31.5.06

Iστορίες για άτακτα παιδιά – Παραλειπόμενα Ι

Στο Σραόσα και στο Χοιροβοσκό

Εκείνη την εποχή τραβούσα χοντρό κόλλημα με το Skin. Όμως ο Χρήστος τραβούσε από την πρώτη νότα ακόμη πολύ μεγαλύτερο κόλλημα με οτιδήποτε ποτέ είχε κάνει ο Πέτρος που έγινε η πέτρα όπου στήριξε την αγάπη του για τη μουσική. Δεν θα ήλπιζα, δε θα φανταζόμουν καν, ότι θα μου παραχωρούσε το δικαίωμά του σε μια συνάντηση με ένα από τα ινδάλματά του - το μεγαλύτερο από τα ινδάλματά του.

Δεν υπήρχαν τότε ιδιωτικοί σταθμοί. Υπήρχαν μόνο τα κρατικά κι οι πειρατές. Είχαμε μια περίεργη συχνότητα στα βραχέα. Στους 1044. Με κυνηγούσε αυτός ο αριθμός πάντα – άλλη ιστορία αυτή, άλλη φορά. Κάναμε περίεργες εκπομπές. Κάτω απ το φως του φεγγαριού, σε μια παλιά έρημη αποθήκη... Μιλούσαμε για τους ήρωές μας. Κι ο Χάμμιλλ ήταν ένας απ αυτούς. Όμως, όσο κι αν μου άρεσε, το δικαίωμα στη συνέντευξη που μας προσφέρθηκε το ’χε ο Χρήστος. Εδώ επρόκειτο περί λατρείας. Ο βαρύς κι ολιγόλογος φίλος μου, βαθύτατος γνώστης της μουσικής, ανατρίχιαζε κάθε φορά που έλεγε το όνειρο της ζωής του: να ακούσει ζωντανά το Betrayed. Ουτοπικός. Δεν το έλεγε αυτό το τραγούδι ο Χαμμιλλ. Ποτέ. Δεν υπήρχε περίπτωση. Ήταν το δικό του τραγούδι, δεν μπορούσε να το ξαναμοιραστεί. Κι ήταν και το τραγούδι του Χρήστου που ονειρευόταν το αδύνατο.

When I began I was full of altruistic dreams,
Believed in princes and princesses, kings and queens -
Now I find they're all human inside,
All bitterness and pride,
So why shouldn't I be like that too?
It seems that I've forgotten all I tried so hard to learn;
It seems there's not an ounce of love or trust
anywhere in the world.

Ακριβώς γι αυτό, ο Χρήστος δεν άντεχε να πάρει τη συνέντευξη. Ούτε να τον πλησιάσει. Λατρεία. «Θα μου κοπούν τα γόνατα, θα μου κοπεί η μιλιά, μαλάκα». Και μου έλαχε ο κλήρος. «Μια ώρα με τον Πήτερ Χάμμιλλ». Το μόνο που μου ’δωσε ο Χρήστος ήταν μια στοίβα δισκάκια για υπογραφή.

Πήγα στο ραντεβού, μεσημέρι Σαββάτου. Ηλέκτρα Παλλάς, το πιο όμορφο ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Τον ειδοποίησαν ότι είχα φτάσει. Περίμενα ελάχιστα λεπτά, και φάνηκε από τη σκάλα. Ο αδύνατος άνδρας που κατέβαινε δυό δυό τα σκαλιά. Σπίντα σκέτη, νεύρο ολόκληρος! Χαρά Θεού, ουδεμία σχέση με τη μουσική του, όλο πλάκες. Μες σε μισή ώρα, είχε κατέβει κι ο ηχολήπτης, είχαμε αφήσει στην άκρη τη συνέντευξη, παίζουμε κυνηγητό στις σκάλες και γελούσαμε τα παιδιά. Ο Πέτρος που έχωνε παγάκια στην πλάτη μου για χαβαλέ δεν είχε καμμία σχέση με τη μουσική του. Ε, δεν άντεξα. Το είπα στο τέλος. Πήτερ, πως και με τέτοια μαύρη μαυρίλα στη μουσική, είσαι όλο χαρούλες στη ζωή; Ή κάτι πήρες σήμερα; Όχι, μου λέει, έτσι είμαι, γιατί έχω τη δυνατότητα να "βγάζω", να αποβάλω τη σκοτεινιά στη μουσική. Αν δεν είχα τη μουσική, δεν ξέρω πως θα ήμουν, δεν ξέρω αν θα άντεχα.

Friends - they're all harbouring knives
To embed in your back our of revenge, or spite,
Or indifference, or lack of other things to do -
In the end who's going to be a friend for you
When they kick you in the guts as your hand
holds out the pearl?
It seem that there is nothing left but
hatred and lust in the world.


Κάποτε αρχίσαμε να συζητάμε για την ελληνική μουσική. Κάποιος του είχε πει για το Ρεμπέτικο, κι είχε πάει και το είχε αγοράσει. Βινύλιο, ε; Το είχε ακούσει κι είχε πάθει πλάκα. Και με ρωτάει τη γνώμη μου. Του λέω πως, για μένα, μαζί με το Μεγάλο Ερωτικό είναι τα δύο τοπ ελληνικά αλμπουμ. Είπε ότι θ’ αγόραζε και το Χατζιδάκειο αριστούργημα - του το σημείωσα σε ένα κομμάτι χαρτί.

Στο τέλος με ρώτησε αν μπορώ να του μεταφράσω τους στίχους απο το Ρεμπέτικο και να τους στείλω. Είπα ναι, η άσχετη. Κονόμησα ένα ιδιαιτέρας αξίας αυτόγραφο, βεβαίως, και με το μονόγραμμα στο τέλος, αλλά ιδέα δεν είχα σε τι έμπλεκα. Τιμή και Δόξα στους μεταφραστές.

I don't give a damn anymore –
I've only wound up betrayed.
It's all been absolutely worthless -
All the efforts I've made to be gentle and kind
Are repaid with contempt,
Degraded by sympathy, and worthless kindness
And love that isn't meant.


Ιλαροτραγωδίας το ανάγνωσμα. Όπου η μικρή κτηνίατρος αγωνίζεται να μεταφράσει στίχους του Νίκου Γκάτσου. Που πας, κορτσούδιμ; Τι νομίζεις ότι είναι η ποίηση του Γκάτσου; Εξετάσεις του προφίσιενσυ; Ανακαλύπτω πως δεν μπορώ να μεταφράσω σχεδόν τίποτε. Ούτε μπορεί να με βοηθήσει κανείς από τους φίλους διότι άλλο πεζός κι άλλο ποιητικός λόγος, βεβαια, κι ακόμη πιο άλλο να κάνεις τέτοιες λέξεις αγγλικά – ακόμη τον καϋμό σε γλώσσα δυτική δε μπορώ να τον μεταφράσω. Μικρό θρασύ παιδί από τότε...

Παρέδωσα. Παρεδόθην. Περίπου ένα μήνα μετά – μετά από ξενύχτια και δυσκολίες και πείσμα που δεν οδήγησε πουθενά – στέλνω στον Πέτρο ένα απολογητικό γράμμα, τσάτρα πάτρα μεταφρασμένους δυο τρεις στίχους, ένας σωρός μισές εξηγήσεις, συμπληρώνω παραμύθια και ιστορίες ρεμπέτικες. Ήμουν πολύ μικρή για να σκεφτώ να κρατήσω αντίγραφο… Άσε που το έγραψα στο χέρι κι όχι στη γραφομηχανή. Το χα σκεφτεί, είχα και καρμπόν, αλλά μου φάνηκε αγένεια. Θα γελούσαμε πολύ αν το είχα κρατήσει. Στο "καϋμός" και στο "αμάν" είχα γράψει σωρό -το θυμάμαι. Και μιαν αναφορά σε μια χούφτα δικούς του στίχους. Δικούς του και του Χρήστου.

29 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Sailor έφα...

Πέρασα να σου γράψω την πιο
καλή μου καλημέρα
και να έχεις πάντα το πιο όμορφο
πρωινό στη Ζωή σου.

Να είσαι πάντα καλά να μας γράφεις
όλα τούτα τα όμορφα.

Καλό πρωινό!

5/31/2006 01:32:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

..in afterglow -
no afterwords at all.
Only writing love songs when it's gone and dead;
only paying words out: strings of half-forgotten sentiments...

(Να'σαι καλά Μιραντό..)

5/31/2006 02:10:00 π.μ.  
Blogger ηω-λιθικός έφα...

Πρώτη μου επίσκεψη .... εντυπωσιασμένος , θα ξανάρθω σίγουρα....

5/31/2006 02:16:00 π.μ.  
Blogger landlord45 έφα...

Θα μπορούσα να γράψω ένα εκατομμύριο λέξεις-πάνω κάτω-για τον P.H.
Βράζει όμως ο τόπος έξω και θ'αρκεστώ να μεταφέρω την χτεσινή κουβέντα με μια καλή φίλη όταν έπεσε στο τραπέζι η κουβέντα περί ποίησης.
Δηλώνω απών-της είπα.
Το μόνο που κρατάω είναι τα σκοτεινά του Αλεξανδρινού , τα ματωμένα του Cave και τα άπαντα του Hammill.
Mου αρκούν για να βουτάω μέσα τους μέχρι τα στερνά μου..

I wonder how long
it will be till this song
is sung by our own sons and daughters?

5/31/2006 08:25:00 π.μ.  
Blogger Γιουτζίν έφα...

!! Πώς μεταφράζεται ο καημός, το κέφι, ο νταλκάς;


"When I began I was full of altruistic dreams,
Believed in princes and princesses, kings and queens -
Now I find they're all human inside,
All bitterness and pride,
So why shouldn't I be like that too?
It seems that I've forgotten all I tried so hard to learn;
It seems there's not an ounce of love or trust
anywhere in the world."

Σόρυ που το ξανάγραψα, αλλά το βρήκα εξαιρετικό από όλες τις πλευρές.

5/31/2006 08:53:00 π.μ.  
Blogger An-Lu έφα...

Καλημερούδια....τι πράγματα που κάνουμε ωε μικροί-τρελλοί.....
Τέλειοι οι στίχοι του...

5/31/2006 10:04:00 π.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Κέφι = kefi

Καλημέρα = Kalimera

Έξω καρδιά = ?

5/31/2006 10:11:00 π.μ.  
Blogger Greg έφα...

Παρ' ότι έχω χρεωθεί "Τουρκοφάγος", θα πώ ότι νταλκάς απ' ότι ξέρω(;) σημαίνει κύμα! Γι' αυτό και "σπάει" και μας γεμίζει αυτή την ωκεάνεια (κατά Koestler) γαλήνη.

Καλημέρα!

5/31/2006 10:41:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Πολύ ενδιαφέρον και αισιόδοξο το "διπλό" πρόσωπο του P.H.
Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ψάχνω να σβήσω την όποια μαύρη διάθεσή μου στη μουσική (στην Τέχνη γενικότερα) γι αυτό και το έργο του συγκεκριμένου το ακουμπούσα αλλά δεν το "αγκάλιαζα". Και δεν με εκφράζουν καθόλου οι συγκεκριμένοι στίχοι του. Γιατί οι βασιλιάδες και οι πριγκίπισες δεν έχουν να κάνουν με αλτρουιστικά όνειρα, ούτε στα παραμύθια.
Καταχάρηκα για την καθημερινή εικόνα του, και θα τον ξανακούσω με άλλη διάθεση, χάρις σε σένα.

5/31/2006 12:14:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

"Oh, I know I'll never let go. Oh, because I don't want to be just your friend. We spent seven years together in our own way and I can't believe the story ends like this today...
Wherever you are do you really think so, Alice?"
Όταν χώρισε ο αδερφός μου με την Αλίκη, πρέπει να ακούγαμε αυτό το τραγούδι γύρω στις 20 φορές την ημέρα για 3 μήνες! Ευτυχώς μετά ήρθε κάποια για την οποία δεν είχε τραγουδήσει κάτι σχετικό o Peter.
Όμορφο κείμενο, όπως πάντα!

5/31/2006 01:01:00 μ.μ.  
Blogger Mantalena Parianos έφα...

Aφιερωμένο, σήμερα
;)

The killer lives inside me; yes, I can feel him move.
Sometimes he's lightly sleeping in the quiet of his room;

The angels live inside me, I can feel them smile;
their presence strokes and soothes the tempest in my mind

And I, too, live inside me and very often don't know who I am;
I know I'm not a hero;well, I hope that I'm not damned.
(Από το Man-Erg)

Εμένα πάλι, μου άρεσαν πάντα τα παλιότερά του με τους Van Deer Graaf. Εκεί γύρω στο Skin έγινε πολύ ηλεκτρονικός για τα γούστα μου και έπαψα να τον ακούω (αν και έχει σε αυτό μια κομματάρα, το Now Lover).
Λες γι' αυτό να κακοσυστηθήκαμε εμείς οι δυο?
:)

5/31/2006 01:36:00 μ.μ.  
Blogger andy dufresne έφα...

8 χρόνια στη μουσική βιομηχανία (τι κακή έκφραση!), γνώρισα πολλούς ήρωές μου από κοντά.

Nick Cave, Dave Brock των Hawkwind, Chris & Carla των Walkabouts, PJ Harvey, Steve Wynn, Chris Cacavas, Howe Gelb των Giant Sand, Mark Lanegan των Screaming Trees, Bevis Frond, Dandy Warhols και πολλούς άλλους.

Είχαν μόνο ένα κοινό χαρακτηριστικό:
φέρονταν σαν να σε γνώριζαν εδώ και χρόνια!

5/31/2006 05:17:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καπετάνιε, Κοπίτο μου, ιολιθικέ (καλώς όρισες), λανλόρδε (για το Νίκ άλλη φορά), Αν-Λου, πολύ χαίρομαι που συναντήθηκαν οι αγάπες μας.

Γιουτζίνι, αυτά του έλεγα κι εγώ σου λέω!

Σιγισμούνδε, δε μπορώ να βοηθήσω: ακόμη και το οπενχαρτεντ λιγο μου φαίνεται.

Γρηγόρη δεν το ήξερα – πολύ ωραίο! (καλά να είμαστε!)

Ημίαιμε, να μαστε παλι εδώ και πολύ χαίρομαι. Και με εξέπληξες και λίγο—δεν το περίμενα να έχεις περάσει από τα μουσικά μας βαθιά! :-)

Χουανίτα, να του πεις του αδελφού για το φίλο μας οπωσδήποτε – πολύ θα χαρώ! (μετα τι τραγουδούσε: Alice? Who the f*ck is Alice?)

Μανταλένα, πολύ χαίρομαι το Πετροχτιστο βήμα που έκανες και σ ευχαριστώ. Οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκοι, είπαμε, ε;
[Και να κακοσυστηθήκαμε, είσαι εγγονή του παππού σου και θα τη βρίσκαμε την άκρη.]

5/31/2006 05:18:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλώς τον Ανδυ -- σχώραμε, γραφαμε μαζί!

Δε θα μας τα πεις όλα αυτά σε παραπάνω από μία παραγραφο; Να παρακαλέσω;

5/31/2006 05:20:00 μ.μ.  
Blogger Mantalena Parianos έφα...

Έχω κι εγώ δυο απίστευτες ιστορίες με τον Peter Hamimill...

Η μια είναι με έναν φίλο μου από το περιοδικό "Μουσική" (το θυμάσαι;) ο οποίος είχε μεγάλο καημό να τον γνωρίσει από κοντά και τη μέρα που κατάφερα ΕΓΩ να τον φέρω σε επαφή -όταν ο Ηammill ήταν στην Αθήνα-, είχε πεθάνει η αδελφή του από καρκίνο και δεν ήρθε ποτέ... Εννοείται πως εγώ είχα πάει στο μπαράκι στο Κολωνάκι.

Και η άλλη, είναι με μια φίλη από την Αγγλία, την Polly Gabriel, που λόγω επιθέτου, παρεξηγήθηκε με έναν άλλο Peter (τον Gabriel φυσικά), γνωρίστηκαν και κατέληξε να ηχογραφεί τις μουσικές της στο ίδιο στούντιο με τους Banton, Gabriel και Hammill... Στα γενέθλιά του, μου έλεγε, ότι του έκανε δώρο ένα κολλάζ -η Polly είναι καλλιτέχνης...-
Μα, τι ωραία που είναι εις τα Λονδίνα! (όπως ίσως θα έλεγες κι εσύ)

5/31/2006 05:34:00 μ.μ.  
Anonymous mpampakis έφα...

...άσε που μια τέτοια μετάφραση του ρεμπέτικου πρέπει να ξεκινά με εισαγωγή για το '22, τη Σμύρνη, την προσφυγιά, κοκ...
Τι πήγες και υποσχέθηκες μικρό τρελό;
;^p

5/31/2006 06:12:00 μ.μ.  
Blogger dr.Uqbar έφα...

Μακαριοι οι πραγματοποιουντες τα ονειρα τους.
Μεγαλος καλλιτεχνης ο Πετρος πραγματικα

5/31/2006 06:40:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

...Too many of my yesterdays belongs to you!...
Και το Alice και τα άγρια πρώιμα με τους Van Der Graaf Generator! Πότε θα αξιωθώ να τον δω μια μέρα live?!
Καλό καλοκαίρι κυρά! (Το κυρά το εκφέρω με την σημασία που του έδινε ο μπαρμπα Γιάννης ο Σκαρίμπας, σε κείνο το τρομακτικα όμορφο του ποίημα - τραγούδι που μελοποίησε ο Άσιμος, το "Ουλαλούμ"!)

5/31/2006 07:42:00 μ.μ.  
Blogger andy dufresne έφα...

@πυργοδέσποινα,
πως να αντισταθείς σε τέτοιους τρόπους;

Τον Cave τον πέτυχα σε πολλές διαφορετικές φάσεις, από εξευτελιστικό λιώμα που σε ρεζιλεύει στο εστιατόριο και την πέφτει στη φίλη σου μέχρι "καθαρό", φρεσκοξυρισμένο, με απόλυτη διαύγεια και ποιητικό λόγο.

Ο Dave Brock είχε έρθει σπίτι μου με τη γυναίκα του και είχαμε μια πολύ όμορφη συζήτηση.
Θυμόταν σα γεροσοφός τις εποχές του κοινοβίου που είχε φτιάξει στην Αγγλία και σιχτίριζε τους παλιούς φίλους (πως κάνουν οι γέροι;)
Φοβερά συμπαθής και αντίθετα απ' ότι πίστευα, εξαιρετικά ορθολογιστής.

Οι Chris & Carla των Walkabouts τολμώ να πω ότι είναι φίλοι μου, τους αγαπάω και τους εκτιμώ πολύ.
Να πω απλά ότι είναι και οι δυο πολυδιαβασμένοι (λογοτεχνία, ιστορία κλπ)

Η PJ Harvey είναι μια σταρ, εξωτική, απόμακρη, αλλά ευγενική.
Δεν την γνώρισα καλά.

Για στάσου όμως, αν τα γράψω όλα εδώ τι θα 'χω να γράφω στο δικό μου;

5/31/2006 08:20:00 μ.μ.  
Blogger chanana έφα...

Για ιστορικούς λόγους αναφέρω ότι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του Πίτερ Χάμιλ ήταν ο Θανάσης Μάνθος που έβγαζε το «Αγκάθι». Πριν από λίγα χρόνια πέθανε - τον έκλαψε μόνο η γυναίκα του η Μαρία Παναγιώτου που τότε ήταν νομίζω διευθύντρια του «Μετρό».
Διάβαζα συνεχώς γι αυτόν τον Χάμιλ και αποφάσισα να μην ακούσω ποτέ τίποτα απ' αυτόν για να μη μου χαλάσει η εντύπωση. Αλλά πώς έρχεται καμιά φορά ε;

5/31/2006 09:34:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Είδες τα στερεότυπα τι κάνουν; Ελπίζω να εκπλαγείς κι άλλο...:))

5/31/2006 09:42:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μανταλένα, γιατί δεν κάνεις ένα ποστ για τη φίλη σου την Πόλλυ, να μας δείξεις τη δουλειά της, να μας τη γνωρίσεις κι εμάς; πολύ θα μ άρεσε (που μαι και βίδα με τα εικαστικά, όπως ξες)!

(Φυσικά τη θυμάμαι τη Μουσική – αν κι εγώ ήμουν του «Ήχου». Τι να πω γι αυτό που συνέβη στο φίλο σου…)

Μπαμπάκι, ήμουν μικρή βρε, δεν ήξερα τίπουτις σε λέω!

Δόκτωρ, ευτυχώς κάποια είναι πάντα εφικτά.

Ανχελίτο μου, κοκκίνησα και ντρέπουμαι και σε ευχαριστώ από καρδιάς και καλό μας Καλοκαίρι – πόσα δάκρυα το χω ποτίσει αυτό το too many…

Ανδυ, γενναιόδωρε, αυτό εννοούσα : να τα γραψεις στο ευλογ σου, να χαρουμε και να απολαύσουμε. Ειδικά τον Μπροκ και του Ουωκεμπάουτς, που τους έζησες. Εδώ γραφω γω για τη μια ώρα!

Τον Κέηβ κι εγώ – μαλιστα, ήταν μια περίοδος που δεν έδινε αυτόγραφα (αλλαξε άραγε αυτό;) αλλά ο γλυκύτατος Μπλίξα μου με συμπάθησε και μου λέει άστο πάνω μου. Παίρνει λοιπόν ένα χαρτί, του το βάζει μπρος του την ώρα που μιλάει με κόσμο και του λέει να sign here. Και το κάνει! :-)

Ναι, Σανανα, έχεις δίκηο. Ο Μάνθος, Θεός σχωρέστον, ήταν μέγας φαν και μεταφραστής στίχων.

Ξες, πρωτοετάκι, σε άσχημη μετεφηβεία, του είχα γραψει ενα πολυ μαυρο γραμμα, υπογραφοντας μόνο με αρχικά. Μου χε δώσει πολύ θάρρος, απαντώντας στο περιοδικό. Εχω την αίσθηση ότι ήταν καλός άνθρωπος, από αυτό.

Ε, Ημίαιμε, ομολογώ: έπεσα στην παγίδα των στερεοτύπων. Δε θα το ξανακάνω! προμις!

5/31/2006 11:59:00 μ.μ.  
Blogger Sraosha έφα...

Μερσί για την αφιέρωση από τους 1044...

Χρήστος όπως λέμε Βακαλόπουλος; Ο συγγραφέας (κι άλλα πολλά βέβαια) που πάντρεψε την αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα και ησυχάσαμε; Που άνοιξε τον δρόμο (κατ' εμέ) για να υπάρξει μυθιστόρημα στην Ελλάδα πέραν της ηθογραφίας / χρονικού;

Δυστυχώς από Peter Hammill δε σκαμπάζω γρι.

Και πάλι μερσί.

6/01/2006 09:05:00 π.μ.  
Blogger aeipote έφα...

Καλημέρα, Καλό Μήνα. . .

6/01/2006 12:50:00 μ.μ.  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός έφα...

Να σας ευχαριστήσω και εγώ απο τους 10444...Μιραντολίς.

6/01/2006 03:06:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Καλό μήνα καλό καλοκαίρι!:))

6/01/2006 08:11:00 μ.μ.  
Blogger ellinida έφα...

Πωπω πόσο πίσω με πήγες ! :)))
Πειρατικοί , Χάμιλ ...
Να'σαι καλά ! Καλό μήνα , όμορφο , δημιουργικό κι'ανέμελο .

6/01/2006 09:21:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Η μύτη σας τουρσί, Σραόσα και Χοιροβοσκέ (εις τα μερσίσματά σας απαντώ)

Κορίτσια όμορφα κι αείποτε, καλημέρα και καλό μήνα!

6/02/2006 07:43:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

το βρήκα και το αναφέρω.Ψηφικές εικονογραφήσεις πάνω σε στίχους του PH. www.georgemarantos.gr.Και ο δημιουργός είναι έλληνας

9/19/2006 02:49:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...