21.11.05

Το ίχνος της ακρίδας, η σκιά του δράκου


«Να θυμάσαι ότι ο σοφός άνδρας πάντα περπατά με το κεφάλι χαμηλωμένο, ταπεινός όσο η σκόνη…»

Είδε όλες τις ταινίες του Δράκοντα Λι Σάο, που η Δύση αποκαλεί Μπρους Λη. Είδε όλα τα επεισόδια της πρώτης περιόδου του τηλεοπτικού «Κουνγκ Φου». Αγάπησε τον Λι Σάο αλλά ταυτίστηκε με τον μικρό Κέην, τον Ακρίδα.

Το Σάββατο, μια μέρα πριν την εξέταση για ζώνη, τον κρατούσε ο παππούς. Ζήτησε και του δόθηκε – ο παππούς δε χαλάει χατήρια.

Τότε εθρήσκευσε συνειδητά πρώτη φορά. Θυσίασε τα μαλλιά του, κοινώνησε το ιερό, αποδέχθηκε το μύθο.

24 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Πάνος έφα...

«Να θυμάσαι ότι ο σοφός άνδρας πάντα περπατά με το κεφάλι χαμηλωμένο, ταπεινός όσο η σκόνη…»

Καλό, αλλά εντελώς έξω από τη δική μας (ελληνική) παράδοση και πρακτική. Στους 30 περίπου αιώνες του ελληνισμού, τους σοφούς άντρες με αυτή τη συμπεριφορά τους λένε ...σαλεμένους!

Ο λόγος: η ζωή κατά τον ελληνικό τρόπο σημαίνει κατά κύριο λόγο ΑΞΙΟΒΙΩΤΗ ζωή - μεταφράζεται σε πολιτική, οικονομική, υπαρξιακή ελευθερία. Όποιος τα αναζητά αυτά περπατά σεμνά και ταπεινά - αλλά με πλήρη συναίσθηση / συνείδηση / αυτοκατάφαση. Δεν έχει κανένα λόγο να παριστάνει πως είναι "σκόνη".

11/22/2005 12:14:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Νομίζω πως συνήθως τους σοφούς άνδρες με αυτή τη συμπεριφορά τους τοποθετούμε στους εν ασκήσει λάμψαντες, Πάνο μου. Όχι και τους 30 αιώνες ελληνικής παράδοσης, όντως. Στα δύο τρίτα όμως κάτι γίνεται...

Είναι μια ρήση του μάστερ Καν προς τον νεαρό Κέην, τον Ακρίδα, στο Κουνγκ Φου. Δεν είναι διδαχή εντόπιος, πάει να πει, αλλά κινέζικη εισαγωγής κι αναφορά στο αγαπημένο σήριαλ του κεκαρμένου.

11/22/2005 02:03:00 π.μ.  
Blogger akindynos έφα...

Χαρακτηριστική αντίδραση για το φονικό όπλο που ανατρέφετε

11/22/2005 12:59:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

"Οι εν ασκήσει λάμψαντες" ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται στην ελληνική παράδοση, τουλάχιστον όχι από εμένα.

Όχι μόνο αυτό, αλλά οι δικές τους αξίες είναι ριζικά αντίθετες με την παράδοση αυτή!

11/22/2005 03:15:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ακίνδυνε, που να τον ακούστε να λέει ‘Do you feel lucky punk?" ' είναι καταπληκτικός! (και, είπα πουθενά ότι τον αναθρέφω;)

Πάνο, μάλλον πρέπει να ανοίξουμε μια συζήτηση περί του τι εστί παράδοση κι αν η ελληνική τοιαύτη μπορεί να είναι προσωπική και κατά το δοκούν.

11/22/2005 03:43:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Θα χαιρόμουν αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεδομένου οτι έχω (σχεδόν) έτοιμο ένα βιβλίο με αυτό το θέμα - πιθανότατα θα είναι το τέταρτο ιστολόγιο της ημετέρας μετριότητος που θα ταξιδέψει στον κυβερνοχώρο.

("προσωπική" και "κατά το δοκούν" παράδοση; Γιατί με υποτιμάτε τόσο πολύ - και μάλιστα βασιζόμενη σ' ένα εξ αντικειμένου τηλεγραφικό σχόλιο επί σχολίου; Έστω και έτσι όμως, η ερώτηση "που και σε τι είναι ριζικά αντίθετες η ελληνική και η άλλη παράδοση;" μάλλον θα έπρεπε να προηγηθεί της έμμεσης πλην σαφούς έκφρασης απαξίας!)

11/22/2005 04:47:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, συγχωρέστε με! Δεν είχα πρόθεση να σας προσβάλω, επίζω να το καταλαβαίνετε! όμως, ήταν τόσο κάθετο κι αυστηρό το σχόλιό σας (και τηλεγραφικό από πάνω, ομολογουμένως, τόσο έντονο το "για μένα", που θεώρησα ότι ήταν σαφές κι ακριβές. Συγγνώμη ζητώ για την παρεξήγηση -- μη με συνερίζεστε, να θυμάστε ότι πλην της κουζίνας, της μπουγάδας και του σιδερου πολύ ολίγα έχω να προσφέρω. Και δε συνεχίζω διοτι αυτό το "η άλλη" αναβοσβήνει ως ρεδ αλέρτ. Απλά θα τολμούσα, με όλο μου το θράσσος, να πω ότι πριν μιλήστε για τις αντίθετες αξίες ίσως αξίζει να ξαναρίξετε μια κλεφτή ματιά στο Λορεντζάτο σας (μου χε καψει την καρδια αυτο το αγόρι και δεν το ξεχνώ).

11/22/2005 07:44:00 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος έφα...

Είναι αυτος που νομίζω στη φωτογραφία;
Φοβερή φωτογραφία.

11/22/2005 07:53:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Αγαπητή Μιραντολίνα, μηδέν παρεξήγησις (που λένε). Το σχόλιό μου ήταν και σαφές και ακριβές - η αντίρρησή μου έχει να κάνει με την ευκολία της απόρριψης, πριν καν δοθεί στην "αιρετική" άποψη η δυνατότητα να ακουστεί. Ας είναι - ουδείς άσφαλτος (Άντζελα Δημητρίου) - και πρώτος εγώ...

Το Λορεντζάτο τον διάβασα εδώ και πολλά χρόνια - και επέστρεψα σ' αυτόν σχετικά πρόσφατα για να δω τι είχε γράψει για τον Μακρυγιάννη, όταν δούλευα πάνω στο κείμενο που ανέφερα σε προηγούμενο σχόλιο.

Ώστε σας έκαψε την καρδιά αυτό το αγόρι; Συγκινητικό... να προξενούν συγγραφείς τέτοια αισθήματα, με το έργο τους!

Κι εμένα με έπεισε ...περί των αντιθέτων - απ΄όσα επιχειρεί να υποστηρίξει! Έχασα πάσαν ιδέα γι' αυτόν σε πολύ νεαρή ηλικία, όταν τον είδα να επιτίθεται με ανεξήγητη οργή κατά εκείνων που "αντικατέστησαν" τις ιταλικές λέξεις τις καθομιλουμένης με ελληνικές (αρχαίες ελληνικές) και διαμόρφωσαν έτσι την σύγχρονη ελληνική γλώσσα (χρησιμοποιεί, θυμάμαι, ως παράδειγμα τις λέξεις της ιπποσκευής, υποστηρίζοντας οτι οι ιταλογενείς είναι ...κρίμα κι άδικο να αντικατασταθούν με ελληνικές! Κάτι που έγινε - και ήδη παγιώθηκε στη γλωσσική συνείδηση των Ελλήνων. Σ' αυτόν τον παραλογισμό τον οδηγεί το γεγονός οτι έβλεπε με φρίκη πως η γόνιμη επαφή με την αρχαία κληρονομιά θέτει σε αμφισβήτηση την απόλυτη πνευματική κυριαρχία της Ορθοδοξίας, όπως την αντιλαμβανόταν ο ίδιος δηλαδή. Είχε απόλυτο δίκιο σ' αυτό - οι απόψεις του ηττήθηκαν κατά κράτος από τη δυναμική της νέας ελληνικότητας)

11/22/2005 08:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αυτός ο ίδιος, Αθήναιε και ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια προς τον φωτογράφο -- θα τα μεταφέρω!

Πάνο, πολλά αγόρια μου έχουν κάψει την καρδιά -- είμαι επιρρεπής στα καψίματα παλαιόθεν...

Τώρα, εσείς ζείτε σε ένα σύμπαν όπου κάποιοι νικούν και κάποιοι ηττώνται κατά κράτος. Στο δικό μου σύμπαν, από την άλλη, οι λέξεις "ήττα" και "νίκη" είναι χαρακτηριστικό νέων κι άπειρων λαών, πολιτισμών κ.α.

Είμαι ευτυχής που συναντηθήκαμε αλλά ανήκω στα αρχαία θήλεα, τα χωμάτινα. Δε με συγκινεί ο λόγος αποκομμένος της αγάπης.

11/22/2005 08:40:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Τώρα, εσείς ζείτε σε ένα σύμπαν όπου κάποιοι νικούν και κάποιοι ηττώνται κατά κράτος. Στο δικό μου σύμπαν, από την άλλη, οι λέξεις "ήττα" και "νίκη" είναι χαρακτηριστικό νέων κι άπειρων λαών, πολιτισμών κ.α.

Γιατί γράφετε "κ.α." και όχι αυτό που θέλετε να πείτε, δηλ. ανθρώπων;

Δε με συγκινεί ο λόγος αποκομμένος της αγάπης

Ωραία διακήρυξη... μόνο που η αγάπη έχει νόημα και αξία μόνο όταν λειτουργεί και απευθύνεται και δωρίζεται προς τον Άλλον παρά και ενάντια στον λόγο! O λόγος δεν περιλαμβάνει την αγάπη - η αγάπη προϋποθέτει ανταρσία κατά του λόγου.

(Να μια πτυχή της νέας ελληνικότητας που έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες της Ορθοδοξίας, στην οποία η ταύτιση λόγου και αγάπης αναιρεί ουσιαστικά και το ένα και το άλλο!)

Ευτυχής που συναντηθήκαμε, αυτή που είστε - και αυτός που είμαι!

Αλλιώς, τι νόημα θα είχε;

ΥΓ. Εγώ δε βιάζομαι καθόλου να σας σκιαγραφήσω. Η εμπειρία με δίδαξε οτι όποιος βιάζεται...

11/22/2005 09:39:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Δεν ήθελα να γράψω ανθρώπων -- "εθνών" είχα γράψει αλλά θεωρώ πολύ ψεύτρσ αυτή τη λέξη και άφησα τα λοιπά συνολα στη διακριτικη σας ευχέρεια.

Η αγάπη δε χρειάζεται να "έχει". Η αγάπη είναι.

Κι εγώ έχω χαρεί που σας γνωρίζω όλους σιγά σιγά -- κι εσάς που φιλόξενα παίζετε με το καινούριο παιδάκι στην τάξη!

11/22/2005 10:50:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Η αγάπη δε χρειάζεται να "έχει". Η αγάπη είναι.

Δεν είναι. Για να "είναι" πρέπει να έχει πρόσωπο να είναι δηλαδή άνθρωπος (ή θεός)

Με τον τρόπο σας μετατρέπετε την κατ' εξοχήν ανθρώπινη ιδιότητα σε αυθύπαρκτη οντότητα - πέρα για πέρα φανταστική (επινοημένη)

Η αγάπη είναι το κόσμημα, η παραμυθία και το παντοτινό όνειρο του ανθρώπου. Καμιά σχέση με τη φύση ή τον Θεό. Καμιά σχέση με μεταφυσική.

Η φύση και ο Θεός κυριαρχούνται από - και αποδίδουν το- λόγο. Η αγάπη χρειάζεται τον παρτιζάνο άνθρωπο για να υπάρξει. Όχι ως "όν" ή "οντολογική έννοια" αλλά ως αυτό που είναι: η κορυφαία εκδήλωση της αναρχικής και τραγικής ταυτόχρονα ανθρώπινης υπαρκτικότητας. (Γι' αυτό και ακολουθεί πιστά τις περιπέτειες της πηγής της - της ανθρώπινης ύπαρξης. Γι' αυτό ο "Δημοσθένης" είναι μεν απαράδεχτος, αλλά αγαπάει αληθινά - δεν υποκρίνεται!)

ΥΓ. Δεν είμαι "παλιός" στα ιστολόγια - ούτε υπάρχει κανενός είδους επετηρίδα, αλοίμονο! Απλώς είστε ...τραβηχτική, για λόγους που θα (μπορούσα να) σας αναλύσω μια βραδιά που δεν θα έχει χάσει ο Παναθηναϊκός!

11/23/2005 12:11:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, θα συμφωνήσετε ότι ανοίγει θέμα ολόκληρο κι ειναι λάθος να σπαταλιέται σε αποσπασματικές κουβέντες. Κρατώ το σχόλιό σας και θα επανάλθω (χρωστω κι ενα κειμενο στον Καπταιν Κουκ -- ας περάσει από το θείο τραγί τον παρακαλώ, κάτι είπαμε εκεί για το λαϊκό. Θα επανέλθω κι εδώ).

υγ Δεν μπορω να επιτρέψω τίποτε λιγότερο από λατρεία. Ως τότε, παρακαλώ να είστε κόσμιος.

11/23/2005 12:59:00 π.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

(Και μπαίνει πάνω στο καλύτερο ο Μαίανδρος, μέσα στην ασχετοσύνη, και διακόπτει:)

Ρε συ Μιραντολίνα, εξήξησέ μου σε παρακαλώ τί είναι η Λοκάντα, γιατί κάτι μου κάνει πολύ έντονο κλικ, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ε-μέιλ σου δε βρίσκω. Αν δεν θες να πεις από δώ, πές μου με μέιλ.

11/23/2005 02:55:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Όλα καλά. Τη λατρεία την επιθυμείτε με ...λιβάνια, τάματα, προσκυνήσεις και προσευχές - ή άλλως πως;

ΥΓ. Διάβασα την περί αγάπης αλληλογραφία σας σε έτερο ιστολόγιο και ...κατάλαβα καλύτερα μερικά πράγματα - ευτυχώς που έμειναν και κάποια αναπάντητα ερωτήματα!

11/23/2005 03:08:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μαίανδρε μου, η Λοκάντα είναι πανδοχείο. Η Λοκαντιέρα είναι η κυρά του και νοικοκυρά του. Η Μιραντολίνα είμαι η πιο γνωστή Λοκαντιέρα, ελέω του σιορ Γολδόνη, που με έκανε φίρμα τη σουμπρέτα. Για εκείνη την ιστορία του παρελθόντος μου, που ενέπνευσε το σιορ Γολδόνη θέλετε λεπτομέρειες ή θα γουγλίσετε;
Το ημεηλ μου υπάρχει στο προφίλ μου. Δες στο τέλος της σελίδας-λοκάντας.

Πάνο, δεν επιθυμώ τίποτε. Τα όρια στις δικές σας εκπεφρασμένες επιθυμίες θέτω.
Στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε απορία.

11/23/2005 03:36:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Ας γουγλίσω, γιατί αρκετά ζαλίστηκα με όσα μου είπες!!!!

Πάντως αν θυμάμαι καλά, υπάρχει και μια ταβέρνα Λοκάντα πίσω στην πατρίδα μου, στο Μαρούσι!

11/23/2005 05:28:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μάλιστα, υπάρχει! Είναι εκείνη με τον κηπακο, κοντά στο κοτοπουλάδικο και το αφισσόραμα.
Να σου φιλήσω το Μαρουσάκι ή θα το δεις σύντομα;

11/23/2005 05:33:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Όρια στις δικές μου εκπεφρασμένες επιθυμίες;

Θεέ και Κύριε... Ξαναδιαβάστε, παρακαλώ, τα σχόλια και εύκολα θα διαπιστώσετε οτι μονάχα τη λέξη τραβηχτική χρησιμοποίησα - κι αυτό για να σας κάνω μια φιλική φιλοφρόνηση - για τον τρόπο που γράφετε!

Η απάντηση - ερώτηση που ακολούθησε από τη μεριά μου ήταν απολύτως στο πνεύμα της απάντησης - δήλωσης που κάνατε εσείς!

Ή ο τρόπος που εννοούμε το χιούμορ στο χωριό μου έσφαλλε τόσο πολύ ώστε να αποκτήσω ερήμην μου ..."εκπεφρασμένες επιθυμίες", ή κάποιος, κάπου, κάπως τα μπέρδεψε τα πράγματα...

11/23/2005 06:10:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σίγουρα κάποιος τα μπέρδεψε Πάνο. Προσωπικώς, δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα ρίξω στο Βάζελο και το γνωστό ιντερνετικό αστειάκι περί του τι συμβαίνει όταν χάνει η ομάδα άρρενος τινος. Αν δεν το ξέρετε το αστειάκι αυτό, πρόκειται περί σατανικής συμπτώσεως και σας την είχε στήσει η μοίρα, τι να πω...

11/23/2005 06:18:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

(...)

(Για να έχετε εσείς τον τελευταίο λόγο!)

11/23/2005 06:46:00 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος έφα...

Ναι αλλά πάλι με το Βάζελο τα βάλατε.. , ντάξει έχουμε συνηθίσει. Σ'αυτή τη ζωή είτε ο Αριέλ είτε ο Βάζελος είναι ο φταίχτης...

Πάνε. Οι σωστοί Βάζελοι δε γράφουν ποτές βιβλία. Παιρνούν τον καιρό τους πίνοντας freddo στο Κολωνάκι, επιθυμώντας τα Kitton του γείτονα κ διαβάζοντας Αθήναιο... Μη χαλάτε την πιάτσα σας παρακαλώ.

11/23/2005 11:08:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Αγαπητέ ΑΘΗΝΑΙΕ, χαίρω για τη γνωριμία - πάντα χαίρομαι όταν ακούω έναν καλλιτέχνη της μαγειρικής να μιλά!

Μάλλον δεν είμαι σωστός βάζελος, αν χρησιμοποιηθούν τα δικά σας κριτήρια. Εκτός από τα βιβλία, στο Κολωνάκι πέρασα άπαξ προ εισοσαετίας και (λογικά) δε νομίζω οτι θα ξαναπεράσω ποτέ. Ο freddo δε μου αρέσει - ούτε και ο "φραπές", προτιμώ τους πραγματικούς καφέδες. Αυτά τα "Kitton του γείτονα" δεν έχω ιδέα τι είναι - φαντάζομαι κάποιο είδος ένδυσης ή υπόδησης. Μου απομένει το τελευταίο: θα προσπαθήσω να σώσω τη βαζελική μου τιμή, διαβάζοντας Αθήναιο...

Δεν ξέρω αν αρκεί, αλλά είναι το μόνο εφικτό!

11/24/2005 11:01:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...