3.6.06

Kαταδικάζουμε περισσότερο, καταλαβαίνουμε λιγότερο

Η πρώτη φορά που άκουσα για παιδιά-δολοφόνους στις "πολιτισμένες" μας κοινωνίες ήταν το 1993. Τότε ο δίχρονος Τζέημς Μπάλτζερ δολοφονήθηκε από τους δεκάχρονους μαθητές Ρόμπερτ Τόμπσον και Γιον Βέναμπλζ, κάπου κοντά στο Λίβερπουλ. Το ίδιο σοκ τότε, όπως και τώρα. Η ίδια αντίδραση, η ίδια απέχθεια σε οποιοδήποτε άγγιγμα. Η ίδια δυσκολία να αποδεχθώ όσα λένε οι ειδικοί – και τότε είπανε πολύ περισσότερα και σοβαρότερα από τις ανοησίες που ξεκινήσαμε να ακούμε πριν καν μάθουμε τι συνέβη στον Αλεξ, που τώρα έγινε ο Άλεξ μας και που «το μόνο του λάθος ήταν πως είναι ξένος». Ακόμη δεν ξέρουμε τι συνέβη στον Άλεξ. Ξέρουμε όμως τι συνέβη στον Τζέημς. Κι εκεί, σε κείνη την τραγική υπόθεση, ίσως σκιαγραφούνται κάποια από τα ζητήματα που καλούμεθα να απαντήσουμε σήμερα.

Οι δύο δεκάχρονοι σκότωσαν το Τζέημυ για πλάκα. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1993. Την είχανε κοπανήσει από το σχολείο και πήγανε να χαζολογήσουνε σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Πριν καταλήξουν στο Τζέημς είχαν προσπαθήσει να απάγουν ένα άλλο πιτσιρίκι, στη ίδια ηλικία. Είχε αφαιρεθεί για λίγο η μητέρα του, ψωνίζοντας. Ευτυχώς, γρήγορα κατάλαβε ότι ο μικρός της έλειπε και άρχισε να τον φωνάζει. Τον πήρε πίσω. Το επόμενο θύμα των δύο κοπανατζήδων ήταν ο Τζέημυ. Η μαμά του είχε μπει να ψωνίσει και τον είχε αφήσει έξω από το μαγαζί. Ο Τζέημυ έδωσε τα χεράκια στα δύο παιδιά που τον πλησίασαν για να τον πάνε βόλτα.

Τον οδήγησαν σε μια περιοχή που γνώριζαν καλά, τρία τέσσερα χιλιόμετρα πιο μακρυά από το εμπορικό κέντρο. Τον χτύπησαν. Τον έριξαν κάτω και τον κλωτσούσαν. Κάποιος περαστικός είπε ότι το είδε. Δεν έκανε τίποτε, απλά το θυμήθηκε αργότερα. Όπως και καμμιά σαρανταριά ακόμη. Είδαν ένα αγοράκι δυό χρονών με πληγές, αίματα, χώματα, να το σέρνουν δύο μεγαλύτερα και δεν αντέδρασαν καθόλου. Δυό τρεις πολίτες μόνο ζήτησαν να μάθουν τι συνέβαινε. Οι 10χρονοι είπαν ότι ήταν ο μικρός τους αδελφός που είχε χαθεί, τον βρήκαν και τον πήγαιναν στο τμήμα…

Οι νεαροί δολοφόνοι οδήγησαν τελικά το Τζέημυ σε μια σχετικά έρημη περιοχή, κοντά στις γραμμές του τραίνου. Τον κλωτσούσαν, τον έβαψαν με μπλε μπογιά από αυτές που χρησιμοποιούν οι μοντελιστές, κι ύστερα άρχισαν να του πετούν τούβλα, πέτρες, κι ύστερα τον χτύπησαν με μία σιδερόβεργα, σιγουρεύτηκαν ότι πέθανε, του έβαλαν μπαταρίες στο στόμα, έσυραν το πτώμα του στις γραμμές κι έβαλαν το κεφάλι του στη μια, για να τον πατήσει το τραίνο και να φανεί σαν ατύχημα. Όταν ο Τζέημυ είχε βρεθεί, ήταν όπως είχαν φανταστεί οι φονιάδες του: κομμένος στα δυό. Μόνο που η νεκροψία έδειξε ότι είχε πεθάνει πριν τον κόψει το τραίνο.

Η υπόθεση είχε συγκλονίσει τον κόσμο. Πολύ περισσότερο τους βρετανούς. Δεκάδες έφταναν στο συγκεκριμένο σημείο που βρεθηκε κι άφηναν λουλούδια. Ανάμεσά τους κι οι δολοφόνοι του… Οι μαρτυρίες όσων είχαν δει τα τρία παιδιά μαζί, το DNA που άφησαν πάνω στο θύμα τους οι δύο δολοφόνοι και η μπλέ μπογιά μοντελισμού οδήγησαν στη σύλληψη των δεκάχρονων φονιάδων.

Για μένα, τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία ήταν δύο: η μπογιά μοντελισμού και οι μπαταρίες στο στόμα μετά θάνατον. Αυτά που έδειχναν πως η άγρια δολοφονία του Τζέημυ ήταν παιγνίδι.

Το άλλο που μου χει μείνει είναι η μάνα. Που αναρωτιόταν και κατηγορούσε τον εαυτό της για ότι έγινε. Άκουσα τη μητέρα του Άλεξ σήμερα να λέει πως δεν έπρεπε να τον αφήσει μόνο του ούτε αυτή τη μισή ώρα. Έτσι κι η Ντενίζ, η μαμά του Τζέημυ. Αν τον κρατούσε απ το χεράκι, αν δεν τον άφηνε έξω από το μαγαζί, αν πρόσεχε περισσότερο… Πως ζεις έτσι; Πως; Και ποια παρηγορία θα χωρέσει η καρδιά της μαμάς του; καμμιά. Καμμιά. Τι λόγια να βρεις, από που;


Λόγω της άγριας αυτής δολοφονίας του δίχρονου αγοριού, πρωτοάκουσα για τις δολοφονίες παιδιών από παιδιά και έξω από τις συμμορίες. Γιατί, αυτό, τις δολοφονίες ανηλίκων μελών συμμοριών, το συζητούσε ήδη από δεκαετίας ο Τύπος ως μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα των ΗΠΑ. Όπως και τους φόνους της «μύησης» που ζητούν οι συμμορίες από τα νέα μέλη – παιδιά δολοφόνοι και παιδιά θύματα.

Είχα ακούσει και για τα πρότυπα που αναπαράγουν τα παιδιά-θύματα κακοποίησης που αντιγράφουν, και μάλιστα πιο βίαια, την συμπεριφορά όσων τα κακοποίησαν. Ας πούμε, ένα αγοράκι που πέφτει θύμα συχνής σεξουαλικής κακοποίησης, θα βιάσει ανήλικους και μπορεί και να δολοφονήσει τα θύματά του. Δεν είχα ακούσει όμως για παιδιά-δολοφόνους που σκοτώνουν για να χαρούν. Για λίγη αδρεναλίνη. Για να νοιώσουν δυνατά για μια στιγμή.

Οι ψυχολόγοι σκιαγράφησαν τότε τους "υποψήφιους δολοφόνους" της προεφηβείας ή εφηβείας ως παιδιά με παραβατική συμπεριφορά, επιθετικά, αντικοινωνικά, καταπιεσμένα κι εξευτελισμένα στο σπίτι τους, συνήθως στερημένα υλικά και συναισθηματικά, συνήθως παραμελημένα, παιδιά που τρέμουν την οποιανδήποτε ευθύνη. Κάποτε και παιδιά-ψυχοπαθείς, που η εφηβεία τους δυσχεραίνει τη διάγνωση.

Αυτά που θυμάμαι είναι πως τα παιδιά-δολοφόνοι κατασκευάζονται στην κοινωνία και την οικογένεια. Είναι παιδιά που δεν νοιώθουν να τα αγαπούν, που τα κακοποιούν και τα σπρώχνουν στο περιθώριο μες στο ίδιο τους το σπίτι, που δεν έχουν αρχές και δεν έχουν τιμωρηθεί για τις μικρότερες και πρότερες βίαιες ενέργειές τους, που τα μόνα τους μοντέλα συμπεριφοράς (role models) είναι βίαια.

Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει στη σύλληψη, δίκη και "παραδειγματική τιμωρία" των δραστών. Όλες αυτά τα κεφάλαια της τραγωδίας, και άλλα που τα ακολουθούν, αποτελούν προκλήσεις για την κάθε κοινωνία που έρχεται αντιμέτωπη με το πιο άσχημο πρόσωπό της, την πιο φρικτή εικόνα της.

Σε λίγο καιρό, αν αποδειχθεί ότι όντως τα πέντε παιδιά, που ήδη χαρακτηρίζονται "τέρατα", είναι οι δολοφόνοι του Άλεξ, θα πρέπει να τα δικάσει ο νόμος. Ο τρόπος διεξαγωγής της δίκης, η αντιμετώπιση των ανήλικων κατηγορουμένων από τα ΜΜΕ και η επιβολή ποινών σε ένα τέτοιο έγκλημα αποτελούν ουσιαστικές προκλήσεις για κάθε κοινότητα. Οι βρετανοί έδωσαν μία απάντηση, αν και κάποιοι θεωρούν ότι για να φτάσουν σε αυτήν παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα των παιδιών-δολοφόνων. Τα όποια δικαιώματα των θυτών έχουμε την τάση να τα ξεχνάμε όλοι. Κι εγώ -- αγωνίζομαι να θυμηθώ ότι είναι άνθρωποι. Όμως, υπάρχει κι η άλλη όψη. Η κοινωνία ρίχνει ανάθεμα σε δύο, πέντε, δέκα, η ζωή ξαναβρίσκει τον ρυθμό της και δε φταίει άλλος κανείς. Βολικό ε;

Και πάλι τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Το τελευταίο ερώτημα κάθε τέτοιας τραγωδίας είναι αυτό που ετέθη από την παλαιότερη υπόθεση της Μέρυ Μπελλ. Έχει το παιδί-δολοφόνος δικαίωμα σε νέα ζωή, όταν εκτίσει την ποινή του, και πως;

Προφανώς, τα κοινωνικά ζητήματα σε μιαν τέτοια υπόθεση κρατούν τουλάχιστον μία ζωή - τη ζωή του δολοφόνου. Κι όσες κοινωνίες έχουν τεθεί κάθετα κατά της θανατικής ποινής και υπέρ των δικαιωμάτων επανένταξης, τώρα καλούνται να αποδείξουν ότι είναι σε θέση να πάνε ένα βήμα παραπέρα.

Ο τίτλος είναι παράφραση δήλωσης του Τζων Μέητζορ, πρωθυπουργού της Βρετανίας την περίοδο που δολοφονήθηκε ο Τζεημυ.

46 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger sevium79 έφα...

poly kalo to post sou...me kalyptei plirws...pira prefa ti epaixe simera to mesimeri...opws panta ston kosmo mou...kathws xazeua olous tous eidimones sta parathyra mou ekanan entypwsi oi titloi katw apo ta parathyra....: eglimatologos o enas , psyxologos to allo parathyro , idiot. ntentektib to trito kai to tetarto itan :
oikogeneia toy Albanoy
( goneis enos apo ta 5 )kai oloi oi parapanw milousan gia tis diastaseis pou exei labei o ratsismos sth xwra mas...ekei to xeri mou pige mono tou sto thlecontrol kai thn ekleisa...
giati molis exorgisame ena pitsiriki Albanaki pou pithanon na eblepe ekeinh th stigmi thleorasi kai mallon de tha katalabe an se ayth th xwra tha kataferei pote na fygei apo panw tou i retsinia....tespa olo to skiniko me ton Alex pragmatika me syglonise ...oses malakismens amerikanikes tainies kai na dw den nomizw oti tha stamathsei pote na me syglonizei mia toso apotropaih praxh...sorry gia thn polylogia mou...

6/04/2006 12:15:00 π.μ.  
Blogger Rodia έφα...

Στην περίπτωση αυτή τείνω να σχηματίσω τη γνώμη πως δεν υπήρχε προμελέτη. Ενα τυχαίο γεγονός που προέκυψε από παραβατική συμπεριφορά ήταν. Αυτό που με τρομάζει και προβληματίζει είναι η κατοπινή συμπεριφορά των ανηλίκων δραστών: Η συγκάλυψη και η αποσιώπηση. Επίσης τρομακτικό είναι το κυνηγητό από τους, βασιλικότερους του βασιλέως, επίσης μετανάστες συνομιλήκους. Εδώ συναντά η βία την ανάγκη ενσωμάτωσης των δραστών στην εθνική ομάδα μέσα από μια οξύμωρη συμπεριφορά.
Δες αυτό το Ενα σενάριο με προεκτάσεις αν θέλεις.

Πάντως, εξακολουθώ να ντρέπομαι.

6/04/2006 12:57:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Διάβασα το κείμενο προσεκτικά.
(Επίτηδες, δεν άκουσα τα σχόλια στις ειδήσεις.
Θα ενημερωθώ σε λίγες μέρες,
όταν τα συμπεράσματα θα είναι περισσότερα
και οι αερολογίες και τα σχόλια που γεμίζουν
τον τηλεοπτικό χρόνο λιγότερα.)

Διαβάζοντας όλα αυτά, όντως εγέρθηκαν μέσα μου κάποια θέματα.

Μου κάνει βέβαια εντύπωση,
που τόσος κόσμος ασχολείται(-λούμαστε) με το ζήτημα,
ή τα ζητήματα που ανακύπτουν απ' αυτό
(ειδικοί, αρμόδιοι, παράγοντες της κοινής ζωής
και μέλη των κέντρων λήψεων αποφάσεων,
των κυβερνήσεων, των θεσμοθετικών αρχών,
άνθρωποι απλώς με ενδιαφέρον στα κοινά κ.α.),
και επισημαίνουμε τα γεγονότα
σαν δείγματα ή προάγγελους ευρύτερων φαινομένων,
επικινδύνων επιδημιών.
Μα όλοι εμείς, στο μέτρο που θα μπορούσε ο καθένας,
δείχνουμε να αδυνατούμε να προχωρήσουμε,
έστω και θεωρητικά, στο επόμενο βήμα.

Όταν αναγνωρίζει πρόβλημα ή προβλήματα στη λειτουργία του,
ποιο άλλο είναι το επόμενο βήμα ενός ηγιούς οργανισμού
παρά η προσπάθεια για επίλυσή του;

Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο,
ούτε έχω μια λύση για το πρόβλημα, λυπάμαι πραγματικά.

Θέλω όμως να μοιραστώ μια φράση που μου έλεγε η Αφροδίτη,
η μητέρα ενός φίλου, που στο μαγαζί της κάποιες φορές
πήγαινα για να κάνω σεμινάρια μουσικής.
Να μου γράψει σε κασσέτες επιλογές ροκ, ελληνικά και ξένα
που θα διαλέγαμε μαζί.
"Ή φταίμε όλοι, ή δεν φταίει κανείς."

Την δύστυχη μάνα, αν θα την καταδίκαζα θα ήταν για την άγνοιά της,
για την αφέλειά της να αφήσει το παιδί μόνο του.
Τους σαράντα που αδιαφόρησαν;
Τους δυο - τρεις που επαναπαύτηκαν στα χειρότερα;
Σ' αυτούς, θα προσάψω το μεγαλύτερο αμάρτημα που
έχω να προσάψω σε άνθρωπο.
Είναι το ίδιο για αυτόν που πετάει ένα σκουπίδι στο δρόμο
και για αυτόν που ξεκινάει έναν πόλεμο:
Η αδιαφορία.
(Κι αλλοίμονο, κι εγώ ένοχος είμαι σ' αυτή.
Κατά συρροήν εθελοτυφλούντας.
Κι ας άντεξα σε δύσκολα,
τα εύκολα πόσες φορές δε με λυγίσανε.)

Πολύ σωστά το γράφεις δεσποσύνη,
η καταδίκες είναι οι παρωπίδες που φοράμε
για να ξεγελιόμαστε ότι τελείωσε εδώ η ιστορία.
Ο εξιλασμός μας.

Και όταν μ' άλλα μέτρα και μ' άλλα σταθμά
μετράμε έναν άνθρωπο από έναν άλλο,
όσο αγαθός ή φαιδρός κι αν είναι αυτός,
τότε εμείς οι ίδιοι αναπαραγάγουμε
τα ίδια του τα κρίματα.

Είναι η αδιαφορία πάλι τούτη η τρισκατάρατη.

Όταν αρνούμαστε να δούμε όλους τους ανθρώπους σαν ανθρώπους μας,
παρά τους χωρίζουμε στους δικούς μας και στη φύρα,
τότε είμαστε ικανοί για όλα τα κακώς κείμενα που καταδικάζουμε,
κι αν δεν τα κάνουμε, που τελικά, θα είναι θέμα τύχης,
σίγουρα τα ανεχόμαστε.

Τέλος πάντων, ας μην λέω με πολλά λόγια τα λίγα.
Εύχομαι στον εαυτό μου πρώτα απ' όλους,
κι ύστερα στους άλλους,
να βρούμε το κουράγιο ποτέ να μην αποστρέφουμε το βλέμμα
από ό,τι έχει ανάγκη ενδιαφέρον.
Κι ύστερα, τα λόγια τα ωραία σαν αυτά που έγραψα παραπάνω
λόγια μοναχά να μην τ' αφήνουμε.

Δέσποινα, καλή μέρα να έχεις.

6/04/2006 01:56:00 π.μ.  
Blogger the_return έφα...

Διαφωνώ πλήρως με πολλούς "επαγγελματίες αντιρατσιστές" που σε τέτοιες φάσεις βρίσκονται στη ...καλύτερή τους (μακάβριο χιούμορ μεν, αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια).
Διαφωνώ ωστόσο και με τους ...αντιπάλους των.
Που σπεύδουν να αποποιηθούν αμέσως για λογαριασμό των άλλων πάσα "ευθύνη".

Κατ'αρχήν, είναι αδύνατον να έχουμε παιδική εγκληματικότητα που έχει ήδη φθάσει σε συμμοριακό επίπεδο δράσης, χωρίς έντονα στοιχεία διαφυλετικού/διακοινωνικού μίσους.
Δεν υπάρχει εγκληματολόγος που να μη σας διαβεβαιώσει περί αυτού.
Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, απλά τελεί σε "αντίφαση εν όροις".

Το θέμα είναι , να ιδωθεί το κατά πόσο, αυτά τα στοιχεία διαφυλετικού/διακοινωνικού μίσους που είναι απαραίτητα από δομική άποψη για τη σύσταση, και κυρίως την "ψυχο-ιδεολογική" συντήρηση μιας παιδικής συμμορίας, είναι δεσπόζοντα ή όχι στη παρούσα περίπτωση(το γεγονός ότι εδώ η μόνιμη ή περιστασιακή συμμορία ήταν "πολυεθνική", δεν μειώνει αυτή την πιθανότητα όπως γραμμικά σκέπτονται μερικοί, αλλά αντίθετα, την αυξάνει...για πολλούς και διαφόρους λόγους...).
Είναι λοιπόν δεσπόζοντα εδώ;
Δεν το ξέρουμε ακόμη, Δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Οποιαδήποτε βιαστική κρίση, δείχνει προκατάληψη και έλλειψη ψυχραιμίας.
Πάντως ότι αυτά τα στοιχεία, εξ ορισμού υπάρχουν, είναι μια πραγματικότητα.

Περαιτέρω, ήταν κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι και αυτή η δραματική κλιμάκωση της παιδικής εγκληματικότητας κάποια στιγμή θα γινόταν ορατή στη χώρα μας, στο βαθμό που μια κατ'εξοχήν συντηρητική/παραδοσιακή/"αγοραφοβική" κοινωνία όπως η ελληνική, εκβιάστηκε στη κυριολεξία να γίνει τσάτρα-πάτρα "πολυπολιτισμική" σε μια "νύχτα" (για τέτοιου είδους μεταβάσεις , δέκα χρόνια είναι μια "νύχτα" και μόνον..).

Οι όροι κάτω από τους οποίους συντελείται αυτή η εκβιαστική μετάβαση είναι κάτι περισσότερο από εγκληματικοί...και το αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει, φυσικά, παγιωμένη "multicultural" κατάσταση, αλλά από την άλλη,
και οποιαδήποτε επιστροφή σε προτέρα "unicultural" κατάσταση φαντάζει αδύνατη χωρίς σοβαρότατες καταστρεπτικές-φονικές συνέπειες στον ήδη διαμορφωθέντα νέο "κοινωνικό ιστό".
Και αυτή η ερμαφρόδιτη κατάσταση θα διαρκέσει για χρόνια...

6/04/2006 03:20:00 π.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

κάτι σαπίζει σε αυτόν τον πλανήτη. και πλέον αρχίζει και βρωμάει.

6/04/2006 10:15:00 π.μ.  
Blogger Jamella έφα...

δεν έχω να πω πολλά παρά ένα "ευχαριστώ" για την ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζεις το θέμα.
δεν το γνώριζα- απέχω συνειδητά από τον κατακλυσμό της ενημέρωσης- και όπως προείπε κάποιος άλλος σχολιαστής, θα επιδιώξω να ενημερωθώ μόλις καταλαγιάσει και σωπάσει η οχλαγωγία.
οι εύκολοι αφορισμοί σε κάτι τόσο σοβαρό με προβληματίζουν τόσο όσο το ίδιο το γεγονός της δολοφονίας του παιδιού.
κάτι μου λέει οτι τα βιαστικά συμπεράσματα είναι και αυτά μικρά ή και τεράστια εγκλήματα.
την καλημέρα μου.

6/04/2006 11:10:00 π.μ.  
Blogger daisyunlimited έφα...

Μιραντολίνα, ωραίο κείμενο!

Μήπως πρέπει να μας προβληματίσει λίγο και το ότι ακόμη και αν επρόκειτο για παιχνίδι φτάσαμε σε σημείο να μην ξεχωρίζουμε που τελειώνει το αθώο παιχνίδι και που αρχίζει το επικίνδυνο;

Σωστά κάνεις και τοποθετείς αν κατάλαβα καλά την ιστορία σε ξένο έδαφος ίσως με όχι μεταναστευτικές αποχρώσεις γιατί το θέμα είναι η βία καθεαυτή στις ηλικίες αυτές και όχι τόσο η διαφορετικότητα.

Ωραία που είναι η μετακύλιση ευθυνών. Παιχνίδι και αυτή, η κολοκυθιά.
Φυσικά και φταίνει όλοι για να προστατευσουν τη δική τους γωνίτσα. Η τοπική κοινωνία, οι άρχοντες, οι πληβείοι, η έλλειψη ψυχολόγων διότι οι καθηγητές δεν είναι δουλειά τους να είναι ψυχολόγοι, το δραματικό επίπεδο της οικογένειας και ο τύπος που αναδεικνύει ένα θέμα μόνο όταν έχει δραματική κατάληξη και πουλάει. Για να κερδίσουν βέβαια οι έμποροι. Και απο αυτό.

6/04/2006 11:45:00 π.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Τελικά, τείνω να ασπαστώ αυτό που έγραψε ο Ανώνυμος:

"Ή φταίμε όλοι, ή δεν φταίει κανείς"

Και, προφανώς, φταίμε όλοι. Και, εννοείται, μιλάω αποκλειστικά για τους ενήλικες.

6/04/2006 12:35:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Παιδεία και πολιτισμός.
Τί άλλο θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αποδεχτούμε την πραγματικότητα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας στην οποία ζούμε;

6/04/2006 02:18:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Και τελικά, γιατί από χθες δεν φεύγει από το μυαλό μου το "Κουρδιστό Πορτοκάλι";

6/04/2006 02:19:00 μ.μ.  
Anonymous Office-mate έφα...

Τη στιγμή ακριβώς που τα ΜΜΕ, κατά το συνήθειό τους, ασημαντολογούν κραυγάζοντας (λες και το κοινό χρειάζεται υποδείξεις για το "πώς πρέπει να αισθανθεί"), είναι σημαντικό να μπορεί κανείς να πάει παραπέρα με ψύχραιμο αναλυτικό λόγο, ίσα ίσα επειδή η φρίκη του γεγονότος "παραλύει τη λογική".
Κάνεις πολύ καλά που αναφέρεις τα διεθνή προηγούμενα, δεν αντιστέκομαι όμως στον πειρασμό να επισημάνω ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από τον αγγλοσαξονικό κόσμο, που έχει μια ορισμένη ιστορία διάρρηξης του κοινωνικού ιστού, μετά από δεκαετίες συνεπούς εφαρμογής του νεοφιλελεύθερου δόγματος "δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα".
Στα καθ' ημάς, η μετατροπή των σχολείων σε απαξιωμένα "πάρκιν ανηλίκων", ίσως αποτελεί ένα νήμα ερμηνείας. Σκέψου: οι "5 της Βέροιας" προφανώς δεν έφτασαν στο έγκλημα εν μία νυκτί, τα δείγματά τους τα είχαν δώσει. Και ποιά ήταν η αντίδραση του περίγυρου (με αποκορύφωμα τον "κ. Διευθυντή", αλλά και πολύ περισσότερους να μπλέκονται σε μια "συνένοχη σιωπή"); Mind your own business! Πόσο μάλλον που ο στόχος ήταν ο "άλλος", ο "μειονοτικός". Γιατί, ναί, παρά την "καθησυχαστική" πρόφαση ότι και οι "δράστες" ήσαν "μειονοτικοί" το στοιχείο της εθνοφυλετικής σύγκρουσης νομίζω ότι λειτουργεί και εδώ, αν και όχι με τον τρόπο που φαντάζονται οι εξ επαγγέλματος αντιρατσιστές: Οι μειοψηφίες είναι επίσης ικανές να τρώνε τις σάρκες τους (πάντα υπάρχει παραδίπλα κάποιος πιο αδύνατος!) χωρίς να πολυενοχλούν την "πλειοψηφία". Να είναι τυχαίο ότι ο Άλεξ ήταν ο "ξένος" που με τις καλές του σχολικές επιδόσεις κτλ., και τα διόλου "μάτσο" ενδιαφέροντά του, όπως πιάνο, ζωγραφική κτλ. (ας το κρατήσουμε και αυτό...) προσανατολίζεται σε μια μοίρα εκτός του γκέτο, ξεσηκώνοντας ενδεχομένως διπλό τον φθόνο τόσο των "εντός" όσο και των "εκτός"; Μια υπόθεση κάνω.
Και κάτι τελευταίο, γιατί μακρηγορώ: ανασύρω από τις σχολικές μου μνήμες (σε εποχές "μονοπολιτισμικότητας" πάντως) τους δικούς μας μηχανισμούς αποδιοπόμπησης επιλεγμένων "αδυνάτων" (π.χ. τελετουργικό ξυλοφόρτωμα σε κάθε διάλειμμα, γελοιποίηση κτλ.) Ο μηχανισμός ήταν νομίζω ποιοτικά ο ίδιος, άσχετο αν η κλίμακα της βίας ήταν ελεγχόμενη (έλειπαν τότε και τα πιο "άγρια πρότυπα" της μαζικής κουλτούρας). Και βέβαια η σιωπηρή ανοχή-συνενοχή των δασκάλων ήταν ΔΕΔΟΜΕΝΗ.

6/04/2006 03:27:00 μ.μ.  
Blogger mosaic έφα...

δε ξέρω.

δε θέλω να κάνω αναλύσεις.

θέλω να μπορέσω να κλάψω από χτες που το μάθα.θέλω αλλά δε μπορώ.δεν ξέρω γιατί.

κι έχω πολύ καιρό να κλάψω.πάρα πολύ.αλλά αυτή τη φορά το χρειάζομαι.νιώθω ότι ίσως με καθαρίσει από κάτι.

και βέβαια είναι προφανές:φταίμε όλοι.

6/04/2006 08:29:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Δεν έχω συναντήσει πιο εύστοχο κείμενο για το θέμα. Πιο ανθρώπινο θέλω να πω μιραντολίνα μου!
Η άποψη μου είναι ότι όλα γίνονται για "το κέρδος των εμπόρων". Από την παιδεία και τον πολιτισμό μέχρι το παιχνίδι και την -δήθεν - ενημέρωση κ.α. Στις λίγες περιπτώσεις που η οικογένεια μπορεί να εμπνεύσει άλλα πρότυπα στα παιδιά, δε νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι θα σώσουν τον κόσμο!
Σε μια κοινωνία αντιθέσεων η βία δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Όταν τα παιδιά όμως γίνονται εκφραστές της, τότε το πρόβλημα είναι τεράστιο. Από την Λιβερία των παιδιών μισθοφόρων μέχρι τις Η.Π.Α των γκέτο και των "μυήσεων" στις συμμορίες και τα εγκλήματα παιδιών στις δυτικές χώρες.
Καταλήγοντας θα ήθελα να πω ότι οι αστικές κοινωνίες μας, λόγω των εξελίξεων και των συσχετισμών επέλεξαν, από δύο "κακά" που τις απειλούσαν με διαφορετικό τρόπο έκαστο, να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων μόνο το ένα, τον κομμουνισμό! Το άλλο "ζεί και βασιλεύει" και επιβάλλει τις αρχές του.
Ένας πανέμορφος μαφιόζικος κόσμος! Όπου υπάρχει μόνο ένας κανόνας. Ο δυνατός τρώει τον αδύνατο!...

6/04/2006 09:24:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Νομίζω ότι κάνουμε μεγάλο λάθος όσοι βιαστίκαμε να αποδόσουμε το φρικτό γεγονός σε συνειδητό ή ασυνείδητο φυλετικό ρατσισμό.
Και πριν έρθουν τα παιδιά αυτά στην Ελλάδα, η καζούρα, το καψόνι και ο κοινωνικός ρατσισμός στη γειτονιά, στο σχολείο, στην παρέα, στον στρατό, στην κατασκήνωση, ζούσε και βασίλευε. Κάποιος πάντα την πλήρωνε. Μεγάλωσα "παίζοντας" πετροπόλεμο με την "κάτω γειτονιά" απ' όπου μόνος μου απαγορευόταν (ούτε τολμούσα) να περάσω. Δεν είχαμε τηλεόραση τότε για να επηρεαστούμε από τον Ράμπο.
Η κόρη μου σε όλο το Δημοτικό είχε δυό συμμαθητές (Ελληνάκια) που δεν χρειαζόταν να είσαι αλβανάκι για να σε πετάξουν από τις σκάλες.
Οι διαμαρτυρίες των γονιών παιδιών με σπασμένα κεφάλια και χέρια αντιμετωπίζονταν ως ρατσιστικές και αντικοινωνικές υστερίες. "Δεν μπορούμε να διώξουμε τα προβληματικά παιδιά, πρέπει να τα προσαρμόσουμε στη μαθητική κοινωνία" ήταν η δικαιολογία. Και οι γονείς τους καμάρωναν γιατί τα παιδιά τους ήταν ζωηρά! Από τύχη δεν υπήρξε κι άλλο θύμα.
Το ένστικτο του φονιά είναι φυτεμένο στον καθένα μας. Η παιδεία και η κοινωνική αγωγή το καταστέλλει.
Και στην παιδική ηλικία, το ένστικτο αυτό είναι πολύ πιό φανερό. Παιδιά βασανίζουν και σκοτώνουν τα ζώα, τα βασάνιζαν και τα σκότωναν πάντοτε, ιδίως στις περιοχές με χαμηλή κοινωνική μόρφωση.
Δεν θα συμφωνήσω ότι "φταίμε όλοι". Και θυμώνω με όσους θέλουν να μοιραστούν τις ενοχές που, καλώς ή κακώς, νοιώθουν με μένα. Λυπάμαι για το τρομερό γεγονός, λυπάμαι (σπαράζω) που χάθηκε ένα παιδί που κάτι θα άλλαζε στον κόσμο αυτό, λυπάμαι που ένα άλλο παιδί δεν θα συνειδητοποιήσει ποτέ την πράξη του, λυπάμαι (σπαράζω) για την μάνα, αλλά θυμώνω γιατί πολλοί ευαίσθητοι φίλοι μου θέλουν να με κάνουν συνένοχο των ένοχων γονιών και δασκάλων των μικρών δολοφόνων.

6/04/2006 10:52:00 μ.μ.  
Blogger chanana έφα...

Ο ημίαιμος έχει δίκιο για την καταστολή του ενστίκτου. Αλλά η ζωή ολοένα και φτηναίνει, ας μην ξαφνιαζόμαστε...

6/05/2006 12:43:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

""...dite che non sapevano quello che stavano facendo?Certo che lo sapevano.Facevano una cosa tremenda.Sono bambini,mica deficienti...i bambini lo sanno benissimo di essere figli di puttana,siamo noi che gli perdoniamo tutto perchè sono piccoli.Siamo noi i bambini.Ci sono neonati per bene e neonati stronzi,perchè negarlo?Perchè non hanno ancora la forza per sbudellarvi?Lo farebbero per un lecca-lecca,ve lo assicuro.Da grandi per centomila lire.Dice:"ma i bambini non hanno l'età della ragione".Perchè,uno strangolatore di venti ce l'ha?...Un bambino assassino è la sintesi di un serial killer come una tartaruga è la sintesi di una testuggine.Ho visto bambini squartare lucertole e impiccare gatti,ridendo.Chi ha inventato la sedia elettrica non può essere stato altro che un bambino.Solo un piccolo figlio di puttana può pensare di friggere un uomo come un uovo in padella.
Innocenti,si diventa.""
alcatraz,Jack Folla.

6/05/2006 12:45:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ημίαιμε, αν και ούτε εγώ αποδίδω το γεγονός σε φυλετικό ρατσισμό, θα χαρακτήριζα στηριγμένη σε ελλιπή στοιχεία και μια απόφανση για το αντίθετο.
Δε νομίζω ότι κάποιος ισχυρίστηκε πως η καζούρα, το καψόνι και ο κοινωνικός ρατσισμός είναι ξενόφερτα.
Από το κείμενο πρώτα απ' όλα της mirandolina η αμφισβήτηση της θεωρίας πως «το μόνο του λάθος ήταν πως είναι ξένος» (για τον Άλεξ) βρίσκεται στην πρώτη παράγραφο.
Ούτε οι συμμορίες παιδιών είναι κάτι καινούργιο ή ξενόφερτο, ή γέννημα της τηλεόρασης. Η τελευταία μάλιστα, μάλλον φέρει μικρότερο μέρος ευθύνης, μιας και δε βοηθά ιδιαίτερα στην ομαδική συμμετοχή σε οτιδήποτε.
Υποθέτω όμως, πως δε θα διαφωνήσεις πως η διαφορετικότητα (όπου κι αν διαφαίνεται αυτή) είναι ένα από τα κυρίαρχα κριτήρια των συμμοριών στην επιλογή των θυμάτων τους.
Μην παραβλέπουμε επίσης το ότι οι περιοχές με χαμηλή κοινωνική μόρφωση όπως γράφεις και εσύ είναι περιοχές που η βία ανθεί ιδιαίτερα. Δεν είναι κάτι τυχαίο, μιας και το ποσοστό των παιδιών που μεγαλώνουν μέσα στην παραμέληση και στην κακοποίηση είναι μεγαλύτερος. Τα βίαια πρότυπα συμπεριφοράς είναι περισσότερα (και οι περήφανοι για τα ζωηρά παιδιά γονείς).

Όταν γράφεις "Το ένστικτο του φονιά είναι φυτεμένο στον καθένα μας" δεν είναι σα να λες πως γεννιόμαστε με αυτό;
Αν όντως αυτό εννοείς, επίτρεψέ μου να διαφωνήσω.
Η παιδεία, η κοινωνική αγωγή, δεν καταστέλλουν το ένστικτο του φονιά, παρά δεν το αφήνουν να γεννηθεί, να μετεξελιχθεί σε τέτοιο από κάτι άλλο.
Όταν ένα παιδί βρίσκει ενδιαφέρον στο πώς σπάνε τα πράγματα, ή πόσο αντέχουν, δεν είναι ο σπόρος του φονικού ενστίκτου που εγείρεται μέσα του. Η παιδία, η κοινωνική αγωγή (ή η έλλειψή τους) θα θέσουν ένα όριο στους πειραματισμούς του παιδιού. Θα το κάνουν (ή όχι) να συνειδητοποιήσει τις επιπτώσεις των πράξεών του πάνω στα υποκείμενά τους.
Όλη η ανάπτυξη των παιδιών είναι συνεχή πειράματα:
Πώς μπορώ να κάνω αυτό;
Τί θα γίνει αν γίνει ή κάνω το άλλο;
Μέχρι πού μπορώ να φτάσω;
Οι απαντήσεις (στην πράξη, κι όχι στη θεωρία), διαμορφώνουν συμπεριφορές.

Όσο για το "φταίμε όλοι", έχει να κάνει με δυο πράγματα:
Αφ' ενός, όταν υπομένουμε παθητικά μια κακή κατάσταση η οποία επιδέχεται βελτίωση, φέρουμε ευθύνη. Φέρουμε ευθύνη, όχι μόνο για το τί κάνουμε, μα και για το τί δεν κάνουμε. Μπορεί το μερίδιο της ευθύνης μας να μην είναι το ίδιο με αυτό "των ένοχων γονιών και δασκάλων των μικρών δολοφόνων", αλλά δεν είμαστε άμοιροι κι εμείς.
Αφ' εταίρου, όταν οι απαντήσεις που δίνουμε στις παραπάνω ερωτήσεις - πειραματισμούς, σαν μέλη της κοινωνίας, δίνουν γόνιμο χώμα για τέτοιες συμπεριφορές, τότε μοιραζόμαστε εξ' ίσου την ευθύνη της κοινωνίας.

Κανείς δεν θέλει να μοιραστεί τις ενοχές του με εσένα προσωπικά.
Εσύ μπορεί να είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος ενεργά συμβάλλει ως εκεί που μπορεί στην καλυτέρευση του κόσμου μας και που με το παράδειγμά που δίνεις στις πτυχές της ζωής σου, πηγαίνεις τον κόσμο ένα βήμα μπροστά.
Αν ναι, χαρά σε 'σένα και υποκλίνομαι*, όπως υποθέτω και πολλοί άλλοι σχολιαστές, αν όχι όλοι, απ' αυτούς που υποστηρίζουν το "φταίμε όλοι".
Δεν έχεις κανένα λόγο να θυμώνεις σ' αυτή την περίπτωση, γιατί το "φταίμε" δεν σε περιλαμβάνει. Αλλά, ακόμα και αν σε περιελάμβανε όπως το εννοούμε, αφού δεν φταις στην πραγματικότητα, και πάλι δεν έχεις λόγο να θυμώνεις.

*Πρόσεξε σε παρακαλώ, θέλω να το ξεκαθαρίσω εδώ γιατί η γραφή μόνη της μπορεί να υπονοήσει ειρωνεία, δεν έχω ψήγμα από αυτή στον λόγο μου. Δεν εξυπηρετεί τίποτα εξ' άλλου.

6/05/2006 11:26:00 π.μ.  
Blogger Pan έφα...

Υποκλίνομαι στο κουράγιο σου. Προσπαθώ να καταλάβω πως άντεξες να γράφεις για τον τρόπο που μαρτύρησε ο Τζέημς και δεν κατάρρευσες. Έχω αρκετά παιδιά στην οικογένειά μου τα οποία είναι στην ηλικία του Άλεξ και του Τζεημς. Και μόνο που περνάει από το μυαλό μου ότι θα μπορούσαν να πάθουν κάτι αγριεύομαι. Λόγους, αιτίες, λύσεις και όλα αυτά δεν έχω.

6/05/2006 11:28:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Με την άδεια της Μιραντολίνας, anonymous, το σχόλιό μου δεν αφορά στη Μιραντολίνα που κατέγραψε αυτά που πρωτοανακοινώθηκαν από τα ΜΜΕ.
Και, βεβαίως, μετά "ζωγράφισε" με ευαισθησία το θέμα με τα κατάλληλα σκληρά χρώματα.
Πολύ ενδιαφέρον είναι το ιταλικό σχόλιο. Στο πρώτο διάβασμά του, ενστικτωδώς απέρριψα τη βασιμότητά του αλλά, πέρα από τη συναισθηματική μου άμυνα, γνωρίζω ότι λέει αλήθεια.
Και, επιμένω, γεννιόμαστε φονιάδες, είναι από τα βασικότερα ένστικτα για την επιβίωση του ανθρώπου. Η οργάνωσή του στις κοινωνίες, στις θρησκείες, η πνευματική του καλλιέργεια, η ευρύτερη μόρφωσή του και η ανάθεση του ρόλου του φονιά σε τρίτους (π.χ. σφαγείς) καθιστά το ένστικτο ανενεργό. Αλλά στα πιτσιρίκια, οι διαδικασίες αυτές δεν έχουν χρονικά προχωρήσει αποτελεσματικά, γι αυτό τα φαινόμενα βίας μεταξύ τους είναι πολύ έντονα.
Κι αν συμφωνούμε στα φαινόμενα στις περιοχές χαμηλής κοινωνικής μόρφωσης, το παράδειγμα της κόρης μου αφορά στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης που δεν περιλαμβάνεται σε εκείνες τις περιοχές.

Δεν ένοιωσα ούτε στιγμή ειρωνεία στα γραφόμενά σου. Ίσως έναν δικαιολογημένα υπερβάλλοντα συναισθηματισμό που οδηγεί στην άρνηση του κακού που κρύβουμε μέσα μας ως "αθώα παιδιά".
Συμφωνώ με το "αθώα" αν το εκλάβουμε ως "άγνοια των επιπτώσεων από την ωμή εφαρμογή των ενστίκτων".
Αλλά, γι αυτό ο νομοθέτης, σε κάθε οργανωμένη κοινωνία, θεωρεί υπεύθυνους τους γονείς για κάθε πράξη των παιδιών μέχρι να ενηλικιωθούν.
Τέλος, και συγνώμη για το ..σεντόνι, ο "θυμός" μου για την ακούσια ένταξή μου στους "ενόχους", πιό πολύ στόχευε στην επισήμανση της ύπαρξης πολλών ευαίσθητων φίλων που, ως στάση ζωής, προσπαθούν στη σωστή κατεύθυνση. Χαίρομαι γιατί κι εσύ είσαι ένα από αυτά τα πρόσωπα.

6/05/2006 12:37:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Σαν μητέρα, και σαν γυναίκα, είναι φυσικό να βλέπεις τους θύτες με μεγαλύτερη κατανόηση.

Λοκαντιέρα μου, έχω φτάσει πια να μην με ενδιαφέρει και πολυ το πώς και το γιατί. Σίγουρα υπάρχουν ελαφρυντικά για τα ίδια τα παιδιά, που εγώ τα λέω ΤΕΡΑΤΑ. Πάμε λοιπόν στους γονείς, ή στην απουσία τους. Που με τη σειρά τους σίγουρα θα έχουν κάποια ΄άλλα, ή κα παρόμοια, ελαφρυντικά. Κι οι δάσκαλοι. Ατελώς εκπαιδευμένο, κακοπληρωμένοι, κτλ. Και τελικά δεν θα φταίει κανείς.

Μιραντολίνα μου, ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΙΑ ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ, ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΩΡΑ, ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΜΕ ΤΕΡΑΤΑ.

Γίνεται;

Άσε, μή μού πεις, ξέρω την απάντηση...

(σε όλα τα υπόλοιπα, με κάλυψε ο Ημίαιμος).

6/05/2006 01:03:00 μ.μ.  
Blogger mosaic έφα...

δεν γεννιόμαστε φονιάδες

δε το δέχομαι αυτό

δεν μπορώ να το αποδείξω βέβαια
είναι προσωπικό μου πιστεύω.αλλά νομίζω ότι κι αυτοί που πιστεύουν ότι γεννιόμαστε φονιάδες μια πίστη τους εκφράζουν.
αν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι γεννιόμαστε φονιάδες ανοίγω τ αυτιά μου και ζητάω αποδείξεις.μέχρι τότε ας λείπουν οι αφορισμοί για την ανθρώπινη φύση.

απ την άλλη το γεγονός της Βέροιας είναι πρωτοφανές για τα δεδομένα της Ελλάδας.σίγουρα είχαμε πετροπόλεμο και σπασμένα κεφάλια σαν πιτσιρικάδες.άλλα άλλο αυτό και άλλο παιδιά που σκοτώνουν για πλάκα.

αν ξεκινήσουμε παίρνοντας την ευθύνη πάνω μας γι αυτά που συμβαίνουν έχουμε ελπίδα.

αν το ρίξουμε στα αρχέγονα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης καλή μας τύχη.

6/05/2006 07:42:00 μ.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Κανείς δεν γεννιέται φονιάς.
Ούτε καν τα άγρια ζώα.
Γίνεται μετά από εκπαίδευση.
Τα άγρια ζώα μαθαίνουν να σκοτώνουν από τη μάνα τους.
Εμείς μαθαίνουμε από την «εκπαιδευτική» κοινωνία μας.
ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ και είσαι μάγκας.

6/05/2006 07:53:00 μ.μ.  
Blogger the_return έφα...

Έχει καμμιά ιδιαίτερη σημασία αν "γεννιόμαστε" ή "γινόμαστε" φονιάδες ;
Από πρακτική άποψη δεν προσφέρει τίποτε σε μια λογική εξιχνίαση του εγκλήματος της Βέροιας.
Σίγουρα, η "κυτταρική ανάμνηση" αιώνων και αιώνων επιβίωσης σε άσχημες συνθήκες ή συνθήκες πολέμου, περνάει στους "απογόνους", αλλά δεν είναι εκεί το θέμα...

Στο κάτω κάτω, η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με την φονική απειλή, όπως ο ήλιος με τις ακτίνες του...
Για να εξαλειφθεί κάτι, δεν αρκεί μόνον η "εκπαίδευση", αλλά και η εξάλειψη της δυνατότητας του να υπάρξει αυτό το κάτι κάποια στιγμή.

Από αυτή την άποψη, όσο θα υπάρχουν ...άμα τη εμφανίσει όντα, είναι αδύνατον να εξαλειφθεί η φονική διάσταση του κόσμου.
Εφ'όσον υπάρχει η δυνατότητα να γίνει κάτι, αργά ή γρήγορα θα γίνει.
Το ζητουμένο είναι να περιοριστεί η δυνατότητα εγκλήματος...

Και το θέμα στο έγκλημα της Βέροιας είναι να διαπιστωθεί, ό,τι διαφοροποιεί αυτό το ίδιο από ανάλογες περιπτώσεις παιδικής εγκληματικότητας έτσι όπως εντοπίζονται σε άλλες χώρες με άλλες κουλτούρες.

Κατά κάποιο τρόπο,λοιπόν, θα πρέπει να αναδειχθεί η "ελληνικότητα" του εγκλήματος, τουτέστιν, οι ιδιαίτερες συνθήκες έτσι όπως εντοπίζονται στη χώρα μας και τροχοδρομούνται σαν δορυφόροι γύρω από αυτό το έγκλημα...

Η σύνδεση του εγκλήματος με τις περιπτώσεις που αναγράφονται στο ποστ της Μιραντολίνας είναι η ταυτότητα (συγγένεια, ομοιότητα, γραμμική συνέχεια).

Σκοπός είναι να αναδειχθεί και η διαφορά μέσα σε αυτή τη ταυτότητα...(ανομοιότητα, μη γραμμική συνέχεια, ρήξη)

6/05/2006 08:50:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Είναι μάλλον καθαρό πια πως δεν ήταν ρατσισμός λόγω εθνικότητας αλλά λόγω ιδιαιτερότητας - το παιδί που ξεχωρίζει και γίνεται στόχος για λιγότερο ή περισσότερο σκληρά καψόνια.
Υποθέτω κάπου εκεί τους ξέφυγε.
Μπορείς να πεις ήταν μόνο παιδιά που παίζαν?Όχι. Μπορείς να μην πεις ήταν παιδια? Όχι. Από εκεί και πέρα..
Εικόνα σου είμαι κοινωνία.

6/05/2006 10:12:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Οι γνώμες δεν είναι αφορισμοί mosaic, είναι το απόσταγμα των γνώσεων και των εμπειριών καθενός μας. Για το συγκεκριμμένο ρώτησε οποιονδήποτε ψυχολόγο επιστήμονα.

Αν έχεις δε, και την υπομονή, πήγαινε στην παιδική χαρά της γειτονιάς σου και παρακολούθησε για μιά ώρα την ενστικτώδη συμπεριφορά των παιδιών μεταξύ τους... Και, σκέψου, αν δεν επεμβαίνανε οι συνοδοί τους κάθε δέκα δευτερόλεπτα, τι θα μπορούσε να συμβεί.
(Θα δείς και κοινωνικότατες συμπεριφορές, και παιχνίδια και τα πάντα, αλλά θα δείς και παραδείγματα του φονικού ένστικτου)

6/05/2006 10:21:00 μ.μ.  
Blogger the_return έφα...

Ναι, Citronella,σύμφωνοι...

να ήταν 100% έγκλημα διαφυλετικού μίσους, δεν το ξέρει κανείς, και το πιο πιθανόν είναι να μην ορίζεται εξ ολοκλήρου ως τέτοιο το συγκεκριμένο έγκλημα, χωρίς να σημαίνει ωστόσο γι'αυτό ότι στοιχεία φυλετικής αντιπαλότητας δεν υπάρχουν εξ ορισμού εδώ...

Tο ζητούμενο, ωστόσο, είναι γιατί δεν έγινε ένα τέτοιο έγκλημα σε προηγούμενες δεκαετίες,

αλλά τώρα;

Κάθε έγκλημα σε μια δεδομένη χρονική στιγμή σε ένα συγκεκριμένο τόπο προσακτά και αντανακλά τόσο τις ιδιότητες του χρόνου όσο και του "χώρου" εντός των οποίων επισυμβαίνει...

Αλλιώς θεωρούμε πλέον το έγκλημα ως μια απόλυτα υπερβατική αρχή...

ΥΓ. Συγγνώμη, Mirandolina,για την πιθανή κατάχρηση του χώρου.

6/05/2006 10:30:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Θα επανέλθω (πολύ δουλειά και τρέχω...) αλλά, για να απαντήσω σε πιθανές ανησυχίες σαν την τελευταία του φιλτάτου ρητέρν:

σας παρακαλώ καταχραστείτε απαξάπαντες τον χώρο όσο θέλετε, όταν γίνεται τέτοια κουβέντα!

6/05/2006 10:32:00 μ.μ.  
Blogger Ταλαίπωρος Έλληνας έφα...

Από το post σου αγαπητή mirandolina (όπως έγραψαν και κάποιοι άλλοι παραπάνω) κατάλαβα ότι θα μπορούσε να είναι οποιόδήποτε παιδί στη θέση του μικρού Alex. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως αναφερόμαστε σε παιδιά που α. ερχόντουσαν σε επαφή μεταξύ τους καθημερινά και β. σε ένα γεγονός που, από ότι ισχυρίζεται η μητέρα του παιδιού τουλάχιστον, είχε επαναληφθεί. Επομένως δεν νομίζω ότι είναι ένα "ξεκάρφωτο" ζήτημα παιδικής εγκληματικότητας, παρά το ότι όσα γράφεις για την ψυχοσύνθεση των παιδιών - φαντάσου τι ταραγμένο εσωτερικό κόσμο πρέπει να έχουν οι γονείς τους - με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.
Προσωπικά πιστεύω ότι παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τον "σάλο" που ξεσηκώθηκε όταν ένα παιδί Αλβανικής καταγωγής αποδείχθηκε καλύτερος στα μαθήματα από τους συμμαθητές του και επρόκειτο να σηκώσει την (ξαφνικά) "ένδοξη" Ελληνική σημαία. "Καλύτερος" και "ξένος" είναι συνδιασμός που φαίνεται ότι δεν αντέχεται. Και όταν προσθέσεις και τα υπόλοιπα που αναφέρεις στο post σου...

6/06/2006 12:56:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Το ιταλικο σχολιο εχει να κανει με το φαινομενο "bullismo",κατα το αγγλικο bullying,που τα τελευταια χρονια παρατηρειται στην ιταλικη κοινωνια,οπως και την αγγλικη και την αμερικανικη κ.α., δηλ. σε ολες εκεινες τις κοινωνιες που "ευδαιμονουν",και την ελληνικη συνεπως.Εμφανιζεται με διαφορετικες μορφες,απο εκεινη των απειλων μεσω sms μεχρι αυτη του φονου ή του ομαδικου βιασμου.Απ'οτι βλεπω συμφωνω με τον ημιαιμο σε οτι εχει να κανει με την ανθρωπινη συμπεριφορα,οποτε δεν επαναλαμβανω τα ιδια.
Αν και παρακολουθω αυτα που συμβαινουν μεσω διαδυκτυου,οποτε η ενημερωση μου ειναι ισως περιορισμενη,αδυνατω να πιστεψω οτι το συγκεκριμενο περιστατικο ειχε ρατσιστικο υποβαθρο.Το γεγονος οτι τα πιτσιρικια παιζουν μεταξυ τους σφαλιαρες στο σχολειο ανεξαρτητα απο την καταγωγη τους ειναι αποδειξη απουσιας ρατσιστικης συμπεριφορας.Στην χειροτερη αν θελουμε περιπτωση,ενας μικρος λογω μιμητισμου μπορει να αναπαραγει καποια φραση ρατσιστικης χροιας που ακουσε στο σπιτι του.Η ιδια η συνθεση της συντροφιας ανατρεπει τη ρατσιστικη θεωρεια και μαλιστα σε μια επαρχιακη ελληνικη πολη οπου η ενσωματωση των ξενων στοιχειων στην τοπικη κοινωνια ειναι πιο αμεση και αποτελεσματικη.Η γνωμη μου ειναι οτι αυτα ειναι τα πρωτα συμπτωματα του φαινομενου που ανεφερα στην αρχη.Και επειδη παρατηρω οτι,κακως,τοσο οι ευρωπαικες χωρες οσο και η Ελλαδα εχουν θεσει ως προτυπο την αμερικανικη κοινωνια στα χειροτερα της,εχουμε να δουμε πολλα ακομη.Απο οτι ξερω στην Αγγλια για να αντιμετωπιστει η κατασταση εχουν εισαγει ψυχολογους στο εκπαιδευτικο συστημα.Και στην Ιταλια σε πανεπιστημιακο επιπεδο ειναι ενα θεμα που αρχισε να συζητειται.
Καλο βραδυ!

6/06/2006 04:20:00 π.μ.  
Blogger dora in e-space έφα...

Αυτό που ενοχλεί εμένα περισσότερο απ'όλα είναι το όψιμο ενδιαφέρον και οι κραυγές όλων των "ειδικών" και μη. Γιατί ψάχνουν τι φταίει και ποιός ΤΩΡΑ; Τι έκαναν όλο τον καιρό που (δι)έβλεπαν τα ίχνη, τις υποψίες, τα πρώτα συμπτώματα;
Τίποτε.
Οπως τίποτε δεν κάνουν πάντα. Δάσκαλοι, γονείς, γείτονες, όλοι έχουμε περάσει στο στάδιο της αδιαφορίας γιά τα γύρω μας.
Κάποτε οι δάσκαλοι ήταν δεύτεροι γονείς. Κάποτε οι γονείς ήταν δεύτεροι δάσκαλοι.
Τώρα όλοι τρέχουμε να προλάβουμε τον χρόνο που δεν είναι ποτέ αρκετός. Ξεχνάμε, όσοι έχουμε το βάρος της ευθύνης της ανατροφής παιδιών, οτι τα παιδιά χρειάζονται πρότυπα. Αν δεν τους τα δώσουμε εμείς, θα τα βρουν μόνα τους. Και τότε, δυστυχώς πολύ συχνά, τα πρότυπά τους δεν θα είναι αυτά που χρειάζεται η παιδική ψυχή.
"Κάλλιον του θεραπεύειν, το προλαμβάνειν", βασική Ιπποκράτειος αρχή.
Τι να θεραπεύσεις τώρα στις ψυχές που καταστράφηκαν από αυτή την ιστορία... Αφού δεν έγινε τίποτε γιά να προλάβουμε.
Και το χειρότερο είναι, οτι ακόμα κι'όταν καταλαγιάσουν τα τηλεοπτικά ουρλιαχτά και περάσουν χιλιάδες ψυχολόγοι και γονείς και δάσκαλοι και δημοσιογράφοι από τα τηλεοπτικά παράθυρα, η ιστορία - όπως τόσες άλλες σ'αυτή τη χώρα - θα ξεχαστεί. Και θα ξαναζωντανέψει όταν θα δικάζονται οι ένοχοι, γιά να ξαναξεχαστεί και πάλι.
Και ΤΙΠΟΤΕ δεν θα έχει γίνει - ξανά - γιά να προλάβουμε την επόμενη.

6/06/2006 08:23:00 π.μ.  
Blogger περαστικός έφα...

Μας αρέσει να εξιδανικεύουμε αυτό το οποίο είναι ο άνθρωπος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι αυτό το οποίο ονομάζουμε επιθετικότητα, φονικό ένστικτο ή όπως αλλιώς, για να το διαχωρίσουμε αυθαίρετα από άλλες παραμέτρους της δράσης μας, δεν είναι παρά μια συνέχεια της ικανότητάς μας να επιδρούμε στο περιβάλλον, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση το αντικείμενο που υφίσταται την καταστροφική "επίδρασή μας" συμβαίνει να είναι ένας άλλος ζωντανός οργανισμός διαφορετικού ή του ίδιου είδους. Ο σαδισμός, η γοητεία της άσκησης βίας και εξουσίας πάνω στον άλλο, κυριαρχεί σε πολλές κατώτερες φύσεις. Είναι εύκολη διέξοδος η καταστροφή και η πρόκληση του πόνου όταν έχεις κάποιον "του χεριού σου", ιδίως για ένα παιδί που δεν έχει ανεπτυγμένους ηθικούς ή άλλους φραγμούς και δεν έχει λάβει καθοδήγηση από το σπίτι. Ο Σοπενάουερ είχε πει ότι χωρίς κοινωνικά επιβεβλημένους εσωτερικούς και εξωτερικούς φραγμούς (π.χ. όπως η θρησκεία-την οποία θεωρούσε άχρηστη για τους λίγους και εκλεκτούς, οι δεισιδαιμονίες και ο φόβος της τιμωρίας από τους μηχανισμούς καταστολής) ο μέσος άνθρωπος δεν θα δίσταζε να σκοτώσει το συνάνθρωπό του για να πάρει το λίπος του και να γυαλίσει με αυτό τις μπότες του. Φαίνεται υπερβολικό; Τι κρίμα που η ιστορία τον δικαιώνει. Για να αποκτήσει ο άνθρωπος "συμπόνια", τον θεμέλιο λίθο της ηθικής, πρέπει να κάνει ένα άλμα έξω από τον εαυτό του και να αποκτήσει την ικανότητα να θεωρεί τον άλλο κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του εαυτού του, να κάνει, ως ένα βαθμό, δικό του τον πόνο του άλλου παραμερίζοντας ακόμη και το προσωπικό του συμφέρον. Πάντως, πιστεύω ότι υπάρχουν κάποια λίγα παιδιά που γεννιούνται όντως πιο ευγενικές φύσεις, που είναι ευαίσθητα και από πολύ νωρίς τα αλέθει και τα ματώνει η ζωή, αυτή η μεγάλη μηχανή του κιμά, και τι ειρωνεία που αυτά ακριβώς τα παιδιά τραβούν πάντα πάνω τους το μίσος και τη χλεύη των άλλων υπομένοντας τα πάνδεινα, έστω και αν τα πράγματα δεν φτάνουν, συνήθως, μέχρι τη φυσική εξόντωσή τους.

6/06/2006 10:35:00 π.μ.  
Blogger peftasteri έφα...

Κανείς δεν γεννιέται δολοφόνος. Γίνεται!

Τις πταίει; Πολύ ωμά, κυνικά και "στενόμυαλα",

- η διάλυση της οικογένειας
- τα χαλαρά ήθη
- γονεϊκή αδιαφορία
- η έλλειψη της μητέρας (λόγω εργασίας κυρίως)
- η έλλειψη του πατέρα (λόγω γκόμενας συνήθως)
- ΜΜΕ και βία
- Παιχνίδια βίαια
- η έλλειψη παιδείας και του δασκάλου ως παιδαγωγού

και κυρίως η έλλειψη αγάπης!

Ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του ουσιαστικά, όταν από τις 7 το πρωί μεχρι τις 4 το απόγευμα βρίσκεται στον παιδικό σταθμό, στο ολοήμερο ή μόνο του στο σπίτι γιατί οι γονείς εργάζονται (και πως να κάνουν διαφορετικά;) είναι έρμαιο, είναι πλαστελίνη στα νέα πρότυπα που λανσάρονται χρόνια τώρα.

Ένας άνθρωπος που γεννιέται είναι σαν την άγραφη κασσέτα. Ότι ακούει, βλέπει, ζει, γράφονται σε τούτη την κασέτα. Και πλάθει χαρακτήρα.

Τα παιδιά είναι αθώα, από μωρά έχουν σαν πρότυπο τη μητέρα και τον πατέρα.
Άμα κάνει σκανταλιά και του πει η μαμά τάχα μου για να τον μαλώσει "είσαι κακό παιδί, δεν σ'αγαπάω", το παιδάκι θα την πιστέψει.
Και πιστέψτε με υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί Ελληνες που μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά τους.

Ακόμα και εκφράσεις που λέγονται χαιδευτικά όπως, "παλιόμουτρο", "αλητάκι", "τεμπελάκος" είναι μεγάλος λαθος διότι τα παιδιά δεν νοούν τις μεταφορικές έννοιες και τους αστεϊσμούς.

Πόσοι γονείς δεν έχουν βάλει τηλεόραση στα δωμάτια των μικρων παιδιών τους (2,3,5 ετών)
για να βλέπουν και να τους αφήνουν ήσυχους. Δεν είναι τούτο άκρως επικίνδυνο ειδικά σε οικογένειες όπου οι γονείς λείπουν πολλές ώρες ή που δεν δίνουν και τόσο σημασία στο τι βλέπουν τα παιδιά τους;

Και δεν μπορούμε να μιλάμε για ρατσισμό όταν η συγκεκριμένη "παρέα" των πέντε αποτελείτο από 3 φυλές.
Κατ'εμέ έχει να κάνει με τα πρότυπα της σημερινής κοινωνίας. Δηλαδή, την βία, την κλεψιά, τον εγωϊσμό, την καλλιέργεια του φόβου στον αδύναμο, στον ειρηνικό και της "δύναμης" του αδυνάτου μέσα από μια ομάδα-συμμορία.
Ζούμε δηλαδή την Αμερική προ 50ετίας.

Και που καταλήγουμε; Καταλήγουμε, στον θεσμό της οικογένειας (ακόμη και μονογονεϊκό), την δομή της, και πάνω από όλα αν και πόσο οι γονείς -πέρα από την αγάπη τους - νουθετούν τα παιδιά τους με βασικό γνώμονα την αγάπη και τον σεβασμό στον συνάνθρωπο.

Νοείται αγάπη δίχως νοιάσιμο ψυχικό και πνευματικό;

Ότι είναι οι κηδεμόνες, συνήθως είναι και τα παιδιά τους. Παίρνουν αγάπη, δίνουν αγάπη. Παίρνουν αδιαφορία, βία, τέτοια δίνουν.

Προσωπικά, όσο κλαίω για την "τύχη" του Άλεξ, τόσο θλίβομαι για τα παιδιά-θύτες.
Γιατί στην πραγματικότητα θύματα είναι. Θύματα της αδιαφορίας των ενηλίκων. Και αυτά τα παιδιά, θα "πληρώσουν" για τα κρίματα ολάκερης της Ελληνικής αρρωστημένης κοινωνίας. Θα βρεθούν στο αναμορφωτήριο-κολαστήριο (δικαίως όσο ορίζει ο νόμος) αλλά αντί να βρούν την σύνεση, την παιδεία, την ψυχολογική υποστήριξη, το ενδιαφέρον που τους έλλειψε, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την σκληρότερη μορφή ανθρώπινης τιμωρίας.

Εμείς είμαστε η κοινωνία, εμείς την διαμορφώνουμε, έχουμε ευθύνη και μέρισμα και λόγο. Οπότε μη κλείνουμε τα μάτια γιατί ο κόσμος που ζούμε, μας αξίζει....

6/06/2006 11:49:00 π.μ.  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός έφα...

Με κάλυψε πλήρως η Πεφτάστερη!
Μόνον αυτό.

6/06/2006 01:02:00 μ.μ.  
Blogger maika έφα...

Φταίνε δε φταίνε ,τα παιδιά θύτες σκότωσαν.
Δε μπορώ τώρα, παρά να σκεφτώ εκείνα τα λίγα ή πολλά λεπτά όπου ο Αλεξ φοβόταν κι έτρεμε,μπορεί και να έκλαιγε.... ήθελε να φύγει,ήθελε να τρέξει στη μάνα του.. κρατούσε μια ζωγραφιά στα χέρια του .... μπορεί και να παρακαλούσε να τον αφήσουν.... ο ίδιος δε θα έκανε ποτέ κακό σε κανέναν!

Μόνο αυτόν σκέφτομαι και αυτή την έρημη μάνα..

6/06/2006 01:22:00 μ.μ.  
Anonymous Pink Panther έφα...

Καλησπέρα. Σαν μητερα, εκπαιδευτικος και (θελω να πιστευω) σκεπτομενο ατομο θα ηθελα να συνεισφερω στην συζητηση κανοντας τα εξης σχολια:

το post της οικοδεσποινας, απο την προσωπικη της οπτικη γωνια φυσικα, ηταν καλογραμμενο, ψυχραιμο και καλη βαση για τα σχολια που ακολουθησαν - ακομα και αυτοι που δεν παρακολουθουν TV/παραθυρα(και καλα κανουν) γνωριζουν οτι οι γνωμες των γραφώντων εδω ουτε καν συγκρινονται με τις υστεριες και τους λαικισμους που ακουγονται απο ειδικους και μη για σοβαρα και ασημαντα θεματα.

Ολες οι αποψεις ειναι σεβαστες, ειδικα οταν οι περισσοτεροι σχολιαστες επιχειρηματολογησαν και με καποιο τροπο στηριξαν την αποψη τους. Αν μου επιτρεπει ομως η peftasteri θα ηθελα να θεσω ορισμενα ερωτηματα προς σκεψη και να καταθεσω μια αποψη μητερας και παιδαγωγου που βαρεθηκε να εχει ενοχες και να κατηγορειται-σαν "θεσμος" περιπου οχι προσωπικα- για ολα τα κακα της κοινωνιας. Σκεφτειτε λοιπον φιλοι, οσοι απο σας δεν εχετε εμπειρια με παιδια, τι περιμενουν απαξαπαντες απο αυτην την ερμη τη μητερα, η οποια συμειωτεον για να ειναι μητερα εχει θυσιασει πολλες φορες απο την υγεια της(σωματικη και ψυχικη) μεχρι και την προσωπικοτητα της? Ποιος θα ορισει ποσο χρονο πρεπει να ξοδευουν οι γονεις με τα παιδια τους, τη στιγμη που λιγα χρονια πριν στην ελλαδα οι πατεραδες δεν ασχολουντο καθολου και οι μητερες απλα επεβαλαν την ταξη στο σπιτι η΄ στην καλυτερη μοιραζαν αρμοδιοτητες? Τις προηγουμενες δεκαετιες και με δεδομενη την ελλειψη εκφρασης αγαπης απο γονεις και δασκαλους προς τα παιδια και τη σωματικη βια ως μορφη πειθαρχειας, αυτη η κοινωνια παρηγαγε "δολοφόνους για πλακα"?

Προφανως γεγονοτα οπως δολοφονιες απο ανηλικους θυτες φανερωνουν κοινωνικα προβληματα πολυ βαθεια και περιπλοκα, αλλα να μη τα ριχνουμε ολα στους συνειθεις φροϋδικους υποπτους.

Ευχαριστω για την φιλοξενεια.

6/06/2006 05:15:00 μ.μ.  
Blogger Calamity Jane έφα...

να γίνω τώρα και λίγο δικηγόρος του διαβόλου...Εγώ από ότι θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, οι κοινωνίες των "μικρών ανθρώπων" είναι από τις πιο σκληρές κοινωνίες. Εμένα πιο "φυσικό" ας πουμε μου φαίνεται να γίνει κάτι τέτοιο από ένα παιδί παρά από έναν ενήλικα. Το παιδί δεν έχει ακόμα εκπαιδευτεί να δρα μέσα σε πλαίσια και όρια, δεν καταλαβαίνει πλήρως από ηθική. Οι κοινωνίες αυτές είναι κάπως αυτορθμιζόμενες. Έτσι νομίζω δηλαδή...

Παραθέτω την σκέψη μου για χάρην συζήτησης...

6/06/2006 05:21:00 μ.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

Ευαίσθητη προσέγγιση, πολύτιμες πληροφορίες στις παραπομπές, εξαιρετικά τα σχόλια! Έχω καλυφθεί και εγώ από τους προλαλήσαντες!

6/06/2006 07:34:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

"Εμείς είμαστε η κοινωνία, εμείς την διαμορφώνουμε, έχουμε ευθύνη και μέρισμα και λόγο. Οπότε μη κλείνουμε τα μάτια γιατί ο κόσμος που ζούμε, μας αξίζει...." peftasteri


Στο επόμενο πεφταστέρι θα κάνω την ευχή, αυτό που λες να γίνει αληθινό.
Γιατί, μακάρι, να ήταν.
(χωρίς ίχνος ειρωνίας ή λοιδωρίας)

Και, το παρήγορο είναι ότι κανείς από αυτούς που κατέθεσαν τα σχόλιά τους δεν έχει κλειστά τα μάτια του...Το αντίθετο, θα 'λεγα.

Απορώ γιατί μας ψιλομαλώνεις.

6/06/2006 08:31:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σας ευχαριστώ όλους κι έναν έναν χωριστά για την πιο σημαντική συζήτηση που αξιώθηκε να δει αυτό εδώ το ευλογ. Σας ευχαριστώ που, όπως είπε κι ο Ημίαιμος, έχετε μάτια ανοιχτά βράδυ πρωί.

Επειδή οφείλω: Πιστεύω ακράδαντα ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται καλοί καγαθοί. Ότι ουδείς εκών κακός.

Κατά τα άλλα, σας ευχαριστώ. Αυτή η πολύτιμη συζήτηση που στήσατε ίσως μας οδηγήσει να καταδικάζουμε λιγότερο και να καταλαβαίνουμε περισσότερο...

6/06/2006 10:28:00 μ.μ.  
Blogger the_return έφα...

Εκμεταλλευόμενος την ...ευγένεια της οικοδέσποινας και ακριβώς γι'αυτό,...υπερκαταχρώμενος του χώρου, θα προχωρήσω σε κάποιες σκέψεις.

Πόσο εύκολα αποκλείουμε τα στοιχεία φυλετικής αντιπαλότητας και, κυρίως,των νέων συντεταγμένων της ελληνικής κοινωνίας η οποία ήταν ΠΑΝΤΕΛΩΣ ανέτοιμη να υποδεχθεί ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο ;
και τα ρίχνουμε όλα στα ..."χαλαρά ήθη" (sic) ;

Ήμαρτον, θα ...πέσει φωτιά να μας κάψει, δηλαδή...

Και στη Νορβηγία τα ήθη είναι "χαλαρά" (ό,τι και αν σημαίνει αυτό, εγώ αδυνατώ να προβώ σε μονόσημη μετάφραση),
αλλά ο δείκτης της παιδικής εγκληματικότητας είναι μικρός...
Άρα, αλλού είναι οι αιτίες...

Ακόμη...

Δεν υπάρχει "είτε-είτε" εδώ...Τουτέστιν, είτε ήταν "ρατσιστικό" έγκλημα, είτε δεν ήταν καθόλου (οι συνήθεις απολυτοποιήσεις που γίνονται στη χώρα μας).

Το γεγονός ότι η παιδική συμμορία ήταν πολυεθνική όχι μόνο δεν εξαλείφει τα στοιχεία διαφυλετικού μίσους (γραμμική σκέψη)αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ, τα κάνει πιο εμφανή...

Σε αυτή την περίπτωση οι υπόλοιπες εθνικότητες παίζουν τον ρόλο του "νομιμόφρονος υποτακτικού" που περιμένει την ανταμοιβή είτε από την μικρή κοινωνία όπου ζει είτε από τον "αντιπρόσωπο" αυτής, που είναι ο "ντόπιος" της παρέας...Και από αυτή την άποψη γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως...

Το γεγονός ότι τα παιδιά φώναζαν τον Άλεξ, "βρωμορώσο" (βέβαια το γεγονός ότι ήταν Γεωργιανός, είναι άλλο ζήτημα..),...αυτό το προσπερνάμε ;

Βέβαια, είπαμε, ότι αυτό δεν αρκεί για να χαρακτηρίσει το έγκλημα "ρατσιστικό".

Υπάρχει όμως αυτή η παράμετρος...ασχέτως αν η δεσπόζουσα παράμετρος εδώ είναι το διακοινωνικό μίσος...

Και τι δείχνει αυτό ; ότι φταίνε οι "κακοί" "ρατσιστές Έλληνες", όπως σκίζονται και κόπτονται χρόνια τώρα οι "επαγγελματίες αντιρατσιστές" ;

΄Οχι βέβαια.

Φταίει μάλλον η ανευθυνότητα με την οποία κάποιοι κάνουν πειράματα πάνω στις πλάτες ολόκληρων λαών...

ΥΓ. Ούτε βλέπω σώφρωνα τη στάση να "χτυπάμε τα στήθια" μας σε ...ρωσσικό στυλ, και να φωνάζουμε "τι κάνανε-κάναμε όλοι αυτοί, κ.λπ. κ.λπ."

Ποιοι "αυτοί" ; Και στο κάτω-κάτω το ενδιαφέρον σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα όψιμο...Αν ήταν πρώιμο θα μιλούσαμε για ...μαντικές ικανότητες.

Ας είναι το ενδιαφέρον όψιμο, δεν πειράζει, αρκεί να μην οδηγήσει σε πρώιμα συμπεράσματα...

6/06/2006 10:29:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Αν δεν το ξεστόμιζε η πεφταστέρι μάλλον δεν θα τολμούσα να το γράψω...
Ανατρίχιασα με κείνο το μικρούτσικο με το κοντό παντελονάκι που μπήκε στο αυτοκίνητο συνοδεία αστυνομικών. Τι έχει να τραβήξει στη ζωή του απο δω και πέρα-απλά γιατι έτυχε να γεννηθεί κάπου που του έδωσαν μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, που το τραυμάτισαν και αναγκάστηκε να βγάλει στη φόρα τα πιο βίαια ένστικτά του για να αντέξει αυτή την πραγματικότητα και να επιβιώσει...

Πιο πολύ φταίμε όλοι μας, που επιτρέπουμε να συνεχίζεται αυτή η συνεχής προβολή βίας απο τηλεόραση και ταινίες-σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Στο τέλος όμως ο πρωταγωνιστής πάντα εμφανίζεται στην επόμενη ταινία-τα παιδιά δεν ξέρουν ακόμα οτι η πραγματικότητα δεν εχει rewind...

6/06/2006 11:26:00 μ.μ.  
Blogger ιχνηλάτης έφα...

..Oftentimes have I heard you speak of one who commits a wrong as though he were not one of you, but a stranger unto you and an intruder upon your world.
But I say that even as the holy and the righteous cannot rise beyond the highest which is in each one of you,
So the wicked and the weak cannot fall lower than the lowest which is in you also.
And as a single leaf turns not yellow but with the silent knowledge of the whole tree,
So the wrong-doer cannot do wrong without the hidden will of you all.

Kahlil Gibran, On Crime and Punishment.

6/06/2006 11:45:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts,
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dweell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goew not backward not tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that Hiw arrow may go swift and far.
Kahlil Gibran "The prophet"

6/07/2006 08:17:00 π.μ.  
Blogger peftasteri έφα...

Ημίαιμε, έχετε την αίσθηση ότι σας...ψιλομαλώνω. Δεν είχα, ούτε έχω τέτοια πρόθεση. Δεν είμαι καλύτερη, ούτε αλάνθαστη. Φανταστείτε με σαν μέλος μιας φιλικής παρέας όπου ανταλλάσουμε απόψεις.

pink panther, για τις συστάσεις, είμαι μητέρα, εργαζόμενη και σύζυγος. Γενικά δεν διαφωνώ με τα γραφόμενα σας, αλλά επιτρέψτε μου όσο αφορά τους εκπαιδευτικούς να έχω μια άλλη γνώμη από προσωπική πείρα.

Όταν ο 9χρονος γιος μου πήγε προνήπιο -ακριβως 4 ετών- ενώ ήταν ένα κοινωνικότατο και γελαστό παιδάκι, μέχρι να τελειώσει η χρονιά, παρουσίασε επιθετική συμπεριφορά και άρνηση γενικότερα για το σχολείο. Έκλαιγε και χτυπιόταν καθε φορά στην πόρτα όταν έφευγα και πόσα παιδάκια το κάνουν άλλωστε. Η δασκάλα του μου ειπε ότι το παιδί έχει νοητικό πρόβλημα και πρέπει να παει σε ειδικό σχολείο. Προτίμησα να τον παω σε παιδοψυχολόγο, η οποία δεν πίστευε στα αυτιά της. "Το παιδί ειναι πανέξυπνο και επίσης πολύ μικρό για να κρίνουμε την απόδοση του. Όταν πάει στην α Δημ και εξακολουθεί να είναι αρνητικός θα τα ξαναπουμε. Να μη σταματήσει όμως το σχολείο,, ουτε να αλλάξει τωρα στα μέσα της χρονιάς"

Την επόμενη χρονιά του άλλαξα σχολείο, σε μονοθέσιο, όπου η νηπιαγωγός, μια εξαίρετη κυρία, αγκάλιαζε ένα ένα τα παιδάκια που έμπαιναν το πρωί, πάντα χαμογελαστη και ήρεμη κυρίως. Ηρέμησε κάπως και ο μικρός, ξεθάρεψε. Και τις επόμενες τρεις χρονιές, διακρίθηκε σαν έναν από τους καλύτερους μαθητές του σχολείου του και ως ένας εκκολαπτόμενος μαθηματικός. Είναι δημοφιλής στους μαθητές και έχει πολλούς φίλους. Είχε δίπλα του όμως καλές δασκάλες, που νοιάζονταν για τα παιδιά και πάνω από όλα μας είχαν τους γονείς πάντα ενήμερους και υπό...πίεση. Έσκυψαν πάω από το παιδί μου με πολύ φροντίδα και αγάπη. Αλλά έχει και μας τους γονείς του πάντα δίπλα του συνοδοιπόροι κι όχι καταπιεστές.

Μόλις πέρισυ έμαθα (το ομολόγησε ο ίδιος) πως η πρωτη "παιδαγωγός" επειδή έκλαιγε και ήθελε την μαμά του, τον κλείδωνε έξω απο την ταξη, τον άφηνε μόνο του στον διάδρομο ή στο προαύλιο με κίνδυνο να χτυπήσει άσχημα, και τον τραβούσε από τα μαλλιά. Έγινα "Τούρκα" που λένε. Μια δασκάλα που θέλει να λέγεται παιδαγωγός, "κατέστρεψε" το παιδί μου,το έκανε να αισθάνεται απόρριψη, να κλείνεται στον εαυτό του και η ανευθυνότητα της έφτανε στο σημείο να κρίνει το παιδί ως νοητικά καθυστερημένο!

Δυστυχώς το έμαθα αργά, είχαν περάσει ήδη τρία χρόνια, για να κινήσω διαδικασίες.

Όσο σημαντικός στην ζωή του παιδιού είναι γονιός, άλλος τόσο είναι και ο δάσκαλος. Έχουν τις ίδιες ευθύνες γιατί έχουν να κάνουν με την διαπαιδαγώγηση παιδιών.

Δεν βάζω όλους τους εκπαιδευτικούς σε ένα τσουβάλι, αλλά πείτε μου.
Η φύση ορίζει την μάνα και τον πατέρα. Ποιος ορίζει τον παιδαγωγό και τον δάσκαλο; Με ποια κριτηρια
Ή δεν υπάρχουν τέτοια;

καλημέρα νά'χουμε

6/07/2006 11:37:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Τώρα, μάλιστα! Μου πάτησες το κουμπί. ΚΑΝΕΙΣ δεν αξιολογεί τους δασκάλους και τους καθηγητές. Ακόμη και η στοιχειώδης αξιολόγηση που ίσχυε παλιά, καταργήθηκε με τον Νόμο του 1982 για την παιδεία που πρόβλεπε την έκδοση προεδρικού Διατάγματος που θα όριζε τη διαδικασία αξιολόγησης. Βεβαίως, ΠΟΤΕ ΔΕΝ εκδόθηκε τέτοιο προεδρικό διάταγμα. Κι εγώ θέλω να ξεχωρίζω τους καλούς απ' τους κακούς. Αλλά ρωτώ τους καλούς εκπαιδευτικούς γιατί αυτοί δεν θέλουν να ξεχωρίζουν;
Το έργο που περιγράφεις το έχω ξαναδεί (με λίγα χρόνια διαφορά). Και συμφωνώ απολύτως με όσα γράφεις!

Υ.Γ. Το "ψιλομαλώνεις" φιλικό είναι...

6/07/2006 01:37:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Οι μαρτυρίες για τους παιδαγωγούς συγκλονιστικές- και έλεγχος κανεένας. Κάποια πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο και δεν μπορούμε πλέον να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Όσο για το τραγικό περιστατικό του άλεξ, είνια μάλλον άλλη μια περίπτωση bullying, όπως το εξηγούσε σχετικά και η fieryfiary.

6/08/2006 01:33:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...