29.5.06

Τον είδες με τα μάτια σου, γιαγιά, τον βασιλέα;


Δεν είχε μιλήσει καθόλου. Ήρεμη, αριστοκρατική, λεπτή και κατάλευκη, απόφοιτος παρθεναγωγείου, γόνος μιας από τις γνωστότερες οικογένειες της Πόλης, άφηνε τον αδελφό της να κάνει όλη την κουβέντα. Μπήκε μιά για να ρωτήσει τι θέλω να με τρατάρει και δεν εμφανίστηκε παρά μόνο με το δίσκο γεμάτο, τα σπιτικά γλυκά και το δροσερό νερό. Συζητούσαμε το μύθο του μαρμαρωμένου βασιληά - ήμουν όλο το πρωί στο Μπαλουκλί, ύστερα στο Πατριαρχείο, τα τείχη, τη Μονή της Χώρας, την ΑγιαΣοφιά...

Ο αδελφός της, ένας πολίτης άρχοντας, που νοσταλγικά μιλούσε για το βίο τους παλιότερα στην Πόλη, μπορούσε άλλωστε να καλύψει το χώρο δέκα ομιλητών, τι δύο! Τη μια με μένα συζητούσε ελληνικά, την άλλη απευθυνόταν στο συνοδό μου στα κούρδικα, επιδεικνύοντας την πολυγλωσσία του, πράμμα συνηθισμένο μεταξύ των Πολιτών. "Έμαθα τα κούρδικα στο στρατό", μου είπε. Οι μειονότητες συναντώνται πάντα στα σύνορα...

Η δεσποινίς Μαρία δεν μιλούσε όλη αυτή ώρα. Μια φορά μπήκε, ίσα να δει πως όλα είναι καλά, καρφώνοντας βλέμμα τρυφερό στον αδελφό της κι αποχωρώντας αθόρυβη. Κι άλλη μία φορά ήρθε ενώ η κουβέντα γυρνούσε γύρω από το μύθο.

-Πέθανε ο βασιλέας, δεσποινίς Μαρία;

Σιωπή. Και μια κουβέντα να ανεβαίνει το λαιμό της και να αγωνίζεται να την καταπιεί. Επιμένω:

-Εσείς τι λέτε; Ζει ο βασιλέας, δεσποινίς Μαρία; ή πέθανε;

- Κοίτα κόρη μου –μάτια βουρκώνουν, φωνή πνιχτή- εμείς μάθαμε να μη μιλούμε, μα –το χεις κλειστό αυτό; ναι, δεσποινίς Μαρία, είναι κλειστό το κασετόφωνο- εμείς δεν μιλάμε μα μες στην καρδιά μας το ξέρουμε, ο βασιλέας μας ζει, μαρμάρωσε - μάτια γεμίζουν, τρέχουν-- κι εγώ σου λέω, και τα ψάρια στο Μπαλουκλή θα ξαναγυρίσουν στο τηγάνι, κι ο βασιλέας μας θα ξεμαρμαρωθεί, αλλιώς κανένας μας δε θα ζούσε κόρη μου, κανένας. Γιατί να ζεις αλλιώς; Γιατί να ζεις εδώ; Να σου φέρω λίγο νερατζάκι ακόμη, που το έκαμα με τα χεράκια μου;

λέει και σκουπίζει ευγενικά τα δάκρυά της, η δεσποινίς Μαρία των 72 Μαίων

Μνήμη Κωνσταντινουπόλεως, 1991

33 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Sailor έφα...

Kαι τα δικά μου μάτια γεμίζουν
δάκρυα, Μιραντό μου,
τα αφίνω να κυλάν στα μαγουλά μου
για να μην ξεχάσω ποτές αυτές
τις θύμησες.
Αλλιώς κανένας μας δε θα ζούσε κόρη
μου, κανένας.
Γιατί να ζεις αλλιώς ?
Μπορείς να ξεχάσεις αυτές τις κουβέντες, άραγε ?

Ποιός μπορεί να τις βγάλει από
μέσα σου ?

Κανείς, Μιραντό μου

Αλλά μόνο να τις πάρεις μαζί σου
για πάντα.

Να είσαι καλά κορίτσι μου
Μιραντό!

Καλό πρωινό πάντα
στη ζωή σου!

5/29/2006 10:49:00 π.μ.  
Blogger MainMenu έφα...

Εμένα η γιαγιά μου ή μάμη μου όπως την λέγαμε δε μου 'λεγε για βασιλιάδες μου τραγουδούσε μόνο τον Αρχαγγελίτικο:

η μέρα έχει βάσανα
μα η νύχτα είναι ωραία
γιατί έρχεσαι στον ύπνο μου
και μου κρατάς παρέα

εμείς οι νησιώτες πάντοτε στον πειρατικό, αναρχικό μας κόσμο

5/29/2006 11:00:00 π.μ.  
Blogger A.F.Marx έφα...

(Θέλω να γράψω μια καλή κουβέντα, αλλά φοβάμαι μη με βάλεις στα link σου...)
:-)
Κάνε μια αναφορά στον στίχο που έβαλες για τίτλο στο post σου. Mπορεί ο Βιζυηνός να μη χρειάζεται πια διαφήμιση, αλλά ποτέ μην είσαι σίγουρη με τους ποιητές.

5/29/2006 11:22:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλημέρα καπετάνιε. Είσαι μεγάλη καρδιά, σε ευχαριστώ.

Μέην, να γράφεις εσύ, μ ακούς; άντε να σε χαρώ!

Επανορθώνω, φίλτατε ΑΦΜ: Ο τίτλος του ποστ είναι στίχος και το ποίημα ολόκληρο εδώ

http://alex.eled.duth.gr/EThM/poets/Bizyinos_text.htm

5/29/2006 11:32:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πρέπει να φύγω για δουλειά,
μα οι μέρες μου θυμίσαν
κάποια τραγούδια - μουσικές
που οι Έλληνες ελαλήσαν:

Ν΄ αϊλί εμάς και βάι εμάς
οι Τούρκ΄ την Πόλ΄ επαίραν
επαίραν το βασιλοσκάμ΄
κι ελάεν η Αφεντία.

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς
κλαίγνε τα μοναστήρα
κι ο Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον
κλαίει και δερνοκοπάται.

Μη κλαις, μη κλαις, Αγιάννε μου
και μη δερνοκοπάσαι
η Ρωμανία ΄πέρασεν
η Ρωμανία ΄πάρθεν

Η Ρωμανία κι αν ΄πέρασεν
ανθεί και φέρει κι άλλο.

κι ένα άκουσμα:
http://www.ieropsaltis.com/trad/GiatiPouliM_XAidon.ra
Γιατί η πολίτικη λύρα έχει δικό της γούστο.

Καλημέρα δέσποινα.
Καλημέρα σ'όλους.

5/29/2006 11:46:00 π.μ.  
Blogger MåvяiÐåliå έφα...

Δε χωράνε σε δύο σειρές comments αυτό που μου προκάλεσε το ποστ σου!

Βλέπεις είμαι από την Πόλη με τους γονείς μου να ζουν ακόμα εκεί και η γιαγιά μια ζωή περίμενε τα ψάρια να γυρίσουν στο τηγάνι!

Να είσαι καλά.

5/29/2006 12:04:00 μ.μ.  
Blogger Αλεπού έφα...

Καλογρηά μαγέρευε ψαράκια στο τηγάνι
και μα φωνή, ψιλή φωνή, απάνωθεν της λέγει:
- Πάψε γριά το μαγεριό κι η Πόλη θα τουρκέψει.
Κι ο Μωχαμέτης θε να μπή στην Πόλη καβαλλάρης
- Όταν τα ψάρια πεταχτούν και βγούν και ζωντανέψουν,
τότε κι ο Τούρκος θε να μπεί κι η Πόλη θα Τουρκέψει.
Τα ψάρια πεταχτήκανε, τα ψάρια ζωντανέψαν
κι ο αμηράς εισέβηκεν στην Πόλη καβαλάρης.

5/29/2006 01:06:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Δυό τρία χρόνια πρίν αν δεν με απατά η μνήμη μου, σε κάποιο αφιέρωμα της κρατικής tv για την Αρβελέρ (από τα πολλά που της κάνανε τότε...), στην εκφορά του λόγου της είπε μέσες-άκρες, ότι η Ρωμιοσύνη αντιμετωπίζει το πρόβλημα - σε σχέση με τα άλλα έθνη κράτη - να μην έχει απελευθερώσει ακόμα την φυσική της πρωτεύουσα! Ή σχεδόν έτσι. Για να μην ανησυχεί το "μεταλλαγμένο" συνάφι των γατοπροβάτων, δεν επιθυμώ επεκτατικό πόλεμο, σας διαβεβαιώ...
Απλά, έκτοτε δεν είδα ξανά ούτε μια συνέντευξή της! Είναι που είμαι απρόσεκτος, ή ...

Θα μου πείς τί τα θες τώρα! Έ να! Είναι που θα ξαναρχίσει το νταχτιρντί (Μύθοι-πού ζούμε-γέροι-Κύπριοι-αναρχικοί-
θρησκόληπτοι-ομοφοβικοί...). Το πάω FIRί-FIRί :-D

5/29/2006 01:17:00 μ.μ.  
Blogger roidis έφα...

πολύ όμορφο το φορτισμένο κείμενό σου...
διάβασε και του Μαύρου Γάτου εδώ: http://mavrosgatos.blogspot.com/2006/05/1453-1204-1922-1955.html

5/29/2006 02:41:00 μ.μ.  
Blogger dora in e-space έφα...

Αχ, μου θύμισες την γιαγιά μου την αγαπημένη. :)))) Νάσαι καλά.

5/29/2006 05:20:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Καλησπέρα Πολίτισσά μου λοκαντιέρα. Πολύ όμορφη η αφήγηση.

Μακάρι κάποτε οι άνθρωποι να γίνουν επιτέλους Άνθρωποι, για να μην συγκρούονται οι εθνικισμοί, και να μην ξεριζώνονται οι λαοί, και να μην μένουν στους εναπομείναντες Μοϊκανούς μόνο οι μύθοι για παρηγοριά....

5/29/2006 07:04:00 μ.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Και να 'ταν μόνο αυτή η χαμένη Πόλη :(
Φεύγουν οι γιαγιάδες μας με ένα πικρό χαμόγελο...
Ταλαιπωρημένες, κυνηγημένες αλλά περήφανες...
Και έχει μια γλυκύτητα αυτή η περηφάνια!

5/29/2006 07:51:00 μ.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

Σε ευχαριστώ πολύ για την αναφορά.
Με τιμά, γιατί είναι ευαίσθητο το θέμα. Είναι ο πόνος και ο πόθος του Γένους μας, μαζί.
Σε όλες τις ιστορίες του κόσμου, δεν υπάρχει αντίστοιχο με το θρύλο του Μαρμαρωμένου βασιλέα. Η "παιδική" ψυχή των Ελλήνων, που εξακολουθεί να αγαπά τα τραγούδια, τους θρύλους και τα παραμύθια και που πιστεύει και στα θαύματα, ίσως να αξιωθεί και να δεί να "ξεμαρμαρώνει" ο Βασιλέας της...
Είθε!

5/29/2006 09:15:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Πόστιον επετειακό και πολύ καλογραμμένο (όπως όλα σου). Κι εμένα η γιαγιά μου "ήρθε από τη θάλασσα, από την Ιωνία", αλλά ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς και τα ψαράκια του γούμενου είναι για μένα παραμύθι. Αρνούμαι να τα διεκδικήσω.

θα διεκδικήσω, όμως, και ένα μέτρο χώμα της πατρίδας που γνώρισα, της πατρίδας που έχω.

5/29/2006 09:46:00 μ.μ.  
Blogger ONOMATODOSIA έφα...

giati otan peis ektos elladas "constantinopel" sou lene 3ereis poia xronia exoume? istanbul sunexizoun legetai.ektos elladas e?

5/29/2006 10:01:00 μ.μ.  
Blogger archive έφα...

Αν και η ιστορια με αγγιζει αφανταστα, μαλλον συμφωνω με την Composition Doll.

Xαιρε Μιραντο.

5/29/2006 10:16:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Να σαι καλά ανώνυμε να δροσίζεις την ψυχή μας. (κατεβάζω το αρχείο τώρα).
Ντάλια μου, τι να πω; Σε σενα τι να πω..

Έτσι ήταν οι γιαγιάδες. Γι αυτό τραγουδούν μας ο Ανώνυμος κι η Αλεπού, γι αυτό τιμά τες ο Σιγισμούνδος και θυμάται η Δώρα… Η ιστορία φόρος τιμής στη γιαγιά είναι.

Γκρεγκ, σα να ηρέμησαν τα πράγματα. Ολίγη υστερία και προσπάθεια ορισμένων να φανούν βασιλικότεροι του βασιλέως σκύλου έχουν απομείνει, αλλά κι αυτό μάλλον θα κοπάσει σύντομα.

Ευχαριστώ Ροϊδη – είσαι γνωστός για την αδυναμία σου στις γάτες!

Ο Γάτος (ακούς ή νιαουρίζεις στις ταράτσες, βρε;) πήγε να μου φάει τη μέρα σήμερα και να με χώσει στα βιβλία, αλλά είχε πέσει δουλειά και τη γλιτώσατε :-)

Κατερίνα, είδα το ποστ σου το πρωί, ήταν το πρώτο επετειακό. Ήταν τόλμη αυτό που έκανες, με όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες. Στο όφειλα.

Κούκλα, φυσικά κι είναι μύθος. Μύθος με ιστορικό έρμα, που καθόρισε πολλά μέχρι το 19ο αιώνα (και κόστισε πολλά τον 20ο).

Συμφωνώ στα περί μη διεκδίκησης προφανώς - αλλά μας έχουν φτάσει να χρειάζεται να διευκρινίζουμε τα αυτονόητα οι δήθεν προοδευτικάριοι. Το αυτό και προς αρκάιβ – δε μπορεί η ιστορία να σε αγγίζει, χωρίς να χρειάζεται μαζί να δώσεις ραπόρτο φρονημάτων; Γιατί η συγκίνηση πρέπει να μεταφράζεται ως δήλωση φρονημάτων;

Ονοματοδοσία, ομοίως λέμε Λονδίνο ή Πεκίνο – είναι ελληνική η γλώσσα, την λέει Κωνσταντινούπολη όπως την διδάσκεται αιώνες, νομίζω.

5/29/2006 10:41:00 μ.μ.  
Blogger archive έφα...

Δεν εχει να κανει με δηλωση φρονηματων,νομιζω.Αλλα αυτη τη στιγμη,εχω μεγαλο προβλημα με τη μετατροπη των σκεψεων μου σε λεξεις.
Καληνυχτα μας.

5/29/2006 11:09:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Ινσταμπούλ λέγεται έξω κι' ανατολικά... Δυτικά; Από την πείρα μου στα σχολεία τα παιδιά δεν μαθαίνουν στην ιστορία τους για καμμία Ινσταμπούλ. Για Constantinople μαθαίνουν.

5/30/2006 12:11:00 π.μ.  
Blogger Lakonika έφα...

Kαλησπέρα σας, σας ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές στο ξεκίνημά μας. Πολύ ωραίο το θέμα σας, μας συγκινεί.

5/30/2006 12:23:00 π.μ.  
Blogger Greg έφα...

Να κοπάσει; Μακάρι να βγώ ψεύτης αλλά δεν το πιστεύω... Είναι πολλοί οι λόγοι. Και υποχρέωσης στο ευρύτερο κοπάδι(*) που ενοχλείται αλλά και "φυσιολογίας"...

Γι' αυτό συνέχισε να γράφεις. "Μακάριοι εαν ονειδισθέντες"

(*) Έχω την εντύπωση (πεποίθηση) ότι κάποιοι "τεστάρουν" στα blogakia αν συγκεκριμένες απόψεις μπορούν να περάσουν! Συνωμοσιολογικό; Ίδωμεν...
Πάω τώρα να δώ τι θα πεί η Ντόρα και η Διαμαντοπούλου! Καληνύχτα!

5/30/2006 01:06:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Καλημέρα Mirando!

5/30/2006 11:39:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=710344&lngDtrID=244

Κανενα ποιηματακι για το παιδι; Αναγνωριζω οτι ο θανατος του δεν ηταν οσο ηρωικος θα θελατε (να πεθαινε πχ ανεβαινοντας τα τειχη της Βασιλευουσας, με την πυρινη ρομφαια στο χερι του) αλλα, διαολε, θανατος δεν ειναι και αυτος; Δεν σκεφτεται κανεις τους γονεις του, την κοπελα / το αγορι του; Βεβαια που να περισσεψουν τα δακρυα οταν χυνετε τοσα για τα ντουβαρια...

5/30/2006 12:09:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γρηγόρη, υπάρχει κι ένα σχετικό ασμάτιο των They Might Be Giants για τo Κωνσταντινούπολη-Ισταμπούλ. Όσο για τα λοιπά, βλέπω μόνο τα απόνερα των κομπλεξικών. (Α, που είστε οι τελευταίοι: μη προδίδεστε βρε! Κι αν κανεις κοιτάξει τα λινκμπλογκζ του παρελθόντος; Θα εκτεθείτε – ειδικά όσοι παριστάνετε ότι με πήρατε νωρίς χαμπάρι τι κουμάσι είμαι! Άντε διορθώστε τα, όλα εγώ θα σας τα λέω;)

Λακωνικοί, καλή συνέχεια!

Καλημέρα Χουανίτα μου.

Ανώνυμε, παραληρείς; Ποιάς βασιλεύουσας; Και που ξες εσύ τι σκεφτόμαστε όλοι μας; Κι άλλο μέντιουμ μας προέκυψε; Και γιατί δεν κάθεσαι να γραψεις εσύ, που τόσο συγκινήθηκες, αλλά υποδεικνύεις στους άλλους τι να κάνουν;

Να δεις που κάποιοι κατηγορούσαν περί χρησιμοποίησης νεκρών για να αποδείξεις κατιτις…

5/30/2006 01:44:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Ήρθα να σας δροσίσω ώσπου να φυσήξει επιτέλους αεράκι!!
Καλό απόγευμα Μιραντό!

5/30/2006 03:40:00 μ.μ.  
Blogger MainMenu έφα...

Βέβαια η Αγιά Σοφιά έχει χτιστεί με τούβλα από το χωριό μου...όπως καταλαβαίνετε έχουμε παράδοση στα τούβλα:))))

5/30/2006 04:35:00 μ.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

http://www.yousendit.com/transfer.php?action=download&ufid=3A0E4ADF189FEB00

5/30/2006 05:11:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Υπέρχει κι ένα κομμάτι των Ska Cubano με τίτλο "Istanbul, not Constantinople"...Τα σέβη μου Mirandolina!

5/30/2006 06:13:00 μ.μ.  
Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ έφα...

Τὸ ἤξερα ὅτι δὲν θὰ παραλείπατε νὰ ἀνάψετε τὸ καντηλάκι γιὰ τὸν Μαρμαρωμένο Βασιληὰ μας.

Μὲ τὴν εὐαισθησία ποὺ σᾶς διακρίνει πάντοτε.

5/30/2006 10:19:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

με αφορμη και το "...αλλά μας έχουν φτάσει να χρειάζεται να διευκρινίζουμε τα αυτονόητα οι δήθεν προοδευτικάριοι."
Αυτο γραψτε το με κεφαλαια!Ειναι μια ευχαριστη εκπληξη το μπλογκ σας.Ειχα χασει σχεδον καθε ελπιδα,απο την μεχρι τωρα εμπειρια μου στον κοσμο των μπλογκ.
Καλο βραδυ!!!

5/30/2006 10:45:00 μ.μ.  
Anonymous Odisseia έφα...

What does Mirandolina mean? Is it a Greek name? I have a female relative who is called Mirandolina. I've never thought about the name, but now I start to think it is Greek! I love Greece. It's a beautiful country, though I've never been there. Maybe someday. I'll come back if you don't mind.

5/31/2006 07:49:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Koπίτο μου, Μέην χώμα-φωτιά και νερό, Ανχελίτο (είναι παλιό και τραγουδισμένο από πολλούς), φίλτατε Καλλίμαχε, Ανώνυμε, σας ευχαριστώ πολύ.

Πολύβιε, το ουσιαστικό είναι να υπάρχει καθαρότης και βάθος.

Odisseia dear, Mirandolina means small miracle in Italian. It is an Italian name, a pet name for the Italian name Miranda, which means miracle- miraculous. In my case, it is a pen name that I borrowed from Carlo Goldoni´s theatrical play La Locandiera (The Landlady - 1753).

Yes, Maybe someday, my dear.

Off course I do not mind- we are open 24/7! :-)

5/31/2006 09:49:00 μ.μ.  
Blogger ellinida έφα...

Να σου απαντήσω πολίτικα ;
Φυστίκι ήταν ! Μπράβο σου .

6/01/2006 09:25:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...