5.1.06

«Ο πόλεμος τελείωσε και πρέπει να φύγω»

ή τα αγόρια που συνάντησε η Μαχίκα συναντούν το ένα το άλλο και εγένετο φως


Ο νεαρός Έγκον Σίλε σπουδάζει κι ασφυκτιά στην Καλών Τεχνών. Μόνη ανάσα του ο άρχων Γουσταύος Κλιμτ, του οποίου το έργο μελετά

«Ένα πράγμα να αντιγράφει και να αυτοσχεδιάζει πάνω στα θέματα του Κλιμτ – αλλά άλλο πράγμα να συναντήσει τον Κλιμτ πρόσωπο με πρόσωπο. Ωστόσο, ο Κλιμτ ήταν γνωστός για τη γενναιοδωρία του προς τους νέους καλλιτέχνες κι αυτό, συνδυασμένο με την καθημερινή ενόχληση του Σίλε από τον ακαδημαϊσμό της Σχολής, έκανε τον Εγκον να τολμήσει. Υπήρχαν δυό μέρη στα οποία μπορούσες να συναντήσεις τον διάσημο καλλιτέχνη. Το ένα ήταν το παλιό καφενείο Τίβολι όπου πολύ νωρίς καθημερινά απολάμβανε το πρωινό του, αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από κρέμα σαντιγύ, και το άλλο ήταν το ατελιέ του στην Τζόζεφσταντ – ένα ευρύχωρο στούντιο με έπιπλα σχεδιασμένα από τον Ιωσήφ Χόφμαν, με έναν μεγάλο απεριποίητο κήπο του οποίου η αγριότητα καλλιεργούνταν προσεκτικά από τον Κλιμτ που αγαπούσε να τριγυρνά εντός του φορώντας σανδάλια και μια εξωτική μπλε δαντελένια ρόμπα πάντα όταν δούλευε. Ο Σίλε αποφάσισε να παρουσιαστεί και να του συστηθεί στο ατελιέ. Και έπεσε πάνω στην μυθολογική αυτή εικόνα του Κλιμτ, όταν εισέβαλε ξαφνικά στον αγριόκηπο. Οπισθοχωρώντας μπρος στην παρουσία του Κλιμτ, που ήταν κι 28 χρόνια μεγαλύτερός του, ο Σίλε έχασε τη λαλιά του και σιωπηλά άφησε στα χέρια του δασκάλου το χαρτοφύλακά του, γεμάτον σχέδια. Λίγο μετά ρώτησε απλά: «Έχω ταλέντο;». Καθώς ο μαΐστορας με ευγένεια στεκόταν σε κάθε φύλλο της δουλειάς του δεκαεπτάχρονου αγοριού, το ενδιαφέρον του μετατρεπόταν σε έκπληξη. Μετά από μακρά σιωπή απάντησε με πολύν αυστηρότητα: «Ταλέντο; Μα, ναι! Έχεις πολύ περισσότερο απ ότι χρειάζεται!»

Η συνάντηση των αυστριακών γιγάντων, όπως καταγράφεται στο βιβλίο της Alessandra Comini «Egon Schiele´s Portraits», εκδ. University of California Press, 1990.

Η Φρειδερίκα Μπεερ είχε πορτραίτα της ζωγραφισμένα κι απ τους δύο. Πρώτα απόκτησε του Σίλε. Ύστερα, πήγε να ζητήσει κι από τον Κλιμτ.
«Όταν πήγα στο κήπο του Κλιμτ ήμουν προετοιμασμένη για όλα γιατί ήξερα πόσο εκκεντρικός ήταν μ αυτή του τη γενειάδα να τριγυρνά με ένα μοναστικού τύπου ρούχο και σανδάλια. Αλλά, όταν με δέχθηκε δεν ήμουν προετοιμασμένη για αυτό που συνέβη! Φορούσε ένα τεράστιο μονοκλ στο ένα μάτι και με κοιτούσε ήρεμα πάνω, κάτω, πάνω, κάτω, χωρίς να βγάζει λέξη!



Ένοιωσα ανησυχία. Τελικά, μου είπε: «Γιατί ήρθατε σε μένα; Μόλις σας έφτιαξε το πορτραίτο ένας άριστος ζωγράφος». Φοβήθηκα ότι θα μου αρνούνταν οπότε του απάντησα πολύ γρήγορα πως ναι, αυτό ήταν αλήθεια αλλά μόνο αν με ζωγράφιζε ο Κλιμτ θα γινόμουν αθάνατη. Αυτό το δέχθηκε».


Μέρος Β Στον Πάνο: Σίλε vs Τσαϊκόφσκι

Στις 27 Οκτωβρίου του 1918 η Εντιθ Σίλε, ο τελευταίος έρωτας κι ο μόνος γάμος ενός άνδρα που αγάπησε όλες τις γυναίκες του ωσάν εαυτόν κι αγάπησε τον εαυτό του μέχρι λατρείας, έφυγε από τη ζωή, όντας έγκυος στο παιδί τους. Ένα μες στα εκατομμύρια θύματα της γρίπης που θέριζε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όποτε διαβάζω για αυτή τη γρίπη, σε κάποιο βιβλίο ή σε κάποιο άρθρο τώρα τελευταία με τη γρίπη των πτηνών, σκέφτομαι το ζεύγος Σίλε, σκέφτομαι πως οι ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων που πια αναφέρονται ως νούμερο (τόσα εκατομμύρια) μπορεί να αφορά τόσαεκατομμύριαδιαδύο ζευγάρια, τόσεςεκατομμύριαδιαδυο μοναδικές ερωτικές ιστορίες με τραγικό τέλος… Πόσο σάρκινος θάνατος, πόσο εξαυλωμένος έρως…

27 Οκτωβρίου 1918


«Ο Σίλε πήρε την ετοιμοθάνατη γυναίκα του στα χέρια, όλη τη νύχτα την κρατούσε αγκαλιά και την καταφιλούσε. Σε μια κίνηση απελπισίας, για να συλλάβει το εξασθενημένο πνεύμα της, τη ζωγράφισε έτσι, εγκαταλειμμένη στο μαξιλάρι. Ύστερα, έβαλε ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι στα χέρια της Έντιθ κι εκείνη, στην έσχατη έκλαμψη, έγραψε ένα τραγικά κακογραμμένο ερωτικό γράμμα σε κείνον

Σαγαπώ, Σ αγαπώ ατελείωτα και σχεδόν πιο απεριόριστα και ----στα η Εντιθ σου

Στις οκτώ το πρωί, η Εντιθ πέθανε. Ο Σίλε ήδη είχε κολλήσει και του ήταν αδύνατο να σταθεί στα πόδια του. Τέσσερις μέρες αργότερα, ενώ η επικήδειος πομπή της Έντιθ περνούσε έξω από το παράθυρό του, ο Σίλε βρισκόταν σε επιθανάτια αγωνία. Πέθανε τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου προς 1η Νοεμβρίου, στη μία το πρωί. Τα τελευταία του λόγια ήταν «ο πόλεμος τελείωσε και πρέπει να φύγω».

Κι αυτό από την Αλεξάνδρα και το βιβλίο της. Από τα δυό πορτραίτα της Beer, το πρώτο Σίλε, το δεύτερο Κλιμτ. Η τελευταία εικόνα - το κορίτσι κι ο θάνατος -- είναι Σίλε. Κι η πρώτη, με τις φιλενάδες, γυμνή και ντυμένη, είναι Κλιμτ (φυσικά).

Το Σίλε τον κατηγόρησαν ως και για παιδεραστή, τον δίωξαν, τον πολέμησαν και χάρηκαν που πέθανε. Τώρα του κάνουνε ρετροσπεκτίβες.

23 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Αθήναιος έφα...

Άλλο ένα ποστ, άλλο ένα διαφορετικό παράθυρο που προσφέρει μια άλλη θέα του κόσμου, τουλάχιστον για μένα,δεν ξέρω, οι άλλοι μπορεί να τα γνωρίζουν ήδη αυτά.

Θα το πω κ ας είναι κοτσάνα, εξάλλου μας είπατε να μην τα φοβόμαστε τα εικαστικα. Πολύ βαριά του Κλιμτ η σκιά στα έργα του Σίλε, σε βαθμό που με κάνει ν'αναρρωτιέμαι γιατί αναγνωρίζεται ο δεύτερος ως σημαντικός;

1/05/2006 08:55:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Είναι η συγκεκριμένη επιλογή έργων μάλλον που φταίει για το σχόλιο σας, Αθήναιε. Αν και ήταν βαριά η σκια του Κλιμτ σε όλη τη Βιέννη όντως, αν κι ο Σίλε πέθανε νέος, τίποτε δεν τον εμπόδισε να είναι ευδιάκριτος (μπορεί να μην είσαι ευδιάκριτος και πάλι να είσαι σημαντικός, άλλη ιστορία αυτή, αλλά υποψιάζομαι ότι το σχόλιό σας έχει να κάνει με κάποιες ομοιότητες στα έργα των δύο που διάλεξα).

Ακόμη περισσότερο, ο Σίλε φώτισε το ανθρώπινο σώμα και πρόσωπο με μοναδικό τρόπο -- πολύ μακρυά από τον Κλιμτ.

Γουγλίστε egon schiele και δείτε τα γυμνά του -- θα εξηγήσουν πολύ καλύτερα από μένα.

1/05/2006 09:55:00 π.μ.  
Blogger schottkey έφα...

Όπως τέθηκε στο ποστ, και με τη 'σφήνα' του Αθήναιου, ναι, μπορεί μπροστά στον Κλιμτ ο Σίλε να μοιάζει ελάχιστος.

Δε θα πω πόσο σπουδαίος ήταν ο Κλιμτ(που ποτέ δε θα περνούσε αδιάφορος, έστω κι αν κάποιοι δεν τον θεωρούν 'ευδιάκριτο' μπροστά στους τόσους μεγάλους της ζωγραφικής). Αλλά κι ο Σίλε πέραν της σκιάς, είχε στίγμα προσωπικό-δεν ξέρω αν έχετε δει τo Bad Guy του Kim Ki Duk..

1/05/2006 11:31:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Δεν νομίζω ότι ο Σίλε μοιάζει ελάχιστος, ρόδον μας. Απλά, είναι προγενέστερος - το ποστ αναφέρεται στη γνωριμία τους, έγινε όταν ο Σίλε ήταν φοιτητής, λογικό να φαίνεται κατώτερος ενός ζωγράφου που έχει βρει τη γλώσσα του.

Τώρα, νομίζω ότι κι ο Κλιμτ κι ο Σίλε είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτοι. Ο Κλιμτ, ειδικά, είναι η πλούσια, χρωματιστή, κοσμοπολίτισσα και περήφανη προπολεμική Βιέννη (το χει πει ο ίδιος πως λάτρευε αυτή τη μοναδική πόλη- θα το βρω να το ποσταρω κάποια φορά). Γι αυτό κι είναι τόσο διακοσμητικός.

Ο Σίλε είναι "παιδί" του Κλιμτ, βέβαια, αλλά είναι ένα παιδί σάρκινο, φεύγει από τον περίγυρο και γυρίζει στον άνθρωπο, στοιχείο ιδιαίτερα ευδιάκριτο στα γυμνά του, κυρίως τα εξαρθρωμένα σώματα των κοριτσιών που θεωρήθηκαν πορνογραφικά και ιδιαίτερα προκλητικά από τις αρχές της εποχής.

Δες τα δύο πορτραίτα Beer - στον Κλιμτ το υπόβαθρο είναι κινέζικη όπερα, απίστευτα διακοσμητικό. Στον Σίλε το χρώμα ανήκει στον άνθρωπο, όχι στο υπόβαθρο.

Οι ομοιότητες είναι πατέρα-γιού, το ίδιο κι οι διαφορές.

1/05/2006 11:55:00 π.μ.  
Blogger schottkey έφα...

Δε διαφωνώ. Και για το 'ελάχιστος', νομίζω καταλάβατε πως το έθεσα. Ο Κλιμτ μοιάζει με κήπο, ο Σίλε θα μπορούσε να είναι όλα τα δέντρα, τα φυτά και τα λουλούδια μέσα του :)

1/05/2006 12:12:00 μ.μ.  
Blogger emotional_anaemia έφα...

Ολα τα καλά γίνονται όταν τρέχω στα Οινόφυτα.... Γκρρρ.

Ευχαριστώ πολύ Μιραντολίνα.
Η προσωπική μου πεποίθηση είναι οτι ο Σίλε, είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Στο εργο του, η υπαρξιακή αγωνία είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι, τα πρόσωπα αλλά και η φύση είναι ψυχές ζωντανές που αφηγούνται την ιστορίας τους, θα μπορούσαν και μόνο με τα μάτια.

Στο έργο του Κλιμτ, η ιστορία αφηγείται σε όλο το έργο.

Τέλος πάντων κι εγώ συμφωνώ οτι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης και πρέπει να ληφθεί υπόψη, οτι ο Σίλε πέθανε νεότατος και το έργο του έμεινε ανολοκλήρωτο. Πάντως αυτό που εγώ ένοιωσα μπροστά σε κάθε έργο του είναι αυτή η μαχαιριά στην ψυχή που μένει για πάντα στο ασυνείδητο και δεν αφήνει ποτέ το συνειδητό ίδιο με πριν. Αυτή η βεβαιότητα οτι αυτό που βλέπεις είναι σημαντικό. Καθρεφτίζεται σ' αυτό η ψυχή σου. Νομίζω οτι εμάς που δεν ξέρουμε από τέχνη, αυτή η μαχαιριά μας λέει οτι το έργο είναι σημαντικό. Κι ίσως κι ο καλλιτέχνης μεγάλος.

@Αθήναιο : Την επόμενη φορά σας στη Βιέννη, πηγαίνετε στο υπόγειο του MUMOK, στην αίθουσα του Nouveau Realisme. Μπαίνοντας στην αίθουσα δεξιά από την πόρτα, υπάρχει ένα έργο από τη συλλογή eat art του Daniel Spoerri. Είναι ένα ταμπλώ, σαν ντουλάπι κουζίνας στο οποίο κρέμονται όλα τα τσάνζταλα - μάντζαλα που έχουμε στις κουζίνες μας και τ' αγοράζουμε με την απόλυτη βεβαιότητα οτι χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε. Από passe puree μέχρι μπαλνταδάκια 5 μεγεθών, μέχρι τρίφτες τυριού, τα πάντα. Μόλις έπεσε το μάτι μου επάνω στο έργο μου ήρθε να πάω να κρυφτώ. Ενοιωσα τόσο μικρή μπροστά στα προβλήματα της ανθρωπότητας. Ενοιωσα αυτή τη μαχαιριά που περιέγραφα πριν και το ασυνείδητό μου πετάχτηκε και μου είπε : Αυτό είσαι. Ενα ντουλάπι άχρηστα εγραλεία που δεν θ' αλλάξουν ποτε τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να ξέρεις για να καταλάβεις το έργο τέχνης. Μιλάει σε πρώτο πρόσωπο με τα βαθειά συρτάρια της ψυχής.

Ξανά ευχαριστώ Μιραντολίνα.

1/05/2006 02:46:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χαίρομαι που το ευχαριστήθηκες. Και μη ξαναπείς "εμάς που δεν ξέρουμε από τέχνη" -- οι παρατηρήσεις σου είναι ατ δη πόιντ, το μάτι σου είναι καθαρό, ξέρεις να βλέπεις, δεν κοιτάς απλώς. Και βαράς και την πρέπουσα προσοχή μπρος στο έργο - δε σου αρκούν οι φωτογραφίες. Τι άλλο?

(Τη λέξη "μαχαιριά" τη χρησιμοποιώ συχνά για έργα ζωγράφων που αγαπάω. σοκαρίστηκα που τη χρησιμοποίησες με τον ίδιο τρόπο. Και μ άρεσε κιόλας πολύ.).

1/05/2006 03:09:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Μιραντολίνα, σιγά σιγά χτίζετε μια ευλογ-ιακή ευλογο-πινακοθήκη και το ωραίο είναι πως τα κείμενα που συνοδεύουν τους πίνακες (δικά σας ή επιλεγμένα) είναι πάντα άκρως διαβαστερά και ενδιαφέροντα (Κάνω κράτει, όχι διότι -τώρα τελευταία- κάποιοι κομπλεξάρες αφιονίζονται όταν πεις μια καλή κουβέντα για ένα σύντροφο ιστολόγο, αλλά γιατί ...έτσι πρέπει: μηδέν άγαν!)

*

Θα σας γράψω όμως για μια ταινία, που είδα μαθητής, πρίν το '79, στην εξωτική Καλαμάτα, και δεν την ξεχνώ - δηλαδή δεν ξεχνώ την καταπληκτική εντύπωση που μου έκανε. Ήταν το "Έγκον Σίλε, εγώ που αγάπησα το γυμνό" και δεν θυμάμαι ποιός σκηνοθετούσε, ούτε ποιός πρωταγωνιστούσε. Από τότε την έχω πάντα στο μυαλό μου, αλλά δεν την πέτυχα πουθενά. Ξέρετε (ή κάποιος άλλος) κάτι περισσότερο γι αυτήν την ταινία; Είναι όντως αξιόλογη ή την έχει ψευδώς υπερ-τονίσει η χρονική απόσταση από τα άπληστα εφηβικά μου μάτια;

*

Τέλος, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως ο Σίλε είναι και πρωτότυπος και πρωτοπόρος και άκρως σημαντικός καλλιτέχνης. Αλλά είναι μονάχα μια υποκειμενική γνώμη ενός ανθρώπου που δεν έχει την απαραίτητη εποπτεία: απλώς, ο Σίλε μου αρέσει πάρα πολύ!

1/05/2006 06:04:00 μ.μ.  
Blogger kosmopolitis έφα...

( Μιραντό, με την άδεια σας )

Είναι όντως αξιόλογη ή την έχει ψευδώς υπερ-τονίσει η χρονική απόσταση από τα άπληστα εφηβικά μου μάτια;

Πάνο ; ! Ποιητική διάθεση ! Λυρικός τόνος ! Πολύ καλό, πραγματικά.

Εγώ βέβαια θα άλλαζα δυο τρείς καίριας σημασίας λέξεις :-)

1/05/2006 10:20:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, κοιτάξτε μήπως είναι αυτό εδώ

[Τώρα ντρέπομαι που ρωτώ, αλλά την αφιέρωση στον θάνατο των Σίλε την προσέξατε;]

1/05/2006 11:47:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Πρέπει να είναι αυτό, γιατί θυμάμαι τη Τζέιν Μπίρκιν. Αλλά με μπερδεύει το 1981, γιατί η μνήμη μου λέει "πριν το '79" - αλλά δεν της έχω πια εμπιστοσύνη (Αλτσχάιμερ...)

*

Την αφιέρωση τη είδα και ευχαριστώ - με παρέσυρε το "μηδέν άγαν"...

*

Κοσμοπολίτη, behave yourself...

*

Μια πολύ ωραία βραδυά, με καλό κρασί και κουβέντα, μπροστά σ΄ένα αναμένο τζάκι (που τροφοδοτούσαμε με ξύλα) σ' ένα από τα καλύτερα στέκια της Άνω Πόλης, στον σκεπαστό κήπο μέσα και από πάνω η βροχή να οργιάζει... Ένας από τους (λίγους) λόγους που αξίζει να ζει κανείς στα πέριξ του Θερμαϊκού...

1/06/2006 01:31:00 π.μ.  
Blogger elefantas έφα...

ti wraia!! panta tetoia
ante kai kalh xronia :)

1/06/2006 09:29:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Όντως η Τζέην Μπίρκιν είναι από τις γυναίκες που μένουν αξέχαστες, Πάνο.

Είπατε όμως για Άνω Πόλη -- μια κρυφή ρεμπετοταβέρνα της λαδόκολλας θυμάμαι (πλην Δόμνας, Μακεδονικού κλπ), που την είχε ένας πρώην κρατούμενος. Σα·ς λέει κάτι;

Καλώς όρισες ελέφαντα και καλή μας χρονιά! (χαίρομαι πολύ που σου άρεσε, πολύ!)

1/06/2006 10:27:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Μάλλον εννοείτε το "Τζότζο"... αλλά δεν ήξερα πως είχε κάνει θητεία!

*

(Ο "Βλάχος" είχε παλιά λαδόκολλες, αλλά δε νομίζω...)

*

Όταν ανεβείτε ξανά, κάντε μια στάση (για καφέ ή κρασί) στο καφενείον "ο κήπος", στη Δημ. Πολιορκητού

1/06/2006 10:40:00 μ.μ.  
Blogger JustAnotherGoneOff έφα...

Ευχαριστώ πολύ μιραντολίνα για το ωραίο αφιέρωμα στον Εγκον Σίλε. Τον είχα πετύχει τις προάλλες σε ντοκυμαντέρ στο Κανάλι της Βουλης και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να καταλάβω πως γράφεται το όνομά του στα γερμανικά και τώρα που το είδα αναρτημένο πιο πάνω - egon schiele - ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω...

Όσο για τις συγκρίσεις μεταξύ Κλιμτ - Σίλε, θεωρώ άδικες τις επικρίσεις σχετικά με "αντιγραφές", αν ο Μότσαρτ ήταν "γιος" του Χάυντν, τότε ο πρώτος θα πρεπε να θεωρούνταν ανάξιος.

1/07/2006 12:54:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

το Τζότζο λέω, όντως, Πάνο -- αν δεν είχε κάνει ο ίδιος είχαν κάνει οι θαμώνες :-) (κρατάω τη συμβουλή, ευχαριστώ)

Ευχαριστώ, τελεο, για τα καλά σου λόγια. Ξέρεις, ένα από τα περίεργα είναι που, λόγω της ζωγραφικής του, που εκλαμβάνεται από διαφόρους ως πορνογραφική, οι περισσότεροι θεωρούν ότι ήταν λάγνος και άπιστος. Κι όμως, πέθανε από αγάπη, όντως πιστός άχρι θανάτου (δικού του).

1/07/2006 01:10:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Κυνικό μεν, σχετικό δε:

Δεν ξέρουμε τι θα γινόταν αν δεν είχε κολλήσει και ο ίδιος :-)

Siddal took an amount well above her prescribed level of laudanum and died the next day. Rossetti was devastated and threw his poetry into her casket to be buried with her. One of Rossetti's best works was a tribute to her - Beata Beatrix . In 1869, Rossetti, now in love with Jane Morris, had her body exhumed to reclaim his poetry.

1/07/2006 03:26:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Προσοχή άσχετο: Αυτό το "άχρι θανάτου" είναι η αιτία που θυμήθηκα την Μάργκοτ Φονταίην. Θα πρέπει να την έχετε ακουστά. Διαβάστε , μα διαβάστε, για το γάμο της και τη ζωή της.
*
Νοιώθω κάπως άβολα τώρα. Δεν μου αρέσουν καθόλου (άλλο αν τους βλέπω πολύ-πολύ ευχάριστα) ο Σίλε και ο Κλέε. Ντάμν! είμαι άτυχος (τυχερός θα ήμουν αν μου άρεσαν φυσικά).

1/07/2006 03:32:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αλβέριχε, δεν πέταξε τα έργα του - έμεινε ο ίδιος δίπλα. (Πάντως, ήτο φρικτός ο προραφ στο περιστατικό που αναφέρεις -- δεν ήξερα την ιστορία)

Κάπταιν, ο Κλέε ή ο Κλιμτ; με μπερδέψατε λίγο.

[Προσωπικώς, απεχθάνομαι τον Α βίδα Δολάρες Σαλβαδόρ και δεν αισθάνομαι καθόλου άσχημα γι αυτό (πάω να διαβάσω τη Μαργκω τώρα).]

1/07/2006 10:34:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Ο Κλιμτ! Ο Κλιμτ!

1/07/2006 10:52:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Mirandolin
Δεν ξέρουμε ποιά θα ήταν ή έκβαση της ιστορίας αν η Lizzie έπασχε από μεταδοτική ασθένεια.
Συχνά αναρωτιέμαι για την αυθεντικότητα, ακόμα και των πιο συγκλονιστικών συναισθημάτων.
(Την ιστορία την έχει κάνει τηλεταινία ο Ken. Μην ξεχνάς ότι έχω τη μεγαλύτερη συλλογή ταινιών του Ken Russell σε όλη τη Μεσσηνία) :-))

1/07/2006 11:07:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ο Κλίμτ φανταστηκα κι εγώ, κάπταιν, αλλά το καταλαβαίνω, σεις είστε του Μιρό (με κεφαλαίο), δηλαδή παίρνετε το παιγνίδι πολύ στα σοβαρά κι όχι τη σοβαρότητα για παιγνίδι (γαμωτ -- ακούγεται βαρυγδουπο αλλά το λέω απλα).

(η Μαργκώ δεν μου ήταν έτσι γνωστή -- μόνο σαν όνομα. Ευχαριστώ. Μέσα στη θλίψη της ζωής της, γέλασα κιόλας - με ξένισε εκείνο περί των γουμανάιχερζ, αλλά γέλασα πολύ όταν άρχισα να το συνδυάζω με ιστορίες που ξέρω).

Αλβέριχε, εγώ πάλι πιστεύω ότι μέτρο της αγάπης προς τον έτερο είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας. Ο Σίλε αγαπούσε αληθινά εαυτόν -- γι αυτό το έγραψα και στο κείμενο έτσι.

Πολλές φορές, η τραγωδία είναι να σε αγαπούν έτσι κι εσύ να μην...

Πρέπει να φτιάξουμε ένα σάιτ ομμάζ α Κεν, τι λές;

1/07/2006 11:30:00 μ.μ.  
Blogger kourkoubini έφα...

Ο Schiele «προωθήθηκε» από τον Klimt. Οι δύο τους όμως δεν έχουν και μεγάλες ομοιότητες στο έργο πέρα από τη θεματολογία που είναι κυρίως γυναίκες.
Ο Klimt –ως μεγαλύτερος σε ηλικία- είχε διαφορετικές επηρροές. Η επηρροή του rococo είναι μάλλον εμφανή. Ο Shiele από την άλλη, ήταν πιο.. ας πούμε άτσαλος, με ελεύθερες γραμμές και ρευστότητα στα απίθανα σχέδια του. Το χρώμα ήταν συνοδευτικό των σχεδίων του και προς το τέλος το είχε μισοεγκαταλήψει και απλά σχεδίαζε. Πολύ συμαντικό είναι η προσωπικότητα του και τα «σκαμπανευάσματα» που είχε., τα οποία και καθόρισαν το έργο του. Ερωτική περιέργεια, ναρκισισμός, μανία καταδίωξης, αλαζονία .. αλλά και εκπληκτικό ταλέντο και ικανότητα απλούστευσης και ευθύτητας.
Πολύ καλή ιδέα αυτό το άρθρο και ελπίζω να ακολουθήσουν κιάλλα!!

1/09/2006 01:50:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...