16.1.06

Hello Afrika, tell me how you're doin' II

Για τον Καλλίμαχο

Λήματα: Υπερηφάνεια, γενναιότητα, οικογένεια

Έβρεχε πολύ. Έβρεχε τόσο που δυσκόλευε τον οδηγό. Αναζητούσαμε καταφύγιο και είδαμε με χαρά τις καλύβες, δεξιά, στο βάθος. Στρίψαμε για εκεί.

Δεν ήταν χωριό. Ήταν μια απλωμένη αυλή, γύρω χτισμένη, επίκεντρο η καλύβα του πάτερ-φαμίλια και γύρω αυτές των παιδιών του που είχαν κάνει δική τους οικογένεια. Όλοι ξυλογλύπτες. Από τον μεγάλο, που περίμενε εγγόνια σε λίγο ως τον πιο μικρό, και μόνο ανύπαντρο, που δεν ήταν πάνω από 17 χρονών.

Στη μέση της αυλής και προς το δρόμο, είχαν στήσει το μαγαζάκι τους, όπου πουλούσαν τα έργα των χειρών τους. Γύρω ήταν τα σκαμπώ κι οι πάγκοι που κάθονταν να δουλέψουν. Μας συγκίνησαν – η δεμένη οικογένεια, οι καλλιτέχνες και, πιο πολύ, ο έφηβος των 17 ετών που δούλευε το ξύλο με το ένα χέρι. Το άλλο το είχε χάσει μικρός. Εκείνη τη χρονιά, το 1998, η Γκάνα γιόρταζε τον πρώτο πανεθνικό εμβολιασμό για την πολιομυελίτιδα.

Μας προσέφεραν με χαρά καταφύγιο. Η βροχή είχε φανεί καλή μαζί τους κι έστελνε υποψήφιους πελάτες. Ήταν πολύ καλοί ξυλογλύπτες. Ο πατέρας είχε διδάξει σωστά, όπως τον είχε διδάξει κι αυτόν ο πατέρας του. Μετά τις πρώτες ευγένειες, ήμασταν έτοιμοι να παζαρέψουμε την πρώτη μάσκα που την ξεχώρισε ο αδελφός. Πόσο κάνει;

Η μάσκα ήταν, κατά τύχη, τέχνημα του μονόχειρα έφηβου. Δε ζήτησε χρήματα. Ζήτησε ντροπαλά να μάθει αν θα την αντάλλασσε ο αδελφός με τις κίτρινες γαλότσες που φορούσε. Τις κίτρινες πλαστικές γαλότσες που θα τον βοηθούσαν να κινείται πιο άνετα τις μέρες της βροχής κι ίσως τραβούσαν και τα κοριτσίστικα βλέμματα – τόσο σπάνιες! Όποια μάσκα θες, με αντάλλαγμα τις γαλότσες… Ο αδελφός, καλλιτέχνης ο ίδιος, συγκινήθηκε διπλά. Θέλησε να του χαρίσει κάτι ακόμη.

Πριν φύγουμε, είχαμε αγοράσει κάτι μπλουζάκια στο Μοναστηράκι. Τι-σερτς, φτηνά, για να τα χαρίσουμε – όπως και σφυρίχτρες, μπαλόνια και σβούρες για τα παιδιά. Η ιδέα ήταν ψαρεμένη στο διαδίκτυο, όπου μια αμερικανίδα επισκέπτρια σημείωνε πόσο χαίρονταν με αυτές τις «πολυτέλειες», αυτά τα πράγματα που δεν έφταναν εκεί ή, αν έφταναν, ήταν πολύ ακριβά. Έλεγε πόσο χαίρονταν με ένα μπαλόνι…

Τα τι-σερτς ήταν φτηνά, από αυτά που γράφουν με μπλε αρχαιοπρεπή γράμματα GREECE κι έχουν πάνω κάτι σε Ακρόπολη, κάτι σε Δελφούς, κάτι αρχαιοπρεπές τέλος πάντων... Τα είχαμε πάρει λιγότερο από 500 δραχμές το ένα – αρκετά μεροκάματα στη Γκάνα, μπιρ παρά για μας. Ο αδελφός άνοιξε το πορτμπαγκάζ, τα έβγαλε από το σακκίδιό του, τα άπλωσε σχεδόν θεατρικά, και είπε του παλληκαριού να διαλέξει όποιο ήθελε.

Ο Ερμής του Πραξιτέλη. Διάλεξε ένα που απεικόνιζε τον Ερμή. Ο μονόχειρας θεός που κρατά ένα παιδί στο χέρι. Λαβωμένοι με τον ίδιο τρόπο οι δυό τους, ο θεός των Ελλήνων κι ο γιός της μάνας Γκάνας. Μόνο που ο ένας, ο μαρμάρινος, έμοιαζε να κατάφερε να κάνει οικογένεια παρά το «κουσούρι» του.

Μακάρι ο Ερμής να του έφερε γούρι.

Αυτή η φωτογραφία βγήκε κλεφτά. Να μας συγχωρέσει.

6 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πολύ καλό. Μπράβο !

Ηλίας

1/16/2006 01:12:00 π.μ.  
Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ έφα...

Εἶμαι βέβαιος πὼς ἔφερε καλὴ τύχη ὁ (καὶ τῆς τύχης ἄλλωστε) φτεροπόδαρος θεός τῶν καλῶν, ἐφευρετικῶν καὶ φιλοτίμων ἐμπόρων καὶ χειρωνακτῶν, πόσο μᾶλλον ποὺ εἶχε ἀγγελιοφόρους ἐσᾶς. Νὰ εἶστε καλά! :-)

1/16/2006 02:17:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Μόλις το 1998 ε; Σήμερα συνεχίζεται άραγε αυτή η προσπάθεια;

1/16/2006 11:16:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Οι μικρές πολυτέλειες όπως τα μπλουζάκια, κι οι μεγάλες πολυτέλειες όπως να τους βρείτε και να σας βρουν..
Να είστε πάντα καλά να ταξιδεύετε έτσι Μιραντολίνα μου:)

1/16/2006 11:25:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ηλία που είστε; Νόμισα αναζητείτε θείο τύπου Κέηλ και μας εγκαταλείψατε! Ευχαριστώ και χαίρομαι που σας βλέπω.

Καλλίμαχε, κι εσύ να είσαι καλά -- πίστεψα ότι ειδικά σε σένα θα άρεσε πιο πολύ αυτή η ιστορία.

Χουανίτα, η Γκάνα, αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου από τα χέρια των βαρβάρων αποικιοκρατών, ολλανδών και βρετανών, απελευθερώθηκε τη δεκαετία του 60, πρώτη εξ όλων των αφρικανικών κρατών, χάρη στους αγώνες του λαού της. Γι αυτό είναι περήφανοι πολύ.

Ακολούθησε μια σειρά διεφθαρμένων ηγετών κι αθλίων δικτατόρων, ως που να αναλάβει, από τις αρχές της δεκαετίας του 80 ως το 2000 ο Τζέρι Ρόουλινγκς, ένα παλληκάρι σαν τα κρύα τα νερά, με πείρα στα υπέρ της δημοκρατίας πραξικοπήματα και μεγάλο συναισθηματικό πλούτο :-).

Ο Ρόουλινγκς έκανε δυό φορές πραξικόπημα για να φέρει δημοκρατία στη χώρα, αφήνοντας την εξουσία στους πολιτικούς που του τα κάνανε μπάχαλο οπότε έπρεπε πάλι να κάνει πραξικόπημα... Όταν τελικά δέχθηκε να αναλάβει τη διακυβέρνηση έφερε τη χώρα στην πρώτη θέση ρυθμού ανάπτυξης στη Δυτική Αφρική, της έφτιαξε μια σταθερή δημοκρατία και τράβηξε επενδυτές (μεταξύ αυτών που πρέπει να σημειώσω είναι η επένδυση της γνωστής μπυροκατασκευαστικής ιρλανδικής εταιρίας Γκίνες, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον μπύρα άλφα άλφα, με πρώτη και καλύτερη την Κλαμπ, σε συσκευασία του ενός λίτρου και επίσης το μπόντυ σhοπ που παίρνει απο δω βούτυρο του κακάου). Ασχολήθηκε με την παιδεία, κάνοντάς την υποχρεωτική (να τα δεις το πρωί με τις ποδίτσες τους και τα παπούτσια στο λαιμό να ξεκινούν για το σχολείο), την υγεία (εμβολιασμοί κλπ), τον "πανγκανισμό", ώστε να πάψουν οι έριδες μεταξύ φυλών και άλλα υπέροχα.

Βεβαίως, όλα αυτά προχώρησαν με ρυθμούς λιγότερο γρήγορους απ ότι θα έπρεπε λόγω των προβλημάτων που δημιουργούσαν οι αμερικάνοι (ο Τζέρρυ ήτο σοσιαλιστής), αλλά γενικά, η Γκάνα είναι σταθερή δημοκρατία δυτικοαφρικανικού τύπου με πολλά υπέρ της. Ξες, στη Δυτική Αφρική, όταν βλέπεις σε μια χώρα να υπάρχει δυνατότητα να βοηθήσεις παιδιά (όπως με την άκσιον έιντ, ας πουμε) σημαινει ότι αυτή η χώρα έχει σταθερότητα και μπορεί να λειτουργήσουν μεσοπρόθεσμα ή και μακρυπρόθεσμα προγράμματα των ΜΚΟ.

(Μιλάμε, το Ρόουλινγκς πολύ τον αγαπάω!)

Ευχαριστώ, Κοπίτο μου -- άντε κανόνισε να φύγουμε και μαζί καμμια φάση!

1/16/2006 08:17:00 μ.μ.  
Blogger alombar42 έφα...

Ευχαριστώ! Αν πώ τίποτα περισσότερο θα κατηγορηθώ για κοινοτοπια :)

1/16/2006 11:55:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...