9.2.06

Ο ζωγράφος που τον έλεγα Άλογο

Γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Πιθανώς στο Μπερλίν. Πιθανότερα έξω από το Μπερλίν. Ήταν φίλος δύο φίλων μου καλοτεχνιτών. Αγία τριάς, από την Ομάδα Κατάληψη του Αριστοτελείου. Η «κατάληψη» αφορούσε ένα από τα λυόμενα στα οποία η μαμά Ελλάς στέγαζε το λαμπρότερο μέλλον της. Μόνο που ούτε το γνώριζε ούτε επρόκειτο να το μάθει ποτέ της.

Που ήμουν; Α, ναι. Γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Στο Μπερλίν. Και τον συμπάθησα αμέσως. Ήθελα να γίνω φίλη με το Γιώργο Νουβάκη, τον ζωγράφο που τον έλεγα Άλογο.
Τώρα το μαθαίνει το παρατσούκλι που του χα χαρίσει – κι ελπίζω να με σκέφτεται ακόμη τρυφερά, εμένα και τις μηλόπιττές μου, κι όχι να θέλει να μου τις πετάξει στα μούτρα (και τουρτοπόλεμο παίζουμε, κομπανιέρο!). Τον έλεγα Άλογο αγαπώντας τα άλογα όσο κανένα άλλο ζώο επί στεριάς. Τον έλεγα έτσι, πέρα από το κάπως μακρύ πρόσωπό του, γιατί ο Γιώργος έδινε την αίσθηση ήρεμης δύναμης των ωραίων αράβικων με τις καλοφροντισμένες χαίτες (επίσης, οι μπότες του θέλαν σπηρούνια για να αναδειχθούν).

Αναμνήσεις φάρμακο και φαρμάκι μαζί.

Αυτή η παρέα, η Ομάδα Κατάληψη, ήταν υπέροχη. Δουλευταρού, παραγωγική, δημιουργική, λαμπερή. Έκαναν δουλειά, όχι αστεία. Ο ένας φίλος, αν ήταν εδώ θα ήταν από τους μεγαλύτερους της γενιάς του (ε, Γιώργο;). Ερχόταν στο σπίτι, ένα παλιό καταρρέον αλλ’ ολόφωτο νεοκλασσικό, με έργα, έργα, έργα. Να σου δείξω; Να μου δείξεις! Στην κουζίνα - εκεί είχε το περισσότερο φως.

Έφυγε για πάντα.

Ο Γιώργος, ίδια κλάση και πάντα εδώ, Δόξα τω Θεώ. Τον θυμάμαι έξω από το Μπερλίν, μέσα στο Μπερλίν, στο Σνουπυ, στο σπίτι, τον θυμάμαι και το μυαλό μου γεμίζει μουσική – οι Κακοί Σπόροι του Νικ παίζουνε πάλι.

Η ομάδα. Μόνο μια φορά είχα δει δουλειά τους, αλλά τους ήξερα. Ήξερα πως φόρτωσαν σε ένα βαγόνι το μεράκι τους και γυρνούσαν, με τα τραίνα, τη βόρειο Ελλάδα, δείχνοντας στους ερχόμενους την ομορφιά του να λερώνεις τα χέρια σου. Πως δούλευαν σαν ομάδα – πως υπενθύμιζαν ότι το προσωπικό και το ατομικό είναι δύο διαφορετικά πράγματα: το προσωπικό έχει ανάγκη από το σύνολο. Εκεί, στην τότε Σαλονίκη των τότε ομάδων και της παρέας, εξέθεταν όλοι μαζί, δημιουργούσαν όλοι μαζί, είχαν αφήσει πολλούς άλλους πολύ πίσω όλοι μαζί.
Μετά, ο Γιώργος έφυγε για τη Βαρκελώνη. Πρώτα για σπουδές, μετά γιατί ήθελε (κι η μαμά πατρίς τον ήθελε). Χαθήκαμε. Τον σκεφτόμουν με πολύ αγάπη. Μάθαινα νέα του, άκουγα με χαρά πως προχωρούσε. Αλλά δουλειά του δεν είχα δει. Είδα, κατά τύχην, πριν λίγες μέρες. Μαθαίνοντας κατα τύχην την ιστοσελίδα του (ο φίλος μου έχει ιστοσελίδα, υπέροχη και καταπληκτική και την έκανε μονάχος του!), τα έργα που εξέθετε στη Βαρκελώνη, που το Μάρτη θα εκθέτει στην Ιταλία. Και χάρηκα. Και με έδεσα στην καρέκλα διότι οι υποχρεώσεις. Τι περνάω! Λέω πάντα πως στο αληθινό έργο πρέπει να βαράς προσοχή, να σου τρώει όλα τα δαχτυλίδια για να το δεις από κοντά (δε με νοιάζει για τα δαχτυλίδια ούτε που κοιμάμαι τώρα στα σανίδια). Κι όμως ήμουν υποχρεωμένη να μείνω μακρυά από την εξαίρετη αυτή έκθεση και μάλιστα από το έργο ενός φίλου μου!

Χάρηκα όμως. Χαρηκα πολύ. Χάρηκα που ο φίλος μου είναι πάντα νέος, με τον τρόπο που οι αυτόφωτοι δημιουργοί είναι πάντα νέοι. Χάρηκα που είναι συνεπής και που δεν είχα πέσει έξω (τι άθλια εγωκεντρική κουβέντα - αλλα ειναι αλήθεια, τι να κάνω;). Χάρηκα που είδα το δικό του λόγο πεντακάθαρα αρθρωμένο, χάρηκα που έχει ακόμη τόσο χιούμορ, που αγαπάει ακόμη τα κόμικς και του φαίνεται, που δεν πρόδωσε τίποτε και που κάθε του έργο είναι απόδειξη της εντιμότητάς του αλλά και της οικουμενικότητάς του – η διαδρομή κι η εμπειρία των άλλων ανθρώπων και της άλλης κουλτούρας είναι εμφανή – μιας οικουμενικότητας που αποτελεί το ψηφιδωτό όσων έζησε και είναι και που πολλές φορές εκφράζουν αυτή την οικουμενική ελληνικότητά του.

Ο Γιώργος Νουβάκης συνθέτει κάτι καινούργιο και παραμένει στην πρωτοπορία, ως άγριο παιδί της. Ως έλλογος και ως άλογο. Ως ένας αληθινός μαχητής – αλλά που να καταλάβει η μαμά Ελλάς.

Έτσι, του έγραψα, του είπα πόσο χάρηκα που τον ξαναβρήκα τόσο όμορφο, και ζήτησα να μου κάνει τη χάρη να μας παρουσιάσει τα έργα του, αυτή την τελευταία του έκθεση στη Βαρκελώνη. Όπως θα δείτε, ο φίλος μου είναι πολύ σεμνός. Επίσης, είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Ακριβής, στο στόχο.

«Η δουλειά μου μέχρι σήμερα στηρίχτηκε στην προσπάθεια ένταξης αντιφατικών μεταξύ τους στοιχείων σε έναν αυτόνομο οργανισμό, αφήνοντας να διαφαίνονται όλες οι επιμέρους ισορροπίες σε υλικά, υφές και φόρμες, στα όρια θεματικού και abstract, ζωγραφικής και τρίτης διάστασης, άδειου και γεμάτου.

Το αποτέλεσμα, αν και συνήθως τρισδιάστατο, αφήνει μια αίσθηση ζωγραφικής, με θεματικές αναφορές οι οποίες αυτοαναιρούνται, καθώς εντάσσονται στο σύνολο σαν πλαστικά καθαρά στοιχεία.

Η τελευταία σειρά fisHeads, ξεκίνησε στα μέσα του 2003 και, σε γενικές γραμμές, πρόκειται για τρισδιάστατη ζωγραφική, στην οποία ένα θεματικό περίγραμμα περικλείει την προσωπική μου άποψη για το abstract. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μια διασκεδαστική πλαστική φάρσα, όπου ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα με μοναδικό του θέμα την συνθετική αλλά και συναισθηματική ισορροπία παραδοσιακού-σύγχρονου, γεμάτου-άδειου, όγκου-επίπεδου, αλλά και άλλων επιμέρους σχέσεων, μετατρέπεται σε ένα «ψαράκι» χρησιμοποιώντας ένα απλοϊκό περίγραμμα ή θεματικές αναφορές που θυμίζουν comics ή ναίφ ζωγραφική.
Σ’ αυτήν επίσης τη σειρά προστέθηκαν οι ψηφιακές εικόνες, δημιουργώντας μια ακόμα αντίθεση, με την τραχύτητα ενός οργανικού υλικού, όπως το ξύλο.

Χαριτολογώντας, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για οργανωμένη και προμελετημένη σύγχυση, αλλά θα μπορούσε να είναι και ένα παράδειγμα για το πώς μια πιο «απρόσιτη» εικαστική πρακτική, μπορεί να προσεγγίσει ένα ευρύτερο κοινό.

Αυτή η φαινομενική και συχνά υβριστική απλοϊκότητα περικλείει από μόνη της το χιούμορ και την ειρωνεία, αλλά και το κάθε αποτέλεσμα, έχει τις δικές του κοινωνικές και πολιτικές αναφορές, με έντονα τα παραπάνω στοιχεία.

Πιο συγκεκριμένα, ανεκδοτολογικά και grotesco στοιχεία, συνθήματα, φράσεις και στίχοι τραγουδιών, αναφορές σε άλλους πολιτισμούς, καλλιτέχνες και καλλιτεχνικές πρακτικές, ζωγραφικά «λάθη», κιτς, γκραφίτι, κόμικς, είναι μόνο κάποια από τα συστατικά αυτής της καυτής σούπας, όπου κολυμπούν τα «ψαροκέφαλα».»

Αγαπητέ κύριε, υποκλίνομαι και είμαι ευτυχής που σας γνωρίζω.


Τα έργα, με τη σειρα

AUTOFOLLABLE-HIDROREPELENTE (Αυτογαμήσιμο-Υδροαπωθητικό) ref: P179 - 385 x 181 x 29 cm.- Ξύλο, ύφασμα με πούλιες, δέρμα, παντελόνια, μέταλλο, πλαστικοποιημένη ψηφιακή εικόνα, ακρυλικά, βερνίκι (Μάιος 2005)

PEZ-PAZ, FISH-FUCK (HIPÓCRITA) ref: P166 -170 x 150 cm.- Ακρυλικά, κιμωλία, μέταλλο, κρυστάλλινοι μεγεθυντικοί φακοί και ψηφιακές εικόνες, σε πανί (Apr.2004) Απο δω κι η λεπτομέρεια - το μάτι

Χωρίς Τίτλο (ref: P180) 152 x 85 x 5 cm.- Ξύλο, ψηφιακές φωτογραφίες, μολύβια, φωτοτυπίες σε διαφάνεια, βερνίκι (Ιούνιος 2005)

ΤΡΟΠΑΙΟ (ref: P188) 62 x 63 x 54 cm.- Ξύλο, Ακρυλικά, Ψηφιακή εικόνα, Χρυσή μπογιά, Βερνίκι. (Δεκέμβριος 2005)

Για το φίλο μας που έφυγε, πήγαινε εδώ και επέλεξε από το "Συμμετέχοντες" τον Κώστα Καρούσο. Ο Γιώργος έφτιαξε την ιστοσελίδα. Το ανακάλυψα προχτές και του χρωστω.

22 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Big Fat Opinion έφα...

Χόπλα χόπλα! Στο νερό, στο νερό!

(Πίσω με τα ψαράκια)

2/09/2006 11:15:00 μ.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

ο πιο ομορφος ιπποκαμπος
που εχω δει ποτε μου.
ποτε θα του πουμε καλως μου τον
στο νοστιμο αιγαιο μας;
γιατι αυτος μας λειπει μονο
και ο μπομπ σφουγγαρακης
με την παρεα του.
και δεν θα ζηλεψουμε πια τιποτας.

2/10/2006 01:51:00 π.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

H δική σου -άμεση- σχέση με τη ζωγραφική,άραγε, ποιά είναι;
ΚΑΙ η ιστοσελίδα του καθορίζει το στίγμα, για τον φίλο σου Γιώργο! Μπράβο του! Γιατί διάλεξε την Ισπανία;
Και εμείς χαρήκαμε, την αντικειμενική σου ανάλυση, αλλά και την άλλη, την φιλική και την ανθρωπινότερη, την επαναπροσέγγιση του φίλου σου.

2/10/2006 02:29:00 π.μ.  
Blogger Oneiros έφα...

Πολύ συγκινητικό το post, Mirandolina, ειδικά για κάποιον που έζησε μιά άλλη εποχή της πόλης / μιά άλλη πόλη (αν κι όχι από κοντά τις καταλήψεις). Ναι, τότε ευδοκιμούσαν στη Θεσσαλονίκη ομάδες και κοινότητες' σήμερα δεν το βλέπω, κι όλοι οι καλλιτέχνες και δημιουργοί που ξέρω μεταναστεύουν.

2/10/2006 02:40:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πόσο ερωτεύσιμος είναι ο άνθρωπος πάνω στη δημιουργία του!
Δεν είναι κατ' αρχήν αυτός ένας λόγος που ερωτευόμαστε τους καλλιτέχνες;
Δεν είναι η αγάπη σου για τον Κας,
για τον Μόρρισον,
με ρίζες στην επιτυχία τους να δημιουργήσουν τον κατάλληλο τρόπο να επικοινωνήσουν, να δώσουν μορφή σε όσα ά-σχημα και συγκεχυμένα βολόδερναν εντός σου;

Δεν είναι ερωτεύσιμος κάποιος την ώρα που παίρνει ένα κομμάτι ξύλο, ένα κομμάτι χαρτί, μουσαμά, ρεύμα ή ό,τι και το κάνει τέχνη; Του δίνει ένα νόημα, όσο αφηρημένο κι αν είναι αυτό;
(Μια αίσθηση αν προτιμάς)

Συγχώρεσέ με, θα επαναλάβω τον εαυτό μου:
Είναι γλυκιά η πλεύση στο αξιοθαύμαστο που διαχέεται στα πέριξ ενός ανθρώπου που είναι απορροφημένος στο να δημιουργεί ένα έργο,
είτε σκουπίζοντας το πάτωμα κάτω από το τραπέζι, είτε τραγουδώντας ένα τραγούδι.

Και η συνειδητοποίηση αυτής της ομορφιάς δεν μπορεί παρά μία επιθυμία να γεννήσει:
Την επιθυμία τη ένωσης (του να γίνεις ένα) με αυτούς που την φέρουν.

2/10/2006 04:46:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Όλα καλά βρε Μιραντολινάκι μου αλλά άλογο;
Δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλό για το άλογο εκτός του ότι έχει μακρύ...τρίχωμα

2/10/2006 08:37:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γνωμοδότα και νύφε, βουτίτσες στο Αιγαίο, με νουβάκειους ιπποπόταμους και ψαράκια, ε; Ωραία περνάτε τυχεροί!
Έχεις δίκηο νύφε, να ήξερες πόσο δίκηο έχεις ότι δεν πρέπει να ζηλέψουμε τίποτε.

Κατερινάκι μου σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και σου εξομολογούμαοι ότι είμαι ανίκανη να τραβήξω μία ίσια γραμμή. Όμως είμαι καλή να τους τσιγκλάω – είναι κι αυτό κατιτις, ε;
Τώρα, νομίζω ότι η Ισπανία αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε ζωγράφο, όντας τόπος ιερών τεράτων και παράλληλα πολύ κοντινός μας. Κι έχει κι «εκπαιδευμένο» κοινό. Θυμάμαι πολλούς φίλους εκείνη την εποχή να θέλουν να πάνε να συνεχίσουν στην Ισπανία.

Όνειρε, ιδιαιτέρως πολιτική παρατήρηση. Όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, παντού στην Ελλάδα χάθηκαν οι ομάδες. Βεβαίως και θα ξανάρθει η σειρά τους, αλλά εδώ στο κοίλον της ιστορίας φαίνεται να ταιριάζει η εξατομίκευση. Όσες ομάδες συνεχίζουν είναι νησίδες αντίστασης. (Κι ας μη πω για όσους ονομάζουν "ομάδα" ένα συνοθήλευμα σχέσεων εξάρτησης και συμφερόντων)

Ανώνυμε/η, δεν ξέρω γιατί αυτές οι παρατηρήσεις εδώ – σε συγκίνησε τόσο πολύ ο Γιώργος να υποψιαστώ; Ειλικρινά χαίρομαι γι αυτό!
Στα κείμενα, ο καθείς καταλαβαίνει ότι δύναται να καταλάβει. Η λέξη που θα χρησιμοποιούσα είναι «κοινωνία» πάντως. Όσο για την «μία και μόνη επιθυμία», το βρίσκω σαχλό, με το συμπάθειο. Ανυπόστατη υπερβολή.

Λαμπρούκο μου, δεν έχεις βρεθεί κοντά τους, είμαι σίγουρη.

2/10/2006 09:45:00 π.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Στη Θεσσαλονίκη έμαθα να ζωγραφίζω. Με είχε πάρει η μάνα μου από το μαλλί και με είχε πάει σέρνοντας σχεδόν στη ΧΑΝΘ. Δεν της τό 'χω πει, αλλά είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει κάνει ποτέ άνθρωπος. Κι εκείνον τον δάσκαλο, τον κύριο Ψαράκη, ποτέ μου δε θα τον ξεχάσω, νά 'ναι καλά όπου κι αν είναι.

Είτε εξελιχθεί σε καριέρα είτε όχι, η ζωγραφική μπορεί να αποτελέσει έναν λαβύρινθο συνειδητών και ασυνείδητων ερεθισμάτων για όποιον απλά και μόνο την αγαπήσει. Πολύ ωραίο το site του φίλου σου, όμορφη και η πορεία του στο πέρασμα των χρόνων. Πόσο μ' αρέσει να βλέπω τη φαντασία και το μέσα ενός ανθρώπου να εξελίσσεται μέσα από δημιουργήματά του...

Να είστε καλά και οι δύο Μιραντολίνα μου.
(Τώρα για κάποιο λόγο συγκινήθηκα πέρα του δέοντος, αλλά καλό είναι αυτό, είμαι σίγουρη. Καλημέρες!)

2/10/2006 11:35:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Όσο για την «μία και μόνη επιθυμία», το βρίσκω σαχλό, με το συμπάθειο. Ανυπόστατη υπερβολή.

Ίσως να έχεις δίκιο, αλλά θα το ξεκαθαρίσω έτσι κι άλλιώς:
Όταν αναφέρομαι στην επιθυμία (όχι τη μόνη, αν στο έλεγα, θα τόνιζα το "επιθυμία", όχι το "μία", αλλά κάποιες φορές ο γραπτός λόγος υπερτερεί) για "ένωση με αυτούς που τη φέρουν", εννοώ να γίνεις ένας φορέας αυτής της ομορφιάς. Να γίνεις ένα με όλους τους φορείς. Να μοιραστείς τη δημιουργία αυτού του αξιοθαύμαστου. Να γίνεις και εσύ το μέσο για να υλοποιηθούν, να πάρουν ζωή, όλα αυτά που βρίσκονται σε μια υπόσταση αόρατη και κάνουν τον κόσμο πιο όμορφο, πιο ωραίο.
Αυτή η επιθυμία που κάνει την παρέα στο τραπέζι να τραγουδάει σύσωμη το τραγούδι που ξεκίνησε ο ένας απ' όλους.
Και όταν ενώνονται όλοι πια και τραγουδούν, πες μου και 'σύ, δε συμβαίνει κάτι μοναδικό;
Δεν είναι μια συνουσία μαγική;

Όλα αυτά τα "ερωτεύσιμος" τα "ένωση" και τα "συνουσία" είναι διττά πρέπει να παραδεχτώ. Μα αν και όταν έγραφα μία έννοια είχα στο μυαλό μου, τελικά θα κρατήσω και τις δύο.
;-)

Ανώνυμε/η, δεν ξέρω γιατί αυτές οι παρατηρήσεις εδώ – σε συγκίνησε τόσο πολύ ο Γιώργος να υποψιαστώ;
Με συγκινεί αυτό που κάνει ο Γιώργος. Όχι μόνο ο Γιώργος, και εσύ αυτό κάνεις στο κάτω κάτω της γραφής. Οι παρατηρήσεις είναι σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ με αφορμή τα γραφόμενά σου γύρω από τη δουλειά του Γιώργου, των ομάδων, της δημιουργίας.
Μα, για να χρειαστεί να αναλύσω τόσο τα λόγια μου, σημαίνει πως δεν κατάφερα να δώσω ό,τι είχα στο νου.
Βάζω μια τελεία.

2/10/2006 12:57:00 μ.μ.  
Blogger elefantas έφα...

τα ψάρια
τι ωραία...

2/10/2006 01:38:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σπουδαία η μαμά Μαϊντστρίππερ, μαζί της! Κι ακόμη σπουδαιότερη η συν-κίνηση, τα λέει ωραία ο Θας. [σκέφτομαι, να εύρισκες το δάσκαλο να του το πεις, αν είναι ακόμη εδώ?].
Η ζωγραφική, τα εικαστικά, είναι άσκηση της όρασης – μαθαίνεις να βλέπεις. Μεγάλη τέχνη αυτή από μόνη της. Όσο για το Γιώργο, θα χαρεί πολύ νομίζω με τα σχόλιά σου/σας.

Ανώνυμε/η, όντως εκείνο το «μια και μονη επιθυμία» μου χτύπησε πολύ.

Υπάρχουν ένα σωρό στερεότυπα γύρω από τους ζωγράφους και τη δημιουργία. Από το φουλάρι και το μπερεδάκι ως τον επικίνδυνο ή γεμάτο πάθος εραστή. Ανάλογα στερεότυπα υπάρχουν και για τις άλλες τέχνες.
Αυτά φοβάμαι πάντα (είμαι κι αυστηρός άνθρωπος, ειν αλήθεια).

Η δημιουργία δεν είναι κάτι αυτόνομο κι εκτός κοινωνίας. Οι καλλιτέχνες δεν είναι τίποτε εξωτικά, αλλούτερα πλάσματα τα οποία κατασκευάζουν ομορφιά και τη μοιράζονται ή τη διαθέτουν σε μας τους φτωχούς που δεν έχουμε. Η δημιουργία του έργου κάποτε είναι πολύ μοναχική, αλλά όσα οδηγούν σε αυτήν κι όλα όσα αποτελούν την κατάληξή της είναι κοινωνικά. Είναι κατάσταση ένας για όλους κι όλοι για έναν. Θυμάμαι συχνά αυτό που έλεγε ο Ζάππα, πως το απόλυτα προσωπικό είναι και παγκόσμιο. Εδώ είναι η ερμηνεία και το μυστικό.

(Δεν είναι διττά – έχει φροντίσει ο Γιανναράς να μας βάλει στο σωστο μουντ.)

Επί του προσωπικού, ζητώ συγγνώμη - όπως σου είπα και πριν, αυτό εδυνάμην να καταλάβω. Και, ναι, χρειάζεται λίγη παραπάνω ανάλυση στους πονηρούς καιρούς μας.

Δεν είναι, ελέφαντα? Δεν είναι?

2/10/2006 03:01:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Το ψάρι με εντυπωσίασε.
"Περπατώ" στην ιστοσελίδα της ομάδας κατάληψης και σκέφτομαι άλλη μια φορά πόσα μπορούμε να κερδίσουμε από το διαδίκτυο, που με την μεγαλύτερη ευκολία μας ανοίγει παράθυρο σε όποιον κόσμο επιλέξουμε να "χαθούμε" για λίγο...

2/10/2006 03:42:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Άλλη μια ενδιαφέρουσα γνωριμία - θενξ Μιραντολίνα! - πολύ ωραία στημένη και η ιστοσελίδα του Νουβάκη.

Θυμήθηκα στα 1996 (πάνε δέκα χρόνια!) όταν η Θ. ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης (τρομάρα της...) και σε διάφορα στέκια παρουσίαζαν δουλειές οι (προ δεκαετίας) νέοι καλλιτέχνες της πόλης, πόσο με είχαν εντυπωσιάσει δυο τρεις ξένοι μας (Ρωσσία /Αλβανία) που δούλευαν "ανάγλυφους" πίνακες, με ποικίλα υλικά (καληώρα...). Έκτοτε δεν τους συνάντησα ξανά - που σημαίνει πως ή εγώ δεν παρακολουθώ πια ή πήραν των ομματιών τους (ή και τα δύο)

Πάντως, τα ψαροκέφαλα απόχτησαν πλέον άλλη ....διάσταση!

2/10/2006 06:58:00 μ.μ.  
Blogger landlord45 έφα...

Γιατί κάθε φορά που σε διαβάζω τρέχω μετά για τριπλή βούτα σε κορμό πραλίνα και βλέπω πάνω του
ολογράμματα που αντί να μπουν στο κεφάλι μου προτιμούν πρώτα να διασχίσουν το στόμα μου ;

Eλέφαντας -πάντως-δεν είμαι.Εχω και την επ'αυτού σχετική πιστοποίηση.

Καλές νύχτες να'χουμε , έφιπποι και μη.

2/10/2006 11:08:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χουανίτα, είναι μια ολόκληρη εποχή. Από αυτή την κατάληψη, κι από την Κατάληψη του Φωτεινίου στην Αθήνα ξεκίνησαν υπέροχα πράγματα - μεταξύ των οποίων κι οι τελευταίες ομάδες εικαστικών, απ όσο ξέρω. Ομως, ο πυρήνας κι η θέληση για ομαδική δουλειά υπάρχουν σε πολλούς ακόμη, Δόξα τω Θεώ (χάρηκα που πήγες να δεις την ομάδα. Και είμαι σίγουρη ότι ξεχώρισες το Γιώργο και κατάλαβες γιατί τον φώναζα Άλογο).

Πάνο, είμαι χαρούμενη που τα χαίρεσαι αυτα τα κείμενα (ξέχασα να σου πω κι αυτό: τζώρα με έλεγε η μαμά μου όταν με μάλωνε - ακόμη γελάω που το έγραψες έτσι τυχαία!).

Οι καλλιτέχνες του δρόμου πολλές φορές είναι εξαιρετικές περιπτώσεις. Έχω ένα έργο, το είχα πάρει στην Κούβα γιατί ήταν Ακριθάκης και Χερρινγκ και έντονα λατίνο μαζί. Συνάντηση περιωπής.

Κυρ(Γ)η45, είσαι τυχερός – έχεις κοντά σου ένα κορμό πραλίνα την ώρα της ανάγκης…
Το ξέρω ότι δεν είσαι ελέφας – με τον Ελέφαντα τα είπαμε νωρίτερα κι επίσης ένας ελέφας δεν θα χωρούσε στο πιάτο της Νιγέλας.

2/10/2006 11:40:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

"Τυχαία";

:-)))

2/11/2006 12:09:00 π.μ.  
Blogger Kevlarsoul έφα...

Έξω απο το Μπερλίν μπορεί κανείς να γνωρίσει μερικούς απο τους πιο αποκρουστικούς και δήθεν, μέχρι τους πιο ταλαντούχους ή χαλαρούς η ωραίους ανθρώπους της πόλης.

Μέσα, δεν πηγαίνω άλλο. Δεν θέλω.
Ούτε έξω πηγαίνω αλλο, αλλα αυτό το ζηλέυω.

2/11/2006 01:06:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Πάντως για έναν καφέ στη γειτονιά (του Μπερλίν) πήγαινα ευχαρίστως τώρα :D

Πολύ διαφορετικές εποχές πράγματι Μιραντολίνα μου, αλλά ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που παν σαν τον σολωμό (μιλώντας για ψάρια). Όπως προφανώς κι ο φίλος σου ο Γιώργος:)
Καλημέρα από την λιακάδα!

2/11/2006 12:30:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Αυτή την εποχή την πρόλαβα στα τελευταία της! Η Σαλονίκη των καταλήψεων, του Ράδιο Κιβωτός, του Ράδιο Ουτοπία, του Στεκιού της Φιλοσοφικής και τόσων άλλων όμορφων σκηνικών... Μετά πλάκωσαν τα "κέρδη"!
Abrazos!

2/11/2006 02:52:00 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Μιραντολίνα μου,

Σε μια προσπάθεια να συγκινήσω τη σκληρή σαν πέτρα και παγωμένη σα χιόνι καρδιά σου θα πάω να μάθω ζωγραφική, θα πάρω 3 γκουβάδες χρώμα, και θα βάψω όλη την πόλη με το χρώμα των ματιών σου.

Αλήθεια τι χρώμα έχουν τα μάτια σου?

2/11/2006 05:21:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ε, Πάνο, αφού είναι άπταιστος ηπειρωτική!

Κευλαρ, τέλη των 80ς κι αρχές των 90ς, το Μπερλίν ήταν η ροκ καρδιά της πόλης. Έχει απ όλα ο μπαχτσές, οκ, αλλά την ιστορία την τιμάμε, ε; (θυμάται κανείς την εποχή που ο Γιάννης Αγγελάκας έβαζε μουσική στο Μπερλίν κι ο Ασκληπιός ήταν ακόμη στους Μάσρουμς; Τον Πλούτο, Θεός σχωρέστον, τον θυμάται κανείς - αν και συνήθως στο μαγαζί που ήταν λίγο πιο δίπλα και έχει γίνει παπουτσάδικο;)

Κοπίτο μου, άμα ανέβω θα ρίξω σύρμα για κοινό καφέ στη γειτονιά, υπόσχομαι (να μοιράσουμε την απόσταση, ε;).

Ανχελίτο, η κατάληψη στη Νίκης (όπως κι η κατάληψη του Φωτεινείου στην Αθήνα) ήταν από τις πιο ωραίες φάσεις που θυμάμαι. Περιφρουρήθηκε, έδειξε τι μπορούμε να κάνουμε και πως μπορούμε να έχουμε τον κόσμο στο πλευρό μας (όσοι ενδιαφερόμαστε γι αυτό). Ήταν γιορτινές μέρες. Θα ξανάρθουν.

Λαμπρούκο, στα περί της καρδιάς μου ομολογουμένως έχεις δίκαιο. Στα περί των ματιών μου, όμως, έχω εγώ δίκαιο: έχουν χάλια χρώμα από αρχιτεκτονικής απόψεως και κρίμα η πόλη!

2/11/2006 08:31:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

«H δική σου -άμεση- σχέση με τη ζωγραφική, άραγε, ποιά είναι;»
Η Κατερίνα έκφρασε και τη δική μου σκέψη, Μιραντολίνα μας, είδα την απάντησή σου παρακάτω, εδώ : Η ζωγραφική, τα εικαστικά, είναι άσκηση της όρασης – μαθαίνεις να βλέπεις.
Τι πολύτιμα πόστ μας χαρίζεις Μιραντολίνα, ανεβαίνουμε ψηλότερα…

2/11/2006 10:16:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...