16.5.06

Beautiful Losers - part I - The truth is out there

Ένα παλιό προσωπικό παράφωνο τραγούδι που έταξα σε έναν καινούριο φίλο

Έλεγα να το βάλω στο θρήσκευμα στην ταυτότητά μου, αλλά μετά κατάργησαν το θρήσκευμα και έμεινα αμανάτι. Είμαι τόσο loser που δεν κατάφερα ούτε αυτό να δηλώσω επισήμως, πάει να πει. Γάμησέ τα. Αλλά ευτυχώς υπάρχει το ίντερνετ. Κάτι σαν τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας. Οπότε, οφείλω σε όλους εσάς τους επιτυχημένους εκεί έξω, all you winners out there, ένα μεγάλο «ευχαριστώ», διότι μου δίδετε την ευκαιρία να το πράξω σήμερα, από τούτο δω το βήμα. Κυρίες και κύριοι, αυτό το ευλογ έπρεπε να λέγεται λουζερ δοτ ευλογoσποτ. Αλλά, εισέτι μίαν, απέτυχα οικτρά. Κάποιος, λιγότερο λουζερ, με πρόλαβε…

Το κάνω επίτηδες. Από μικρή ήθελα να ’μαι ο τίτλος. Την πετριά την είχα φάει από τοσοδούλα. Είχα μιαν απέχθεια στους νικητές. Δεν πα να γράφαν την ιστορία, την αρχή της, το τέλος της και όλα τα πρήκουελ και τα σήκουελ... Δεν συνεκινούμην. Από το Βιτγκεστάιν προτιμούσα τις κατεστραμμένες οξυζενέ ξανθιές της παλαιάς εθνικής Λαρίσης Βόλου. Επιμένω. Τι ξέρει αυτός, αδελφέ μου; Μπας και του έσπασε ποτέ κανένας δυό ντουζίνες πιάτα, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα ενώ το έκο έκο έκο γέμιζε τον αέρα «γεννήθηκες για την καταστροφή»;
Από πρότυπα κι αν είχα ψωνίσει νωρίς από σβέρκο..
Εφηβεία, και τη συνάντησα πρώτη φορά.
Κείνη τη loser του Λεονάρδου Κόεν, τη
Σουζάνα την καραβοκύρισσα.
Έστριψα για χάρη της και
χωρίς να το καταλάβω
βρέθηκα να ζω το
Ουρλιαχτό , δη μπαλκαν εντίσιον.
Πήγαινα σε κηδείες και μετά πήγαινα στα μπαράκια.
Φορτωνόμουν δίσκους-κάλεσμα.
Ήμουν η μουσική σε ένα ανήλιαγο υπόγειο, σε ένα μικρό ισόγειο,
ήμουν μουσική για να μπορώ να ταξιδέψω.

Τραγούδι- τραγούδι αγκάλιασα τον κόσμο και φτου κι απ την αρχή.

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι που γνώρισα ήταν ταπεινοί σα το ραδίκι
(πριν το τραγουδήσουν οι Στόουνς και πάρει κι αυτό ψηλά τον αμανέ).
Οι δάσκαλοι, οι εραστές, οι φίλοι,
σταυρόσχημοι αστερίες,
κουτσουρεμένοι στο όνομα της αγάπης.
Ζωή και αγάπη στις παρυφές.
Στα χωράφια των beautiful losers.
The ugly who have the music.


Έθαψα, θρήνησα, αγάπησα, κομματιάστηκα, γέννησα, σκότωσα στις παρυφές.
Σπασμένη σκονισμένη φωτεινή μαρκίζα,
έργο της Χρύσας,

έπαιξα κυνηγητό με τον Πέτρο στις σκάλες του Ελέκτρα,
μου χτύπησαν την πόρτα το ξημέρωμα,
στόλισε τα μαλλιά μου με φτερά ο καλός γιατρός,

ήπια κιλά κονιάκ στο Μπερλίν, αρνήθηκα το Γιώργο,
σύστησα τον Παρθενώνα στο Ράντυ,
μου ταιριάξαν μόνο παπούτσια από τον τόπο μου,
έφτιαχνα σκουλαρίκια συρμάτινα τα βράδυα,
έστηνα πάγκο και ψιλοτραγουδούσα,
φίλησα το Τζόναθαν για το μαγαζάκι της γωνίας,
πουλούσα βιβλία έξω από τη λέσχη,
ο Μπλίξα έκλεψε για χάρη μου την σπηλαιώδη υπογραφή,
το άγνωστο αγόρι μου τραγουδούσε το Ice Cream Man,
πλατεία Ναυαρίνου ξημερώματα,
έπεισα το Γκρέγκ να δοκιμάσει μανούρι,
ακούγαμε φρέσκα βινύλια με το Θοδωρή στον ημιόροφο,
κολλούσα αφίσσες με το Νταλάρα, δεκαπέντε δραχμές το κομμάτι,
κρύωσα χωρίς αγκαλιά, με έδειχνε όταν τραγουδούσε Juke box baby,
δραπέτευσα από αγκαλιά, κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη,

παρακάλεσα, μέθυσα, ξεφτιλίστηκα,
έπεσα κάτω να λασπώνομαι
βάζει εκείνος ένα χέρι να σηκώνομαι
με σκαρφάλωσαν ποντίκια,
με τυράννησαν παραξενες αρρώστειες,

με ζωγράφισαν τα πιο όμορφα αγόρια,
κοιμήθηκα σε παγκάκια,
ξέρασα σε τουαλέτες χωρίς καπάκι, με καπάκι, σπασμένες, καινούριες,
μου γράψαν τραγούδια τα πιο όμορφα αγόρια,
κοιμήθηκα σε σκάλες,
χόρεψα τη μουσική την ώρα που γεννιόταν,
μου γράψαν ποιήματα τα πιο όμορφα αγόρια,
διατάραξα την κοινή ησυχία,
ψήφισα Σινάτρα στις εκλογές,
είδα την Κατερίνα τρία κλικ αριστερά,
μου κρατούσε η Στέλλα το χέρι,
το μέλι μου έβαζε τα δάκρυα,
οίδα τον Αντώνη, τον Τάσσο, τον Σάββα
το ατελείωτο προσκλητήριο της αγάπης
τα πιο όμορφα αγόρια,
έμαθα να αγαπάω το φόβο στα μάτια τους πιο πολύ από τη μοναξιά μου,
πέρασα 53 ώρες σερί μες σε λεωφορεία,
20 στη θύρα τέσσερα,
ήπια 2.542 λίτρα ρούμι, ρούμι σκέτο, κοκτέιλ με ρούμι,
κατέστρεψα πέντε κόπιες του trout mask,
τέσσερις του lonely hearts club band και 62 βελόνες πικάπ,
έκανα ωτοστόπ στην έρημο,
είπα του Τζώννυ ότι είναι πουλημένος,
έχασα τον άγγελό μου σε ένα φανάρι,
με φίλησε η Λιλή, ναι ρε, κι η Μαριώ, όταν
κομμάτια
χόρεψα τον μόνον της ζωής μου ζεϊμπέκικον,

βρήκα τον άγγελό μου στο ίντερνετ,
προσευχήθηκα με δάκρυα, προσευχήθηκα πετώντας, προσευχήθηκα θυμωμένη,
δεν προσευχήθηκα,
είμαι εδώ και
δε θυμάμαι πότε ονειρεύτηκα τελευταία φορά,
δεν θυμάμαι αν ονειρεύτηκα ποτέ.


Είμαι Loser.

Στο νεκροκρέβατο μας ο καθείς τώρα.
Και κοίτα να σκεπαστείς καλά.
Εσείς οι winners είστε ευαίσθητοι στο κρύο.
Καλή αντάμωση.

36 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger newManifesto έφα...

aurevoir

5/16/2006 02:31:00 μ.μ.  
Blogger Chaca-Khan έφα...

εγώ λέω : yeah!

5/16/2006 02:34:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Πες τα! Κουράστηκα να βλέπω τριγύρω μου όλους τους "πετυχημένους" να μας διαφημίζουν τις αμαξάρες τους, τις σπιτάρες τους και τις γκομενάρες τους (άλλη λέξη ήθελα να βάλω αντ'αυτής αλλά άστο καλύτερα!).
Έκοψαν και έραψαν την τηλεόραση στα μέτρα τα δικά τους, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να παρακολουθήσεις πάνω από πέντε λεπτά, και πολλά σου βάζω.
Και όλοι οι πεινασμένοι από πίσω να τρέχουν με την γλώσσα στο πάτωμα. Νομίζουν ότι θα πάρουν και αυτοί κομμάτι από την πίτα. Ε ρε κακομοίρηδες!
Ασταδιάλα.

5/16/2006 02:45:00 μ.μ.  
Blogger enteka έφα...

εγώ λέω: τέλειο!

5/16/2006 02:47:00 μ.μ.  
Anonymous one more loser έφα...

...έμεινα άναυδη..
GO Mirandolina!!

5/16/2006 02:48:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Συνεχίζει να μ' αρέσει η ορθογραφία σου.

5/16/2006 03:00:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Τρομερό αυτό το κορίτσι, Μάνι...

Yo, mi man Chaka Khan!

Έτσι πάει, Παν -- τα είπε πολύ ωραία κι ο Βακαλόπουλος στο απόσπασμα που ανέβασε προχτες ο γνωμοδότης. Οπότε, έχε τα μάτια σου ανοικτά, βράδυ πρωί...

Έντεκα κι αδελφή λουζερ, ευχαριστώ.

Ανώνυμε, θα ήθελα να γίνεις πιο συγκεκριμένος -- γιατί μάλλον κάτι έχασα στο δρόμο.

5/16/2006 03:17:00 μ.μ.  
Blogger Provato έφα...

μπεεεεε... τι να πω... χίλια ευχαριστώ... χίλια!

σου αφιερώνω ένα τραγούδι το "η νύχτα θέλει έρωτα" της χαρούλας που λέει:

Αν θες ν’ ακούσεις το τραγούδι της καρδιάς
έλα μαζί μου στα υπόγεια της νύχτας
Εκεί που οι άνθρωποι πονούν χωρίς να φταίνε
Εκεί που οι άνθρωποι αλήθεια μόνο λένε
Εκεί που οι άνθρωποι τη μοναξιά τους κλαίνε

Δε φταίν’ αυτοί που ζούνε μακριά απ’ τους νόμους
που τους επέταξε η ζωή στους πέντε δρόμους
Σαν τα φαντάσματα τις νύχτες τριγυρνάνε
στης αμαρτίας το τραγούδια ξεδιψάνε

Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί κι αμαρτωλοί
που οι ατσαλάκωτες καρδιές περιφρονούνε
Γιατί φοβούνται καλημέρα να τους πούνε
Γιατί φοβούνται μην τους μάθουν ν’ αγαπούνε
Γιατί αλήθειες δεν συνήθισαν ν’ ακούνε

Δε φταίν’ αυτοί που ζούνε μακριά απ’ τους νόμους
που τους επέταξε η ζωή στους πέντε δρόμους
Σαν τα φαντάσματα τις νύχτες τριγυρνάνε
στης αμαρτίας το τραγούδια ξεδιψάνε


...το τραγούδι της καρδιάς λέγεται, είναι του νικολόπουλου και του λευτέρη παπ και είναι φοβερή ζεϊμπεκιά!

...και συνοψίζει τις απόψεις μου επί του θέματος... μπεεε ξανά!

5/16/2006 03:23:00 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

εγώ πάλι λέω ότι "ο χαμένος τα παίρνει όλα"

ειναι υπέροχο αυτό το "εγχειρίδιο ζωής" που έγραψες σήμερα Μιραντό.

5/16/2006 03:32:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Είσαι η προσωποποίηση της Σαλονίκης που λατρεύω! Και να σουν μόνο Σαλονίκη?!...

5/16/2006 03:59:00 μ.μ.  
Blogger the_return έφα...

"Από το Βιτγκεστάιν προτιμούσα τις κατεστραμμένες οξυζενέ ξανθιές της παλαιάς εθνικής Λαρίσης Βόλου. Επιμένω. Τι ξέρει αυτός, αδελφέ μου; Μπας και του έσπασε ποτέ κανένας δυό ντουζίνες πιάτα, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα ενώ το έκο έκο έκο γέμιζε τον αέρα «γεννήθηκες για την καταστροφή»;"

Αυτή η ...τετ-α-κέ αποφορά είναι από τα πιο καλά που διάβασα εσχάτως.
Είδα κι έπαθα να συνέλθω από τα γέλια :)

και,

...πέντε κόπιες του trout mask replica κατεστραμμένες υπέρ ...πίστεως και πατρίδος; :)

Ακόμη περιμένω να μου πεις πού βρήκες την πρώτη αμερικανική κόπια (είτε εδώ είτε μπάι μέηλινγκ)

Να είσαι καλά.

5/16/2006 04:37:00 μ.μ.  
Blogger aeipote έφα...

Αυτοβιογραφικό; Ανατρεπτικό; Ανακόλουθο; Παραληρηματικό; Τι;
Ισχύει, λοιπόν:
Κάθε άνθρωπος μια αυτοκρατορία. . .

Έρρωσο, mirandolina

5/16/2006 04:47:00 μ.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Πιστεύω ότι o Loser είναι μεν ο χαμένος/ηττημένος αλλά και αυτός που δεν ξέρει να χάνει. Από την άλλη πλευρά το να ξέρεις να χάνεις σημαίνει ότι ελέγχεις το παιχνίδι άρα είσαι αυτός που νικάει. Μήπως λοιπόν ο Loser έχει τη δύναμη να κάνει την πάπια;

5/16/2006 05:18:00 μ.μ.  
Blogger Calamity Jane έφα...

Με έκανες να σου γράψω σχόλιο. Τέλειο ήταν...Τα είπες όλα.

Όμως ρε συ μιραντολίνα, έμεινα με ένα ερωτηματικό στο τέλος. Μήπως καμιά φορά ανάγουμε τον λουζερ σε εκπτωτό ήρωα? Πρέπει να ομολογήσω ότι εγώ χαϊδεύομαι και λίγο όταν με σκέφτομαι ως τέτοια...

Και από την άλλη αφού σε ζωγράφισαν, σε τραγούδησαν και σε αγάπησαν τα πιο όμορφα αγόρια, δεν είσαι και τόσο λουζερ. Εμείς ακόμα προσπαθούμε να μας αγαπήσει ένα. Για την ακρίβεια έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια και τραγουδάμε "Ι'm a loser baby, so why don't you kill me..."

5/16/2006 08:00:00 μ.μ.  
Blogger τσέλιγκας έφα...

Σε ρυθμό Ραμόνς και ουάν, του, θρι Αι γουόνα μπι ε λούζερ αλλά και σε ρυθμό Ρονέτς Μπι μάι λούζερ γιατί αλλιώς δε μας αρέσει.

5/16/2006 09:49:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος το λοιπόν:
Κατά πρώτον, η λέξη ορθογραφία ταλαντεύεται ανάμεσα στην σύνηθη έννοια και το ορθό της γραφής γενικότερα.
Το να γράφεις ορθά, να μιλάς ορθά μέσα απ' τον γραπτό λόγο.

Κατά δεύτερον, το "οίδα τον Αντώνη, τον Τάσσο, τον Σάββα
το ατελείωτο προσκλητήριο της αγάπης" δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Ούτε οι αλλαγές των γραμμών στο κείμενο.

Όσο για τ' άλλα, θα ένιωθα κάποιου είδους χαρά αν μπορούσα να πω πως σε νιώθω και πως είμαι μαζί σου, μα μήτε το ένα μπορώ να ισχυριστώ, μήτε το άλλο.
Και η ορθογραφία σου συνεχίζει να μ' αρέσει εκεί που η αλήθεια που διαβάζω τσιμπάει τη δική μου αλήθεια.
Μα την αλήθεια σου τα λόγια -να ξέρεις με βασανίζει τούτο- δε χωράνε, να τα πάρω, να τα κάνω κομματάκια και να μεταλάβω με Αβάνα κλουμπ σώμα και αίμα Mirandolinaς. Ούτε καμμιά Mirandolina, ούτε κανέναν.
Των ανθρώπων τα νεκροκρέβατα δεν είναι διπλά.

Είπα κι εγώ να κάνω ένα σύντομο σχόλιο και νά που ξεφεύγω πάλι.
Δεν πειράζει, θα το επαναλάβω για να συντομεύσει πάλι:

Συνεχίζει να μ' αρέσει η ορθογραφία σου.

5/16/2006 09:58:00 μ.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

ματς

5/16/2006 09:58:00 μ.μ.  
Blogger nik-athenian έφα...

Μιραντολίνα ήταν θαυμάσιο.
Γνώμη μου: Βάλτου μουσική η ίδια αν μπορείς ή σε συνεργασία με κάποιον που μπορεί να μπει μέσα στις λέξεις σου και προχώρα το. Οι στίχοι σου, είναι έτοιμοι να σταθούν είτε σαν μπαλάντα είτε σαν hip hop είτε σαν low bap.

5/17/2006 12:37:00 π.μ.  
Blogger Konstantinos έφα...

Απλά υπέροχο!
Νομίζω είναι συνειδητή στάση ζωής πλέον..

Να 'σαι καλά :)

5/17/2006 02:17:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

"Θα πεθάνω από καρκίνο της σπονδυλικής στήλης" έγραφε ο Βιαν. Από έμφραγμα πρέπει να έφυγε τελικά, στη διάρκεια της πρώτης προβολής του "Θα φτύσω στους τάφους σας" νομίζω.
Αυτόν που έφερε στο μυαλό το νεκροκρέββατο Mirando. Ένας τόσο ξεχωριστός looser, που τόσο όμορφα έγραφε στον κύριο Πρόεδρο ότι θα γίνει λιποτάκτης.

5/17/2006 02:50:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

μένω εκτός αυτή τη φορά καλή μιραντολίνα.

δε μ αρέσει η λέξη, δε μ αρέσει η στάση. δε γουστάρω αυτή την ομπρέλα.

φυσικά έχει τρείς χιλιάδες νοήματα και μπορεί εύκολα ο "χαμένος" που περιγράφεις, να είναι ο τελικός "κερδισμένος", when all the shooting is over που λέει και ο καλός John Cale.

αλλά την έφαγα στη μάπα πολυ καιρό αυτή τη λογική του beautifull loser και αυτό που (νομίζω) κρύβει πίσω της είναι μια αυτοκαταστροφική γοητεία που δεν οδηγεί πουθενά.

κάποτε μ άρεσε ο Nick Cave γιατί ήταν ο άνθρωπος που ξεστόμισε αυτο το "αν είναι αυτός ο παράδεισος εγώ να πηγαίνω".εκτός βέβαια απ τα τραγούδια.

τώρα μ αρέσει γιατί είναι καλιτέχνης με το πιο βαθύ χιούμορ "εκεί έξω".

και γιατί επέζησε.και διδάσκει και ποίηση στο πανεπιστήμιο και έχει και ένα παιδάκι.και είναι ένας beautifull winner.

τον αναφέρω γιατί αυτόν είχα πάντα σαν πρότυπο του beautifull loser μια ζωή.αυτόν και τα μαύρα κοστουμάκια του.

και χαίρομαι που άλλαξε.που δεν ανήκει πια εκεί.

ελπίζω να κατάλαβες τι θέλω να πω και ελπίζω να μαι και εντός θέματος.

το να σαι winner δε σημαίνει πάντα ότι είσαι ένας ξεπουλήμενος.

μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια.

αυτά τα άτιμα μεγάλα θέματα, είναι τόσο ..πλατιά

5/17/2006 09:55:00 π.μ.  
Blogger Greg έφα...

Loser είναι αυτός που έχει εντοπίσει και παρ' όλα αυτά αποτυγχάνει να κατακτήσει ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ!

Η πρωταγωνίστριά σου είναι διαρκώς σε μια νεανική-ζώσα άρα και επώδυνη αναζήτηση...

Loser δεν είναι.

5/17/2006 10:50:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πρόβατέ μου, σε ξεχωρίζω γιατί είναι δικό σου όσο και δικό μου: ο Θεός να μας φυλάει από τους ατσαλάκωτους. Αυτοί είναι που στέκουν μπρος στην πόρτα και μας εμποδίζουν, αδελφέ (τα είπε όλα κι εμείς ακόμη αναλύουμε).

Σύντροφοι στον πόλεμο, Λαμπρούκο, Ανχελίτο, Ρητερν (θα σου πω, θα σου πω), Αείποτε (ημιαυτόματη η γραφή…), Σιγισμούνδε, Καλάμιτυ (ευχαριστώ και έχουμε συνέχεια), Τσέλιγκα, Ανώνυμε φίλε, μικρό μου Πόλυ, Νικ, Κωνσταντίνε, Χουανίτα μου σπουδαία καρδιά, μωσαϊκέ (ειδικώς εσύ), Γρηγόρη αδελφέ μου, Αδαή που μου έκανες τέτοια τιμή (κι ας μην άφησες σχόλιο)

θα επανέλθω για να εξηγηθώ, γιατί η χρήση δύο ξένων λέξεων, εν πολλοίς αμετάφραστων στα ελληνικά, δεν είναι τυχαία εδώ. Όποιος αδελφός δε συμφωνεί ή συμφωνεί, ας βάλει το λιθαράκι του – θέλω να τα πω και σε πεζό λόγο, ή να προσπαθήσω τουλάχιστον και χρειάζομαι τις θέσεις σας.

Είναι μεγάλη η κουβέντα αυτή και είναι κουβέντα που εμπεριέχει την σύγκρουση των αρχαίων πολιτισμών με τη νέα βαρβαρότητα. Ένα μόνο τώρα: όπως είπε κάποτε ο σοφός, επιτυχημένος στα αρχαία σοκάκια της σκέψης και της καρδιάς είναι εκείνος που είναι έτοιμος να πεθάνει. Να κλείσει τα μάτια του και να πει «όχι ως εγώ θέλω».

Δώστε μου λίγο χρόνο – τώρα πρέπει να πάω από το θυμικό στο λογικό και πάντα αυτό μου ήταν δύσκολο.

5/17/2006 12:33:00 μ.μ.  
Blogger MåvяiÐåliå έφα...

Δεν μ ενοχλούν οι winners αρκεί να μη θέλουν να τους σκεπάζω...αλλά κρυώνουν....πολύ σωστά το είπες.

5/17/2006 01:24:00 μ.μ.  
Blogger mosaic έφα...

"να πάω απ το θυμικό στο λογικο", φωτίζει με ένα τελειώς άλλο νόημα το κείμενο.

μα τελείως!

και βεβαια συμφωνώ απόλυτα ότι οι λέξεις είναι αμετάφραστες ουσιαστικά(τώρα που το λές)και τα νοήματα τους πλατύτερο από το "γοητευτικοί/όμορφοι χαμένοι" που συνειρμικά εμένα μου ρθε.(και κακώς βιάστηκα να σε κρίνω).(πάλι).

να βάλω ξανά ένα "νομίζω", γιατί τα αγγλικά μου είναι αυτά που τα φροντίστηρια και τα τραγούδια μ έμαθαν.άκρως περιορισμένα δηλαδή.

άλλα έχεις κι άλλα να φωτίσεις κι αγωνιώ...γιατί αυτό που λες περί συγκρουσης των αρχαίων πολιτισμών με τη νέα βαρβαρότητα, δεν ξέρω...θα θελα να ακούσω κι άλλα.

5/17/2006 04:33:00 μ.μ.  
Blogger roidis έφα...

όταν σκέφτομαι να παρατήσω το μπλογκιν και διαβάζω τέτοια κείμενα επανέρχομαι δριμύτερος γεμάτος σκέψεις.

Χάρηκα που σε γνώρισα Μιραντώ
(βάζω λινκ σε σένα με αγάπη...)

5/17/2006 05:06:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Αυτό το γλειφιτζούρι των «μοιραίων ανθρώπων» που τους έχει «σφραγίσει η ζωή» είναι πολύ μελό.
Αρκετοί γνωρίζουν πια ότι η θυματοποίηση σημαίνει απλά, συναισθηματική ανεπάρκεια.
Η «γοητεία της δυστυχίας» δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παρατεταμένο στάδιο συναισθηματικής ανωριμότητας.
Δημήτρης

5/17/2006 05:20:00 μ.μ.  
Blogger elefantas έφα...

εμένα με κερδίζουν συνέχεια στο ποκερ ο 8-βιτ , η αριελ και ο psarras.

δε θα καταλάβουν ποτέ οτι τους αφήνω (όπως επίσης δε θα καταλάβω και εγώ ποτε γιατι στο διάολο τους αφήνω...σγκρουμφ)

5/17/2006 11:27:00 μ.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Ρε γαμώτο, τί ν' ακούω Μπιθικώτση, τί να σε διαβάζω κάτι ώρες, είναι το ίδιο και το αυτό.
Θέλω να τα σπάσω όλα.

The ugly who have the music.

5/18/2006 11:51:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Καλημέρες κι από εδώ - και με όλα αυτά θυμήθηκα πάλι τα προφιτερόλ:))

5/18/2006 02:20:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Ορθογραφίες/ανορθογραφίες (κατά ανώνυμο), πάντα όμως Ζωγραφιές...

5/18/2006 02:39:00 μ.μ.  
Blogger evelina_z13 έφα...

Όμορφο βλογ..όμορφες λέξεις και στοχασμοί..
Καλώς σας βρίσκω :)

5/18/2006 06:03:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μωσαϊκέ μου και λοιποί φίλοι, να τι νομίζω περί winners και losers:

αυτός ο τρόπος να βλέπεις τον κόσμο είναι βάρβαρος και προϊόν εκείνων που είναι νέοι στον κόσμο και ακόμη στις απαρχές της δημιουργίας κάποιου πολιτισμού (και για να παρουσιάσουν πολιτισμό κατακλέβουν τα θύματά τους, αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία).

Είναι προϊόν όσων έχουν ανάγκη το μανιχαϊσμό, όσων χωρίζουν τον κόσμο με βάση το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» κι όσων θεωρούν ότι ένας ή δύο αιώνες είναι πολύς χρόνος, οι καϋμένοι.

Ο Παν είπε δυό κουβέντες που δίνουν στίγμα. Είναι εκβαρβαρισμός κι αποτέλεσμα μιας στείρας εξατομίκευσης όλα αυτά που μετρούν σε νέες χώρες ως ενδείξεις νίκης, επιτυχίας. Είναι ακόμη προϊόν μιας κοινωνίας που μισεί κι απεχθάνεται ακόμη και το ζωοποιό πόνο, που επιδιώκει την απονία και την κατάργηση της θυσίας και της θυσιαστικής στάσης (ως προσφορά και προϊόν μιας άλλης κοινωνικής παιδείας).

Από την άλλη, κι αυτό είναι καταπληκτικό, βλέπεις πως οι αρχαίοι λαοί δεν έχουν τέτοιου είδους λέξεις – συζητώντας με την κινέζα δασκάλα μας, ανακάλυψα ότι χρησιμοποιούν τις λέξεις νίκη και ήττα όπως κι εμείς κι επίσης ότι πολλοί μεγάλοι τους ήρωες είναι «λουζερς» με τα ουάσπικα (βαρβαρικά) μέτρα.

Στους μη βαρβαρικούς λαούς, νίκες κι οι ήττες που γίνονται κοινό βίωμα, όταν υφίστανται, υφίστανται ως κοινωνικές υποθέσεις. Ειδικά μάλιστα για έναν αρχαίο λαό φαίνεται ότι οι ήττες μπορεί να αποδειχθούν πολυτιμότερες από τις νίκες, ως συλλογική καταγραφή. Σα να λέμε, οι ήττες καταλήγουν να «εορτάζονται». Βεβαίως, όταν ο εκβαρβαρισμός επελαύνει, θα δει τον ηττημένο ήρωα ως λούζερ διότι ο τόπος που κάποτε τον γέννησε έχει απωλέσει τις αξίες κι αρχές που ερμηνεύουν κι έχει υιοθετήσει τις «αξίες» που γκρεμίζουν.

Κατά τύχην αγαθή, και το πρώτο και το δεύτερο κείμενο λένε αυτά που νομίζω. (Επιπροσθέτως, μια κορυφαία ταινία που δείχνει τι ακριβώς σημαίνει η λέξη ουίννερ στην ουάσπικη ορολογία, είναι το Αμέρικαν Σάικο).

Ροϊδη καλώς όρισες κι ευχαριστώ.

Δημήτρη, τι σημαίνει «μοιραίος άνθρωπος»; Και, επίσης, ξέρεις κανέναν που να μην τον έχει σφραγίσει η ζωή, το κοινωνικό σύνολο, ο αγώνας για επιβίωση; Που ζει αυτός; Σε γυάλα;

Στα περί θυματοποίησης δεν έχεις άδικο – απλώς είναι άσχετα με το συγκεκριμένο ποστ.

Τα κοινωνικά κριτήρια «επιτυχίας» μιας εκβαρβαριζόμενης κοινωνίας δεν είναι και τα μόνα, κι η συνειδητή επιλογή μιας άλλης στάσης δεν αποτελεί απόδειξη αποτυχίας. Το περί λουζερ εδώ είναι ειρωνικό. Είναι άλλα τα μέτρα, δηλαδή. (και το ροκ εν ρολ κρίνει και αγωνίζεται να ανατρέψει αυτά τα κριτήρια όταν τραγουδα τους λουζερς).

Ελέφα, να μάθεις πρέφα! (ο πρώτος στίχος από το τραγούδι που σου γράφω, τζιβαέρι μου, που σαι καλόκαρδος και τους αφήνεις...)

Μάιντ μου, δε νομίζω ότι μου έχουν κάνει μεγαλύτερο κομπλιμέντο.

Κοπίτο κι Ημίαιμε, καλημέρα (Ημίαιμε, οι φωτογραφίες σου κλέψαν την παράσταση – τι να κανουν οι "ζωγραφιές" μου;)

Εβελίνα καλως όρισες.

5/19/2006 01:53:00 π.μ.  
Blogger ellinida έφα...

Τα λουλούδια στην κυρία από μένα . Ψιτ ! Οταν οι άλλοι μας βλέπουν loosers είμαστε winners .
ένα πλατύ πλατύ χαμόγελο

5/21/2006 08:32:00 π.μ.  
Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ έφα...

! :-)

Μέσα ἀπὸ τὴν παράνοια τοῦ δυτικοῦ κόσμου (βλέπε ταινίες ὅπως «Fight Club» ἤ τὶς ἀκόμη παρανοϊκότερες τῶν ἀκόμη παρανοϊκότερων ἰαπώνων (οἱ ἰάπωνες ἀνταγωνιστικοὶ μάνατζερ, ἔχουν ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας διάλειμμα τὸ μεσημέρι, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου, ἔναντι πολὺ ἀκριβοῦ, βεβαίως, εἰσιτηρίου, πηγαίνουν σὲ εἰδικὰ πλήρως ἐπιπλωμένα και πολυτελῶς ἐξοπλισμένα διαμερίσματα, τὰ κάνουν γυαλιά-καρφιά (κυριολεκτικῶς), γιὰ νὰ ξεσπάσουν, καὶ μετὰ γυρίζουν στὸ γραφεῖο καὶ συνεχίζουν τὴν ἀνταγωνιστικὴ δουλειά. Ὅσοι δὲν ἔχουν τὰ χρήματα γιὰ κάτι τέτοιο, στὶς σπάνιες βεβαίως περιπτώσεις στὶς ὁποῖες ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴ ἰαπωνικὴ πειθαρχία, παρα-ξεφεύγουν καὶ κάνουν αὐτὰ ποὺ βλέπουμε στὶς ταινίες) (κλείνει ἡ παρένθεσις· μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν παράνοια, λοιπόν) ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει τὴν ἀξία τῆς ἤττας.

Βλέπε τὶς καταπληκτικές ἀφίσσες τῆς σειρᾶς «demotivation», τὸ βιβλίο «The art of demotivation» καὶ τὸ despair.com.

Ἴσως ὁ καλύτερος τρόπος νὰ ἀντιμετωπίσεις τὸ ὅτι εἶσαι λούζερ, εἶναι νὰ τὸ παραδεχθεῖς!

Τὶ εἶναι τώρα τὰ παραπάνω; Ἐμπορευματοποίησαν οἱ δυτικοὶ και τὴν ἤττα; Προσπαθοῦν νὰ τὴν ξορκίσουν (μὲ ἔξυπνο καὶ εὔστοχο, ἀπὸ ψυχολογικῆς ἀπόψεως, τρόπο); Δὲν ξέρω. Ἁπλῶς γέλασα, ἤ, μᾶλλον, ἐμειδίασα (ὁλίγον γλυκόπικρα) μὲ τὶς ἀφίσσες αὐτὲς, καὶ εἶπα νὰ τὶς στείλω.

(Ἄ, ναί, τό διάβασα αὐτὸ μὲ τὶς Θερμοπύλες, καί ἔπαθα κάτι τί...)

5/21/2006 10:50:00 μ.μ.  
Blogger Sadie έφα...

Panemorfo keimeno, me anatrixiases!

5/22/2006 12:58:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...