26.5.06

Kαθώς άγγελος επί τάφου σαλπίζω άσπρα υφάσματα


Ενα πατριωτικό, λαϊκιστικό παραλήρημα


«Όπως έγινε γνωστό από το ΓΕΕΘΑ, βρέθηκε η κάσκα του αγνοούμενου Έλληνα πιλότου Κωνσταντίνου Ηλιάκη, καθώς και το survival kit με ελληνικές ενδείξεις».

Στα τρία και στα τέσσερα ξανθά σας χρόνια

Ξέρετε, χαρές μου, από χτες τι κάνω; Επιθυμώ. Να σας πάρω αγκαλιά, να φιλήσω τα μαλλάκια, να σφίξω τα δόντια, να κρατήσω τα δάκρυα, να φορέσω τα χρώματα και να σας μιλήσω για το μπαμπά. Για το μπαμπά σας που δε γνώρισα μα ξέρω. Θέλω να σας πω: ο μπαμπάς σας ήταν γενναίος κι όμορφος και παλληκάρι. Ο μπαμπάς σας σήκωνε το αεροπλάνο να πάει στον πόλεμο κι ήτανε πάντα πίσω. Έτσι του εύχονταν κι οι φίλοι του καθώς έπαιρνε στα χέρια την κάσκα, να ξεκινήσει: «Άντε, και πάντα πίσω!». Κι ήτανε πάντα πίσω. Πάντα ως προχτές.

Ο μπαμπάς σας ήταν από κείνα τα παλληκάρια που δεν πεθαίνουν και που έχουν πάντα τον εχθρό στη μπούκα τους. Μέχρι προχτές. Ο μπαμπάς σας.

Σκέφτομαι μόνη μου, έχει κολλήσει ο νους. Πως τάχα θα σας σήκωνε ψηλά στον αέρα, όπως κάνουν όλοι οι μπαμπάδες, θα σας σήκωνε και θα σας στριφογύριζε και θα παίζατε το αεροπλάνο και θα χαιρόταν, ελαφρύς όσο ποτέ, το δυνατό σας γέλιο. Βουουουμμμμ... Σκέφτομαι κείνες τις φορές που θα ήταν σίγουρος, όπως είναι πάντα οι γονείς, πως θα του μοιάζατε, πως στην αυλή του σχολείου θα τσακωνόσασταν κι εσείς ποιος μπαμπάς είναι πιο δυνατός, πιο σπουδαίος, ονειρευόταν περήφανος τη μέρα που θα πείτε «εμένα ο μπαμπάς μου είναι ο πιο δυνατός, εμένα ο μπαμπάς μου έχει ένα αεροπλάνο τόσο μεγάλο που τον πάει ψηλάααα στον ουρανό».


Ψηλά στον Ουρανό.


«Συνεργεία του Ναυτικού και της Αεροπορίας βρίσκονται στην περιοχή και συνεχίζουν τις έρευνες για τον εντοπισμό του αγνοούμενου σμηναγού. Στο σπίτι του πιλότου Κωνσταντίνου Ηλιάκη, στο Ακρωτήρι Ηρακλείου, η αγωνία κορυφώνεται. Ο 35χρονος σμηναγός έχει δύο παιδιά, ηλικίας 3 και 4 ετών και θεωρείται άριστα εκπαιδευμένος».

Ξέρετε τι κάνω από προχτές; μουρμουρίζω το ίδιο τραγούδι, το ίδιο και το ίδιο, και αναρωτιέμαι αν το έχει η μαμά στη δισκοθήκη, αν ο μπαμπάς σας σαν νανούριζε μ αυτό, όπως κι εγώ το γιό μου χρόνια πριν, με τα ίδια δάκρυα στα μάτια, κι αν όταν τον έπιανε κι εκείνον το παράπονο άλλαζε το τραγούδι στο ζεϊμπέκικο της Αφροδίτης και της Βούλας - Για ποιά Ελλάδα, ρε γαμώτο;

Ξέρετε τι κάνω από προχτές; Φοβάμαι. Φοβάμαι πως μπορεί, χρόνια μετά, να ξεχάσω το όνομά του. Κι ύστερα παρηγοριέμαι. Παρηγοριέμαι γιατί θυμάμαι ένα άλλο αγόρι ένα άλλο αγόρι ποτέ δε θα ξεχάσω κι είναι σα να θυμάμαι το μπαμπά σας μαζί του, κι έτσι θα έλεγε κι εκείνος, ξέρω, γιατί,


ξες τι είναι πατρίδα, μωρό μου; Ξέρεις εσύ, αγάπη μου; Να πω; Πατρίδα είναι ο τόπος ο αδελφοποιτός, που του χαρίζεις το αίμα από τα γόνατά σου, τον φρέσκο πόνο, που σου φανερώνει που κρύβει τις γυαλόπετρες και που φυτρώνει τις πιο ζουμερές του πικραγγουριές, που τα κορίτσια του είναι τα πιο όμορφα και τα αγόρια του γεννιούνται ποιητές και ίκαροι έτοιμοι να καούν ψηλά, πιο ψηλά από όλους, απ όλους

γιατί ματώσαμε τις ίδιες πέτρες, κι έτσι θα θυμάμαι και το μπαμπά σας και δε θα ξεχνώ. Λεγόταν Έκτορας αυτό το αγόρι, Έκτορας Γιαλοψός. Μεγάλωνε λίγα στενά πιο κάτω από το πατρικό αλλά μαζί δεν παίξαμε. Ήταν μικρότερος, βλέπεις. Σκέφτομαι καμμιά φορά μήπως το μάλωσα επειδή πετάχτηκε με καμμιά μπάλα στο δρόμο, μήπως καμμιά φορά βιαζόμουν και το λάσπωσα περνώντας δίπλα με τα αμάξι, εκεί στις λάσπες και τις λακούβες της Πετρούπολης που μεγάλωνα, εκεί στις λάσπες και τις λακούβες των Νέων Λιοσίων που μεγάλωνε, μήπως του ανακάτεψα τα μαλλάκια, να έτσι, ή μπας και του έκλεισα το μάτι την ώρα που βουτούσε καραμέλλες απ’ το Χαντρινό και κόκκινα μολύβια με γόμα από το βιβλιοπωλείο της Ελαιών.


Πρέπει να φύγω τώρα, να, πάρτε από ένα μάγουλο ο καθένας γιατί λαχταράω το φιλάκι σας, μα πριν φύγω να σας πω πως, όταν το αγόρι σκοτώθηκε, με το αίμα του βαφτίστηκαν οι πέτρες που μάτωσαν τα γόνατά του, βαφτίστηκε το στενό που κρυφοκοίταζα τα αγόρια, βαφτίστηκαν οι λάσπες κι οι λακκούβες, οι πικραγγουριές και οι γυαλόπετρες, οδός Σημαιοφόρου Έκτορα Γιαλοψού.

Σημαιοφόρος. Νομίζουν πως είναι βαθμός, κι όχι πολύ υψηλός. Μα, ο Έκτορας κι ο μπαμπάς σας ξέραν πως είναι αλλοιώς.

Κι έτσι διδάχθηκα πως συναντιέσαι με κείνους που ματώσατε το ίδιο χώμα.

Μη γράψετε τίποτε για το κείμενο, παρακαλώ σας. Αν θέλετε γράψτε ένα Αντίο του παλληκαριού, θα κοιτάξω να βρούμε τρόπο να το στείλουμε στα παιδιά του, να μη νοιώσουν κάποτε πως κανείς δεν νοιάστηκε που ο πατέρας τους σκοτώθηκε.

Ο τίτλος του Ελύτη. Οι ειδήσεις από το in.gr. Το "Τραγούδι του Χελιδονιού" έγραψε η Χαρούλα Αλεξίου, να νανουρίσει τη μέλλουσα θλίψη της μικρούλας Αναστασίας Ισαάκ. Οι εικόνες από εδώ

36 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger the_return έφα...

Ένας πιλότος μαχητικού αεροσκάφους
ποτέ,
μα ποτέ δεν χάνεται...

Συνεχίζει και ίπταται για πάντα
στην ουράνια επικράτεια.

Η μόνη διαφορά είναι,

ότι τώρα το αεροσκάφος του,

δεν ξεμένει ποτέ από καύσιμα..

5/26/2006 01:25:00 π.μ.  
Blogger Xνούδι έφα...

"Ω πατέρα μου... Ω δάσκαλέ μου, πως μεγάλωσες έτσι, σε μια μόνο στιγμή... Απλώθηκες, πατέρα μου, κι αγκάλιασες το σύμπαν. Μεγάλωσες σε μια στιγμή; Ή μήπως ήσουνα μεγάλος κι ήμουνα εγώ μικρός και δεν το έβλεπα. Είπες: "ας γίνει το θέλημά του" κι άνοιξε αυτή η αγκαλιά σου κι έκλεισε μέσα της το σύμπαν"

K.Φωτεινός

5/26/2006 01:47:00 π.μ.  
Blogger Sailor έφα...

Καλό σου ταξίδι
Παλικάρι μου.
Άρχοντα των αιθέρων !

5/26/2006 02:01:00 π.μ.  
Blogger triantara έφα...

έτσι ακριβώς...

5/26/2006 02:29:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

...(στη μνήμη του)

"γιατί είμαστε ξένοι εδώ, απλοί ενοικιαστές, κι εκείνο που έγινε θα ξαναγίνει πάλι, κι οι μέρες μας είναι το επαναλαμβανόμενο σινιάλο για κάτι που ποτέ δεν καταλάβαμε"
τάσος λειβαδίτης

5/26/2006 03:50:00 π.μ.  
Blogger ellinida έφα...

No comments ... επειδή τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο αυτών των παιδιών . Τι να πεις όταν χάνεται ο ήλιος ;

5/26/2006 08:49:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Αυτός δεν ρώταγε "για ποιά Ελλάδα ρε γαμώ το" Ήξερε.

Μακάρι το κείμενό σου ν' αγγίξει και κάποιους νέους της παρέας μας...

5/26/2006 10:04:00 π.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Αεροπόρος θα γενώ
στην γη να μην αγγίζω
να ΄μαι ψηλά στον ουρανό
τα σύννεφα να σκίζω

Ψυχή και σώμα δυνατός
σαν πιάνω το τιμόνι
να γίνομαι πότε αετός
και πότε χελιδόνι

Και αν η μοίρα το καλεί
μια μέρα να πεθάνω
θέλω του χάρου το φιλί
μες το αεροπλάνο.

5/26/2006 10:37:00 π.μ.  
Blogger περαστικός έφα...

δικά του μείνανε, για πάντα, τα φτερά

5/26/2006 10:45:00 π.μ.  
Blogger Αλεπού έφα...

καλό ταξίδι!

5/26/2006 10:54:00 π.μ.  
Blogger An-Lu έφα...

με κάλυψες, άπως και η ελληνίδα...

5/26/2006 11:04:00 π.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Στα παιδιά του:

Αν υπάρχει κάτι, το οποίο δεν πρόκειται να στερηθείτε ποτέ, είναι η υπερηφάνια που μπορείτε να νοιώθετε. Θα μπορείτε πάντα να λέτε ότι ο δικός σας μπαμπάς είναι ο πιο σπουδαίος και γενναίος και δυνατός. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό, για να πορευτείτε μια ζωή γεμάτη ευτυχία από δω και πέρα, όπως το αξίζετε, και όπως σας το εύχομαι!

5/26/2006 11:10:00 π.μ.  
Blogger Pan έφα...

Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Άλλος ένας στο σμήνος των γλάρων που έδωσαν την ζωή τους. Για να σέρνουμε εμείς την ύπαρξή μας. "Ελεύθερη." Κουράστηκα να ακούω συνέχεια για ήρωες. Δεν θέλω άλλους ήρωες. Να γίνει κάτι, οτιδήποτε, για να σταματήσει αυτό το πράγμα.
Στην οικογένειά του τι να πεις; Μία συγνώμη πρέπει να ζητήσουμε, όλοι μαζί, νομίζω.
Ο Κωνσταντίνος καβάλησε το F16 και θα κάνει αιώνια τις βόλτες του στο άλλο επίπεδο. Όπως και ο Αλέξανδρος Μπρίντακ με το Mirage F1 του, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Έκτορας Γιαλοψός με το ΑΒ 212 και άλλοι, ων ούκ έστιν αριθμός.

5/26/2006 12:48:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Πόνος. Πώς να τον απαλύνουν τα λόγια;
Όταν αύριο θα ακολουθήσουν και άλλοι; Απώλειες που δε θα έπρεπε πια να συμβαίνουν, όχι με αυτόν τον τρόπο, όχι σε αυτόν τον ματωμένο ουρανό.

5/26/2006 12:49:00 μ.μ.  
Anonymous mpampakis έφα...

Ένα αντίο του παλληκαριού:
Κάθε ανατολή στο Αιγαίο έχει μέσα της και λίγο από το χαμόγελο του μπαμπά.

5/26/2006 01:24:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Να ξεχάσεις τ' όνομά του;

ΚΑΙ;

Τον κουβαλάς μέσα σου!

Κι' αυτό ήθελε! Νάσαι σίγουρη!

Κι' ας τους "λίγους" αριθμητικά και μεταφορικά, να μετράνε τα πάντα με το στρέμμα...

Εμείς κάποια θα τα μετράμε

με της καρδιάς το πύρωμα και με το αίμα!

5/26/2006 02:27:00 μ.μ.  
Blogger archive έφα...

Συγγνωμη...τιποτε αλλο.

5/26/2006 03:13:00 μ.μ.  
Blogger ANemos έφα...

Πώς να σωπάσω –αφού ορκίστηκα την σιωπή του Θέρους-, αλλά και πώς να μιλήσω –όταν με πνίγει ο δικός μου ο πόνος, ο σχεδόν αρχαίος- , τι να πω, διαβάζοντας το κείμενό σου…

Σ’ ευχαριστώ

Ως παιδί πεσόντα αξιωματικού «εν καιρώ ειρήνης» που ακόμη ακουμπά στο φέρετρό του και καταρρέει την ώρα την καθόδου του στο μνήμα.

Αλλά και όχι μόνο!

Πονάει ακόμη. Και πιο πολύ πονούν οι λέξεις που αναζητώ να βρω για τα δικά μου παιδιά που έχουν ήδη αρχίσει να ρωτούν «τι ήταν ο παππούς μας»;

Νομίζω ότι μπορώ να δανειστώ μερικές από τις δικές σου.

5/26/2006 04:15:00 μ.μ.  
Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ έφα...

Τιμὴ καὶ Μνήμη.

5/26/2006 05:34:00 μ.μ.  
Blogger Non Private Life έφα...

Διαβάζοντας ξανά τα λόγια των ευαγγελίων για την ταφή του Χριστού, τις γυναίκες που τον άλειψαν με έλαιο και μύρο, θυμήθηκα ένα μονόστηλο που δημοσιεύτηκε προ μηνός στις εφημερίδες. Ενας άντρας 35 χρόνων βρέθηκε νεκρός πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν, σε μια βραγιά πίσω από τα καλλωπιστικά φυτά, σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ηταν εκεί νεκρός επί ένα μήνα και κανείς δεν τον είχε προσέξει. Η ταφή του ήταν συνοπτική και ανώνυμη. Πιθανολογώ ότι δεν τον έθαψαν σε τάφο με σταυρό -τι να γράψουν πάνω;

* Στο Αμστερνταμ, όπου η Δύση ζει το βαθύ της γήρας, όταν βρίσκουν κάποιο από τα χιλιάδες «ανεξάρτητα» παιδιά της πεθαμένο, εγκαταλειμμένο από όσους το ήξεραν, υπάρχει μια ομάδα από Ολλανδούς ποιητές που πάει και ακολουθεί την κηδεία του. Τοποθετεί λουλούδια στο χώμα (υπάρχουν σε αφθονία εκεί), κι από τα ρούχα, το όνομα, την ιδιότητα του πεθαμένου προσπαθεί να καταλάβει την κουλτούρα του, και να παίξει κάποιο ανάλογο τραγούδι. Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε αυτή τη χειρονομία, ο ποιητής Frank Starik, καμιά φορά γράφει λίγους στίχους και τους λέει για την περίσταση. Τις προάλλες βρήκε το σώμα ενός άντρα 43 ετών, που είχε αυτοκτονήσει σε μια σοφίτα, παρατημένο δυο βδομάδες. Το έθαψαν με αληθινή λύπη. «Θελήσαμε να του δώσουμε ένα ίχνος στη ζωή, να τον προφυλάξουμε από την αναξιοπρέπεια μιας ερημικής ταφής», είπε στον «Independent» τη Δευτέρα.

* Ο Δήμος του Αμστερνταμ βρίσκει κάθε μήνα περίπου 250 ανθρώπους πεθαμένους εν κρυπτώ. Οι πιο πολλοί δίχως συγγενείς και φίλους. Ντόπιοι και ξένοι -άνθρωποι που ήρθαν εδώ να βρουν δουλειά ή να ζήσουν τον έκδοτο ηδονισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις καλούνται οι ποιητές. Για να υπάρξει τουλάχιστον ένα σωστό αντίο. Λίγα χιλιόμετρα πιο κει, στο Βέλγιο, σχεδόν μετά βίας μαζεύουν το πτώμα και το αποτεφρώνουν. Εδώ οι ποιητές προσπαθούν να υπερασπιστούν αυτό που ήδη από τον Ομηρο αποτελεί ένα κορυφαίο χαρακτηριστικό τού (αξιοπρεπούς) ανθρώπου: να θάψει και να κλάψει τους νεκρούς του.

* Στην ψιλογιάπικη Ελλάδα, αυτές οι χειρονομίες φαίνονται τώρα άχρηστες, αν όχι ύποπτες. Μόνο ορισμένοι, που ζουν μόνοι, πολύ μόνοι, ενδεχομένως νιώθουν τη σάρωση της φρίκης. Ο υψηλός συμβολισμός του χεριού που κλείνει τα μάτια του αγαπημένου του, δεν λέει και πολλά πράγματα.

* Ακόμα και ο μεγάλος μάρτυρας αξιώθηκε μια αξιοπρεπή ταφή. Ολο και περισσότεροι πηγαίνουν στην Αθήνα σαν το σκυλί στο αμπέλι.
Σ.Τ. Ελευθεροτυπία 15/4/2006

5/26/2006 05:36:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Μετά τη "επανασυγκέντρωση-άσκηση" των γατο-προβατίνων (άκου ψιτ! πρόβατα...) αμέσως μόλις εξάντλησαν το θέμα του "τηλεπαθητικού ξυρίσματος των ανδρικών ποδιών", κατέληξαν ότι δεν δικαιούμεθα να ομιλούμε για τον "δυστυχισμένο αεροπόρο" (το Ηλιάκης δεν ακούγεται ούτε ψυθιριστά για ευκολονόητους λόγους) που "έπεσε" ηρωϊκά μαχόμενος για το μεροκάματο (λέει).

Ειδικά οι χριστιανοί, οι αναρχικοί οι γέροι τα παιδιά και οι Κύπριοι! Guest star στους "απαγορευμένους" εσύ, που εκτός από το γέρος-Κύπριος καλύπτεις τα υπόλοιπα!

ΥΓ (προς γατο-γομάρια).
Το δυστυχής δεν ταιριάζει στους πεσόντες αρχάγγελους! Είναι μακαριστός!
Δυστυχής είναι ο χαμερπής, ασπόνδυλος, γερμανοτσολιάς που κρύβετε άτεχνα μέσα σας.

5/26/2006 05:56:00 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας,
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.

5/26/2006 06:02:00 μ.μ.  
Blogger psycho έφα...

Σήμερα από άσθενή του οποίου ο πάτερας πέθανε στο Β΄παγκόσμιο πόλεμο όταν ο ίδιος ήταν 3χρόνων: Ό πατέρας μου σκοτώνεται κάθε ώρα μέσα μου΄. Ας ελπίσουμε πως για τα παιδιά αυτά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

5/26/2006 10:18:00 μ.μ.  
Blogger Marialena έφα...

Δεν υπάρχουν λόγια αυτήν την ώρα για μένα. Παρά μόνο δακρυσμένα μάτια από συγκίνηση και περιφάνεια στο άκουσμα του ονόματος "Κωνσταντίνος Ηλιάκης". ΉΡΩΑΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΣ! ΕΛΛΗΝΑΣ με όλη τη σημασία της λέξης. Εκεί στους αιθέρες όπου αναπαύεται η ψυχή του να πετάει αιώνια προς την ελευθερία. Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε, ταπεινά, Μαριαλένα

5/27/2006 02:35:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

το είδατε αυτο?
http://panicroom.wordpress.com/

5/27/2006 12:49:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Greg: Μου'κανες χοντρή ζημιά. Ακολούθησα το πρώτο link που έβαλες και πλακωθήκαμε άσκημα. Χαλάλι. Στις γατοπροβατίνες μπήκα αλλά δεν γουστάρω. Πολύ τάχα μου γνώση πέφτει εκεί μέσα και φοβάμαι μην παραμορφωθώ.
Και το υστερόγραφο σου τσακίζει κόκκαλα.

5/27/2006 04:15:00 μ.μ.  
Blogger dora in e-space έφα...

Καλό του ταξίδι.
Τώρα μπορεί να πετά με τα δικά του φτερά.

5/27/2006 10:33:00 μ.μ.  
Blogger Η νύφη με τσ΄ αρχίδες έφα...

τι παει να πει
γαλαζοαιματος;

5/28/2006 01:43:00 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Δεν θα κλείσει επιτέλους κάποτε αυτή η λίστα των αδικοχαμένων;

Κώστας Ηλιάκης. ΠΑΡΩΝ.

Στο προσκλητήριο των αγγέλων.

5/28/2006 01:53:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πλην ομως για τον αμοιρο Ρωμιοπουλο
κανεις δεν αφιερωσε εστω λιγα bytes.

Ας ειναι παχια η υποκρισια που σας σκεπαζει.

5/28/2006 06:13:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανώνυμε, την περίπτωση του παιδιού τη θυμάμαι. Κι είναι κι άλλες πολλές. Κι είναι κι ένας από τους παιδικούς μου φίλους που αυτοκτόνησε στη σκοπιά, 20 χρονώ παιδί. Όμως δεν είναι χτεσινές αυτές οι υποθέσεις. Ουτε τα αισθήματα το ίδιο έντονα.

Αραγε, γιατί δε γραφεις εσύ; Ή σου αρκεί να υποδεικνύεις στους άλλους τι να κάνουν;

5/28/2006 08:11:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Διαπιστώσεις και ερωτήματα.


Είδες που τα κατάφερες με το ποίημα -λυγμό που μας πρόσφερες;

1. 1000 στη blogοσφαιρα αναγκαστήκανε να προσωποποιήσουν τον "στατιστικώς αναμενόμενο άτυχο μεροκαματιάρη".

2. "Κάποιοι" μόλις αισθάνθηκαν απειλή (από το ποίημα όχι από τα Τουρκικά αεροπλάνα(!)- ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί...) μπήκανε "στη στρούγγα" (άκου ψιτ πρόβατα!) και φτιάξανε ομάδα! Πως το λένε αυτό σήμερις; ΟΜΑΔΙΣΜΟ; Γιατί individualism και κοσμοπολιτισμό μα την πίστη μου δεν το λένε.
Και μετρηθήκανε και δεν αισθάνονται πολλοί... Φαίνεται απ' τη χολή!

Αλήθεια γιατί το χρειάζονται αυτό το "πολλοί"; Γιατί δεν τους αρκεί η "σημαντική" τάχα μου ανένταχτη μοναδικότητά τους; Γιατί χρειάζονται τον έπαινο των σοφιστών;

Στην κόρη μου δεν προσπαθώ να αυτοεπιβεβαιωθώ. Δεν της μιλάω για κακούς και καλούς ακόμα. Πριν τουλάχιστον δομήσει κριτήρια. Αυτά ναι! Τα επεξεργαζόμαστε! Discourse de la method κάνουμε! Ήρθε όμως προχθές, όταν όλα ήταν "στο κόκκινο" εδώ "γύρω" και μούπε:
"μπαμπά, μέσα στο λεωφορείο όλοι νέοι και γέροι μιλάγανε για το ηρωϊκό παλληκάρι της Αεροπορίας!" Χωρίς να έχουμε κάνει κουβέντα!

Και θυμήθηκα το γιο σου (σε προηγούμενο post σου) και την "Ελλάδα" του (πόσες έννοιες κρύβει η λέξη αυτή μες στο μυαλουδάκι του;) και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα:

Στο φέρετρο του Ηλιάκη ακούμπησε η Ελλάδα!


ΥΓ. @Pan
Sorry! :-D

5/28/2006 08:24:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Στον Κωνσταντίνο

που κράτησε την αξιοπρέπειά μας
στο σωστό της το ύψος...

"Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε
πως έγινε τούτο το φονικό
την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…"

5/30/2006 12:16:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Στον Κωνσταντίνο

που κράτησε την αξιοπρέπειά μας
στο σωστό της το ύψος...

"Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε
πως έγινε τούτο το φονικό
την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…"

5/30/2006 12:18:00 π.μ.  
Blogger ΠΗΓΑΣΟΣ έφα...

ΑΝΤΙΟ του Παληκαριού και του Αντρειωμένου.

5/31/2006 06:31:00 μ.μ.  
Blogger syndesmos71 έφα...

O Κώστας Ηλιάκης και οι Γιαλοψός, Καραθανάσης, Βλαχάκος, είναι θύματα της ραγιάδικης συμπεριφοράς που επέβαλαν οι πασάδες στην Ελληνική κυβέρνηση της ξεκουκούλωτης αυτής χώρας.

7/16/2006 12:13:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...