, ρούχα ...) είναι πιο φτηνά, να απαντήσω ότι ναι, αλλά και οι καταναλωτικές ανάγκες μεγαλύτερες

6/12/2007 01:11:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

@mirando:
Λες:
Στην Ελλάδα δεν είσαι ωρομίσθιος, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων
ξεχνας:
...που γνωριζω απο την παρεα που εχω

Ειναι για μενα προφανες, χωρις καμια διαθεση αντιδικειας, οτι δεν ζεις ουτε Ελλαδα ουτε Αμερικη. Ουτε ο υπουργος εργασιας δεν θα ελεγε τετοια πραγματα. Πηγαινε σε οποιοδηποτε καφετερια και ψαξε για ΙΚΑ κλπ στις ζουμερες πιτσιρικες που δουλευουν εκει. Σε οποιαδηποτε οικοδομη και μετρα κεφαλια και κοιτα ποσα ενσημα κοψανε την μερα εκεινη. Δεν υπαρχουν ωρομισθιοι; Τραβα σε ενα σχολειο και κοιτα αν υπαρχουν και απο που ερχονται καθημερινα, ουτε καν για τα αληθινα ανυπαρκτα λεφτα, απλα για τα μορια μπας και στο μελλον στον ΑΣΕΠ παρουν 2% προβαδισμα. Αν δικαιουνται οι ωρομισθιοι γονικες αδειες; Χο χο χο... Αν δικαιουνται αδεια οι υπαλληλοι του ΙΚΑ την πρωτη χρονια που αλλαζουν εργοδοτη; Χα χα χα χα. Αν δικαιουνται οι συμβασιουχοι 14 μισθους; Μπες σε οποιοδηποτε παιδικο σταθμο και ρωτα τις κοπελιτσες να σου πουν για τον καλοκαιρινο μισθο μετα την αυτοδικαιη απολυση που συμβαινει καθε 8 μηνες. Κοιτα τους βοηθους των ηλεκτρολογων, υδραυλικων για συνταξιοδοτικα και γονεικες αδειες και ενσημα και ξυσιμο και τεντωμα. ΓΙα τα αφεντικα που παραβενουν τους νομους λες. Πηγαινε τωρα που εχει πανελλαδικες και δες τα μεταφορικα που εδωσαν στους επιτηρητες για να πανε οπου τους ειπαν να ειναι και ρωτα τους και ποτε πληρωνει ο εργοδοτης τους τις επιτηρησεις (μετα εννια με δεκα μηνες). Και καλυτερα μην πας στις βιομηχανιες (θυμασαι που τους βαζανε και τραγουδαγανε τον εθνικο υμνο της εταιρειας στο προαυλιο για να ξεκιναει η μερα καλα). Ψαξε να δεις με τι πληρωνονται ολοι οι νεοι δημοσιογραφοι, δικηγοροι κλπ. Κοιτα στα σουπερμαρκετ ποσο μπορει να σηκωθει, να ξηθει, να παρει τηλεφωνακια και να ριξει κατουρηματα κατα βουληση. Κοιτα στις ιδιωτικες ποσο προνοια υπαρχει. Τυροπιτα καθε μεσημερι πανω απο το Πισι (δεν φανταζομαι να νομιζεις οτι ολες οι γραμματεις κατεβαινουν στο εστιατοριο της εταιριας και τρωνε σαλατα με μοτσαρελα στο επισημο μισαωρο διαλειμα)...

Και αν βρεις και κανεναν που πληρωνεται τον βασικο ολοκληρο, ρωτα μπας και ανηκει σε κανα προγραμμα επιχορηγησης εργοδοτη (τυπου ΟΑΕΔ) γιατι ειναι πολυ προσωρινη η κατασταση του. Σε κανα δυο χρονια που τελειωνει η συγχρηματοδοτηση του μισθου θα φαει σβου...

Ασε ρε Μιραντολινα που θα παρω και το βιβλιο για την Αμερικη, αυτη μας μαρανε ...

Οσο για την επαγρυπνηση, προσεξε προς τα που κοιτας για το μπας και ερθουν ολα αυτα. Κοιτα και απο την αλλη μπας και φτασανε...

6/12/2007 06:35:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανώνυμε (τι έγινε, σου πέφτει βαρύ να γίνεις ψευδώνυμος;), πλην της παρέας που έχω, έχω επίσης συγκρουστεί με εργοδότες, πάει στα δικαστήρια ενώ υφιστάμην απειλές τύπου "δε θα ξαναβρείς ποτέ σου δουλειά" από τα γκαγκστεροαφεντικά, διατελέσει εργασιακή εκπρόσωπος, κλπ Έχω επανειλημμένα κάνει καταγγελίες στο συνδικαλιστικό μου όργανο και έχω πάει μάρτυρας εκεί που όλοι φοβόταν ότι αν πανε θα χασουν τη δουλίτσα τους. Έχω δουλέψει διετία με μπλοκάκι, έχοντας 22 χρόνια στην πλάτη μου (πολύ ακριβή για να με προσλάβουν, όπως ίσως καταλαβαίνεις) και έχω ζήσει με επίδομα ανεργίας μήνες (έχοντας κι ένα παιδί να θρέψω). Έχω δουλέψει νύχτα με μαύρο μεροκάματο, στην ίδια βάρδια με "ζουμερές πιτσιρίκες", έχω κάνει δουλειές του ποδαριού υπό συνθήκες παρανομίας, έχω εργαστεί ακόμη κι ως πωλήτρια όταν ήμουν φοιτήτρια. Λοιπόν, τις εξυπνάδες περί παρέας αλλού.

Σε όλα όσα λες συμφωνώ. Το ποσοστό μπορείς να το δεις και να αντιστοιχήσεις με το αμερικάνικο 20 ως 25% της ντόπιας εργατικής δύναμης, έξω οι μετανάστες; Αν το ελληνικό ποσοστό είναι 7%, όπως λένε οι σχετικοί, ε, είναι πολύ μικρότερο από το 20 ως 25% ουερ άι καμ φρομ. Το γεγονός ότι οι εργοδότες θα χαίρονταν πολύ να κάνουν το ποσοστό αμερικάνικο, δεν το αμφισβητώ. Όμως αυτή τη στιγμή βλέπω τα πράγματα ως έχουν.

Επειδή από ότι φαίνεται, δυσκολεύεσαι να το καταλάβεις: μιλάμε για το ποσοστό που ζει με το κατώτερο ημερομίσθιο. Μόνον κι αποκλειστικά για αυτό. Για τις συνθήκες δουλειάς και τον τρόπο ζωής μόνον και αποκλειστικά αυτού του ποσοστού. Αυτός που "θα φαει σβου" θα το φαει με δυό χρόνια ένσημα. Στην αμερική θα το φάει και δε θα του έχει μείνει τίποτε (μαλιστα μες πολύ λιγότερα χρήματα απ ότι ο έλληνας). Χαλια κατασταση το σβου κι εκμετάλλευση, και βεβαίως να ετοιμαστούμε για την επανάσταση άμα θες, αλλά ως τότε ας βλέπουμε καθαρά.

Υγ Αυτό με τον ύμνο της εταιρίας ήταν κανονική αμερικανιά - στο βιβλίο που δε θα αγοράσεις έχει ολόκληρο κεφαλαιο με τετοια. Ξέρεις να συνεχίζουν εν Ελλάδι; Γιατί στις ΗΠΑ υποχρεούνται.

6/12/2007 09:37:00 μ.μ.  
Blogger raslowbap έφα...

Επίσης κάτι πολύ σημαντικό με το θέμα του part time, είναι ότι τα αφεντικά και το κράτος χρησιμοποιούν το part time σαν ένα τρόπο μείωσης του δείκτη του ποσοστού ανεργίας

6/12/2007 11:02:00 μ.μ.  
Anonymous ξέρεις εσύ έφα...

Τι έγινε παίδες? Μόλις το πράμα σοβάρεψε, ούτ’ ένα μαλ…..σμένο σχόλιο?
Φιού-φίου κι όπου φύγει-φύγει?

Μιραντώ hold fast…καλώς...

6/13/2007 11:40:00 π.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Χαλια κατασταση το σβου κι εκμετάλλευση, και βεβαίως να ετοιμαστούμε για την επανάσταση άμα θες, αλλά ως τότε ας βλέπουμε καθαρά.

Δηλαδή άμα δούμε καθαρά ότι θέλουμε 10 χρόνια να φτάσουμε την Αμερική και ότι δεν είμαστε ήδη εκεί, θα αλλάξει κάτι;

Άντε απλά να γίνουμε περισσότερο αισιόδοξοι, και επομένως να επαγρυπνήσουμε λιγότερο.

6/14/2007 02:03:00 π.μ.  
Blogger expaganus έφα...

Πολύ ενδιαφέροντα αυτά όντως.
Μήπως αλήθεια ξέρετε για τους "εκπαιδευόμενους των προγραμμάτων Stage" του ΟΑΕΔ; Κάτι ταλαίπωρους που εργάζονται εφτάωρα με 22 ευρώ την ημέρα χωρίς ένσημα, και χωρίς να πληρωθούν όταν απουσιάσουν, και χωρίς επιδόματα αδείας, δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων κτλ, με μόνο αυτού το ότι αν λάβουν μέρος σε διαγωνισμό για πρόσληψη στο Δημόσιο θα έχουν περισσότερα μόρια;

6/16/2007 01:35:00 π.μ.  
Blogger Ελένη έφα...

ΣΥΝΘΗΜΑ ΣΕ ΤΟΙΧΟ "ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΩ"
ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ....

6/22/2007 11:21:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...