10.9.07

Μια παλιά κουβέρτα

Σκέφτομαι τι να φορέσω. Και πως θα πάμε, και πόση ώρα χρειαζόμαστε και ποιός θα είναι κει - στις χαρές. Σκέφτομαι πριν δω τα γυαλιά στο δρόμο και το μηχανάκι και το ανακριτικό της τροχαίας. Πριν μαζευτούνε - είναι κάθε μέρα εδώ, στη γωνία-, πριν έρθουν να αποχαιρετήσουν. Μες στην νύχτα που, σκέφτομαι, ήρθε δροσερή επιτέλους. Σκέφτομαι ως αθάνατη σκέφτομαι αμαρτάνω και θεώνομαι. Δεκαπέντε και εικοσιδύο. Τους αφήνουν μπάλλες και σημειώματα και ζωγραφιές και στολίζουν τα μελό εφηβικά τους σημειώματα με καρδούλες, λουλουδάκια, το όνομά τους με κεφαλαία. Η μηχανή δεν είχε πινακίδα, δε φορούσαν κράνη. Η κολώνα γεμάτη λουλούδι, τα μαζεύει ο δήμος το πρωί, γεμίζει πάλι μες σε λίγη ώρα...

Και ύστερα ξεχνάω τον πλησίον θάνατο, γιατί "μαμά πονάω εδώ" και το κορμάκι το κλαράκι διπλώνει στα δυό, νεφρός ο αριστερός, και νοσοκομείο και εξετάσεις και φόβοι και προσευχή - Χριστέ μου, να μην είναι τίποτε σοβαρό, Χριστέ μου!- και δάκρυα δαγκωμένα και το ξέρει, και το χλωμό προσωπάκι συσπάται και "μαμά, μη κλαις, δεν πονάω τώρα, δες" και προσπαθεί να τεντωθεί, γενναίος μικρός άνδρας.

Δίπλα ο μικρός με την πλύση στομάχου, ήπιε όλο το φάρμακο, το νόστιμο φάρμακο, μα δε με μοιάζει, με νοιάζει που αργούν να δουν τον γιό μου και τα βάζω με τον εαυτό μου - μα, φέρτε κανένα γιατρό ακόμη - και που να είμασταν στο δημόσιο νοσοκομείο, είμαστε τυχεροί αλλά όλα αυτά είναι ξένα τώρα, και η καλωσύνη και η τύχη και η πριν συμπάθεια, τώρα πονάει, το μωρό μου πονάει και δεν υπάρχει γιατρός και δεν ξέρουν πότε θα τελειώσουν με την πλύση.

Δεν χρειάζεται τίποτε, να μην ανησυχώ, να πάμε σπίτι, περαστικό, να πίνει νερό, να τα φάρμακά του, προσέξτε τον και ελά πάλι τη Δευτέρα αν χρειαστεί ή πάρτε μας τηλέφωνο. Χαμογελάει, πέρασε ο πόνος, θέλει να πάμε στη γιαγιά - δε χορταίνει αγάπη.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξαναγίνομαι άνθρωπος σιγά- σιγά, σιγά-σιγά, η μνήμη θανάτου, τα παιδιά που χάθηκαν, οι μανάδες στα δημόσια νοσοκομεία με τα κορμάκια τα κλαράκια να σπαράζουν και ουρές μπροστά και ούτε ένας γιατρός, βουρκώνω και πονάω, οι μανάδες που θρηνούν τα παιδιά τους, δεκαπέντε και εικοσιδύο, και ύστερα, στο φανάρι, εμφανίζεται η γυναίκα στην άκρη του δρόμου, "κυρία, σε παρακαλώ, βρήκα να κοιμάμαι αλλά δεν έχω κουβέρτες, αν σας βρίσκεται μια παλιά κουβέρτα" και "θα περάσετε αύριο;" και "δεν πειράζει, όποτε περάσετε εδώ θα είμαι, μια παλιά κουβέρτα αν σας βρίσκεται" βουρκώνει και πονάει και εγκαταλείπεται.

Ξαναγίνομαι άνθρωπος που τον νοιάζει και πονάει και έχει καρδιά μα για μια στιγμή, μια τόση δα στιγμή, σκέφτηκα πως ήθελα το δικό μου παιδί να είναι πρώτο στην ουρά, πως ήθελα το γιατρό τώρα, όχι μετά από λίγο, πως αν κάποια δωρεά ηθική δε με κράταγε, αν το επίχρισμα πολιτισμού δεν είχε πιάσει έτσι καλά, θα ορμούσα μέσα, θα έβαζα μαχαίρι στο λαιμό της γιατρού: "πρώτα το μωρό μου, το παιδί μου πρώτα". Για μια στιγμη δε με ένοιαζε το αγόρι που ήπιε όλο το φάρμακο, οι μανάδες που θρηνούν τα παιδιά τους, η γυναίκα με την παλιά κουβέρτα. Ντρέπομαι, μα για μια στιγμή ήμουν νεκρή. Γνώρισα το θάνατο και τον άφησα να νικήσει.

6 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger NIEMANDSROSE έφα...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

9/11/2007 02:52:00 μ.μ.  
Blogger Dogma Nechayev έφα...

www.destroyathens.org

9/11/2007 05:00:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Πολύ θάρρος θέλει, Μιραντολίνα, το που εκφράζεις δημοσίως τέτοιες σκέψεις που όλοι μας κάνουμε.
Είχαμε μια κουβέντα προχθές, για την Αμαλία, και για το πόσο-παρ' όλες τις κουβέντες που έχουν γίνει, και τη δημοσιότητα και τις αντιδράσεις, πόσο έτοιμοι είμαστε παρ' όλα αυτά, όλοι, να δώσουμε και φακελάκι, και ότι άλλο χρειαστεί, αν πρόκειται για την υγεία του δικού μας ανθρώπου. Μπορεί να είναι ντροπή, μα είναι ανθρώπινο. Γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας; Δε λέω να γίνεται, όχι, χίλες φορές μακάρι να μπορούσαμε να μην ξεχωρίζουμε τους "άλλους" από τους "δικούς" μας. Μα δε γίνεται. Τόσος πόνος είναι πολύς για να τον αντέξει ο άνθρωπος.
Ελπίζω να ήταν περαστικά τουλάχιστον τα δικά σας.

9/12/2007 10:54:00 μ.μ.  
Blogger DIONYSOS έφα...

Το φακελάκι το δινουμε κορίτσια, όλοι την Κυριακή 16-9-07 στην κάλπη με το πρόγραμμα της επιλογής μας που προτιμάμε, είμαι ρεαλιστής. Αψογος ο λυρισμός του πονήματος,ευαισθησία που προκαλεί τον επιτηδευμένο μου κυνισμό και ξεσηκώνει την κρυμμενη μου ανασφάλεια.

9/14/2007 10:42:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ευχαριστώ για τις ευχές - και για την παρηγορία.

9/15/2007 09:55:00 π.μ.  
Blogger provato έφα...

διαμαντάκι το post αυτό. διαμαντάκι.

!!!

9/18/2007 10:30:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...