25.4.06

Joanna St. writes...

Κι η Μιραντολίνα ξαναμεταφράζει (και μαθαίνει τι σημαίνει μπιρρ παρά)…

« Ακριβή μου,

Είναι λίγος καιρός που δε σου ’γραψα, γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη. Μόλις γύρισα από ένα ταξίδι μας εβδομάδας στην ύπαιθρο. Ήταν καταπληκτικά. Εκτός αυτού, έχουν γίνει πάρα πολλά που θα προσπαθήσω να στα πω εν συντομία.

Πρώτα απ’ όλα, κατάφερα να κολλήσω τύφο. Τη μια στιγμή ήμουν μια χαρά και γυρνοβολούσα στο σπίτι, και την επόμενη ήμουν χάλια, έπρεπε να σκεπαστώ με ότι κουβέρτα είχαμε γιατί κρύωνα τόσο, μα τόσο πολύ και γιατί είχα ένα πυρετό που ανέβαινε ραγδαία. Μες σε μια ώρα δε μπορούσα να μιλήσω. Ευτυχώς, παρά τις διαμαρτυρίες μου, ο Μ. με μετέφερε άμεσα σε νοσοκομείο, όπου βρήκαν γρήγορα τι μου συνέβαινε. Μου κάνανε μια ένεση και μες σε μια ώρα ένοιωθα πολύ καλύτερα.
Αυτή η περιπέτεια μου δίδαξε δυό πράγματα. Πρώτα, καθώς βρισκόμουν σε φρικτή αγωνία στο κρεββάτι του νοσοκομείου, με τον αγαπημένο μου δίπλα μου, γιατρούς, νοσοκόμες, ιατρική βοήθεια, τεστ, ενέσεις, το φάρμακο να στάζει ενδοφλεβίως εντός μου, για πρώτη φορά κατάλαβα τι πραγματικά προσφέρουν οι άνθρωποι στην οργανωση που δουλεύει ο καλός μου, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Σκεφτόμουν πως θα ήταν να βρισκόμουν σε αυτό τον πόνο και την αγωνία σε καμμιά καλύβα, αβοήθητη, χωρίς άνθρωπο να μπορεί να μου μαλακώσει τον πόνο, χωρίς κάποιον να μου εξηγήσει, να μου δώσει ελπίδα.

Το δεύτερο που έμαθα είναι πως, τα δυτικά φάρμακα είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! Τα θεωρούσα δεδομένα, όπως όλοι μας, τα κριτίκαρα, έψαχνα εναλλακτικές θεραπείες, τα αμφισβητούσα και μόνο κακό είχα να πω γι αυτά. Λοιπόν, αυτή η ένεση στον ποπό μου και αυτά τα υπέροχα χάπια που σκότωσαν το παράσιτο του τύφου σε δέκα μέρες αρκούν για να πω ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, στον ανεπτυγμένο κόσμο, που βρήκαν αυτά τα φάρμακα. Είναι πολλά αυτά που μας αρρωσταίνουν και στον ανεπτυγμένο κόσμο, δε λέω, αλλά τίποτε δε συγκρίνεται με όσα συμβαίνουν εδώ, στην Αιθιοπία, όπου ο μέσος όρος ζωης δεν ξεπερνά τα 45 χρόνια.
[…] Το παράσιτο του τύφου στο μεταδίδουν ψείρες ή τσιμπούρια. Όσο θυμούνται, είμαι η μόνη από τους λευκούς που έχει πάθει τύφο. Το χειρότερο ήταν ότι κανα δεκαπενθήμερο μετά την ανάρρωση συνεχώς ένοιωθα πως κάτι με περπατάει και ξυνόμουν, έβαζα και ξανάβαζα ειδικό σπρέυ πάνω μου, στα ρούχα… Μόνο όταν είδα το Aviator στην τηλεόραση σκέφτηκα πως έπρεπε να ηρεμήσω διότι είχα καταντήσει παρανοϊκή (παραδόξως, στην πρώτη σκηνή, εκεί που η μητέρα του του μιλάει για τις αρρώστειες, υπάρχει αναφορά ατον τύφο). Τέλος πάντων, τώρα είμαι καλά κι από τον τύφο κι από τις κρίσεις ξυσίματος.
[…] Η ΜΚΟ για την οποία δουλεύω ασχολείται με τη βία εις βάρος παιδιών στην Αφρική. Έχω αναλάβει τις έρευνες για την Αιθιοπία, την Κένυα και την Ουγκάντα. Όλες οι συνεντεύξεις και τα στατιστικά καταλήγουν σε μένα. Την πρώτη μέρα, με πήραν τα κλάματα διαβάζοντας τις στατιστικές. Τη δεύτερη, δε μπορούσα να κάνω δουλειά, έκλαιγα συνεχώς διαβάζοντας τις ιστορίες αυτών των παιδιών και τα σχόλια που τις συνόδευαν. Θα σου στείλω την εισαγωγή και τα συμπεράσματα, αν κι αυτά δεν επιτρέπουν τίποτε παραπάνω από μια νομικίστικη ματια...
[…] Στη χώρα μιλιούνται πάνω από ογδόντα διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτοι, αλλά η επίσημη είναι τα αμχαρικά. Μιλιέται από το 40% του πληθυσμού και, βεβαίως, από τους κατοίκους της Αντίς Αμπέμπα, καθώς η πρωτεύουσα βρίσκεται στην περιοχή της Αμχάρα. Βρήκα δασκάλα κι άρχισα να τα μαθαίνω. Τη λένε Γιάτασhα, είναι Αιθιόπισσα, βαθύτατα χριστιανή, 30 χρονών, κι ελπίζει ότι ο φίλος της θα έχει σύντομα αρκετά χρήματα ώστε να μπορέσουν να παντρευτούν. Κάνουμε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι, που μου κοστίζουν μόλις πενήντα μπιρρ, δηλαδή πέντε ευρώ, την ώρα. Τις πρώτες εβδομάδες κάναμε μάθημα καθημερινά αλλά αποφάσισα να κάνω κι άλλα πράγματα κι έτσι μειώσαμε τις ώρες. Ξανάρχισα τα γαλλικά μου, αυτή τη φορά στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αντίς. Η τριμηνία κοστίζει 300 μπιρρ, δηλαδή 30 ευρώ, δηλαδή δέκα ευρώ ο μήνας για δύο ώρες μάθημα τρεις φορές την εβδομάδα. Ευκαιρία, ε; Οι καθηγητές είναι όλοι απόφοιτοι γαλλικών πανεπιστημίων και το επίπεδο υψηλό.

[…] Πλην εμού, όλοι στην τάξη είναι Αιθίοπες. Είναι πολύ ντροπαλοί, δεν τους αρέσει να μιλούν σε ανοικτό χώρο. Αυτό μου έκανε πολύ εντύπωση – ειδικά καθώς ήρθα εδώ από την Ελλάδα όπου όλοι μιλάνε δυνατά, φωνάζουν στο δρόμο, έχουν γνώμη για όλα. Εδώ είναι πολύ διαφορετικά.
[…] Επισκέφτηκα ένα εργοστάσιο καφέ. Ήταν καταπληκτικό. Οι καλοί κόκκοι επιλέγονται από γυναίκες που κάθονται ώρες ατελείωτες στη σειρά, ξεδιαλέγοντας κι αναπνέοντας τη σκόνη που σηκώνεται. Οι κακής ποιότητας κόκκοι πωλούνται στην Αιθιοπική αγορά κι όλος ο καλός καφές εξάγεται – είναι παράνομο να πουλάς καλής ποιότητας αιθιοπικό καφέ στην Αιθιοπία.

[…] ο ξεναγός μας στο εργοστάσιο του καφέ είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος ο οποίος εργάζεται ως ελεγκτής της ποιότητας του καφέ. Οφείλει να δοκιμάζει περίπου εξήντα φλυτζάνια καφέ την ημέρα. Όταν δοκιμάζει, ρουθουνίζει με έναν πολύ παράξενο τρόπο και στέλνει τον καφέ στο πίσω μέρος του λαιμού του. Ρώτησα τι καφέ πίνει σπίτι του και είπε ότι δεν πίνει ούτε έχει πιεί καφέ ποτέ του – ποιος να τον κατηγορήσει;
[…] Περάσαμε το περασμένο Σαββατοκύριακο στα βουνά, έξω από την Αντις Αμπέμπα, κοντά σε μια λίμνη, σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων. Είναι ένα υπέροχο μέρος. Οι άνθρωποι μετακινούνται με άλογα. Τις Κυριακές πηγαίνουν στο παζάρι να πουλήσουν τη γεωργική παραγωγή τους ή τα ζώα τους. Στην άκρη του δρόμου συναντάς πολλές καλύβες. Αν έξω από μια καλύβα δεις ένα μπουκάλι ανάποδα καρφωμένο σε ένα κοντάρι, τότε πρόκειται για μπαρ στο οποίο μπορείς να πιείς μια μπύρα. Αν δεις να έχει καρφωμένο στο κοντάρι ένα φλυτζάνι, τότε είναι καφενείο και μπορείς να πιείς καφε ή τσάι.
[…] Αν είναι να έρθετε, ξέχνα το καλοκαίρι. Γίνεται χαμός από τις βροχές, λένε πως καταλαβαίνεις τι έγινε στον κατακλυσμό, είναι χάλια τα πράγματα. Καλύτερα να έρθετε ή πριν τον Ιούνιο ή μετά το Σεπτέμβριο. Να φέρεις και το παιδί, αυτή η χώρα θα το μαγέψει και θα δει και θα μάθει πολλά. Είναι ευκαιρία όσο είμαι εδώ.
[...] Τα φορτηγάκια Ισούζου είναι βασικό μέσο συγκοινωνίας. Τους έχουν βγάλει παρατσούκλι. Τα φωνάζουν Αλ Κάιντα, γιατί έχουν σκοτώσει πάρα πολλούς..."

30 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger alombar42 έφα...

Τα συγχαρητήριά μου στη φίλη σου - θέλει ψυχή όπως και να το κάνεις.
Α, και οι φωτογραφίες εκπληκτικές :)


(Εφόσον γίνεται, θα ήθελα στοιχεία, στατιστικά ή ό,τι άλλο, για τη βία έναντι παιδιών - έστω και γενικόλογα)

4/25/2006 01:37:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

καταπληκτικό!

ειδικά αυτό με την αλ κάιντα! χεχε....

ρε γμτ...μου θύμισε τον "επίμονο κηπουρό" η φίλη σου.αυτό του λε καρέ που το κάνανε και ταινία.

ελπίζω να ναι καλά η κοπέλα γιατί η άλλη του βιβλίου...τέλος πάντων μην της το πάρεις για δώρο τα χριστούγεννα.

α...και είμαι όλς περηφάνια για σένα.για τη συνέντευξη του μιχάλη άι μήν.μπράβοοοο

τα είδα! τα είδα! γκέο βαγκέο

4/25/2006 08:06:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Αλ Κάιντα τα φορτηγάκια...
Όπως τραγουδάει και ο Rory: There´s A Light.

Όπως λέει και ο λαός του Χαρούντι Ελ Μπάκσι:
Η σοφία κατοικεί στους ηλικιωμένους, αλλά η καρδιά του παιδιού είναι αγνή.

(Ξεκίνησα να διαβάζω το "μπιρρ παρά" και δε συνειδητοποίησα την ποσότητα των "ρ". Το πήρα για τον αριθμό ένα στα τούρκικα.)

Καλημέρες.

4/25/2006 08:27:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αλόβαρε, θα της το ζητήσω - όταν τα στείλει σε μένα να τα στείλω και σε σένα. Θα μεταφέρω και τα συγχαρητήρια για τις φωτογραφίες, φυσικά.

Μωσαϊκέ, πολύ χαίρομαι που χάρηκες! Και, το κορίτσι μου είναι σκληρό καρύδι, μην ανησυχείς.

Κι η Τζο μετριέται στα παιδιά με την αγνή καρδιά, ε ανώνυμε;

Η Κοντολύσσα έκανε αναγκαία τη μνήμη της άλλης Αμερικής.

4/25/2006 09:46:00 π.μ.  
Blogger MåvяiÐåliå έφα...

Αυτό είναι! Γι αυτό δεν έχω λόγια, νοιώθω μικρή πολύ μικρή και ντρέπομαι μπροστά στο έργο αυτών των ανθρώπων! Κι εμείς στο lifexperiment συζητάμε αν θα αγοράσουμε τσάντες παπούτσια ή καινούργιο κινητό!

4/25/2006 10:46:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Στο είπα ότι κάνεις καταπληκτική δουλειά, έστω και μόνο που μας γράφεις για όλους αυτους τους ανθρώπους που τους οφείλουμε ένα κομμάτι της ύπαρξης μας;

Σου είπα ότι είναι σπουδαίο για μας να ξέρουμε ότι υπάρχουν κι αυτοί (αν και τις περισσότερες φορές μας κάνει να βουλιάζουμε πιοο εφησυχασμένοι στους καναπέδες μας);

Σου είπα Χρόνια Πολλά;

Τι άλλο δε σου είπα ...

4/25/2006 11:28:00 π.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Κυρά μου, πέρασα να σου κάνω μιαν ανοιξιάτικη αγκαλιά και ν' αφήσω ένα φιλί στα μαλλάκια του Αυτοκράτορα.

Και να πω (για άλλη μια φορά) πόσο απολαμβάνω να σε διαβάζω.

4/25/2006 11:45:00 π.μ.  
Blogger the_return έφα...

"Η Κοντολύσσα έκανε αναγκαία τη μνήμη της άλλης Αμερικής."

Θα συμφωνήσω με αυτό που λες, Mirandolina, περί "άλλης" Αμερικής...

Ναι, όντως, η άλλη Αμερική η οποία δεν είναι στο προσκήνιο, αλλά κυμαίνεται σε υπόκωφη παραλληλία, είναι υπέροχη (όπως ακριβώς και η φίλη σου - φαίνεται να είναι ένας υπέροχος χαρακτήρας).

Είναι η Αμερική που έρχεται από τον Whitman, την Dickinson, τον Poe, περνάει μέσα από Νέα Ορλεάνη, Chicago,Hank Williams και Johny Cash για να ανεφοδιαστεί από την beat generation και τη γενιά της δεκαετίας του 60 κ.λπ. κ.λπ. (αυτή η πορεία χάραξε το συλλογικό υποσυνείδητο της χώρας για πάντα...)

Να είσαι καλά!

4/25/2006 11:47:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Καλή της δύναμη!:-)
(Το "οδοιπορικό" είναι εξαιρετικό!)

4/25/2006 03:28:00 μ.μ.  
Blogger Bitten Lips έφα...

Τα ταξί επίσης είναι ένα θέμα στην Αντίς :)

4/25/2006 04:42:00 μ.μ.  
Blogger OldSkipper έφα...

Μα....αγαπητοι προλαλησαντες, δεν σας καταλαβαινω. Φυσικα μπαινω και εγω στην μακρια ουρα οσων δινουν συγχαρητηρια στην φιλη της Μιραντολινας. Αλλα απορω που δεν σκεφτηκατε, πως συμβαινει η Μιραντολινα να εχει τετοιες φιλες. Νομιζετε οτι η καλη Joanna St. στελνει γραμματα σε οποιον κι οποιον;
Συγχαιρω λοιπον την Joanna St. για την δουλεια της αλλα συγχαιρω και την Μιραντολινα για τις φιλες της (και τους εχθρους της βεβαιως βεβαιως ;-) ).

Οσο για την Αλ Καιντα - σιγα το πραγμα. Οι δρομοι της Αθηνας ειναι γεματοι απο Αλ Καιντες. Δεν τις αναγνωριζετε γιατι τις εχετε συνηθισει (ρωτηστε και καποιον που ζει εξω).

4/25/2006 04:48:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Oldskipper νομίζω πως όλοι μας τώρα πια που ξέρουμε την Μιραντό μας θεωρούμε αυτονόητο πως τέτοιες φίλες θα έχει:))

Όσο για το ταξίδι Μιραντολίνα, πολλά ευχαριστώ και καλή δύναμη σε όσους επέλεξαν τα δύσκολα.
:)

4/25/2006 05:59:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ντάλια, δεν είναι έτσι. Η ενοχική δυτική/ρωμαιοκαθολική άποψη για τον κόσμο μας κάνει να χωρίζουμε εαυτούς από όσους, σαν τη Τζο, αποφασίσουν να βοηθήσουν άμεσα. Όμως κι η έμμεση βοήθεια δεν είναι καθόλου λίγη. Για να μπορέσουν, λχ., να δουλέψουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα δίνουμε χρήματα όλοι είτε μέσω της ΕΕ είτε ως πολίτες ο καθένας χωριστά – πολλές φορές δίνουμε και με τους δύο τρόπους.

Η προσφορά δεν έχει μονόδρομους. Kαι τώρα που κόβουμε από τον καταναλωτισμό μας, ε, ξέρουμε που να τα δώσουμε :-)

Χρόνια πολλά, νομάρχα μου!

Χρόνια πολλά Κούκλα και φιλιά στον lucky λέω!

Ρητέρν, είναι ευχής έργο να μπορούμε να βλέπουμε την πολυπλοκότητα του ανθρώπου. Μου θύμισες: τότε με τις ταυτότητες, λέγαμε με ένα φίλο πως, θα έπρεπε οι ταυτότητές μας να είναι βιβλία ολόκληρα (ευλογ ολόκληρα;), να μας δίνει ο άλλος με την καλημέρα έναν τόμο, να σεριανίζουμε στα τραγούδια που αγαπάει, στις πέτρες που πρωτομάτωσε τα γόνατά του, στον καιρό που είχε όταν έκλεψε τι πρώτο του φιλί…

Να είμαστε όλοι καλά.

Ανχελίτο, περιμένω να μου στείλει κι απ το ταξίδι της στη νότιο Αιθιπία – νομίζω θα μας ταξιδέψει πολύ το λουλούδι μου.

Μπίττεν, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα; Γιααα λέγε τι ξέρεις, γιαααα λέγε…

Καπετάνιε, όρεξη γι αστειάκια βλέπω! Όσοι αδελφοί ήρθαν εδώ να γράψουν δυό κουβέντες για τη Τζο, είναι αυτοί που της δίνουν δύναμη. Και τη χρειάζεσαι τη δύναμη σε τέτοιες φάσεις. Χρειάζεσαι να νοιώθεις ότι κάποιοι καταλαβαίνουν ότι δεν είσαι τυχοδιώκτης ή προβληματικός ή ακοινώνητος ή ενοχικός γιός αποικιοκρατών ή … ή … αλλά ότι ξεκινάς γιατί η καρδιά σου είναι γεμάτη.

Η καλή Τζο στέλνει σε όλους μας γράμματα – αφήνοντάς με να τα μεταφράζω κι έχοντας την καλοσύνη να μου γράφει ότι το θεωρεί τιμή της. Δεν ξέρεις πόσο την συγκινήσατε όλοι σας. Όσο για μένα, είμαι απλά τυχερός άνθρωπος που τη συνάντησα.

Κοπίτο, φιλενάδα μου, εσύ δεν φροντίζεις με αγάπη και εκ του υστερήματος μια ψυχούλα που έχει ανάγκη; Δεν έχεις μια «κόρη»; Έτσι θυμάμαι – νομίζω έχεις βάλει και τη φωτογραφία της κάποτε. Άνθρωποι σαν κι εσένα επιτρέπουν στη Τζοάννα να δουλεύει εκεί.

4/25/2006 09:13:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

"Η καλή Τζο στέλνει σε όλους μας γράμματα – αφήνοντάς με να τα μεταφράζω κι έχοντας την καλοσύνη να μου γράφει ότι το θεωρεί τιμή της. Δεν ξέρεις πόσο την συγκινήσατε όλοι σας. Όσο για μένα, είμαι απλά τυχερός άνθρωπος που τη συνάντησα."

Κι εμείς πολύ τυχεροί που "συναντήσαμε" εσένα.
Χρόνια Καλά και Πολλά!

4/25/2006 11:05:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Καλή η "τιμή" του λουλουδιού σου με την αγνή καρδιά και η "τύχη" για την γνωριμία της ακριβής της.

Μα λίγοι "περνάτε το χειμώνα σας ζεσταίνοντας τα χέρια σας στη φωτιά της άγιας σας ελπίδας".
Κι εσείς, οι λίγοι, γύρω απ' τη φωτιά (ανα)γνωρίζεστε κι αποκτάτε επικοινωνία.

Για τύχη και τιμή μπορούμε να μιλάμε οι πολλοί αυτοί που τυχαία και τίμια φτάσαμε να γιατρεύουμε την καρδιά μας ζεσταίνοντας την με τη σειρά μας στα δικά σας χέρια.
Κι άλλοτε να τη ναρκώνουμε σ' αυτή τη θαλπωρή. Οικειοποιούμενοι, προσποιούμενοι ανόδυνα τη δική σας έγνοια, το δικό σας πόνο στην καρδιά αυτή την αγνή.

Και καλά τα λέγατε με τον "ένα φίλο" για τις ταυτότητες. Οι δεντροβοσκοί της μέσης γης ξέρανε παραπάνω που είχαν τόσο μεγάλα ονόματα. Είχαν δίκιο.
Οι γκρίζοι κύριοι που στοιβάζουν όλες τις ανούσιες λεπτομέριες για τα πρόσωπά μας σε δελτία ταυτότητας και φακέλους, τίποτα δεν καταφέρνουν να φυλάξουν από την ουσία μας. Απ' αυτό που δίνει ψυχή σ' αυτή τη σάρκα.

Λόγια πολλά έγραψα πάλι. Αρκετά.

4/26/2006 12:33:00 π.μ.  
Blogger Xilaren έφα...

Μιραντολίνα μου, λίγο καθυστερημένα, χρόνια πολλά και καλά!

4/26/2006 04:37:00 μ.μ.  
Blogger dora in e-space έφα...

Μπράβο της!!!
Πάντα θαύμαζα ειλικρινά (όχι επειδή το λένε όλοι) τους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους σε ζωές άλλων. Νιώθω δέος όταν διαβάζω γι'αυτούς και πολύ θάθελα να είχα το κουράγιο τους.
Χρόνια σου πολλά και να της δώσεις τις ευχές μου γιά το δύσκολο μονοπάτι που έχει διαλέξει.

4/26/2006 10:06:00 μ.μ.  
Blogger kourkoubini έφα...

Χρόνια Πολλά με υγεία!
Θέλει τεράστια ψυχική δύναμη να ασχοληθείς τόσο έντονα με τα προβλήματα των παιδιών του κόσμου, όπως κάνει η φίλη σου, την οποία πολύ θα ήθελα να γνωρίσω.
Δε ξέρουμε ούτε τα μισά απόσα συμβαίνουν και όταν μπαίνουμε στο "κόπο" να ασχοληθούμε έστω και λίγο είναι σα να πέφτουμε στο χάος με το βάρος όλης της γης πάνω μας και χωρίς τίποτα να πιαστούμε.
Εγώ έτσι νιώθω. Πρόσφατα "υιοθέτησα" ένα παιδάκι απο τις Ινδίες. Όταν μου ήρθαν τα χαρτιά του, χάρηκα απο τη μια, απο την άλλη στενοχωρήθηκα με την ματαιότητα των πραγμάτων. Οτι και να κάνεις πάλι λίγο είναι.. πολύ λίγο.
Το έχω υποσχεθεί όμως στον εαυτό μου οτι μια μέρα θα καταφέρω να κάνω πολλά περισσότερα έστω και για μόνο ένα παιδάκι. Έχω αυτή την υποχρέωση, όπως την έχουμε όλοι μας.

4/26/2006 11:10:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Άτιμο πράγμα το format! Σε κόβει στην μέση! Μόλις τώρα κατάφερα να διαβάσω την δημοσίευσή σου!
Νιώθω πως ό,τι και αν πω πάλι λίγο θα είναι. Τόσο για την φίλη σου, για το κουράγιο της, όσο και για τα συναισθήματα που με τόση γενναιοδωρία μας χαρίζεις!
Νομίζω ότι απ'εδώ και στο εξής θα σου στέλνω ένα άδειο σχόλιο. Τα υπόλοιπα τα λεν οι άλλοι.

4/27/2006 12:58:00 μ.μ.  
Blogger Bitten Lips έφα...

Αγαπητή Μιρανδολίς, είμαι σχεδόν μυστικοπαθής!

Άλλωστε τί να σου πω...τα ξέρεις καλύτερα από μένα - τα της Αφρικής και του κόσμου γενικότερα

4/27/2006 07:28:00 μ.μ.  
Anonymous Ο θειος (του Πανου) Ισιδωρος έφα...

"Το δεύτερο που έμαθα είναι πως, τα δυτικά φάρμακα είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! Τα θεωρούσα δεδομένα, όπως όλοι μας, τα κριτίκαρα, έψαχνα εναλλακτικές θεραπείες, τα αμφισβητούσα και μόνο κακό είχα να πω γι αυτά. Λοιπόν, αυτή η ένεση στον ποπό μου και αυτά τα υπέροχα χάπια που σκότωσαν το παράσιτο του τύφου σε δέκα μέρες αρκούν για να πω ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, στον ανεπτυγμένο κόσμο, που βρήκαν αυτά τα φάρμακα. Είναι πολλά αυτά που μας αρρωσταίνουν και στον ανεπτυγμένο κόσμο, δε λέω, αλλά τίποτε δε συγκρίνεται με όσα συμβαίνουν εδώ, στην Αιθιοπία, όπου ο μέσος όρος ζωης δεν ξεπερνά τα 45 χρόνια."

Aυτο να το βαλετε ολοι καλα μεσα στο μυαλουδακι σας γιατι βλεπω οτι πολυ τοχετε ριξει στα θεολογικα και τον αφορισμο του δυτικου πολιτισμου.Αντε μπραβο μην τ΄ακουσετε χοντρα.

4/27/2006 08:11:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Μιραντολίνα, τι κόσμους μας ανοίγεις, ξέρεις άραγε?
Αυτά εμείς όλοι θα τα βλέπαμε στην τηλεόραση (δεν θα αλλάζαμε κανάλι) , θα τα διαβάζαμε σ ένα περιοδικό...αλλά το ερώτημα είναι, θα τα βρίσκαμε εκεί? η φίλη σου μάλλον δεν θα τα δημοσιοποιούσε έτσι φιλικά και ανθρώπινα, όπως τα λέει σε σένα που μας τα μεταφέρεις...
Κι εμείς δεν θα είχαμε όλους εμάς γύρω μας, δεν θα είμασταν μια ευτυχισμένη παρέα απο "συμμαθητές" να σε παρακολουθούμε μαγεμένοι...
:)

4/27/2006 11:56:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Τις ευχές μου, ημίαιμε – να είμαστε όλοι καλά!

Ανώνυμε, από πού είναι αυτός ο ωραίος στίχος; Το «περνάτε το χειμώνα σας ζεσταίνοντας τα χέρια σας στη φωτιά της άγιας σας ελπίδας»; Τι ομορφιά! (να γράφεις, τώρα που σε "αναγνωρίζω" έχω και μιαν κρυφή χαρά, ομολογώ).

Χρόνια πολλά, Ζη μου – να είμαστε γερές! (Ζη έλεγε ο Σεφέρης το Λορεντζάτο, μα εγώ θα λέω εσένα, πάει;)

Ντόρα, όλες τις ευχές και τα καλά σας λόγια τα έμαθε από πρώτο χέρι. Και νομίζω δεν θα ξαναπάθει κακό με τόσην ευ-λογία.

Κουρκουμπίνι, έχω μια παραλία που θα πάω στη σύνταξη, στα σύνορα της Λιβερίας με την Ακτή Ελεφαντοστού, θα μαθαίνω τα παιδάκια γράμματα, αρετή και τόλμη – θες να πάμε παρέα; Έχει πει ότι θα έρχεται κι ο τσέλιγκας να μας βλέπει, να τον κερνάμε ανανάδες και μπανάνες.

Παν, να έρχεσαι και να αφήνεις μια καλημέρα. Να μπορώ να αντιχαιρετώ!

Μπίττεν, ασε τα σαπια και πόσταρε τίποτις αφρικάνικο!

Θείε Ισίδωρε, κόσμιος παρακαλώ! (σώσανε τη φίλη μου οι γιατροί και τα φάρμακα, κι εμένα επίσης δυό φορές ως τώρα, όμως το τι είναι οι φαρμακοβιομηχανίες και τι βρώμικα παιγνίδια παίζονται να μη το ξεχνάμε. Δες τι έγινε μόλις θελήσανε οι ινδοί να φτιάξουν φτηνά φάρμακα κατά του AIDS, όταν θέλησαν οι ΓΧΣ να κάνουν δική τους φαρμακοβιομηχανία… Ο καπιταλισμός κι η αποικιοκρατία έχουν πολλά ποδάρια)

Λεμον μου, τι κόσμους μου ανοίγετε το ξέρεις; Και τι όμορφο είναι να υπάρχετε ένα (έστω βίρτσουαλ) γύρο; Ε;

4/28/2006 12:45:00 π.μ.  
Anonymous Θιεος (τ Π) Ισιδωρος έφα...

Ο καπιταλισμος και η αποικιοκρατια εχουν πολλα ποδαρια.
Και ο διαολος εχει πολλα ποδαρια.
Και η θεολογια εχει παρα πολλα ποδαρια!
Απο που να πρωτοφυλαχτουμε?
*
Ευτυχως που υπαρχει και ο ορθολογισμος!
Κι ας κουτσαινει.

4/28/2006 04:32:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Θείε Ισίδωρε, με όλο το θάρρος, άμα έχεις να πεις κάτι σε άλλους να πας να το πεις σε αυτούς.

Εδω δε συζητάμε για τον ορθολογισμό.

Είναι και ασέβεια προς το χώρο που σε φιλοξενεί και ένδειξη ανανδρείας, να έρχεσαι σε άσχετο θέμα, σε γυναικείο ευλογ να μας λες αυτά που δεν τολμάς να πεις (ή δεν έχεις επιχειρήματα να πεις) στα σχετικά κι ανδρικά ευλογ.

4/28/2006 08:30:00 π.μ.  
Blogger Xilaren έφα...

Να με λες όπως θες! :-))))

καλό σαβ/κο

4/28/2006 02:17:00 μ.μ.  
Anonymous Ισιδωρ έφα...

Ζητω συγνωμη!(εις ενδειξη αποριας).
*
κι...εφυγα!

4/28/2006 06:05:00 μ.μ.  
Blogger kourkoubini έφα...

Mirandolina μου, μέσα είμαι, να πάμε παρέα και γώ να τους μαθαίνω να ζωγραφίζουν, να ονειρεύονται και να ελπίζουν.

Μια ποιο "προσιτή" ιδέα είναι επίσκεψη στα χωριά SOS stη Βάρη. Το σκέφτομαι απο αρχές του μήνα αλλα περιμένω να ξεμπλοκάρει λίγο η psilikatzou ωστε να πάμε μαζί.
Όταν κανονιστεί, θα αναρτηθει σχετικό ποστ. ..απλά στα υπόψην.
:)

4/28/2006 10:24:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Χλιαροί και παλλόμενοι σαν το αίμα
σαν το αίμα που πηδά από μια φλέβα
αρχίσαν να φυσάν οι άνεμοι.

Ακούω τους ανέμους
Αργοπορεί, αργοπορεί ο σφυγμός
Στις κορφές του Ουλουντζά θα χιονίσει
Και κει ψηλά οι αρκούδες
μεγαλόπρεπες κι εξαίσιες θα κοιμούνται

(Πάνου στ ακόκκινα φύλλα των καστανιών.)
Στην πεδιάδα γυμνώνουνται οι λεύκες.
Όπου να’ναι θα κλειστούνε τα μεταξοσκούληκα
(Όπου να’ναι θα τελειώσει το χινόπωρο)
Όπου να’ναι κι η γη θα ξαναμπεί
μέσα στου τοκετού τον ύπνο.

Κ’εμείς θα περάσουμε κι άλλο χειμώνα
Ζεσταίνοντας τα χέρια μας στη φωτιά
στη φωτιά της μεγάλης μας οργής
Και της αγίας μας ελπίδας

στη φωτιά της μεγάλης μας οργής
Και της αγίας μας ελπίδας.


Ναζίμ Ραν Χικμέτ (1902-1963)
Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος

Η διαρκής εργασία σου με κράτησε τόσο απασχολημένο ώστε να μη διαβάσω την ερώτηση.
Ίσως αναγνωρίζεις τους στοίχους από τα "Γράμματα στην αγαπημένη" του Λοΐζου.

5/02/2006 02:01:00 π.μ.  
Blogger Void Network έφα...

http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com

11/11/2007 08:14:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...