7.5.06

Θέμα Εκθέσεως: πως πέρασα το Σάββατο

Υπό του αυτοκράτορος αυτοπροσώπως. Σε ρόλο δακτυλογράφου η μαμά του.

Το Σάββατο πήγαμε στο γραφείο κάτι φίλων μας και μετά θα πηγαίναμε σε μια πορεία ενάντια στον πόλεμο και στην εξουσία των Αμερικάνων. Στο γραφείο είχαν ωραία καλοριφέρ σε χρώμα κόκκινο μπορντώ. Η μαμά μου είπε να βάλω βαμβακερά ρούχα γιατί αν σου πέσει πάνω σου μολότωφ ή ασφυξιογόνο μπορείς πιο εύκολα να την κόψεις ενώ αλλοιώς άμα είναι συνθετικό κολλάει πάνω σου. Είχα ζητήσει από τη μαμά μου να μου μάθει να φτιάχνω μολότωφ. Μου είπε ότι αυτό θα μου το μάθει όταν είμαι 17 για να ξέρω σε ποιες περιπτώσεις να τις χρησιμοποιώ και να τις χρησιμοποιώ μόνο αν χρειαστεί. Ο Βαγγέλης, ένας φίλος μας, είπε πως αν συνεχίσω να κάνω κουνγκ φου μπορώ και στα 10 γιατί θα έχω αυτοσυγκράτηση. Είπε πως ένας 13χρονος που ήξερε κουνγκφου έγινε στρατηγός στην Κίνα και τον σέβονται όλοι.

Πριν την πορεία έφαγα σουβλάκι από τον κάβουρα. Ύστερα έφτιαξα και έμαθα πως φτιάχνονται οι εφημερίδες. Μετά πήγαμε στην πορεία.

Κατά τη μέση της πορείας άρχισα να γράφω. Έγραψα:

Πονάνε τα πόδια μου από το περπάτημα και μυρίζει ασφυξιογόνα. Η αίσθηση του ασφυξιογόνου είναι φοβερή. Σε καίει ο λαιμός σου και δε μπορείς να αναπνεύσεις. Καλά που είχαμε μαλόξ! Το μαλόξ διαλύει τα ασφυξιογόνα και μπορείς να αναπνεύσεις ελεύθερα.

Περνάνε πολλοί από διάφορες χώρες. Πορτογάλοι, γάλλοι, παλαιστίνιοι, βάσκοι, καταλανοί, ιρανοί, τούρκοι, ιρακινοί, βούλγαροι, βρετανοί… Αγόρασα δύο κονκάρδες, μία με τον Τσε Γκεβάρα και μία άλλη που ήταν στα χρώματα του ουράνιου τόξου κι έγραφε Peace για το Ιράν.

Τα ΜΑΤ έχουν παραταχθεί με γκλομπ και ασπίδες μπροστά από όλους τους δρόμους και πιο πολύ μπροστά από την αμερικάνικη πρεσβεία. Είχαν από την αρχη τα ασφυξιογόνα έτοιμα. Τα φρεσκα ασφυξιογόνα που έριξαν πριν λίγο μύριζαν πάρα πολύ. Κρατούσα την αναπνοή μου γιατί όταν πήγα να αναπνεύσω καιγόμουνα πάρα πολύ και δε μπορούσα καθόλου. Η μαμά μου μου είπε να προσέχω να μη πατάω τα κίτρινα, μπλε και άσπρα χημικά που ήταν κάτω στην άσφαλτο γιατί κόλλαγαν στα παπούτσια και τα σηκώναμε στον αέρα. Ο Γιώργος, ένας φίλος μας, πήγε μπροστά εκεί που έριχναν τα ασφυξιογόνα, να δει.

Φωνάξαμε συνθήματα. Μερικά από αυτα ήταν:
Λε, λε, λε, λευτεριά, λευτεριά, λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Μπους, αλήτη, έξω απ τον πλανήτη. Κι η μαμά μου είπε: Δεν τους λυπάστε τους καϋμένους τους εξωγήινους;.
Δεν είναι φονιάδες όλοι οι λαοί, μόνο οι Ευρωπαίοι κι οι Αμερικανοί. Με το σύνθημα δεν εννοούμε όλους τους Ευρωπαίους αλλά αυτούς που έχουν πάει με τους Αμερικάνους. Ούτε με όλους τους Αμερικάνους, με την εξουσία. Φωνάξαμε κι άλλα συνθήματα αλλά δεν τα θυμάμαι.

Στο τέλος της πορείας, που είχα περπατήσει επτά χιλιόμετρα, μια κοπέλα από τους ιταλούς άρχισε να τραγουδάει με ψιλή, πάρα πολύ ωραία φωνή, το τραγούδι Μπέλα Τσάο που αρέσει της μαμάς. Συγκράτησα το ρεφραίν. Ω μπέλα τσάο, μπέλα τσάο, μπέλα τσάο, τσάο, τσάο. Όταν πήγαμε στο μετρό είπα της μαμάς ότι με πονούσαν πολύ τα πόδια μου αλλά ήμουν πολύ ευχαριστημένος. Γυρίσαμε σπίτι, καλέσαμε ένα φίλο μας και φάγαμε πίτσες για να γιορτάσουμε πως έμαθα το τέταρτο τάο, 100 κινήσεις στο κουνγκφου. Έφαγα, συζήτησα με τη μαμά και το φίλο μας και μετά κοιμήθηκα.

23 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Λαμπρούκος έφα...

Μιραντό μου δείνεις την πραγματική διάσταση στην φράση "το παιδί ΄πρέπει να παίρνει από μικρό τις σωστές βάσεις." Ένας πιτσιρίκος που βάζει τόσο μικρός συνθήματα για λευτεριά και ειρήνη στο στόμα του, δε μπορεί παρά να είναι χρήσιμος σε τούτο τον κόσμο!

5/07/2006 10:40:00 π.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

Όλοι είμαστε χρήσιμοι σ' αυτήν τη ζωή. Οι χαρωποί κλόουν και οι μουσικούλες (εντάξει, το σύστημα παράγει μόνο του τ' αντισώματά του ), οι κακοί (παιδιά, εκείνη η κλούβα... κι εκείνη η Citibank... κι εκείνο το Hilton... κι εκείνο το Macdonalds...), τα κορόιδα (οι άλλοι), τα γαϊδούρια (εγώ κι οι άλλοι)...το περπατήσαμε έως αηδίας, το ήπιαμε, το φάγαμε, το δώσαμε, το πήραμε... μας βούλωσε η μύτη, μας ήρθε ζαλάδα... όλοι μαζί, δεν ήταν κανείς που να πέρασε καλύτερα απ' τους άλλους.

[ένα επιλεγμένο σχόλιο απο το ίντυ].

να υγιαίνετε.

5/07/2006 11:24:00 π.μ.  
Blogger Sailor έφα...

ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ
θέλω να πω από καρδιάς σε όλα
τα παιδιά, σε όλους εσας
και μακάρι να είναι και να γίνουν
όλα τα παιδιά του κόσμου σαν εσάς.
όπως ήμουν και εγώ παιδί, σαν εσας.
Δεν είχαμε αφίσει πορεία για πορεία
κόντρα σε όλους και για όλα
για μια καλήτερη ζωή, για έναν
καλήτερο κόσμο για όλους μας.

Καλημέρα!!

5/07/2006 12:04:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Η Composition Doll, γονυπετής μπροστά στον Αυτοκράτορα, ακουμπά το μέτωπο στο έδαφος, εις ένδειξην πλήρους υποταγής.

5/07/2006 01:05:00 μ.μ.  
Blogger MåvяiÐåliå έφα...

Παρακαλώ να με συμπεριλάβετε στη λίστα για τα σεμινάρια μολότοφ!
Στο τέλος είχα όλα συν τη μέση μου! Γεράματα!

5/07/2006 01:11:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Κι εγώ ετοιμάζομαι να περάσω την Κυριακή, παρά την βροχούλα!
Καλό σ-κ Μιραντό μου, και αυτοκράτορα φυσικά:)

5/07/2006 01:26:00 μ.μ.  
Blogger Chaca-Khan έφα...

χαχαχα. άσε-άσε

5/07/2006 02:31:00 μ.μ.  
Blogger ellinida έφα...

Απολαυστικό . Ταπεινά υποκλίνομαι .
:)))

5/07/2006 02:33:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Αυτό που νοιώθω έντονα είναι η αγωνία και η δυσκολία του να μεγαλώνεις ένα παιδί στις μέρες μας. Όταν το "σωστό" και το "λάθος" είναι τόσο μπλεγμένα, όταν τα χρώματα έχουν αντικατασταθεί από το γκρι, στην καλύτερη περίπτωση.
Αν είχα παιδί, δεν νομίζω ότι θα το πήγαινα στην πορεία. Δεν πιστεύω στις πορείες, όχι έτσι όπως έχουν πάρει μορφή και σχήμα στις μέρες μας. Ούτε στις βόμβες πιστεύω. Όμως, μπορεί να υπάρχει έστω και στοιχειώδης ελευθερία, χωρίς να υπάρξει και βία τελικά;
Προτίμησα τη συναυλία, την ειρηνική μορφή διαμαρτυρίας. Αλλά δεν πιστεύω ότι τίποτα από όλα αυτά θα φέρει το ελάχιστο αποτέλεσμα. Και αυτό με θλίβει και με τρομάζει.

5/07/2006 05:39:00 μ.μ.  
Anonymous ο φίλος σας έφα...

Ευχαριστώ για την Pizza, Αυτοκράτωρ.
Και για την παρέα.

5/07/2006 06:30:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Επαναστάτης Αυτοκράτωρ; Ενδιαφέρων, και ελπιδοφόρος, συνδυασμός! Φίλησέ τον εκ μέρους μας.

5/07/2006 06:31:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λαμπρούκο, όταν όλα τελείωσαν ήταν τόσο χαρούμενος, που γινόταν συγκινητικό.

Είπε μάλιστα στο τέλος: "ήμουν ο δεύτερος πιο μικρός από όλους αλλά ήμουν ο μικρότερος που περπατούσε, γιατί τον άλλο τον κρατούσε ο μπαμπάς του αγκαλιά".. Γι αυτό κομπάζει και για τα εφτά χιλιόμετρα το τέρας :-)

Ωραία η Α…, Αμπροζ μου.

Καπετάνιε, να σαι καλά να μας θυμίζεις ότι όλα είναι μια αλυσίδα, ότι παραλάβαμε και γι αυτό χρωστάμε.

Κούκλα μου, έχεις την αγάπη του (ευχαριστούμε πολύ για τις καθημερινές ανταποκρίσεις!)

Ντάλια κι εγώ μετά κοιμήθηκα οκτάωρο ολόκληρο και συνεχόμενο. Κάτι που είχα να κάνω χρόνια. Τέτοια κούραση.

Κοπίτο, ευχαριστούμε κι ανταποδίδουμε, τραγουδιστά (Children of the Revolution στο γραμμόφωνο)

Χαίρετε Τσάκακαν μας! (είδα την τρομερή αρκεντ.μεντ-ανταπόκριση και έκλεψα και φωτό για το προσωπικό μου αρχείο, να ξέρεις)

Ελληνίδα, καλώς όρισες.

Χουανίτα μου, θα το κάνω πιο άγριο λίγο, με την άδειά σου. Μια ερώτηση είναι: τι μάνα είμαι εγώ που λέω στο παιδί μου για μολότωφ και το παίρνω σε πορείες, διακινδυνεύοντας;

Ξέρω πως δε λες αυτό, αλλά πολλοί θα το σκέφτονται, οπότε λαμβάνω αφορμή. Άλλωστε, την έκανε με προσωπικό ένας αγαπητός φίλος. Και καλά έκανε. Του είπα το παλιό δίλημμα, το λέω και σε σας.

Του έγραψα λοιπόν, απαντώντας στην (από κείνον πολύ πιο ευγενικά διατυπωμένη, δια προσωπικού), ερώτηση: «Με αυτά όλα είχα δύο επιλογές: ή να του πω ψέμματα ή να του πω την αλήθεια. Τα ψέμματα θα έπρεπε να ακολουθηθούν από πλαστογράφηση της δικής μου προσωπικής πορείας όπως και αυτής και των φίλων μας μέχρι υποχρεωτική αποχή του από τα τραπέζια ή τους καφέδες.». Επέλεξα την αλήθεια.

Ούτε εγώ πιστεύω στις βόμβες. Και το ξέρει αυτό. Όμως η γνώση είναι όπλο. Κι υπάρχουν εποχές που η γνώση των όπλων είναι απαραίτητη. Το "ξέρω" δε σημαίνει "χρησιμοποιώ".

Φίλε μας, να είσαι πάντα καλά.

Ημίαιμε, είναι αυτοκράτωρ ως έχων το κράτος του εαυτού του, ως αυτεξούσιος (εμ, όλο τον φιλάω. Κάνω και τίποτε άλλο; είναι αυτός ένας χαϊδιάρης...)

5/07/2006 07:12:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Φαντάζομαι ότι δε μπορείς τίποτα καλύτερο να κάνεις απ' το να διδάσκεις το παιδί με το δικό σου τρόπο της ζωής.
Και όποια επιλογή είναι η καλύτερη για εσένα, είναι η καλύτερη και για το παιδί σου. Και τ' ανάπαλιν.

Έτσι προφυλάσσεις και δρας υπέρ και των δύο.

Γιατί μπορεί να αμφισβητήσει τις επιλογές και τις θέσεις σου (και θα είναι σ' αυτή την περίπτωση και ετούτο κομμάτι της ανάπτυξης του), μα αναπόφευχτα αυτή η ειλικρίνια και ο σεβασμός με την οποία αντιμετωπίζεις τούτον τον άνθρωπο θα βρει το γόνιμο χώμα μέσα του για να ριζώσει, να ανθίσει και να καρπίσει προς χάριν σου και χάριν των τριγύρω του. Κυρίως προς χάριν του ίδιου αυτού.

Παιδιά δεν έχω, μα δεν στερούμαι της συναναστροφής τους κάθε τόσο.
Και τούτο ανακάλυψα απ' αυτή, καθώς και ανακαλώντας τη δική μου παιδική ηλικία:
Τα παιδιά ανταποκρίνονται πολύ πιο ειλικρινά στον τρόπο με τον οποίο τα βλέπεις και τους συμπεριφέρεσαι.
Μπορεί να μη φανεί άμεσα στα μάτια σου, (ιδίως αν είσαι και λίγο αφελής όπως καμμιά φορά τυγχάνω) μα είναι εκεί και επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τα ίδια τον εαυτό τους και εσένα, τον τρόπο που αυτός ο εαυτός συμπεριφέρεται και αναπτύσσεται προς τα έξω. Που εξελίσσεται μάλλον.

Φαντάζομαι ότι αυτή η ίδια η πράξη θα έχει δείξει τα παραπάνω πολύ πιο τρανταχτά και σε εσένα. Ότι όλα αυτά τα λόγια θα είναι σκέψεις περασμένες ήδη για εσένα. Εικόνες ήδη ειδομένες.

Δεν ήθελα να πω τίποτα καινούργιο, απλά να συμφωνήσω με τον δικό μου ενθουσιασμό.

5/07/2006 07:55:00 μ.μ.  
Blogger chanana έφα...

Αντε καλέ το παιδί...

5/07/2006 08:19:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Καταλαβαίνω τη θέση σου και σέβομαι την συνέπεια των πιστεύω σου σε σχέση με την ανατροφή του παιδιού σου.
Επέλεξες το δύσκολο δρόμο, της προσωπικής σου αλήθειας. Είσαι "τίμια" μάνα.
(Και εσύ καταλαβαίνεις τη δική μου θέση, το βλέπω και χαίρομαι. Αυτή είναι η ουσία της επικοινωνίας. Το ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, δεν σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να φοράμε παραμορφωτικά γιαλιά όταν κοιτούμε στα μάτια τον "συνομιλητή" μας.)

5/07/2006 10:08:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Γιατί δεν περάσατε και απο την εκκλησία να ανάψετε ενα κεράκι;

5/07/2006 11:54:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανώνυμε Ι, να σου πω την αλήθεια, όταν τον κοιτάω νομίζω ότι μεγαλύτερο θαύμα δεν υπάρχει. Και, δεν είναι από τα δικά μου χέρια αυτό. Ούτε στα δικά μου χέρια. Για τα παιδιά θα τα πει αύριο ο ποιητής - λίγη υπομονή :-)

Σανανά χαιρετώ σε.

Χουανίτα το σχόλιό σου το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω για να χαίρομαι.

Ανώνυμε ΙΙ, που το ξέρεις ότι δεν περάσαμε; Είσαι από τους ασφαλίτες ή από τους χαφιέδες;

5/08/2006 12:03:00 π.μ.  
Blogger enteka έφα...

μου φαίνεται ότι ήταν ένα ωραίο Σάββατο. απολαυστικό κείμενο :)

5/08/2006 12:57:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ευχαριστούμε, έντεκα.

(προς το κακόηθες τομάρι Ανώνυμος ΙΙ: οικειοποιούμενος ψευδώς το πρώτο ανωνυμο σχόλιο, τι περίμενες; ότι θα μείνει κρυφό; Ευτυχώς ο ανώνυμος Ι είναι γνωστός και φίλτατος. Φυσικά, διαγράφεσαι).

5/08/2006 06:48:00 π.μ.  
Blogger marquee de mud έφα...

έτσι έτσι... η πορεία προς την αγιότητα...

θενξ

5/08/2006 10:02:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Mirandolina τα σέβη μου στον αυτοκράτορα! Ήταν η πιο αισιόδοξη ανταπόκριση που διάβασα για την πορεία του Σαββάτου!...Καλή εβδομάδα!

5/08/2006 01:52:00 μ.μ.  
Blogger mosaic έφα...

"μπορεί να κάνεις και λάθος που κουβαλάς το παιδί" και άλλες μπούρδες...ρε άσταδιαλα!

λες και κανείς ξέρει πως πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

όλοι έχουν το μονοπώλιο της αλήθειας κι όσοι παίρνουν θέση(σαν και σένα) τρώνε μαχαίρια γιατί μπορεί να ναι politically incorect.

καλά έκανες και καλά κάνεις! το μόνο πράμα που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι η δικιά μας Αλήθεια.

κι αν είναι λάθος, θα το δούμε.

αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε μπροστά σκεφτόμενοι συνέχεια τι και πως.

(τα χω πάρει με τον εαυτό μου, που δεν έκανα το ίδιο με σένα)

5/08/2006 03:21:00 μ.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Αντιπολεμική πορεία, σουβλάκι από τον Κάβουρα, Μπέλα Τσάο και εκατό κινήσεις;...
Το χαμόγελο του Αυτοκράτορα το βράδυ του Σαββάτου πηγαίνοντας για ύπνο, πάω στοίχημα θα ήταν γλυκό σαν κρασάκι κόκκινο και παλιοκαιρισμένο.

Ένα μεγάλο φιλί από μένα προς αυτόν και άλλο ένα στη μαμά του. :-)

5/09/2006 12:16:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...