8.5.06

Διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις...


αφιερωμένο στο παιδί- ποιητή, Πέτρο Χάντκε,
που διώκεται στη "δημοκρατική" Γαλλία
*


Σαν ήταν το παιδί παιδί

Γυρνοβολούσε χέρια φτερά
Ήθελε το ρυάκι να ναι ποταμός
Ο ποταμός χείμαρρος
Τούτη η λακούβα θάλασσα.

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Ούτε που ’ξερε πως ειν’ παιδί
Ψυχή είχαν όλα
Κι ένα ήταν οι ψυχές

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Δεν είχε άποψη ή γνώμη
ή συνήθειες

συχνά καθόταν σταυροπόδι
απογειωνόταν τρέχοντας
είχε τσουλούφι στα μαλλιά
και δεν του άρεσε να κάνει
γκριμάτσες στις φωτογραφίες.


Σαν ήταν το παιδί παιδί
Είχε έρθει η ώρα για ερωτήσεις:
Γιατί είμαι ’γω και όχι εσύ;
Γιατί είμαι δω και όχι εκεί;

Που αρχίζει ο χρόνος και ο χώρος που τελειώνει;
Δεν είν η ζωή κάτω απ τον ήλιο όνειρο που λειώνει;
Ότι κοιτώ κι ακούω και οσμίζομαι
Δεν είναι το όραμα του κόσμου πριν τον κόσμο;

Γνωρίζοντας τον άνθρωπο και το κακό
Στ’ αλήθεια, υπάρχει το κακό;
Πως γίνεται ο που είμαι
Να μην υπάρχει πριν να ’μαι
Και πως, αυτός που ’μαι με τον καιρό
δε θα ’μαι πια;

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Αηδίαζε με σπανάκι, αρακά, ρυζόγαλο
Και μπρόκολα στον ατμό
Κι όλα αυτά τα τρώει τώρα κι όχι μονάχα γιατί πρέπει

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Ξύπνησε μια φορά σε ένα κρεβάτι ξένο
Και τώρα έτσι κάνει ξανά και ξανά.

Τότε, πολλοί ήταν εκείνοι που του φαίνονται όμορφοι
Και τώρα τόσο λίγοι και αυτό τυχαία.
Είχε ξεκάθαρη την εικόνα της Παράδεισος
Και τώρα με το ζόρι τη μαντεύει
Στο νου του δε χωρούσε η απουσία
Και σήμερα ριγάει στη σκέψη της

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Έπαιζε όλο χαρά
Και τώρα με την ίδια χαρά
Κάνει μονάχα τη δουλειά.

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Του αρκούσαν μήλο και ψωμί
Κι αυτά του αρκούν και τώρα.

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Μούρα γεμίζανε τη φούχτα του όπως τα μούρα ξέρουν
Κι ακόμη έτσι είναι
Φρέσκα καρύδια γδέρνανε τη γλώσσα του
Κι ακόμη έτσι
Είχε σε κάθε όρους κορυφή
Τον πόθο της ψηλότερης
Σε κάθε πόλη
Της μεγαλύτερης τον πόθο
Κι ακόμη έτσι είναι

Σκαρφάλωνε στο πιο ψηλό κλαδί να βρει κεράσια
Με την ίδια χαρά που χει και τώρα
Ντρεπότανε μπροστά στους ξένους
Όπως ακόμη ντρέπεται
Περίμενε το πρώτο χιόνι
Κι ακόμη το ίδιο καρτερεί

Σαν ήταν το παιδί παιδί
Πέταξε βέργα βέλος το δέντρο να πληγώσει
Κι η βέργα ακόμη εκεί μένει να δονείται

(Πάλι από τα Φτερά του Έρωτα) Οι στίχοι του Πέτρου Χάντκε, σε μετάφραση της ταπεινότητάς μου (απ τα αγγλικά). To αγοράκι στη φωτό είναι ο ποιητής παιδί.

*Το παιδί- ποιητής είναι υπό καλλιτεχνικό διωγμό στη "δημοκρατική" Δύση της ...ελευθερογνωμίας. Λεπτομέρειες μπορείτε να τα βρείτε στο σχετικό άρθρο στα ΝΕΑ, όπου και καταγράφεται η
απόφαση του διευθυντή της Κομεντί Φρανσέζ Μαρσέλ Μποζονέ να αφαιρέσει από το πρόγραμμα θεατρικό έργο του Πέτερ Χάντκε, με το αιτιολογικό ότι είχε παραστεί στην κηδεία του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

19 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger the_return έφα...

Μπράβο! Μπράβο! Και ξανά μπράβο!

που παρουσιάζεις το θέμα με αυτόν τον τρόπο -όνειδος για τον δυτικό κόσμο,

αλλά

και όνειδος για κάθε κόσμο...

Τίποτε άλλο.

5/08/2006 02:30:00 π.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Εγώ στην κηδεία του Μιλόσεβιτς δεν πήγα και μπορώ να το αποδείξω. έχω και ένα θεατρικό στο συρτάρι. Αν το μεταφράσω στα γαλλικά, έχω ελπίδες να το δω να ανεβαίνει εις Παρισίους????

5/08/2006 02:40:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ρητερν, είναι όντως ντροπή αυτή η ιστορία. Και χυδαιότητα. Και φρίκη.

Κούκλα μου, πιθανό το κόβω. Μαλιστα, τωρα που είμαστε και στην φγαγκοφωνύ μπορείς ανέτως να επιχορηγηθείς και για τη μεταφραση, ε; αυτό σημαίνει πολυ-πολιτισμός!

(Οι οπαδοί αυτής της "επιλεκτικής δημοκρατίας" χτύπησαν και στα σχόλια του προηγούμενου ποστ μου. Αυτό δα έλειπε, να μην υπάρχουν και στα ευλογ προσκυνημένοι χατζηαβάτηδες).

5/08/2006 07:00:00 π.μ.  
Blogger aeipote έφα...

Η ηλιθιότητα δεν έχει πατρίδα. Οι άνθρωποι έχουν και τους πληγώνει. Τι Γαλλία και ξεγαλλία, τενεκέδες υπάρχουν παντού. Ανθρωπάκια με κουστουμάρες και γραφειάρες. Να το ξαναγράψω: Ζούμε εποχές που το πόσο κάνει 1+1 είναι υπό διαπραγμάτευση.
Έχουμε γεμίσει με αντικείμενα τις ζωές μας και πίτουρα τις κεφαλές μας. . .

Καλημέρα!

5/08/2006 08:55:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Αυτός ο Μποζονέ είναι διευθυντής της τραζεντί φρανσέ...
Βρίσκεις κι εσύ όμως κάτι θέματα!(και καλά κάνεις)
Άντε μετά να κάτσουν στ' αβγά τους οι "επιλεκτικοί"...

5/08/2006 10:00:00 π.μ.  
Blogger marquee de mud έφα...

δηλαδή...αν είχε πάει στον γάμο του τώρα θα ακονίζανε την γκιλοτίνα;

5/08/2006 10:09:00 π.μ.  
Blogger Μαύρο πρόβατο έφα...

Το πράγμα είναι ακόμη χειρότερο (αν μπορεί να φανταστεί κανείς χειρότερα): ο Μποζονέ "έκοψε" το έργο του Χάντκε, όταν διάβασε (!!!) στο "Νουβέλ Ομπσερβατέρ" ένα υβριστικό άρθρο για το συγγραφέα, όπου αναφερόταν και η παρουσία του στην κηδεία του Μιλόσεβιτς.
Εξάντλησε την εξουσία του ως διεθυντής της Κ.Φ., - αν το έργο ήταν προγραμματισμένο για την κεντρική σκηνή, θα χρειαζόταν η απόφαση μιας επιτροπής, ενώ ο προγραμματισμός των "μικρών αιθουσών" είναι αποκλειστικά υπευθύνη του.

Τέλος πάντων, έγινε μεγάλο σούσουρο. Μαζεύτηκαν υπογραφές κατά της άθλιας αυτής λογοκρισίας (μεταξύ των υπογραφόντων και η νομπελίστας Γέλινεκ), ο υπουργός πολιτισμού έστειλε ένα σαφώς επικριτικό γράμμα στο Μποζονέ και ανακοίνωσε οτι θα συναντιόταν στο τέλος της βδομάδας με το Χάντκε. Για να δούμε...

5/08/2006 10:45:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Άλλη μια τρανταχτή περίπτωση ενός ανοήτου που βρίσκεται στην λάθος θέση και παίρνει στον λαιμό του ένα "θεσμό" τόσο παλιό όσο η Κομεντί Φρανσέζ. Ευτυχώς ο Μποζονέ θα σβήσει γρήγορα από τις μνήμες, αλλά στο ενδιάμεσο αμαυρώνει την εικόνα, την αλλοιώνει, πετά το γκρι χρώμα του ανεξέλεγκτα.

5/08/2006 10:54:00 π.μ.  
Blogger chanana έφα...

Πάντως ο τωρινός Βέντερς κάνει σε μια ευρωπαϊκή παρεούλα επιχορηγήσεων κάτι ανάλογο μ' αυτόν τον Μποζονέ. Αλλά δε βαριέσαι, ποιος θα τον θυμάται γι' αυτά... Πας στο Βερολίνο και λες «Der Himmel uber Berlin»...

5/08/2006 04:03:00 μ.μ.  
Blogger Κώστας έφα...

Als das Kind, Kind war...
τί μου θύμισες τώρα!
Είχα μόλις προ τριμήνου αρχίσει, στα 16 μου, να μαθαίνω γερμανικά, μετά από δική μου επιθυμία -και όχι από πίεση των γονιών μου, καθώς πάντα με γοήτευε η χρειά τους. Αυτή η αδρή αίσθηση που αφήνουν. Βγαίνουν λοιπόν στις αίθουσες 'Τα φτερά του Έρωτα', πάω μέσα στην πρώτη εβδομάδα, ξεκινάει η ταινία και μάζί η απαγγελία των στίχων:
Αλς ντας κίντ, κίντ βαρ...
και βυθίζομαι σε όσα - λίγα- καταλάβαινα, αλλά κύριως πάλι στην αίσθηση της γλώσσας, η οποία αυτή την φορά ήταν τόσο ελαφριά. Ήταν η στιγμή που μου αποκαλύφθηκε ότι ακόμα και τα γερμανικά μπορούν να είναι μιά πολύ ποιητική γλώσσα, το δε όνομα του Χάντκε δεν το ξέχασα ποτέ πιά.
Όσα για τον διευθυντάκο, ποιόν από τους δύο θα θυμούνται οι επόμενες γενιές;

5/08/2006 04:33:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Εδώ και τώρα!

Δαμανάκη πάρε θέση

5/08/2006 06:07:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αείποτε, δεν είναι θέμα γραφειοκρατών μόνο. Είναι και θέμα κυρίαρχης ιδεολογίας περί πολιτικώς ορθού κλπ.

Στην ίδια χώρα οι εφημερίδες ζητούσαν δικαίωμα στην έκφραση, τότε με τα σκίτσα του Μωάμεθ. Τώρα το «δικαίωμα στην έκφραση» (το δικαίωμα να πας σε μια, για πολλούς λόγους, πολιτικά χρωματισμένη κηδεία) δε φαίνεται να ξεσηκώνει ανάλογο θόρυβο. Όλα συνδέονται με το πιστοποιητικό φρονημάτων…

Δε μπορώ να αγνοήσω τέτοιες υποθέσεις, Ημίαιμε. Κι ακόμη περισσότερο, δε μπορώ να αγνοήσω τις αντιδράσεις της κοινωνίας σε τέτοιες υποθέσεις. Γαλλικής ή άλλης.

Τις ανοχές μας τις δοκιμάζουν συχνά πυκνά. Και είναι μάστορες στην δημιουργία εξωμοτών ειδικά στον καλλιτεχνικό χώρο. Πόσοι, άραγε, αντέχουν να πουν αυτό που λέει μια αγαπημένη, σπάνια κι ακέραια ψυχή -- το «έφτυσα αίμα για να μη πλουτίσω»;

Τώρα, κυρ-πινακίδα μου, μαλλον θα την χρησιμοποιούσαν σκουριασμένη επίτηδες…

Πρόβατε, σε ευχαριστώ για την ενημέρωση. Και θα σου το χρωστώ αν μας μεταφέρεις και όσα θα διαμειφθούν στο τέλος της εβδομάδας μεταξύ των κυρίων της εξουσίας και του Πέτρου.

Χουανίτα, όπως γράφουν τα ΝΕΑ, αυτός ο τύπος τρέφεται με «δημοσιογραφική» τροφή αντίστοιχη αυτής που τρεφόμαστε οι περισσότεροι. Το θέμα είναι, δηλαδή, πως οι ευθύνες είναι πολλαπλές.

Τσανανα, θες να μας πεις περισσότερα; (εμένα αυτή είναι η ταινία της ζωής μου. Πάει και τελείωσε.)

Ε, κύριε Κώστα μου, δε θα το πιστέψεις! Πάντα, ενώ ποτέ δε χώνεψα τη γερμανικήν, λόγω του Als das Kind, Kind war... λέω πως ακόμη κι αυτή γλώσσα είναι αγγελική. Όσο για το διευθυντάκο, μήπως αποτελεί έκφραση κοινωνικής τάσης σε μια χώρα όπου ο ρατσισμός αυξάνεται όλο και περισσότερο, όπως δείχνουν οι στατιστικές;

Έλα βρε Γρηγόρη κι εσύ! Αφου όλα είναι τέ-λει-α στην ΕΕ! Τι λες τώρα;

5/08/2006 07:41:00 μ.μ.  
Blogger MainMenu έφα...

υπέροχη μετάφραση...ήρθε πάλι η ταινία στο μυαλό μου.

Καταλαβαίνω τι θα πει παιδί...αλλά εγώ δε το χω βιώσει και τόσο πολύ, πήγα σούμπιτος στην εφηβεία.

Άραγε θα σε πείραζε αν σου ζητούσα να γράψεις κάτι και για μας τους έφηβους, τους ανώριμους 'εραστές';

5/08/2006 10:27:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μέην μου, μεταξύ μας, πέρασα πολύ δύσκολη εφηβεία. Δεν την πολυσυμπαθώ ως ηλικία. Αλλά καποτε θα μιλήσουμε και γι αυτά, φαντάζομαι.

(από την ωρα που επιτέλους κατάλαβα ότι ζουμε στην τέλεια ΕΕ, μου έχει κολλήσει εκείνο το τραγούδι, το "τελεια, τελεια, τε-λεια"... Λέω να προτείνουμε να αντικαταστησει τον Ύμνο στη Χαρά. Γρηγόρη τι λες; να μαζέψουμε υπογραφές;).

5/09/2006 01:11:00 π.μ.  
Blogger Greg έφα...

Ναί!

5/09/2006 08:50:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Πες το έτσι αγάπη μου! Και λέω και εγώ γιατί δε ζητάει κανείς τόσο καιρό να με εκδώσει. Τώρα εξηγούνται όλα. Είδα στιγμιότυπα από την κηδείοα του Μίλο στην τηλεόραση (σε δύο δελτία παρακαλώ)!

5/09/2006 10:28:00 π.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

Ούπς! Μήπως εγώ που έγραψα και σχετικό άρθρο για τον Μιλόσεβιτς και την Κάρλα την πομπεμένη, διωχθώ ..εκ της blog-όσφαιρας;

Δεν είμαστε γελωτοποιοί.
Εδώ μέσα δεν υπάρχουν πράγματα που να σκοντάψουμε πάνω τους.
Η αντιδικία μας με τα πράγματα δεν είναι μέσα στο πρόγραμμα. Τα κακόβουλα αντικείμενα δεν παίρνουν μέρος, γιατί δεν παίζουμε μαζί τους.
Τα αντικείμενα δεν χρησιμεύουν για να παίξουν ρόλο κακόβουλο.
ΕΙΝΑΙ
Από μόνα τους κακόβουλα.
ΠΗΤΕΡ ΧΑΝΚΕ
(«Βρίζοντας το κοινό»)

5/09/2006 12:57:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Δεν είχε πάει μόνο στην κηδεία του Μιλόσεβιτς, είχε παραβρεθεί και στην Κηδεία του Μπακούνιν.

Στην πυρά.

5/09/2006 11:03:00 μ.μ.  
Blogger Παράξενος έφα...

Μαζί σου mirandolina 100%

5/10/2006 02:00:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...