4.1.07

Αποχαιρετισμός

Το μήνυμα είχε ως εξής:

Χτες, γυρίζοντας σπίτι, γύρω στις
τεσσερις παρα τεταρτο, στην εθνικη,
λίγο μετά τη ρενώ, ενώ είμαι δεξιά, μια
νταλίκα διπλή που δε με είδε, έπιασε
το αμαξάκι με τον προφυλακτήρα της,
γύρισε το αμαξάκι μπροστά της, κάθετα,
και με πήρε σέρνοντας για περίπου
εκατό μέτρα. Επέμενα να γυρίζω το
τιμόνι, κατάφερα να ξεφύγω, αλλά
ξέφυγα προς τα εμπρός και αριστερά,
οπότε μπήκα με τη μούρη αντίθετα στο
δεύτερο ρεύμα της εθνικής, να κοιτάω
προς Αθήνα κι όλοι να μοιάζει να
έρχονται κατα πάνω μοιυ.

Δεν έπαθε κανείς τίποτε. Ένα αμάξι
έγινε ακορντεόν, το δικό μου - δεν
έγινε καραμπόλα, δε σφήνωσα κάτω απ τη
νταλίκα, δεν κινδύνεψαν άλλοι άνθρωποι.

Τρία λεπτά πριν έλεγα στον πατέρα του
γιού μου ότι το φλουρί της πίττας στο
σπίτι ξανάπεσε φέτος στην Παναγία
μας. Του έλεγα πως έπεσε στην Παναγία
μας που φυλάει το σπίτι χάρη στο
παιδί. Ε, δε φυλάει μόνο το σπίτι,
φυλάει και το κεφάλι μου.

Έχω ακούσει πολλές φορές ανθρώπους να
λένε, μετά από κάποιο σοβαρό
δυστύχημα, ότι όση ώρα κινδύνευαν
έβλεπαν τη ζωή τους να περνα μπροστά
τους. Δεν έβλεπα τίποτε τέτοιο. Είχαν
την εικόνα του μωρού μου καρφωμένη
στο μυαλό μου σαν προσευχή, μια
φωτογραφία περίπου, ακίνητος,
ακαθορίστου ηλικίας, νεογέννητος και
δεκαετής την ίδια ώρα. Με έσωσε η
προσευχή του κάθε βράδυ - να είναι η
μαμά καλά.Δόξα τω Θεώ.

Ακόμη είμαι σε κατάσταση σοκ. Δεν
πρέπει να κοιμηθώ 24 ώρες, είπε ο
γιατρός - κλέβω λίγο, λαγοκοιμάμαι και
ξυπνάω. Σκέφτομαι ότι μπορει να
ξαναχρειαστεί να οδηγήσω και με
πιάνει ναυτία.

Είχα καθήσει στο καθισμα κι έκλαιγα
σα μικρό παιδί - ο νταλικιέρης έλεγε
"να τελειώνουμε, έχουμε και δουλειές"
και "που να σε δω" και "που να σε
ακούσω", λες και γρατσουνιστήκαμε...
Ούτε με άγγιξε, ούτε μια ανθρώπινη
κουβέντα.

Το έστειλα. Μετά, σκεφτόμουν σε ποιόν με ένοιαξε να το πω. Ποιός ήταν αυτός που ήθελα να ξέρει. Που ήθελα να γράψω τον τρόμο μου, το σοκ, τα δάκρυά μου, σε ποιά αγκαλιά ένοιωθα να υπάρχει αλήθεια. Ήθελα στη λίστα των αγαπημένων. Που με αγκάλιασαν αμέσως.

Όχι στο μπλογκ.

Όχι στο μπλογκ.

Γιατί, την ώρα του φόβου του θανάτου, δεν άντεχα την κακία και τη μικρότητα των γνωστών μικρών και κακών. Γιατί δεν ήθελα τις ψεύτικες ευχές αυτών που το μίσος τους κι οι εμμονές τους ξεχυλίζουν, που το προσωπικό της συγγνώμης δεν το έστειλαν ποτέ, ακόμη κι αν μόνο καλό είδαν από μένα. Τους ματαιωμένους, που με χαρά θα μου έδιναν και μία εκείνη την ώρα. Που η φτήνεια τους είναι τόση που πάω στοίχημα πως το 'χουν ευχηθεί αυτό που έγινε - έχω δει αντίστοιχα γραμμένα, ως και περί ευγονικής που θα έπρεπε να ασκηθεί στο άτομόν μο'. Σε όσους κρύβουν τον μισογυνισμό τους, την ομοφοβία τους και την ερωτική πείνα τους πίσω από επιθέσεις του τύπου που γνώρισα εδώ.

Σήμερα, κάποια στιγμή ο αγαπημένος μου μου διάβασε δυό γραμμές από το φαρμάκι ενός μικρόψυχου εμμονικού. Σήμερα στη στιγμή της αδυναμίας και της ζάλης. Του είπα "δε θέλω αυτό τον άνθρωπο στη ζωή μου, στο σπίτι μου. Γιατί τον φέρνεις εδώ μέσα;". Και ξαναγύρισα να ξαναδιαβάσω τα μεηλ των ανθρώπων.

Όχι, δεν θέλω αυτούς τους ανθρώπους να μολύνουν τη ζωή μου. Κι άρα το κλείνω.

Ύστερα ήρθε το μήνυμα της Δισκολάτας της ολόγλυκης. Παιδί χρυσό με το ωραίο του φουστάνι - κάνε βρε μια στροφούλα να σε δω! Κι είπα ότι χρωστάω μια εξήγηση στους αγαπημένους. Γιατί έχει κι από σας - τους περισσότερους.

Σας φιλώ και σας χαιρετώ. Δεν ξέρω αν ποτέ, αν και πότε, θα ξαναγράψω εδώ. Περιμένω απαντήσεις σε δύο συνεντεύξεις - αυτές όταν έρθουν θα τις ποστάρω (ακους, Γεώργιε της Σκανδιναβίας? Πότε βρε θα απαντήσεις;). Ως εκεί.

Δεν χάνει η Βενετιά βελόνι, άλλωστε.

Τεσπα, ήθελα να πω πως δεν ήταν αυτός ο λόγος που άνοιξα αυτό το μπλογκ. Είχα να γράφω - εικοσιδύο χρόνια γράφω επαγγελματικώς κι η δουλειά μου με τους μετανάστες έχει πλούσιες ανταμοιβές όταν αποδίδει. Εκείνο που με συγκινούσε ήταν η καινούρια κοινωνία. Τελικώς, ούτε καινούρια είναι, ούτε κοινωνία, όμως. Παράλληλοι μονόλογοι. Χιλιάδες μικρά βήματα στο βίρτσουαλ χάυδ παρκ.

Να σας έχει ο Θεός γερούς. Και, προσοχή στην κολακεία.

Όσοι ήπιαμε κρασί, θα ξαναπιούμε. Κι όσους καφέδες χρωστάω θα τους κερασω - α, α, παρακαλώ! Να έχετε ένα υπέροχο 2007.

62 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Olyf έφα...

"Παράλληλοι μονόλογοι. Χιλιάδες μικρά βήματα στο βίρτσουαλ χάυδ παρκ" κάποιοι τα χουν πει ετσι ακριβως απο πρόπερσι σε άλλες συζητήσεις αλλά δεν είναι και εντελώς έτσι...
ολο και πέφτει το νερο πάνω στο βράχο..
Μιραντώ εγώ θα θελα να μείνεις τής καληνύχτας τά φιλιά δεν ταιριάζουν στην πένα σου...

1/04/2007 02:23:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Όχι, όχι, όχι! Όταν δεν μας αρέσει η οποιαδήποτε κοινωνία, καινούρια, παλιά ή παλιά με νέο πρόσωπο, την αλλάζουμε δεν τρέχουμε στις σπηλιές, έτσι δεν είναι; Είμαι 22 χρονών κι αν μπορούσα θα έτρεχα σε μια σπηλιά εδώ και πολύ καιρό, γιατί ο κόσμος σου δείχνει την κακία του είτε εκεί έξω, είτε εδώ μέσα, γιατί και η blogόσφαιρα μια σφαίρα της πραγματικότητας είναι. Κι εμείς οι μικροί από πού θα πάρουμε κουράγιο; Ειλικρινά λυπάμαι για το τροχαίο και εύχομαι γρήγορη και όσο γίνεται ανώδυνη ανάρρωση σωματική και ψυχολογική. Αυτά...

1/04/2007 03:22:00 π.μ.  
Blogger beniamin η δωδέκατη έφα...

apla siopo.. :))
o,ti kalitero gia ti nea xronia ^_^

1/04/2007 03:24:00 π.μ.  
Anonymous raresteak έφα...

πώς;

1/04/2007 03:34:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

να (σε) προσέχεις

1/04/2007 08:12:00 π.μ.  
Blogger Mantalena Parianos έφα...

Tίποτε δεν ήταν ποτέ καινούριο ή παλιό.
Κουράγιο. Time heals.

Και να μην "(σε) προσέχεις" μόνο, αυτά τα λένε κάτι τύποι σαν τον Τσαουσόπουλο -"προσέχετε τους εαυτούς σας"- λες και όλοι οι άλλοι πρέπει να πάνε να γαμηθούν.

Ε, δεν πρέπει!


Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις

1/04/2007 09:55:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Όταν γνωρίσεις κι εκτιμήσεις κάποιον, έστω κι απ' τα κείμενά του, ο "αποχαιρετισμός" περισσεύει. Γιατί θα τον έχεις πάντοτε μαζί σου...
Περαστικά και ξαναπιάσε το τιμόνι ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΟ!

1/04/2007 10:12:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Nαι...να προσεχεις.

1/04/2007 11:39:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Όταν διάβαζα το ποστ σου -το γεγονός του ατυχήματος (που ευτυχώς δεν ήταν μοιραίο) δε θα μπορούσα να το σχολιάσω- αυτό για την τελεία και την παύλα, θυμήθηκα ένα τραγούδι, το "This is your life" των "the dust brothers". Πολύ πιθανό να το ξέρεις, σε κάποιο σημείο λέει το τι δεν είσαι. Το θυμήθηκα αυτό το τραγούδι λοιπόν γιατί σκέφτηκα ότι η Μιραντολίνα ΔΕΝ είναι η λοκαντιέρα της.
Κανείς δεν είναι το μπλογκ του - ευτυχώς.
Κάτι από αυτό που είσαι αφήνει τα ίχνη του σ' αυτά που γράφεις, αλλά συνήθως οι αναγνώστες σου, οι επισκέπτες του μπλογκ σου, δεν ιχνηλατούμε προς αυτό το δικό σου κάτι, μα προς το καθρέφτισμα του δικού μας. Για αυτό μάλλον τόσες διαφορετικές αντιδράσεις και συμπεριφορές προς ό,τι γράφεις.
Η διαφωνία είναι επιθυμητή, ωφέλιμη.
Η συμφωνία είναι ευχής έργο.
Η κατάκριση και ο φαύλος κύκλος της είναι γη στέρφα, έρημος, που πάνω της τίποτα καλό δε γεννιέται, ούτε μπορεί να ζήσει.
Θα πρότεινα λοιπόν να μην προσπαθήσεις να καλλιεργήσεις, ούτε εσύ, ούτε κανένας, πάνω σ' αυτή τη γη, παρά σε έδαφος που θα βοηθήσει να μεγαλώσουν τα δέντρα, να ανθίσουν και να δέσουν οι καρποί.
Με κόπο, ναι.

Αν και έγινα θαμώνας πια της λοκαντιέρας σου, και θα είναι ένα λιγότερο να έχω να περιμένω το μπλογκ σου, παρ' όλα αυτά καταλαβαίνω πως κάθε τι έχει το χρόνο του.
Άλλα πράγματα τελειώνουν, άλλα κλείνουν κύκλους μεγάλους ή μικρούς και βρίσκουν πάλι την αρχή τους.
Το γράψιμο, όταν γράφεις, δεν τελειώνει ποτέ, κάνει κύκλους ("Φεύγει κι έρχεται" έγραψε μια φίλη). Ο φορέας μπορεί να αλλάζει.
Για αυτό δεν αποκλείω και το ενδεχόμενο να ξανάρθεις από τους τόπους αυτούς και να ξανανοίξεις τη λοκαντιέρα σου, ή να φτιάξεις μια άλλη από την αρχή, πιο καινούργια, πιο ζεστή και πιο φανταχτερή ακόμα.

Ούτως ή άλλως, η λοκαντιέρα αυτή υπάρχει.
Δεν είναι τα γραπτά μας με ημερομηνία λήξης.
Οι λέξεις και οι σκέψεις οι ωραίες δε χάνουν την αξία τους.
Έτσι δεν χάνουν την αξία τους και τα ποστς.
Όσοι επιθυμούμε από εσένα ένα καινούργιο ποστ, μπορούμε να γυρίσουμε πίσω και να ξαναδιαβάσουμε ένα παλιό, με καινούργιο βλέμμα πια, πιο ήρεμα ίσως, πιο προσεκτικά.
Μπορεί έτσι να έρθουμε πιο κοντά σε αυτό το κάτι από αυτό που είσαι. Ή σε αυτό το κάτι από αυτό που ήμαστε.
Έχει η λοκαντιέρα σου για όλους.

"Τα γραπτά μένουν".
Μένει και κάτι ακόμα.
Τρία πράγματα, αλλά για αυτά έχει γράψει άλλος. Για το μείζον αυτών δε, σχεδόν όλοι οι σχολιαστές στο προηγούμενο ποστ σου.
Ίσως ανταμωθούμε σε κανένα τρίστρατο.
Καλό δρόμο.

1/04/2007 12:03:00 μ.μ.  
Blogger nanakos έφα...

Nα ξανάρθεις. Εμείς εδώ θα μένουμε. Να ξανάρθεις...

1/04/2007 12:22:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Να σε έχει η Παναγιά καλά, να ξεκουραστείς αρκετά γιατί τα τρακαρίσματα προκαλούν ύπουλους και μακροχρόνιους τραυματισμούς, και εμείς εδώ είμαστε...
Θα σε περιμένουμε, να σε αγκαλιάσουμε και πάλι...

1/04/2007 12:33:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Χαίρομαι ποὺ εἶστε καλά! Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα δὲν ἔχουν σημασία! Γράψτε πάλι, ὅπου καὶ ὅποτε αἰσθάνεστε καλά! Εὐχές!

1/04/2007 01:02:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Αισθάνομαι ότι αδικείς την Μπλογκοσφαίρα σε αυτό το κείμενο, αλλά η άποψή σου είναι απολύτως σεβαστή (έστω κι αν είναι όντως η άποψή σου και δεν είναι η άποψη της φορτισμένης στιγμής).

Κρασάκι δεν προκάμαμε να πιούμε αλλά ελπίζω όταν με το καλό να μην πας να την βγάλεις με καφέ Σ:))))))))

Να είσαι καλά Λοκαντιέρα μου. Όπου κι αν είσαι.

1/04/2007 03:12:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

φιλιά, να είστε όλοι καλά

1/04/2007 03:44:00 μ.μ.  
Blogger enteka έφα...

περαστικά
:)
πάντα γερή δυνατή

1/04/2007 03:57:00 μ.μ.  
Blogger ralou έφα...

Ευτυχώς βγήκες σώα!
Ευτυχώς ξαναείδες το μικρό σου!

Ολα τα άλλα είναι περαστικά.

Να προσέχεις τον εαυτό σου.
Κι αν ποτέ το νοσταλγήσεις λιγάκι, ξανανοιξε το μπλογκόσπιτο σου.
Ειναι κρίμα να βλέπουμε την πόρτα κλειστή.
Θα περνάμε απ' έξω να ρίχνουμε μια ματιά και θα σε περιμένουμε..
Οταν και αν το θελήσεις!

1/04/2007 04:37:00 μ.μ.  
Blogger spyros έφα...

Να είσαι καλά. Περαστικά.

1/04/2007 04:45:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ηρεμία μυαλού θέλει και ξεκούραση με αγαπημένα πρόσωπα. Έτσι, θα αναρρώσεις πιο γρήγορα. Κάνε ένα break από αυτά που έκανες πριν και σκέψου αν αυτό το σκηνικό που συνέβη αν άλλαξε ακόμα και τον τρόπο που βλέπεις πια την ζωή. "Ουδέν Κακό αμιγές Καλού" ;)

1/04/2007 05:15:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Σιδερένια.Τα άλλα δεν έχουν σημασία.

1/04/2007 05:24:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Σημασία έχει να είστε καλά στην υγεία σας και ήρεμη, είτε μέσα, είτε έξω από τη μπλογκόσφαιρα.
Περαστικά και καλή χρονιά.

1/04/2007 05:32:00 μ.μ.  
Blogger Old Boy έφα...

Σοκαριστικό το γεγονός. Εντελώς. Δόξα Σοι ο Θεός που δεν πάθατε τίποτα. Νομίζω όμως ότι είναι ακριβώς αυτά τα γεγονότα που μας βοηθούν να καταλάβουμε ότι κάποια πράγματα στη ζωή έχουν αξία και κάποια άλλα (όπως η χολή ορισμένων)είναι εντελώς ασήμαντα.

1/04/2007 05:33:00 μ.μ.  
Anonymous tifoeus έφα...

σιδερένια, να ΄σαι καλά!

1/04/2007 06:25:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Ωωωω!
Μακάρι η καλή σου τύχη να σε συνοδεύει και στο υπόλοιπο της χρονιάς. Γιατί στάθηκες πολύ τυχερή Μιραντό μου και εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι!
Για τα άλλα... τί σημασία έχουν; Να είσαι καλά, μόνο αυτό μετράει!

1/04/2007 06:25:00 μ.μ.  
Blogger ANemos έφα...

Είσαι καλά! Αυτό έχει σημασία! Ασε λίγο τον χρόνο να σε καλμάρει... Ξέρω οτι οι άνθρωποι γίνονται χειρότεροι κι από τις αδέσποτες νταλίκες όμως στην πραγματικότητα δεν μπορούν να σου κάνουν κακό!

Εμείς θα μιλάμε ούτως ή άλλως!

Καλή χρονιά συντρόφισσα!
Θα σε πάρω τηλέφωνο όταν γυρίσω από Βερολίνο!

1/04/2007 06:32:00 μ.μ.  
Blogger heba έφα...

Να είσαι πάντα καλά Μιραντολίνα,εσύ και τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

1/04/2007 06:40:00 μ.μ.  
Blogger Isis Veiled έφα...

κυρία μου,

δεν ξέρω αν με θυμάστε.. Είμαι εκείνη η μικρή τρελλή που το χε βάλει σκοπό να μην ξαναγράψει στο μπλογκ της.. και άλλαξε γνώμη, ε, αυτή!

και ναι μεν αλλά..

κοιτάτε να συνέλθετε από το σοκ κι επιστρέψτε το ταχύτερο δυνατόν.Στοπ.

1/04/2007 07:41:00 μ.μ.  
Anonymous discolata έφα...

Να σε προσέχεις, όμορφή μου, κι εσένα και τον μικρούλη σου, που σε έχει ανάγκη σώα και δυνατή δίπλα του.

Εμείς δε φεύγουμε.Εδώ θα μείνουμε και θα σε περιμένουμε.Εόδες πόσοι στο έγραψαν εδώ;

Όλα θα πάνε καλά, θα δεις.
Και το φλουράκι ακόμα, έκανε τη δουλειά του, είδες;

Η Παναγιά να σε έχει καλά, κι εσύ να μη σουφρώνεις τα χειλάκια σου απο στεναχώρια. Όλα περαστικά να'ναι, ψυχούλα μου.

φιλί γλυκό, περιμένω τον πρώτο μας ιστορικό καφέ, όπως κάποτε, παιδί, περίμενα να φέρει ο Μούγιερ τα κόκκινα μικρά μου μποτάκια,απο το καλοκαίρι κιόλας μέχρι τον Απρίλη.
Και ξανά.

υ.γ. Να γνωρίσουμε το αμαξάκι σου στη βεσπούλα μου ρε. Θα κάνουν καλή παρέα, έτσι όπως κατάντησαν, φαντάζεσαι τι ιστορίες θα'χουν να λένε;τύφλα να'χει το fear factory.

1/04/2007 07:58:00 μ.μ.  
Blogger hollow sky έφα...

Χρονιάρες μέρες νταλίκα βρυχόμενη γυρεύουσα τίνα καταπίει;

Έπαθα πλάκα μ' αυτό που διάβασα εδώ! Ευτυχώς που είσαι καλά! Ξεκουράσου κι όσο για όσους ρίχνουνε χολές, το πρόβλημα είναι δικό τους αποκλειστικά, μη δίνεις σημασία, δεν αξίζει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

1/04/2007 10:06:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Και μιά και κάτω κάτω λέει, εσείς τι λέτε, λοιπόν λέμε: "Ποτέ κανείς δεν πέθανε επειδή τού πέταξαν χολή. Αντίθετα, πολλοί πέθαναν ξερνώντας χολή..."

Λοκαντιέρα και Πρίγκηπα, μη φύγετε! Ξανασκεφτείτε το.

1/04/2007 10:24:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Σου εύχομαι και από δω ταχεία ανάρρωση.

Και να ξεπεράσεις γρήγορα και το σοκ.

Περί bloggin', ναι, χωρίς αυταπάτες, έτσι ακριβώς είναι, "παράλληλοι μονόλογοι" όπως το λες...

Απλά, μερικές φορές έχει πλάκα.

Επομένως μην το κλείσεις εντελώς...άστο να υπάρχει για τη πλάκα σου, όποτε έχεις όρεξη.

Τώρα για όσους έβγαλαν χολή μη σεβόμενοι την κατάσταση στην οποία περιήλθες μετά από ένα μάλλον ανεξέλεγκτο -απ'όσο μου φάνηκε- τροχαίο, -ε τι να πει κανείς γι'αυτούς...:Έχει ναυάγια ο κόσμος... , που έλεγε ένας παλιός αγαπημένος φίλος...

Με αγάπη. Ευχές.

1/04/2007 10:29:00 μ.μ.  
Blogger still ill έφα...

Ίσως ό,τι σου γράφουμε να ηχεί σαν κάτι ξένο για σένα,αλλά να ξέρεις πως είναι αληθινό.
Εύχομαι να είσαι καλά και να έχεις γρήγορη ανάρρωση.
Και να επιστρέψεις κάποια στιγμή.Οι μονόλογοι μας θα συνεχίσουν τότε την παράλληλη πορεία τους με αγαπημένους συνταξιδιώτες.

1/04/2007 11:02:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ξεφύγατε από τις νταλίκες και θα σας φάνε οι (εν ιστολογίοις) κοριοί;

Καθίστε εδώ που είστε. Όσο για τους τιμητές της βλογκόσφαιρας... κάτι μπουχέσηδες που γράφουν και ξαναγράφουν τις χολές τους ενώ δεν ασχοληθήκατε ποτέ με δαύτους... ας πιούνε λίγο ξίδι. Κάνει καλό.

1/04/2007 11:16:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Κυρίως συμφωνώ με τον artaddicted.Από εκεί και πέρα, ελπίζω να 'επουλωθούν' σύντομα τα τραύματα. Και αν θελήσεις να επανέλθεις, πιστεύω ότι πρώτα εσένα θα βοηθήσει. Και το καλύτερο είναι να το κρατήσεις για εσένα και μόνο. Καλή, από πάσης φύσεως, ανάρρωση.

1/04/2007 11:29:00 μ.μ.  
Blogger N.Ago έφα...

"Είχα να γράφω - εικοσιδύο χρόνια γράφω επαγγελματικώς κι η δουλειά μου με τους μετανάστες έχει πλούσιες ανταμοιβές όταν αποδίδει."
Να έχεις την υγεία σου!
Εσύ μπροστά και ο ήλιος πίσω σου!
Ένας μετανάστης…

1/04/2007 11:32:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

μάτια μου χαίρομαι που είσαι καλά.

να προσέχεις. να προσέχεις για να σε χαίρονται οι δικοί σου και να σε χαιρόμαστε και μείς.

φιλιά κι αγκαλιά

1/05/2007 12:03:00 π.μ.  
Anonymous chumba έφα...

Σιδερένια και ταχεία επιστροφή στο γράψιμο. Το (β)λογοχωριό μην το κόψεις όμως. Από την όλο και πιο βαρειά σιωπή, καλύτερες οι (β)λογοαπόψεις ακόμα και αν είναι παράλληλοι μονόλογοι.

1/05/2007 02:30:00 π.μ.  
Blogger Μαύρο πρόβατο έφα...

Όρθια!!
Αλλά πιστεύω οτι θα τα ακούσεις καλύτερα από τον Αυτοκράτορα :-)

Σου δηλώνω οτι με εκπροσωπεί απόλυτα όταν θα σου πει, αφού του εξηγήσεις, να μην κλείσεις τη Λοκάντα.

Νάσαι καλά εσύ και όσοι αγαπάς. Με όση τύχη χρειαστεί και όλες τις χαρές το 2007.

1/05/2007 03:04:00 π.μ.  
Blogger l'esprit de l'escalier έφα...

Θα έρθω να συμφωνήσω με το μαύρο γάτο (περί του ότι αδικείς την μπλογκόσφαιρα). Ωστόσο, η ανάρρωσις είναι αυτό που προέχει. Και το blogspot εδώ είναι, δε φεύγει. Περαστικά σου, λοιπόν, εύχομαι το υπόλοιπο 2007 να ισοφαρίσει, τι λέω, να δώσει ρέστα!

1/05/2007 04:01:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Να προλάβω τουλάχιστον να σου πω πως είσαι η ηρωίδα μου... όλο το αναβάλλω...

1/05/2007 10:05:00 π.μ.  
Blogger aeipote έφα...

Λυπούμαι. Κατανοώ. Δέχομαι.

1/05/2007 12:50:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Γι αυτό δεν πρέπει δεν πρέπει να αναβαλλουμε κάποια πράγματα.

Αν είχε φύγει χωρίς να μας ενημερώσει δεν θα είχες προλάβει να της το πεις.

1/05/2007 04:50:00 μ.μ.  
Blogger Provato έφα...

θα ανάψω ένα κερί που είσαι καλά.


δεν θα χαθούμε, το ξέρω. Αλλά θα μου λείψεις.


Σε φιλώ πολύ.

Β.

1/05/2007 08:05:00 μ.μ.  
Blogger asteroid έφα...

Δεν σε γνωρίζω, αλλά σε παρακολουθώ τακτικά. Δεν θυμάμαι αν σου έχω αφήσει ποτέ σχόλιο- μάλλον όχι... Μερικές φορές διαφωνούσα μ' όσα έγραφες-δεν έχει καμμιά σημασία αυτό, όμως.
Αυτό, που έχει σημασία είναι ότι, ακριβώς επειδή είμαστε μια κοινωνία όπως και η πραγματική, όλες οι φωνές χρειάζονται κι ακόμη περισσότερο χρειάζονται εκείνες οι φωνές, που έχουν υποστεί επιθέσεις, προσβολές, πλήγματα... Ακόμη κι αν υπήρχε δίκηο στις επιθέσεις, όταν πρόκειται για επιθέσεις ανοίκειες και με μέσα συχνά ανάρμοστα, σε καμμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η αποχώρηση-γιατί τότε είναι σαν να δικαιώνονται οι επιτιθέμενοι, γιατί τότε είναι λάθος το μήνυμα, που στέλνεται, γιατί, σε τελική ανάλυση, εγώ προσωπικά δεν είμαι ποτέ με το μέρος των επιτιθέμενων!..
Αν, λοιπόν, αποχωρείς για λόγους άλλους, γιατί βαρέθηκες, γιατί είδες την ζωή αλλιώς, μετά το δυστήχημα, γιατί... γιατί... έχει καλώς... Αποχώρησε! Αν, όμως, αποχωρείς, γιατί κουράστηκες από τις επιθέσεις, ξανασκέψου το...
Καλό σου βράδυ και πολλή ηρεμία εύχομαι...

1/05/2007 08:45:00 μ.μ.  
Blogger oneiromageiremata έφα...

Που πας; Κάτσε εδώ. Τώρα που σε συνηθίσαμε... Πιάσε τιμόνι, πιάσε καρδιά, πιάσε παλμό ψυχής. Δεν είναι όλα ίδια. Είμαστε εδώ......
kxan

1/06/2007 12:01:00 π.μ.  
Blogger ΠΗΓΑΣΟΣ έφα...

1. ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥΣΑΙ ΚΑΛΑ.
2. ΕΧΕΙΣ ΤΣΑΓΑΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΤΩ
3. ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑ ΕΙΔΗΣΗ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΤΕΛΕΤΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΥΔΡΩΜΕΝΟΣ (ΠΟΥ ΛΕΝΕ)
4. ΑΝ Η ΑΠΟΦΣΗ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΗΝ ΣΕΒΟΜΑΙ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ, ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΑ.
5. ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΧΡΟΝΙΑ. ΕΜΕΙΣ ΟΣΟ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ, ΕΔΩ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ.

1/06/2007 12:20:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Είναι τόση η συγκίνηση που αισθάνομαι πως πραγματικά αδίκησα κάποιους - την άλλη πλευρά, που με πλημμύρισε αγάπη και δύναμη, από δω ή στέλνοντας αυτά τα προσωπικά που τα φυλάω ένα ένα, μαργαρίτη πολύτιμο. Δεν έχω λόγια. Έαν έναν ευχαριστώ σας και φιλώ σας.

Μόνο αυτό, για να χαρείτε και τη χαρά μου> σήμερα τελείωσε η περίοδος της ακινησίας και των πολλών προφυλάξεων. Λοιπόν, νοίκιασα αυτοκίνητο και οδήγησα. Σιγά σιγά που λέει κι ένα σπουδαίο κορίτσι, και λίγο λίγο, και με τρόμο όταν είδα νταλίκα στον καθρέφτη (ταχυκαρδία απίστευτη) - σιγά σιγά τα κατάφερα, στράτα στρατούλα, όπως ξανακερδίζω τον εαυτό μου, ελπίζω με την καλήν αλλοίωση.

Χρόνια πολλά μέρα που ξημερώνει. Πάντα φωτισμένοι ολόφωτοι και λαμπεροί.

1/06/2007 02:26:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ότι μας συμβαίνει στη ζωή μας έχει κάποιο λόγο που γίνετε..
Χαίρομαι που η ανάρρωση σου γίνετε με ταχείς ρυθμούς
Αν έρθεις ποτέ από τα μέρη μας θα χαρώ να σε γνωρίσω και από κοντά.

1/06/2007 12:28:00 μ.μ.  
Blogger oneiromageiremata έφα...

Χαίρομαι!!!! Μην ξεχνάς: υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά. Μην κρίνεις ποτέ μόνο από τη μια.

1/06/2007 03:13:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Μιραντώ με στεναχώρησες... τι θα οδηγώ εγώ το καλοκαίρι; Ε;

:) Αντε ρε χαζό που πέρασες τέτοιο σοκ και σκέφτεσαι τι θα πούνε οι άλλοι! Να είσαι πάντα καλά και να είμαστε και όλοι καλά να ανοίγουμε κρασιά με βιδωτά καπάκια!

Όσο για το μπλογκ, προσωπικά δεν μου κάνει αίσθηση ακόμα και αν το κλείσεις, διότι έχω την τύχη να σε απολαμβάνω διά ζώσης. Όμως εδώ έβγαλες και έναν εαυτό που μιλάει και εκτός των επαγγελματικών και φοβαμαι μη σου λείψει αυτό. Αν νιώθεις πως αυτός ο κύκλος έκλεισε, όπως συνέβη και με μένα, τότε φύγε. Αλλιώς κάτσε λίγο ακόμα, δεν είναι και τόσο χάλια η μπλογκόσφαιρα τελικά.

1/06/2007 08:33:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Προσθέτουμε και εμείς, που στηρίξατε το ξεκίνημά μας, τη λύπη μας αγαπητή Mirandolina.
Μας αρέσει τα κείμενά σας με το προσωπικό καταγραφικό σας ύφος ίσως περισσότερο από άλλα..
Να είσαστε πάντα καλά, τη νέα χρονιά.-

1/07/2007 01:03:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Μου αρέσει πολύ το blog σου, το διαβάζω τακτικά και ας μην έχει τύχει να αφήσω σχόλιο. Λυπάμαι πολύ που αποφάσισες να σταματήσεις, ελπίζω να αναθεωρήσεις αυτή σου την απόφαση όταν συνέλθεις.Παράλληλοι μονόλογοι είναι τα blogs, ακριβώς όπως το λες, μερικοί όμως είναι κρίμα να λείψουν. Εγώ πάλι δεν σου εύχομαι ταχεία ανάρρωση, γιατί όλα τα "γρήγορα" τα υποψιάζομαι τελευταία. Αργή ανάρρωση σου εύχομαι, για να 'χεις όλο το χρόνο να αντλήσεις ό,τι έχει να σου δώσει αυτή η εμπειρία που ούτε να τη φανταστώ δεν θέλω. Και αφού, όπως φαίνεται από το κείμενό σου, ξέρεις καλά από πού προέρχεται η κακία, γιατί να της δίνεις τόση αξία; Τέλος πάντων, να σου πάνε όλα καλά το 2007, και το 2008, και όλα τα χρόνια που θα 'ρθουν και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι όπως φαίνεται, εδώ θα 'μαστε να καρατσεκάρουμε μήπως άλλαξες γνώμη.

1/07/2007 08:24:00 π.μ.  
Blogger 0 Comments έφα...

Ούτε στους ταρίφες!
Ούτε στους πικρόχολους μπλογκίστες!

Ξαναοδήγα και ξαναγράψε!! γ (Στρατιωτική προστακτική που δε χωράει άρνηση)
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
Μουουουουουτττςςςςς!!!

1/07/2007 10:34:00 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Αναδημοσιεύω εδώ το σχόλιό μου για το θέμα του monitor:

Δεν θέλω να ασχοληθώ με την ουσία της διένεξης, με το ποιός έχει δίκιο, ο Παναγιώτης ή η Μιραντολίνα που σύμφωνα με τον Vrypan είναι η πέτρα του σκανδάλου. Και δεν θέλω όχι γιατί δειλιάζω να πω την γνώμη μου, αλλά γιατί δεν θέλω να ξανακάνω το ίδιο λάθος και να πάρω θέση χωρίς να έχω τις απαραίτητες πληροφορίες και τεχνικές γνώσεις, που δεν τις έχω.

Θέλω όμως να σού πω, Παναγιώτη, ότι ακόμα κι αν έχεις τα χίλια δίκια του κόσμου, νομίζω πως δεν έχεις το ηθικό δικαίωμα να κλείσεις το monitor, τουλάχιστον όχι χωρίς κάποιον ΣΟΒΑΡΟ λόγο. Γιατί το monitor, με την συμμετοχή και με την στήριξη όλων ημών των 2000 περίπου, έγινε το αδιαμφισβήτητο επίκεντρο του ελληνικού blogging. Δεν είναι δηλαδή πιά ένα παιχνιδάκι σου, που το ανοίγεις και το κλείνεις όποτε κάποιος σε εκνευρίζει, δίκαια ή άδικα.

Από την άλλη, είναι παράλογο το να καταστρέφεις κάτι που χτίστηκε σιγά σιγά και που δίκαια κέρδισε το στάτους της αυθεντίας, σαν το συνώνυμο του ελληνόφωνου blogging,

Θέλω να πω ότι θεωρώ απαράδεκτες τις ειρωνίες της Μιραντολίνας για “Δερβέναγες του ελληνόφωνου ίντερνετ” και περί του ότι “αν άνοιγες την πόρτα της εξόδου από το monitor θα έμεναν τρεις κι ο κούκος”. Πέρα όμως από την προοπτική της επιχειρηματικής εκμετάλλευσης του θέματος, που είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα είχε πολλά να σού αποφέρει, αν όχι σήμερα, σιγουρα αύριο, θα έβγαζες πολλά λεφτά από το monitor, και θα σού άξιζε απόλυτα, και γιατί όχι, υπάρχει νομίζω και μια ηθική υποχρέωση απέναντι σε όλους εμάς.

Μια θρακιώτικη παροιμία λέει ‘θύμωσε ο τσομπάνης κι έκοψε το πράμα του’… εσύ θύμωσες κι έκοψες ολονών μας το πράμα μαζί. Κυρίως όμως το δικό σου.

Αν επιμείνεις να το κλείσεις, σίγουρα σε λίγο κάπου θα ξεφυτρώσει ένα νέο monitor. Ίσως ήδη να έχει γίνει αυτό! Το μοναστήρι να’ ναι καλά, και το μοναστήρι είναι ο Blogger.com και το Wordpress, και ΟΧΙ το monitor. Και τότε όλοι εμείς που τώρα θλιβόμαστε γιατί έκλεισε το στέκι μας, θα πούμε “Το Monitor πέθανε, ζήτω το νέο Monitor!” Έτσι είναι η ζωή. Δεν της αρέσουν τα αδιέξοδα. Συνεχίζεται.

Ελπίζω να κατάλαβες ότι όλα αυτά τα λέω τελείως φιλικά, και με συναίσθηση της υποχρέωσης που έχω και εγώ προσωπικά απέναντί σου σαν δημιουργό του στεκιού μου τόσον καιρό. Αλλά επίσης πρέπει να καταλάβεις ότι η κίνησή σου ήταν τελείως άτοπη, και να κάνεις πίσω όσο είναι καιρός. Σε κάθε περίπτωση, να είσαι καλά.

1/07/2007 04:46:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

I know that you got your reasons
These things that are pleasin' you
Can hurt you somehow

1/07/2007 10:05:00 μ.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

Kόρη αγαπητή, τι ήταν και αυτό παιδί μου..
Ο θεός μαζί σου στο δρόμο και παντού στη ζωή σου.
Νομίζω και εγώ ότι η Παναγία έχει μεγάλη αγκαλιά για μαμάδες και παιδάκια..
Σοκ είναι θα το ξεπεράσεις..
Αφού έκανες την αρχή και ξαναοδήγησες, μη φοβάσαι τίποτα!

-Όσο για το κλείσιμο του blog, έχω και εγώ τις ενστάσεις μου.
Όχι ότι δεν θα σε παρακολουθούμε στη LifeO, ή στο sky.gr ή δεν θα σε διαβάζουμε πχ στο αντίβαρο, αλλά άλλη χάρη έχει να επικοινωνούμε και μαζί σου.
Έχει a priori την αγάπη μου για ό,τι αποφασίσεις..
(Να δώσεις δυο φιλιά στα μαγουλάκια του γυιόκα σου)!

1/08/2007 01:10:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κατερίνα μου σπουδαία, χίλια ευχαριστώ. Όλους σας ευχαριστώ. ειδικά τώρα, σε τούτο τον άδικο χαμό, είναι πολύτιμη η καλοσύνη σας.

1/08/2007 01:47:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Μόλις διάβασα για ότι σου συνέβη . Λυπάμαι πολύ και ξέρω πόσο δύσκολο θα σου φανεί αλλά πρέπει να ξαναπιάσεις τιμόνι το συντομώτερο δυνατόν για να σου φύγει το σοκ . Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που ένοιωσες , ότι δεν ήθελες να τα μοιραστείς με την μπλογκόσφαιρα , όντως κυκλοφορούν περίεργα όντα εδώ μέσα . Αλλά υπάρχουν και ωραίοι άνθρωποι , εγώ τουλάχιστον πάντα πίστευα πως ήσουν ένας από αυτούς . Και με ενόχλησε η φάση με τον Παναγιώτη και έκανα ποστ . Σου ζητώ συγνώμη γιατί δεν ήξερα σε τι κατάσταση βρισκόσουν .
Είσαι δυνατή και θα ξανασταθείς γρήγορα στα πόδια σου .
Να είσαι καλά και θα μας λείψεις .

1/08/2007 08:53:00 π.μ.  
Blogger Marina έφα...

Περαστικά καλή μου, τυχερή ήσουνα..κάνε το σταυρό σου που ζείς και είσαι καλά.

Φιλάκια

1/08/2007 01:06:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ax..την έχω μετρήσει κι εγώ την εθνική ανάποδα.Με σκασμένο λάστιχο σε ταξί επιστροφή από το Τρίκερι.Και με φώτα να έρχονται καταπάνω μας.Είναι κάτι στιγμές που λες...δεν μπορεί να τη γλύτωσα ,κάτι "παίζει" με το σύμπαν.Μάλλον ζούμε σε πολλά επίπεδα( σαν τις ζωές στα videogames)και τώρα κάπου αλλού με πηγαίνουν τέσσερις.Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι μετά το σοκ δεν χόρταινα να βλέπω το φεγγάρι...Καλή χρονιά

1/08/2007 04:14:00 μ.μ.  
Anonymous Gilletina έφα...

A. Ελπιζω να μην πάρεις μεγάλο suv απο φοβο,υπο την ιδεοληψία της α(ν)σφάλειας... έισαι πιό δυνατή και αγαπητή...
Β. Πάράλληλοι κόσμοι παράλληλες κοινωνίες καθρεφτίζουν παράλληλα ιστολόγια. Σαν τα πισινάτα μπαλκόνια πάνω απο την παραγκούπολη.
Γ. να είσαι καλά.

1/12/2007 05:38:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Auto to eida tuxaia snmera ki eipa kapoia mou 0umizei to ufos.
Dev diabazw mplogk kavovika. Se skeftomastav ta Xristougevva me kapoiov filo pou elege oti eixe kairo va ma0ei vea sou.
Ti va pw; Kaln avarrwsn. Oi apaisiodo3ies eivai elpizw sumptwmata tou sok kai 0a perasouv. Ta dialleimata dev kavouv pote kako.
S.

1/13/2007 06:04:00 μ.μ.  
Blogger art έφα...

Τυχαια μπηκα παιδια εδω
και νωπο ειναι ακομη το χτεσινο ατυχημα
(χτες 27/12/07 στο ιδιο σημειο)
κοντα στη renault με μπετονιερα &ΙΧ.
Ευτυχως χωρις θυματα παλι ..!
Τι σου ειναι η ζωη τελικα -με τους κυκλους που κανει..
Ναστε ολοι καλα ..
Χρονια πολλα/καλα ..Καλο Χρονο..
,..κι ας αφησουμε πισω καθετι αρνητικο ...γιατι η ζωη ειναι μπροστα ..με τα επομενα καλα & κακα της ...
-Να ειμαστε ολοι καλα & -γερα-
..

12/28/2007 07:55:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...