8.1.06

Τσιφτευτελοκριτική (όχι ακριβώς) βιβλίου

Το είδα στο Μαρουσάκι, στην βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου που συμπαθώ πολύ, κι όρμησα. Συγκλονισμένη μετά από λίγο κρατούσα στα χέρια μου το βιβλίο «Πλωτίνος Ροδοκανάκης», του Τέου Ρόμβου, της σειράς «Βίοι αγίων- υπόγειες διαδρομές» των εκδόσεων «Ηλέκτρα».

Συγκλονισμένη το κρατούσα, ήμουν, συγκλονισμένη διότι ένα από τα μεγάλα σχέδια της ζωής μου, αυτά τα όνειρα που αγαπάς να τα φτάνει κάποιος άλλος στο τέλος τους, ήταν ο Πλωτίνος. Ήθελα πάντα να ερευνήσω, να ασχοληθώ, να περπατήσω όπου περπάτησε και να μελετήσω τη μνήμη που άφησε πίσω του, τη σπορά του επαναστάτη, τη μόνη που ποτέ δε χάνεται, αυτή που βλασταίνει τον πολιτισμό.

Για όσους δεν τον ξέρουν, μόνο αυτό: ο Πλωτίνος είναι Έλλην κοινωνιστής (αναρχικός), ο οποίος μετά τη συνάντησή του (φέης του φέης) με τον Προυντόν και αφού τελειώνει την Ιατρική, εγκαταλείπει την γηραιά ήπειρο (να εγκατέλειπα κι εγώ τα κλισέ…) και πηγαίνει στο Μέχικο, ευαγγελιζόμενος την αλήθεια. Θεωρείται ο «παππούς» του Ζαπάτα, καθώς τον Αιμιλιανό τον είχαν πνευματικοπαίδι κάτι πνευματικοπαίδια του Ροδοκανάκη. Αλλά αυτά άλλη φορά. Πάμε στο βιβλίο (που δεν αναφέρεται στην σχέση με το Ζαπάτα καθόλου…).

Με το νέο μου απόκτημα ανά χείρας, χώθηκα ευτυχής στο αυτοκίνητο, και αντί να φύγω να παρκάρει κανας άλλος, κάθισα και το περιεργαζόμουν με απίστευτη χαρά. Παράτησα δουλειές και «επείγοντα ψώνια» (μόνο τον εαυτό μου θα πρέπει να χαρακτηρίζω έτσι, ξέρω) και πήγα κατευθείαν για καφέ σε ζεύγος αγαπημένους φίλους, με τους οποίους συζητούσαμε χρόνια πόσο σημαντικό ήταν να αναζητήσουμε περισσότερα, να βρούμε περισσότερα για τον Πλωτίνο (ετσι, με το μικρό του -- ο πλατωνοπλωτίνος δεν μας απασχόλησε ποτέ). Πολλά χρόνια αυτή η κουβέντα – απ όταν μάθαμε για τον Ροδοκανάκη από ένα εφηβικό βιβλίο για το Ζαπάτα που χαν βγάλει οι εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος».

Φιληθήκαμε, δήλωσαν ξαφνιασμένοι από την επίσκεψη. Χαμογέλασα κι η καρδιά μου φούσκωνε γιατί ήξερα τι θα γινόταν. Στήθηκα στη μέση του σαλονιού, ακούμπησα το σακκίδιο στον καναπέ, έβγαλα το βιβλίο και είπα: «Κοιτάξτε!».

Έλαμψαν κι οι δύο.

Έλαμψαν την ώρα που η εγώ της δεύτερης σκέψης συνειδητοποιούσα, κοιτώντας τους, πως το εξώφυλλο είναι όχι μόνο φτηνό αλλά και απολύτως λάθος. «Βίοι Αγίων» σε νεοκλασσική προμετωπίδα. «Υπόγειες διαδρομές» ουατέβερ δατ μηηνζ. Κάτω δεξιά ο … Χοσέ Μαρτί με τα μάτια σκεπασμένα από κάποιες σκιές ενόπλων έφιππων με καπέλα γενικώς.

Ο τίτλος φέρει κάτι ανόητα εισαγωγικά, παρατηρούν:

ΤΕΟΣ ΡΟΜΒΟΣ, Πλωτίνος ΡΟΔΟΚΑΝΑΚΗΣ «Ένας Έλληνας αναρχικός» …

Ο τίτλος είναι από ανέμπνευστος ως ξεπέτα.

Τέλος πάντων, δεν είπα τίποτε – είμασταν όλοι ενθουσιασμένοι ακόμη κι η εγώ της δεύτερης σκέψης. Καθήσαμε στην κουζίνα, κάναμε τσάι κι αρχίσαμε. Από τον πρόλογο. Τον οποίο υπογράφει ο Περικλής Κοροβέσης.

Για τους νεώτερους και τους εχθρούς των λινκ, με λίγα λόγια: ένα βιβλίο του (εύσημον) αντιστασιακού κυρίου Κοροβέση, οι ‘Ανθρωποφύλακες‘, μεγάλο μεταδικτατορικό σουξέ και μαρτυρία επί των φυλακών της χούντας, του χάρισε την φήμη, στηρίζοντας τη συγγραφική του και αρθρογραφική του καριέρα. Αν τους βρείτε πουθενά (τους Ανθρωποφύλακες) διαβάστε τους οπωσδήποτε.

Είμασταν ευτυχείς και χαρούμενοι ως που διαβάσαμε τον πρόλογο. Ο οποίος πρόλογος μυρίζει εξυπηρέτηση. Είναι ντροπή. Προχειρογραμμένος. Προσβλητικός. Ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Μια γεύση:

i) Γράφει:

«Το ανά χείρας βιβλίο ανήκει σ εκείνα που δημιουργούν αμηχανία στον εκδότη αλλά και μεγάλη ευχαρίστηση στον αναγνώστη».
Και λίγες γραμμές πιο κάτω:
«Δεν έφτασαν τα χειρόγραφα στον εκδοτικό οίκο έτοιμα, έφτασε μόνο μια ιδέα, και ο εκδοτικός οίκος παρήγγειλε τη συγγραφή αυτού του έργου».

Τώρα, πως γίνεται το βιβλίο να είναι παραγγελία του εκδότη, ο οποίος και το εξέδωσε τελικώς (όπως το εξέδωσε) και από πάνω να του προκαλεί κι αμηχανία, θα σας γελάσω η κόρη.

ii) Γράφει:

«Άγαλμά του (Ροδοκανάκη) βρίσκεται σε κεντρική πλατεία του Μεξικού».
Και λίγες γραμμές πιο κάτω
«Για τον ίδιο και τη ζωή του υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία – ούτε καν μια φωτογραφία του».

Κι ο γλύπτης του αγάλματος πως δούλεψε; Έβαλε μπροστά την φαντασία του κι ότι βγει; Κι όλοι χάρηκαν απ αυτό;

iii) Γράφει:

«Θα έπρεπε να φτάσει ο 21ος αιώνας για να τον γνωρίσουν (το Ροδοκανάκη) οι συμπατριώτες του εδώ στην Ελλάδα, χάρη στη δημιουργική τρέλλα του Ρόμβου, που δέκα ολόκληρα χρόνια γύριζε τον κόσμο ερευνώντας αρχεία, βιβλιοθήκες, ακόμη και νεκροταφεία»

Άρα:
εφόσον ο Περικλής Κοροβέσης (Π.Κ.) δεν γνωρίζει κάποιον αναρχικό επαναστάτη δεν τον γνωρίζουν οι Έλληνες (που τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν την ιστορία του κινήματος)
και
τώρα που κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο, ο Ροδοκανάκης θα μπει σε όλα τα σπίτια για άγνωστους λόγους ή λόγω του υπότιτλου «ένας Έλληνας αναρχικός» (εμένα να δεις πως θα μ άρεσε, αλλά…)

Για τα δέκα χρόνια έρευνας: δεν διευκρινίζεται (και πονηρεύουμαι) ότι όση έρευνα έγινε (το δέκα θα το δούμε μετά) έγινε μόνο στην Ελλάδα, ότι η έρευνα δηλαδή έγινε μόνο στη χώρα μας κι ο κύριος Ρόμβος δεν πήγε στο Μεξικό να ερευνήσει το θέμα.

Ο ίδιος ο Τέος Ρόμβος εμμέσως «καρφώνει» τις Κοροβέσειες ανακρίβειες αναφέροντας στον επίλογο: «μετά από τόσους μήνες συνύπαρξης, μπορούσα να αφουγκράζομαι τον άνθρωπο (Πλωτίνο) και την προσωπικότητά του». Τα δέκα χρόνια κανείς δεν τα μετράει σε μήνες (ας μη μιλήσω για το «μηνολόγιο» συγγραφής).

Επίσης, ο ίδιος ο Τέος Ρόμβος αναφέρεται λογοτεχνικά σε κάποιο ταξίδι του στο Μεξικό, το οποίο όμως δεν συσχετίζει πουθενά με το Ροδοκανάκη – πρόκειται για τουριστική επίσκεψη, εάν έγινε (πάλι στον επίλογο αυτά).

Τα λοιπά μεταφυσικά, περί της μυστικιστικής σχέσης Ρόμβου- Ροδοκανάκη που προσβάλουν και το Ρόμβο και τη μνήμη Ροδοκανάκη, ας τα αγνοήσουμε κι ας παμ’ παρακάτ’.

iv) Γράφει ότι

ο Ρόμβος «είναι και ο ίδιος ένας «κοσμοπολίτης της καρδιάς», με «πατρίδα του ολόκληρο τον κόσμο» που "επιδιώκει την ευτυχία του ανθρωπίνου γένους".

Ο Ροδοκανάκης έχει γράψει αυτές τις φράσεις που είναι μες στα εισαγωγικά, αλλά τις έχει γράψει στον πληθυντικό, τον επαναστατικώς σημαίνοντα πληθυντικό. Ο Τέος Ρόμβος που επιδιώκει την ευτυχία του ανθρωπίνου γένους ολομόναχος είναι πολύ επικίνδυνος πολιτικά, αν μου επιτρέπεται να εκφράσω την φτωχή μου άποψη - η αριστερή πρακτική ξεκινά από τη σκέψη, ας υπενθυμίσω.

v) Γράφει:

«Τι απομένει σήμερα μετά τον παροπλισμό του Σοβιετικού Κομμουνισμού, που ήταν όντως μια ατμομηχανή του παγκοσμίου κινήματος; - κακή μηχανή βέβαια, και γι αυτό χάλασε κι αχρηστεύτηκε».

Κραυγή απόγνωσης του προλογίζοντος! [Τι απομένει; Απομένουν αυτοί που θεωρούν ότι το (κρατιστικό, φρικτό, δικτατορικό, δολο-φονικό) σύστημα της (σταλινικής) κάποτε ΕΣΣΔ, οι σφαγές των εκατομμυρίων αναρχικών, τσιγγάνων, εβραίων κλπ, αθωώνονται λόγω της πολιτικής των ΗΠΑ, όπως φαίνεται. Απομένουν, δηλαδή, οι πολιτικώς ολιγόνοοι ή διεφθαρμένοι. Που δεν κατανοούν καν πως ο Ροδοκανάκης κι οι άνθρωποι σαν αυτόν ποτέ δεν αναζήτησαν άνω -- σε κρατιστικές κορυφές-- την επαναστατική "μηχανή" αλλά στη βάση).

vi) Γράφει

την εξής καταληκτική φράση:
«Όλα ξεκινούν ταπεινά, σχεδόν ανεπαίσθητα».

Η ποίησις στο τέλος, η οποία και μας μάρανε --που ναι η Κωνσταντίνα να πει το υπέροχο «μη χέσω» της τώρα που τη χρειάζομαι;
(Kαταθέτω άλλη μία αισθητική ενόχληση και ένσταση, για όποιον αναρωτιέται.)

Αυτά όλα, ο Περικλής Κοροβέσης τα κάνει σε τρεις σελίδες μικρού μεγέθους (παρ ολίγον τσέπης). Και έχει κι άλλα είπαμε, έτσι; (έχει προβλήματα και το κυρίως κείμενο, αλλά πιστεύω ότι ο Τέος Ρόμβος όσο άντεξε έκανε κι αναγνωρίζω την καλήν πρόθεση εδώ – ακόμη και στις αναφορές στον παντελώς άσχετο Ρεμπώ. Άρα, βιβλιοκριτική δεν κάνω, νταξ, και το θέλω το βιβλίο στη βιβλιοθήκη μου αλλά δεν αρκεί).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ελληνικών εφημερίδων είναι πως γράφονται από ανθρώπους λιγότερο μορφωμένους από το κοινό τους. Είναι κρίμα να καταντάμε να μαστίζονται κι οι ιστορικές έρευνες ή οι μελέτες ή οι πρόλογοι σε ιστορικές έρευνες ή μελέτες από την ημιμάθεια των εφημερίδων ή μιαν ανήκεστο βιασύνη που εν τέλει δεν βλάπτει μόνο την αξιοπιστία του γράφοντος αλλά και των παιδιών που με χαρά θα αγοράσουν αυτό το βιβλίο και δεν βρίσκονται ακόμη σε θέση να κρίνουν καθαρά. Το λέω ταπεινά - ήμουν κι εγώ απ αυτά τα παιδιά, είμαι ακόμη μερικές φορές.

Μια απάντηση (και) σε αυτό, βεβαίως, είναι τα ευλογ, ευτυχώς. Κοινώς:

Εξαιτίας αυτών όλων, το καλοκαίρι ελπίζω να είμαι στο Μεξικό, Θεού θέλοντος, χρημάτων και δουλειάς επιτρεπούσης. Ήδη, τέσσερις ιστορικοί του αναρχικού κινήματος, με κατευθύνουν στο σχεδιασμό της έρευνας (κύριε Ρόμβο, το ίντερνετ το ξέρετε; Την αλληλεγγύη των αναρχικών την έχετε ακουστά ή νομίζετε ότι η λέξη αναφέρεται μόνο στα φλεγόμενα μειράκια της εύκολης οργής; Γιατί αφήσατε τα δικά σας όσια τοις κυσί, αγαπητέ; Στενοχωρούμαι ειλικρινώς.).

Ήδη, μου υπέδειξαν βιβλία όπου καταγράφονται όχι μόνο η πορεία του Πλωτίνου αλλά και όσα ο Ροδοκανάκης προσέφερε. Μεξικάνικα και αμερικάνικα και αγγλικά βιβλία. Γράφουν και για τον τρόπο που όσα άφησε επέδρασαν στον Αιμιλιανό Ζαπάτα και τη μεγάλη Επανάσταση. Δημιουργική οργή. Πως λέτε να ονομάσουμε το ευλογ στο οποίο θα σας μεταφέρω την πορεία της έρευνας;

Η φωτογραφία των τοματών από εδώ

Ο άγιος Ζαπάτα είναι από εδώ

20 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Anonymous lemon έφα...

Αγαπητή mirandolina, άσχετο αλλα ίσως τελικά και σχετικό, το σχόλιο μου :
από τις εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΑ αγόρασα το «Ζωή σαν μυθιστόρημα» της Marguerite Duras, ζεστό ζεστό, αμέσως μόλις εμφανίστηκε στο ράφι, τον Ιούνιο του 2004. Φανατική αναγνώστης κι εγώ, με κάποια εμμονή στις βιογραφίες, εσύ μπορείς να φανταστείς την χαρά μου..
Τα σχολιά μου δεν αφορούν το «θεωρητικό» περιεχόμενο (το οποίο –αν κάποιος ενδιαφέρεται-δεν με άφησε καθόλου ικανοποιημένη, αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία που αφορά την συγγραφέα και την απόφαση των εκδοτών να το εκδώσουν στην ελλάδα, και το δικό μας ρίσκο ως αναγνώστες, φυσικά).
Τα σχόλιά μου αφορούν κατι εντελώς πεζό, αλλα που πρώτη φορά συνάντησα (σε τόσο μεγάλη έκταση τουλάχιστον) στην αναγνωστική μου ζωή : πολλά λάθη, λάθος γράμματα σε λάθος θέσεις, κεφαλαία αντι μικρά, λάθος σύμβολα, σχεδόν ένα λάθος ανα σελίδα. Και μην φανταστείς ότι είμαι καμιά σπαστικιά με τις λεπτομέρειες, ήταν όμως τόσο πολλά που μου μπήκαν στο μάτι, κι όσο κι αν προσπάθησα να αδιαφορήσω στην αρχή, κάπου στην μέση άρχισα να κρατάω σημειώσεις, και τελικά τις μετέτρεψα σε μέιλ το οποίο έστειλα στον εκδοτικό οίκο, σαν μια ευγενική προσφορά ώστε να είναι σωστότερη η (τυχόν) επανεκτύπωση του βιβλίου. Ενοχλήθηκα κάπως που δεν μου απάντησαν, τελικά όμως το είδα σαν αναμενόμενη αντίδραση κάποιων που οδηγούν στην αγορά ένα βιβλίο-τόμο με τόσα λάθη, χωρίς δεύτερη ανάγνωση (επιμέλεια, νομίζω ότι λέγεται αυτό).
Τα σχόλια σου πάνω στο "δικό σου" βιβλίο ήρθαν ως «τρίτωση του κακού», και θέλησα να μοιραστώ την ιστορία μου…

Συγνώμη που έμεινα σε τόσο επιφανειακό θέμα, μου δίνουν μεγάλη ευχαρίστηση τα posts σου, φοβάμαι ότι με τόσο μακροσκελή comments μάλλον θα μου συστήσεις να κάνω δικό μου blog…. 

1/08/2006 03:54:00 μ.μ.  
Blogger kosmopolitis έφα...

Κοσμοπολίτης της καρδιάς !

Μακρυνός συγγενής κι αυτός.

Τι ανακαλύπτει κανείς στο γενεολογικό του δένδρο !

Μιραντό, γράσιας.

1/08/2006 04:02:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Ενημερώνω τους φιλομαθείς γουγλιστάς και γιαχουτίστας, ότι το Ροδοκανάκης γίνεται στις λατινογενείς γλώσσες Rhodokanaty.

Ενώ το είδα το βιβλιαράκι, διάβασα Πλάτων...

Πλωτίνος (Plotino ή Plotyno ή Plotinio) λοιπόν και όχι Πλάτων. Με την καταραμένη "ψυχεδέλια" αισθητική (και κιτς στη συγκεκριμένη περίπτωση), δύσκολα βγάζεις τα γράμματα. Από τα λίγα που παραθέτετε, νομίζω ότι θα ήταν πιο κοντά στο πνεύμα του η αναγραφή του ονόματος του με λατινικούς χαρακτήρες: Plotinio Rhodokanaty.
*
Βρίσκω σοφή την διαπίστωση σας ότι "το μεγαλύτερο πρόβλημα των ελληνικών εφημερίδων, είναι πως γράφονται από ανθρώπους λιγότερο μορφωμένους από το κοινό τους.".
*
Πάω τώρα να κρυφτώ μην τυχόν και ξαναχτυπήσει ο Εγκέλαδος.
*

1/08/2006 04:18:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Εδώ λέει Ροδοκανάτης.
Τα παιδιά του punk.gr έχουν ανεβάσει ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο.
P.S.
Εντάξει το καταλάβαμε.Από αύριο τα κεφάλια μέσα.Δεν χρειαζόταν και σεισμός 6.9!!

1/08/2006 05:20:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Αγαπητέ kukuzeli μπερδευτήκατε όχι χωρίς λόγο βέβαια. Το βιβλίο που έπεσε στα χέρια σας ανάφέρεται προφανώς στον λογοτέχνη Πλάτωνα Ροδοκανάκη.Άλλο φρούτο ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης της Mirandolina.

Μirandolina χαρά στο κουράγιο σας !

Ηλίας

1/08/2006 05:45:00 μ.μ.  
Blogger sal.ló έφα...

Επιτέλους να ξέρουμε και που βαδίζουμε ρε παιδιά... Ευχαριστώ πολύ για το πόστ, το διάβασα με μεγάλη αγαλλίαση.

Θα με ενδιέφερε πολύ αν ανεβάζες και κανένα καλό λίνκ έστω ισπανόφωνο ή αγγλοφωνο γιατί άμα γκουγκλίσω θα μου βγούν καμιά 10αριά χιλιάδες...

1/08/2006 08:04:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λεμον, να γράφεις όσο θες – έχεις το ελεύθερο. Και μη ζητάς συγγνώμη που μοιράζεσαι – αν είναι δυνατόν!

Λεπτομέρεια: μοιραζόμαστε την αγάπη στις βιογραφίες, σπουδαία οχήματα συγκίνησης και φορτίου στην κοινή βιωματική μας τράπεζα, στο λαϊκό μας σοφό πανηγύρι (να ξανασυστήσω την αυτοβιογραφία του Κροπότκιν «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη» κι από δω, από τις ωραιότερες δουλειές των «Νησίδων», ενός εξαίρετου εκδοτικού οίκου).

Η προχειρότητα των εκδοτικών οίκων πολλές φορές ξεπερνά κάθε όριο που θέτει η καλή μας πρόθεση, είναι αλήθεια. Και δε μιλώ για αγγλισμούς και τέτοια – μιλώ για αθλιότητες στη μετάφραση που σε οδηγούν να πετάξεις το βιβλίο και να πας να τ ακουμπήσεις στην αμαζόνα. Δε θα ξεχάσω την ελληνική μετάφραση του Κοπλάντειου microserfs, που, μεταξύ άλλων καταπληκτικών, μετέφραζε το campus της Microsoft σε «πανεπιστήμιο».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά για κάτι τέτοια είναι που δεν αγοράζω στα ελληνικά όποιο βιβλίο μπορώ να διαβάσω στη γλώσσα του. Όχι γιατί έτσι «μαθαίνεις καλύτερα τη γλώσσα», αλλά γιατί έτσι σέβεσαι το έργο αυτό καθ αυτό και δεν συνεισφέρεις στον ευτελισμό. Όλα αυτά, χωρίς να διαφωνούμε, απ ότι υποψιάζομαι, πως υπάρχουν εξαίρετες δουλειές.

Αγαπητέ κοσμοπ, οι επαναστάτες είναι κοντινοί συγγενείς όλων των ανθρώπων που αγαπούν τη ζωή.

Κάπταιν, σας διάβαζα και σκεπτόμουν τα εγκώμια που σας έχει πλέξει ο Θας παλαιότερον, το εγκώμιο που σας έπλεξε ο τραγής μας πρόσφατα, και τους δίνω δίκαιο εισέτι μιαν. Όντως γράφεται Rhodokanaty κι όντως έτσι πέρασε στην μεχικάνικη γραμματεία.

Είναι τιμή μου να χαρακτηρίζετε «σοφή» μια ρήση μου – το έγραφα και φοβόμουν μη λιποθυμήσω σαν το γουρούνι του Αρκά.

Και τώρα βγείτε έξω να λάμψετε πάλι, τελείωσε το κακό.

Αλβέριχέ μου, παίζει το Ροδοκανάτης αν επιλέγεις να τονίσεις το ρόλο του στο Μέχικο και το Ροδοκανάκης αν θες να αναδείξεις την καταγωγή του. Ο Ρόμβος θεωρεί ότι ο Πλωτίνος αλλοίωσε το επίθετό του επίτηδες γιατί ήταν πολύ ηχηρό λόγω των πολλών διανοουμένων κι επιστημόνων της οικογένειας… (ο nogod-nomaster έχει κάνει εξαιρετικές δουλειές κατά καιρούς, όχι μόνο για τον Πλωτίνο).

Ηλία, το κουράγιο είναι δανεικό – από τον Πλωτίνο. Κι άλλους θεωτικούς ανθρώπους.

Σαλ.λέ, καλως όρισες στα μέρη μας. Το λινκ που δίνει ο Αλβέριχος είναι μια καλή δουλειά.
Δε θα σου βγάλει χιλιάδες αν γουγλίσεις – εμένα μου έβγαλε μόλις 48 sites.

1/08/2006 08:48:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

"Εξαιτίας αυτών όλων, το καλοκαίρι ελπίζω να είμαι στο Μεξικό, Θεού θέλοντος, χρημάτων και δουλειάς επιτρεπούσης."
Εξαιτίας άλλων πολλών, έχω την ίδια ελπίδα Mirandolina για το φετινό καλοκαίρι. Λες να βρεθούμε en la rincón de una cantina πίνοντας tequila;
Ρίξε μια ματιά εδώ http://juanitalaquejica.blogspot.com/2005_07_01_juanitalaquejica_archive.html στις 16/7. Ο Zapata και οι σύντροφοί του συνοδεύουν το πασίγνωστο κείμενο του Octavio Paz για τους Μεξικανούς.

1/08/2006 09:18:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Juanita μου, θα είναι καταπληκτικό αν δώσει ο Θεός! και θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα κοινό τράβελογ στο οποίο να ανεβάζουμε κι οι δυό την μεξικανική μας εμπειρία παραλλήλως. Τι λες;

1/08/2006 10:33:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Συμφωνώ απόλυτα! Μακάρι να τα καταφέρουμε!

1/09/2006 10:31:00 π.μ.  
Blogger Herco έφα...

Απιστευτο post, Mirandolina :-))

1/10/2006 03:17:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Οπότε, Χουάνα μου, κατά το Πάσχα προχωρούμε σε λεπτομερέστερη προετοιμασία (κι ανοίγουμε το νέο ευλόγ για να την υποδεχθεί)

Ευχαριστώ Τελαμώνα! (μ αρεσε το γελιο)

1/10/2006 12:17:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

"Απίστευτο" - αλλά και "δίκαιο" ποστ. Όσο συμπαθής και σημαντικός κι αν είναι ο Περικλής Κοροβέσης, η πατάτα είναι πατάτα. Κι όταν την κάνεις, κάποιος πρέπει να την ...τηγανίσει!

1/10/2006 05:55:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Φίλτατος μεν Περικλής, φιλτάτη δε η αλήθεια... κατά Πάνον!

Να στε καλά φίλτατε, λοιπόν!

1/10/2006 06:23:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Και φυσικά οι υπόλοιποι θα περιμένουμε με αγωνία τις ανταποκρίσεις σας από την "πατρίδα"!
(Από την ίδια σειρά πήρα την βιογραφία της Φλέρυ, από τον Bach - περυσι τον άκουγα Κυριακές βράδυ στο Δεύτερο..)

Όμορφα ταξίδια να έχεις πάντα Μιραντολίνα μου:)

1/10/2006 06:32:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κοπίτο μου, αν τα καταφέρουμε θα είναι υπέροχο -- ειδικά αν κάθε βράδυ διαβάζετε τις "ανταποκρίσεις" διαφορετικών ανθρώπων από την ίδια χώρα ή και πόλη. Σας εγχείρημα (αν μπορέσουμε, πάντα) θα είναι σπάνιας ομορφιάς.

Ευχαριστώ και για τις ευχές! :-)

1/10/2006 06:37:00 μ.μ.  
Anonymous xilaren έφα...

SE EFHARISTW!
eksairetika endiaferon to post, toses polles plirofories gia biblia kai links to follow up kai megali anakalypsi to iconet.gr... Na eisai kala kai kalh tyxi sto taksidi sou!


(sorry gia tous latinikous xaraktires alla no greek fonts sto grafeio klp klp)

1/12/2006 12:40:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Εγώ Μιραντολίνα μου λέω, ότι διάβασα μόλις σήμερα το ποστ σου για τον Πλωτίνο, με αφορμή ένα απόσπασμα λόγου του που δημοσίευσε ψες ο Τριάντης στην στήλη του στην Ελευθεροτυπία. Έβαλα το όνομα στο γούγλι και στην πρώτη δεκάδα των αποτελσμάτων, όπως το περίμενα, είδα την παραπομπή στο ευλόγ σου! Το είχα χάσει όταν πρωτοδημοσιεύτηκε λόγω της απουσίας μου στην Βαρκελώνη! Το απόλαυσα πάραυτα!!!
Σου έυχομαι ολόψυχα να πας στο Μέχικο και να γυρίσεις φέρνοντας πολύτιμες εμπειρίες, πολύτιμες εκ του όμορφου τρόπου που έχεις για να τις μοιράζεσαι μαζί μας!:-)

3/14/2006 03:36:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανχελίτο μου, χίλια ευχαριστώ! :-)

3/14/2006 09:44:00 μ.μ.  
Blogger xenia έφα...

Λοιπόν, να πω πως..πάνω που ενθουσιάστηκα ότι υπάρχει τέτοιο βιβλίο...έπεσα στην κριτική σου και λέω να ρίξω κ΄γω μια ματιά να μου φ΄τγει η ιδέα, αν κ μου φάνηκες πιστική. Κάνω που λες μια έρευνα γύρω από τους Ελληνες που συμμετείχαν στην Κομμούνα αλλά παράλληλα με ενδιαφέρει κ οποιοσδήποτε Έλληνας συμμετείχε σε αντίστοιχο κίνημα (αδυναμία το Μεξικό). Έχεις κάνα βιβλίο να προτείνεις;

5/21/2008 01:38:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...