16.5.07

by any other name...

Στο μπαμπά Μπαντούκ για την υπομονή του (σβήνω γράφω, σβήνω γραφω, δε χωράμε στις λέξεις εντός μου, μα που θα πάει...), στους αδιάβροχους, την ελληνοφρένεια και τη Γκίζα μας (μα, πότε θα κάνει μπλογκ αυτό το κορίτσι;) που δροσίζουν τις μέρες μας στον καταραμένο τόπο, να τολμούμε να ανθίσουμε.


Γυρίζω και κοιτάω τις αυλές. Τώρα ξυπνάμε απ' τις έξι. Ραδιόφωνο και τριανταφυλλιές. Οι κυράδες με τα τσιτάκια από τα μαγαζιά που ξεχάσαν το χρόνο μα που τα βρίσκουν τα εμπριμέ τσιτάκια; αναρωτιόμουν πριν ανοίξω τα μάτια μου και δω που βρίσκουν τα μαύρα βγαίνουν πρωί, πριν κάψει ο ήλιος, να κλαδέψουν, να φροντίσουν, να κουβεντιάσουν με τα λέλουδα που καμιά γόβα στιλέτο δεν μπόρεσε να ονειρευτεί (που να τρυπήσει κιόλας...).
Συκιές, ροδιές, μουσμουλιές. Τα σπίτια σαν το σπίτι που μεγάλωσα. Αυλή, καφές και τάβλι. Κατάλευκες φανέλες, μαυρισμένα μπράτσα κι ιδρώτας χτίσαν κέραμο πάνω απ το κεφάλι μας, μας μορφώσανε, μας μεγαλώσανε. Κλισέ, μα στ αλήθεια σου λέω είμαστε ένας κι ένας. Στα δυτικά μεγαλώσαμε αλλοιώς. Σημαδέψαμε αλλοιώς τον κόσμο.
Όλα με τα χέρια τους. Δεν έχει κηπουρούς εδώ. Οι μεγαλοκοπέλλες με τα τσιτάκια και οι γέροντες με τα αδρά πέτσινα χέρια, που γίνονται απαλά κι ανάλαφρα σα φως πρωινό όταν αγγίζουν τις τριανταφυλλιές. Κι ύστερα καφενείο, πρέφα, βαρύγλυκος, ουζάκι, το άχθος της σύνταξης. Εκεί διδάσκονται τις τριανταφυλλιές;
Γύρισα σπίτι μου. Εκεί που οι τριανταφυλλιές. Τώρα ξέρω γιατί ποτέ δεν αγάπησα κανένα λουλούδι τόσο μα και γιατί τα τριαντάφυλλα του ανθοπωλείου μου φαίνονται πρόστυχα. Ξέρω γιατί στο στραγγιστό γιαούρτι χωρά μόνο μια κουταλιά μελάτα ροδοπέταλα και τίποτε άλλο. Γύρισα σπίτι μου και ετοίμασα τριαντάφυλλα για τα καλωσορίσματα. Κοπιάστε.

9 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Anonymous office_mate έφα...

Εντάξει λοιπόν!

5/16/2007 11:37:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Αν δεν έρθουμε για τα τριαντάφυλλα, θα περάσουμε για να φωτογραφίσουμε τις στεφανωμένες πόρτες σας... τις ανοιχτές.

5/16/2007 11:54:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Συκιές, ροδιές, μουσμουλιές.

5/17/2007 03:17:00 π.μ.  
Blogger northaura έφα...

ερχομαστε κουρασμενοι
(τα καλυτερα μεθυσια γινονται οπως τα καλυτερα γιαουρτια: με τριανταφυλλα αυλης)

5/17/2007 08:32:00 μ.μ.  
Blogger Suspect έφα...

- Υπομονη, θα ερθουν καλυτερες μερες.

- και αν λειπω;

5/19/2007 06:46:00 μ.μ.  
Blogger Paranoia έφα...

κι από κει το γλυκάκι το σοροπιαστό τριαντάφυλλο
και στο τέλος να γλύφεις στα κλεφτά το μικρό πιατάκι
κι η μάνα να σε χαστουκίζει...
καλησπέρα

5/19/2007 11:46:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Και γιασεμιά, Μιραντολίνα, γιασεμιές που έμειναν ανθισμένες όλο το χειμώνα, και-πόσο περίεργο- συνεχίζουν ακόμη...
Χάρηκα που το λες κι εσύ-άρα δεν είναι τα μάτια μου που τα βλέπουν όλα λουλουδιασμένα, είναι οι γειτονιές εδώ γύρω όμορφες, συγυρισμένες, ήσυχες και λουλουδιασμένες-ταμάμ για βόλτες βραδυνές...
:)

(μα, τι μου θύμισες... Όταν το παραρλάμα ήταν δίπλα στο ράδιο σίτυ-θυμάσαι? Κι είχε τόσο καπνό που σήκωνα το κεφάλι μου προς το ταβάνι για να ξεκλέψω καμιά ανάσα...)

5/20/2007 05:36:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ!!!!

Ελπίζω και ο εορτάζων προ ημερών υιός να αρχίσει να το απολαμβάνει όσο η γλυκύτατη μαμά του...

5/20/2007 09:23:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Επιστροφή στην "Ιθάκη" λοιπόν; Καλή Αρχή στην επιστροφή στις ρίζες. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να μην σκουρήνουν οι όμορφες αναμνήσεις από το παρόν.

5/20/2007 10:37:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...