13.5.06

Η δυστυχία μαλακώνει τις πέτρες


Επειδή κάθε Πέρσης και καλύτερα

κι επειδή οι αμερικάνοι είναι για κουτουλιές,
ένα τραγούδι για τον Υβ Τανγκύ,
τον σουρρεαλιστή εραστή, ληστή και παλληκάρι


Έλεγε ότι «είχε το πιο σκληρό κεφάλι από όλους, ένα κεφάλι που ήταν μπάλα από ελεφαντόδοντο». Αδαμας ήταν το κεφάλι του, αλλα ποιά είμαι γω να αντιπώ σε τέτοιο αγόρι; Τέτοιο αγόρι! Του άρεσε, που λέτε, ειδικώς από την ώρα που πάτησε στις ΗΠΑ, να στήνει κουβέντες που με ασφάλεια θα οδηγούσαν σε καβγά, και, αφορμής δοθείσης, να αρπάζει με τα δυο του χέρια το κεφάλι του αφελούς αμερικανού αντιπάλου και να το χτυπά με δύναμη στο δικό του. Ειδικά στην Αμερική, ειδικά με τους Αμερικάνους, το έκανε συνέχεια. Τον προκαλούσε η ύπαρξη τους. Αλλά πάλι, όλα στη ζωή του τα έκανε από πολύ και πολλές φορές. Όλα όσα άξιζαν να χάσεις την ψυχή σου γι αυτά.


Τον χαρακτήρισαν "επεισοδιακό εραστή επεισοδιακών γυναικών" κι ήταν όντως
(αν έχεις γνωρίσει τέτοιο σπάνιο πλάσμα,
κατανοείς τι σημαίνει αυτό...).


Ηταν επίσης η αστραφτερή ευφυία πίσω από το Νταλί -
ο Α βίδα δολαρες υπήρξε ένας κλέφτης του Τανγκί και του Ερνστ.
Μέγας Τεχνίτης ο Σαλβ, αν αυτό σου αρκεί.

Ma εγώ αγαπάω τα ανάστατα τσουλούφια του ωραίου Υβ
που αν ήταν συμμαθητής μου
θα ήταν κι η πρώτη μου αγάπη


Μικρός, λοιπόν, ο Υβ μου, που δε μπορώ απο πουθενά να τον συμμαζέψω,
τότε που διάβαζε Ιούλιο Βερν
και δήλωνε ότι λατρεύει τον Ιερώνυμο τον Μπος,
τότε, λοιπόν
που θα 'ταν δε θα 'ταν 13 χρονώ, είχε βρει την εξής πατέντα
που μόνο αυτή θα αρκούσε να τον αγαπήσω:

μάζευε τις αράχνες απ το σπίτι του, τις κρατούσε στο χεράκι του και πήγαινε στους αχώνευτους γείτονες.
Χτυπούσε το κουδούνι, αλλά δεν την κοπανούσε.

Περίμενε να του ανοίξουν.

Και μόλις του άνοιγαν,
έλεγε "Καλησπέρα σας" πολυ ευγενικά,
τους έδειχνε την αράχνη
χαμογελούσε
και την έκανε μια χαψιά.

Εξ αιτίας του ακόμη κάποιοι υποστηρίζουν ότι oi σουρρεαλίστας γεννιόμαστε, δε γινόμαστε...


Η νιότη του ταξίδι ή ένας λόγος αρκεί να σ’ αγαπήσω:
ήθελε να ζήσει τη ζωή του ναυτικού,
γυρνάει τη Λατινοαμέρικα και την Αφρική ολοκληρη,
αγαπάει και παίζει ξύλο σε όλα τα λιμάνια,
αλλά δεν ήταν στο χέρι του όλα.
Την πάτησε.
Την πάτησε όταν είδε ντε Κίρικο
όπως δεκάδες άλλοι -έτερο μέγα τέρας ο δε Κήρυκας.
Είδε τον πίνακα «Το μυαλό του παιδιού»,
στη γκαλερί του Γεωργίου, στο Παρίσι
κι αποφάσισε να ζωγραφίσει.

Η ζωγραφική του
ή ένας λόγος αρκεί να σ αγαπήσω:

Ούτε σχολές, ούτε ακαδημαϊσμοί, ούτε τίποτε.

Πινέλο, χρώμα και η Αγριότης του,
αυτή η εκ γενετής επαναστατικότητα που έχουν αγόρια σαν κι αυτόν.
Ότι έπρεπε για να τον μυήσει ο Πάπας παντών των Σουρρεαλίστας,
Ανδρέας ο Α΄ ο Απολυταρχικός,
στη νέα επαναστατική θρησκεία.


Ο Ιβ ζωγραφίζει «για την Σουρεαλιστική Επανάσταση»,
δε βαφτίζει τα έργα του, εκτός ενός
-αφήνει τον Βρεττόνο να το πράξει -
και τα μόνα που κάνει είναι
να παραδίδει τελάρα,
να πλακώνεται στους δρόμους
και να ερωτεύεται
(σου είπα; από πολύ και πολλές φορές).

Ζει επικίνδυνη ζωή και τη ζει μες στο σκοτάδι.
Είπε ο Πάπας Ανδρέας: «στο σπίτι του Ιβ Τανγκί δεν χωρά παρά η νύχτα».


Στιγμιότυπο ή ένας λόγος αρκεί να σ΄αγαπήσω:
Όταν πήγε στην Αμέρικα, μεγαλο παιδί πια,
αγόρασε ένα αγρόκτημα στο Κονέτικατ.
Ένα πρωί, μετα απο γερό καυγά με κεφαλιές,
ξύπνησε κι αποφάσισε ότι
το διπλανό κτήμα του κατέστρεφε τη γραμμή του ορίζοντα.
Συστήθηκε στον γείτονα αγρότη και τον έπεισε
να βάλει μπουλντόζες «να ισιώσουν τον ορίζοντα
για να
θυμίζει πίνακα του Τανγκί».
Ηταν καλός ο γείτονας κι έτσι
δεν έγινε αραχνοτσιμπούσι κείνη τη μέρα.
Μόνο χαμός στο ίσωμα.


Ο τίτλος του ποστ, τίτλος έργου του, του μόνου που βάφτισε ο ίδιος.
Η φωτογραφια του από το Μαν Ρέη.
Το κείμενο βασίστηκε σε ένα παλιότερο, που ’χα χαρίσει στο αστέρι μου.

17 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Big Fat Opinion έφα...

It takes one to Tanguy!

5/13/2006 02:40:00 π.μ.  
Blogger andy dufresne έφα...

Κλέβει την παράσταση η εικονογράφηση, όχι ότι το κείμενο δε λέει.

Τα σέβη μου.

5/13/2006 02:43:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

αυτό με τις αράχνες το έκανε στ' αλήθεια;;;

5/13/2006 07:46:00 π.μ.  
Blogger the_return έφα...

Όποτε πηγαίνω στο blog του Big Fat Opinion, μετά το πέρας του κειμένου, διαβάζω:

έγραψε πάλι ο Big Fat Opinion στις...

Όντως έγραψε πάλι με αυτό που είπε παραπάνω.

Περαιτέρω, αγαπητή Mirandolina,

μου θύμησες ένα καλλιτέχνη που έχω να ασχοληθώ μαζί του εδώ και πολλά...πολλά...χρόνια,
και μου έδωσες ένα ερέθισμα για να το πράξω πάλι...

5/13/2006 09:12:00 π.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

nai return....


[ton de chirico]

5/13/2006 09:54:00 π.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Άλλο ένα πορτραίτο έτσι όπως δεν θα το βρούμε σε καμιά εγκυκλοπαίδεια.

Ευχαριστούμε, Μιραντώ.

5/13/2006 01:04:00 μ.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας έφα...

Ε ρε τι μου θύμισες τώρα!

Είχαμε ένα συμμαθητή στο γυμνάσιο που μας μύησε όλους στο σουρεαλισμό. Μάλιστα μια μέρα ο φιλόλογος τον κάλεσε να κάνει μια παρουσίαση του θέματος κι αυτός μας διάβασε Εμπειρίκο κι Εγγονόπουλο. Ήταν το μάθημα που η τάξη γέλασε πιο πολύ κι έδειξε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οτιδήποτε άλλο.
Απο τα χείλη του άκουσα το όνομα Τανγκύ για πρώτη φορά και στα βιβλία του είδα πινακές του

Να 'στε καλά αμφότεροι.

ΥΓ (Κάποιος κάποτε πρέπει να γράψει για τους Έλληνες που γνώρισαν και συμμετειχαν στην τρελλοπαρέα του Μπρετόν. Θα το κάνεις;)

5/13/2006 02:32:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Έβλεπα στο άρδην τους πίνακες του Botero για τα βασανιστήρια από Αμερικανούς στρατιώτες και θυμήθηκα ότι άρχισε - ή αρχίζει; - αφιέρωμα στον Κολομβιανό ζωγράφο στην Αθήνα, όπου θα υπάρχουν και πίνακες από αυτή την δουλειά του.

5/13/2006 03:30:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Να που η Κατερίνα φρόντισε να μας ενημερώσει για τα της έκθεσης.

http://katerinaanteportas.blogspot.com/2006/05/blog-post_12.html

5/13/2006 03:42:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γνωμοδότα, όπως είπε κι ο Ρητερν (τα σέβη μου, Ρητερν, και χαίρομαι που σου τον θύμησα), γράψατε πάλι.

Καλώς ήρθες, Άνδυ. Αγόρια σαν τον Υβ αυτό το κάνουν πάντα – δεν είναι που δεν ειν’ ιπποτικά, είναι η φύση τους που τα κάνει πάντα να κλέβουν την παράσταση ακόμη κι από αυτές που συνοδεύουν.

Λαμπρούκο μου, όχι μόνο το έκανε μικρός αλλά το έκανε και μεγάλος μαζί με το Ζακ Πρεβέρ. Ήταν οι δυό σπαϊνδερμάνοι του σουρρεαλισμού.

Αμπροζ, τι γίγαντας, τι μήτρα… Και πόσο αδικημένος, στη τελική, σε σχέση με πολλούς που είναι παιδιά του. (Είναι αυτοπροσώπως η μια πρέζα Ελλάδα της επανάστασης).

Να στε καλά, να μας μαγεύετε, Κούκλα μου.

Χαρτοπόντικα, εν καιρώ, το βάζω στο πρόγραμμα. Όμως, αυτό, η παρουσία Ελλήνων, είναι το λιγότερο σε σχέση με το παιδί το βολιώτικο, τον Δε Κήρυκα. Αυτή η μίξη, το αμάλγαμα αυτό, με τη σταλιά Ελλάδα-αλάτι, είναι τοσο σημαντικό. Κι ύστερα, δώσαμε τον Ιόλα στον κόσμο -- γι αυτόν επίσης θα γράψω σύντομα (σε ποιο γυμνάσιο, θες να πεις;).

Είναι απίστευτη αυτή η αδιαφορία μας, Χουανίτα κι είναι ευλογία καλλιτέχνες σαν τον Μποτερό, που μας χαρίζουν την οργή τους, που βγαίνουν από το δρόμο τους για να βρούμε εμείς το δικό μας. (Η Κατερίνα μας είναι η ευλογκομούσα του Μποτερό αυτοπροσώπως – ποιος άλλος να μας τον συστήσει;)

5/13/2006 05:56:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Τι να πούμε εμείς Μιραντολίνα μας? ας σιωπήσουμε καλύτερα, μόνο να σ ακούμε και να ευφραινόμαστε...

(και η Kay Sage, η γυναίκα του, είδες? πάλι, πάλι άνθρωποι κανονικοί πίσω απο τους καλλιτέχνες και τα έργα τους, καρδιακές προσβολές και στάχτες...)

5/13/2006 06:12:00 μ.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας έφα...

Μιραντολίνα

(σε ποιο γυμνάσιο, θες να πεις;)

Στην Ιωνίδειο πήγαινα (έχει διαρρεύσει σε άλλα μπλογκς)

5/13/2006 09:19:00 μ.μ.  
Blogger Sailor έφα...

Μιραντώ σ ευχαριστώ!

Τα σέβη μου, από καρδιάς.

Καλό βράδυ!

5/14/2006 12:20:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λεμον μου, μεγαλύτερο ψέμμα από το "κανονικός" δεν υπάρχει. Για όλους το "μοναδικός" είναι η λεξη νομίζω.

Εμείς με το Βαρβάκειο και την Ευαγγελική είχαμε πάρε δώσε, ως θηλέων, άρα δεν ξέρουμε τους ίδιους σουρρεαλίστας, Χαρτοπόντιξ μου.

Καπετάνιε, να ’σαι καλά, εγώ σε ευχαριστώ.

(κανείς δεν πρόσεξε ότι τα αυτάκια του είναι σαν του Δρ, Σποκ; ή είναι ιδέα μου;)

5/14/2006 11:16:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Το κείμενο αυτό με γέμισε αισθήματα αντικρουόμενα για αυτό τον άγνωστο χαρακτήρα. Και αυτό, για 'μένα, είναι προς τιμήν του κειμένου.

Οι πιο πολλές σκέψεις μου για τον περιγραφόμενο ήταν παρόμοιες με αυτή:
"Τώρα γιατί να το κάνει κάποιος αυτό; Άντε και τό 'κανε, θα μπορούσα να το χαρακτηρήσω ανεπιεικώς καλό;"

Κι αυτό, όχι γιατί κάποιος ταράσσει τα χριστά ήθη και εκπλήσσει και δημιουργεί σύγχυση. Αλλά επειδή στο δικό μου χάρτη της δικαιοσύνης, της ισότητας, ό,τι ισχύει για το μικρό, ισχύει και για το μεγάλο. Ό,τι ισχύει για το δικό, ίσχύει και για το ξένο. Ό,τι έχω ανάγκη να ισχύει εντός, έχω εξ' ίσου ανάγκη να ισχύει και εκτός.
Γιατί έξω από τη δημοκρατία, είναι και η αλήθεια που "δεν τιμωρεί, παρά χαμογελάει και πείθει".

Για αυτό λοιπόν θα αγνοήσω την συγχωρεμένη (μαζί με τον κάτοχό της) υπεροψία και την έλλειψη κατανόησης, την έλλειψη θέλησης για κατ' ιδίαν επικοινωνία που οδηγεί σε "κουτουλίδια", για θα δώσω περισσότερη σημασία στο καλλιτεχνικό έργο του.

Mirandolina, τον τίτλο του κειμένου έμεινα να θαυμάζω σαν το παιδί που κοιτάζει όρθιο τον ουρανό, με το κεφάλι σηκωμένο, το στόμα μισάνοιχτο και τα χέρια ενωμένα στα πλευρά και τα πόδια. Πιο πολύ με απασχόλησε αλήθεια από το κείμενο όλο, τα links και τις εικόνες.

Να γράψω και τ' άλλο, μιας και πάλι αραδιάζω κείμενο μακρύ σαν την κουβέρτα που έπλεκε η κοπέλα στο "Commo Agua Para Chocolate":
Δεν είναι οι Αμερικάνοι για κουτουλιές.
Όχι όλοι.
Υπάρχουν και πολλοί απ' αυτούς που δεν τις αξίζουν καθόλου.
(Μερικοί απ' αυτούς βέβαια εισπράττουν "μπουλντοζιές" ή σφαίρες στην ίδια ή στην άλλη άκρη της γης, τις αξίζουν - δεν τις αξίζουν.)
Με καρδιές αγνές.

Μα τόσο συχνά βρίσκουμε μπροστά μας τους άλλους, τους άκαρδους, ανόητους, που η κουτουλιά θα τους ήταν λίγη και να χαθούν στη λήθη και στην απραξία να χαθούν (ευχής έργο για αυτούς όσο και για εμάς), που λησμονούμε να διευκρινίσουμε και όλο το έθνος(?) έτσι θίγουμε.

Από καρδιάς καλό απόγευμα.

5/14/2006 12:52:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανώνυμε, μάλλον φταίω: δεν τα κατάφερα να πω σωστα όσα έπρεπε. Νομίζω, με τις κουτουλιές έβγαζε στο φως και στον αέρα την καρδιά του, να μη μουχλιάσει, όπως (πολύ όμορφα) γράφει ο συνευλόγερ εδώ για να μη πείτε ότι κλέβω!

Ένα: ήταν αλκοολικός. Δεν το έγραψα, δε μου φάνηκε ότι έχει λόγο να ειπωθεί, θα ακουγόταν σαν κουτσομπολιό. Όμως να που έπρεπε.

Δύο: ήταν στη φυλακή του αμερικάνικου κόσμου ο καλός μου, ήταν κλεισμένος και δεμένος, δεν μπορεί να εκφραστεί με άλλο τρόπο παρά με τον να ξεσπά βίαια, αλλά όχι χωρίς κίνδυνο για τον ίδιο. Ο άνθρωπος που χτυπά με το κεφάλι, παίρνει μεγάλο ρίσκο. Μετέχει στον κίνδυνο. Δεν είναι βίαιος προς τον κόσμο, είναι αυτοκαταστροφικός.

Τρία: δεν ήταν υπερόπτης. Καθόλου. Γι αυτό κι έπεισε τον αγρότη, νομίζω. Γιατί τον έκανε να δει ακόμη και στο χωράφι του τον κατακερματισμένο κόσμο, όπως λέει και μια ψυχή σπάνια.

Ύστερα: τι είναι καλό; Η αταξία κι η ζαβολιά είναι καλό; Είναι καλό να πολεμάς την αδράνεια, κι ας είναι η ισχυρότερη των δυνάμεων; Και με ποιο τρόπο μπορείς να την πολεμήσεις, αν όχι «βάζοντας το κεφάλι κάτω»;

Είναι άρνηση επικοινωνίας ο πόλεμος κατά της ακοινωνησίας;

Φυσικά και δεν είναι όλοι για κουτουλιές. Όμως αυτοί στους οποίους παραπέμπει το λινκ είναι :-)

Να γράφεις όσο θες. Χαίρομαι.

5/14/2006 03:57:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ναι

5/17/2006 02:49:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...