30.1.06

Θυμάσαι που είμαστε εδώ;


Στο μπαλκόνι του σπιτιού στην Καλαμαριά είμαστε, ναι. Πριν την αρρώστεια. Πριν το αίμα του αδελφού γίνει αίμα σου. Πριν η μάνα ζήσει ξανά και ξανά την ελπίδα και το θάνατο μπρος στην οθόνη – το λέγανε «στο Star σε επανάληψη». Πριν γεννηθεί το αγόρι που ήθελα να του δώσω το όνομά σου. Πριν μιλήσουμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο. «Εδώ Παραράς. Σε λίγο και πάλι κοντά σας». Και γέλασα. Γέλασα ψυχή μου, πάντα με έκανες να γελάω κι ας μη γελούσες εσύ. Δύναμη. Αντρίκια, καθαρή δύναμη. «Εδώ Παραράς. Σε λίγο και πάλι κοντά σας». Η μόνη υπόσχεση που δεν κράτησες στη ζωή σου, σπάνιο αγόρι, φωτεινό.

Έβγαζα πάντα κακές φωτογραφίες, όμως νομίζω εδώ κάτι κατάφερα. Νυχτοπεταλούδες, γύρω απ το φως με το τσιγάρο στο χέρι. Την έχω κορνιζάρει, ξέρεις. Δίπλα μου- παρέα με το Σάββα, τον Τάσο, την Τίνα. Do you remember when we used to sing?

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά,
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών,
που κάνουν ότι λάχει,
κάνουν πάρτυ στο 13ο όροφο,
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους,
η Κατερίνα ξέρει,
οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών,
κάνουν ότι λάχει,
όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσανε σπιθαμή για σπιθαμή,

εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά,
οι φίλοι μου δε μεγαλώνουν, δεν ωριμάζουν-


οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά με ψυχή ανεξίτηλη,


την πλένουν στη φωτιά για να δροσίζεται,


μαζεύουν λαμπερά χαλίκια απ τις οικοδομές γελώντας,

δεν έχουν χαρτοκόπτες,

μαχαιρώνουν τα βιβλία γιατί τους μαχαιρώνουν κι αυτά,

ενώνουν τις πληγές και γίνονται αδελφοποιτοί,


φορούν τις πληγές λέξεις στο στήθος

και τις γυαλίζουν κάθε πρωί,

ζωγραφίζουν χάρτες του θησαυρού για να τους βρεις,


οι φίλοι μου,


κεντούν αστέρια σε τούτου για μπαλαρίνες ξυπόλυτες,


γράφουν "μουσική, έρωτας κι ένα ποδήλατο μου φτάνουν",


πλατειάζουν οι φίλοι μου,

στιχάκια δανεικά δεν τα χρειάζονται,

ρούχα χαρισμένα φορούν

οι φίλοι μου,

πίνουν μεταξά απ το μπουκάλι στο Μπερλίν,

τους κοιτάει ο Κόρτο και τους κλείνει το μάτι...

Ο Αντώνης Παραράς έφυγε από τη ζωή στις 4 Φεβρουαρίου του 1997. Δεν άντεξα να πάω στην κηδεία. Πήγα το Σάββατο, να του κάνω μνημόσυνο. Πάλι δεν άντεχα, γύριζα ανάμεσα στους τάφους κι αρνούμην να πλησιάσω το φρεσκοσκαμμένο χώμα, σκεπασμένο σημειώματα, κεράκια, λουλούδια. Ο πατέρας Κωνσταντίνος ήταν στο νεκροταφείο. Κατάλαβε. "Που τον ψάχνεις; ουκ έστιν ώδε". Μπόρεσα να κλάψω.

Και 'ς τη δεξιά του τη μεριά ν' αφήστε παραθύρι,
να μπαίνη ο ήλιος το πρωί και το δροσιό το βράδυ,
να μπαινοβγαίνουν τα πουλιά, της άνοιξης τ’ αηδόνια,
και να περνούν οι γέμορφαις, να τον καλημεράνε.


Κάθε που τελειώνει Γενάρης, τα ίδια. February makes me shiver with every paper I deliver. Σακάτης μήνας, μοιράζεται τον πόνο του. Κάθε που, θυμάμαι να ανάψω κεράκι στο τέλος της αθωότητας: στα τρία αγόρια που έφυγαν the day the music died και στο αγόρι που ήθελε να την αναστήσει.

Τα μαύρα δικά μου. Οι κόκκινοι στίχοι της Κατερίνας Γώγου. The day the music died τη βάφτισε ο Ντον ΜακΛηην στο American Pie.

27 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger τσέλιγκας έφα...

Καλοκαίρι του 96 ο αδερφός ενός φίλου βρέθηκε στην ίδια κατάσταση, έφυγαν για την Αγγλία και το παιδί τώρα είναι καλά, μου είχε πει ο Νίκος ότι είδε στο Παπανικολάου και τον Παραρά και πιάστηκε η ψυχή του. Έδωσε μυελό για τον αδερφό του, θα μπορούσα να πω κι άλλα αλλά δεν, ένας κόμπος με πιάνει, κρίμα μόνο...

1/30/2006 08:46:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Τί να πούμε; Τίποτα δεν χωράει να πούμε.

1/30/2006 10:05:00 μ.μ.  
Blogger FUFUTOS έφα...

Τι μου θύμισες...
Μελαγχόλησα γμτ :(((

Σ' ολόκληρη την πόλη υπήρχε μια στενοχώρια και μια θλίψη εκείνη τη μέρα (και για μέρες...)

1/31/2006 03:28:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Γεια σου Αντώνη! Μεγαλώσαμε πια...Γεια σου Μιραντολίνα μας!:-()

1/31/2006 04:03:00 π.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

a long, long time ago... το θυμάμαι κι εγώ. καλό και αγνό παιδί ο Αντώνης. κι εκείνη η εποχή είχε κάτι το ρομαντικό, πριν από τον ερχομό της λαίλαπας του χρηματιστηρίου και των λοιπών καταστροφικών νεοελληνικών δυνάμεων. η εποχή που οι στέρεο νόβα εμφανίστηκαν για πρώτη και τελευταία φορά στην τηλεόραση. η εποχή που αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι οι καλοί δεν νικάνε πάντα στο τέλος.
(βρίσκω τη φωτογραφία πάντως καταπληκτική)

1/31/2006 10:00:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Εμένα οι φίλοι μου είναι ταξιδιάρες ψυχές που τα βράδια ακολουθούν
la Cruz del Sur

Φιλιά Μιραντολίνα μου*

1/31/2006 10:22:00 π.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Πως είναι όλα στου θεού τη διάρκεια βαλμένα
κι ο θάνατος πως είναι μια σταγόνα
επί των υδάτων.

Νίκος Καρούζος

(Από ΤΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΤΩΝ ΘΑΝΑΣΙΜΩΝ)

1/31/2006 12:37:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Τσέλιγκα, το συζητούσαμε πολύ. Αυτό περί εξωτερικού. Όλοι οι φίλοι. Δεν ξέρω.

Γάτε, ίσως χωράει να κάνουμε.

Φούφουτε, ναι, έτσι ήταν. Ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι τόσο έντονη την αίσθηση του κοινού πένθους στη Θεσσαλονίκη.

Έτσι, Ανχελίτο – για μας που η μνήμη είναι οδηγός.

Πολύβιε, ευχαριστώ για τα της φωτογραφίας (κάπως κατάφερα να κρατήσω την έκφρασή του, παρά τα χάλια της φωτό,). Καλός, αγνός – δες τι καθαρά είναι τα μάτια του-, έξυπνος, κοινωνικά ευαισθητοποιημένος, μελετηρός και μορφωμένος, με αρχές, έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια αφεντικά και φραγκα για αυτές τις αρχές του (κάποτε θα τα γράψω αυτά. Κάποτε). Και ΠΑΟΚι φανατικό, μη ξεχάσω.

Εκείνη η εποχή ήταν λίγο πριν ο τόπος μετατραπεί σε απόλυτο βασίλειο των μετρίων και των πρόστυχων. Έχεις δίκηο.(Ακόμη πιστεύω πως στο τέλος νικούν οι καλοί).

Κοπίτο μου, σαν αποδημητικά πετεινά του ουρανού αποφασισμένα να αγνοήσουν τη θανατηφόρο γρίπη των ηθών.

Πάνο, ο Καρούζος είναι ο πιο αγαπημένος μου (όχι ο σημαντικότερος – ο πιο αγαπημένος μου). Εσύ παλεύεις μ αυτά, ξέρεις.

Πριν αποφασίσω αυτό το ποστ, το σκέφτηκα καλά. Όσο εύκολα έγραψα,τόσο δύσκολα αποφάσισα να δημοσιοποιήσω. Όμως ξέρω πως τον Αντώνη τον αγάπησαν πολλοί άνθρωποι, νέοι άνθρωποι, ψυλλιασμένοι, κι ότι και σήμερα μπορεί να λειτουργεί σαν μια υπόμνηση της "επιχείρησης καθαρά μάτια" που οφείλουμε στον τόπο μας.

Δεν ήταν μόνο ο φίλος μου ο αγαπημένος. Δεν ήταν μεγαλοφυία ή κορυφαίος σε κάτι (θα γινόταν, αλλά δεν ήταν) αλλά επεδεικνυε ένα σύνολο αρετών που χρειαζόμασταν να τις δούμε να επιβραβεύονται με κάποιο τρόπο.

Χαίρομαι που έρχεστε κυρίως αγόρια να του αφήσετε ένα σχόλιο λουλουδάκι.

1/31/2006 02:01:00 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Κεριά
-------
Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.


Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.


Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Υ.Γ. Ήταν πολύ γλυκό. Νά σαι καλά.

1/31/2006 04:06:00 μ.μ.  
Blogger nicola beerman έφα...

Oταν χαθηκε ο Αντωνης δακρυα κυλησαν στα ματια μου κι ας τον ηξερα μοναχα απο τις μετρημενες φορες που τον ειδα στην τηλεοραση.Μου φανηκε περιεργο τοτε που εκλαιγα αυθορμητα για εναν αγνωστο.Φαντασου σημερα,9 χρονια μετα,ποσο περιεργο μου φαινεται που εκλαψα ξανα οταν διαβασα το ποστ σου.
Εισαι τυχερη που γνωριζες τον Αντωνη.

1/31/2006 07:08:00 μ.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Ήταν χτες το βράδυ όταν με ρώτησε ο γιος μου «Αντώνης δεν ήταν αυτός με τους ΑΜΑΝ; Ήταν νέος...».
Ξαφνικά πέρασαν χιλιάδες εικόνες που ούτε φανταζόμουν ότι είχα κρατήσει στη μνήμη μου. Από την ευγενική του μορφή, ένα ήρεμο χαμόγελο, την αβίαστη επικοινωνία με το κοινό. Προσωπικά δεν τον γνώριζα, μόνο μέσα από τις εκπομπές του. Θυμάμαι όμως το σοκ. Μου θύμιζε πάντα κάτι ανάλογο που πέρασα παλιά.
«Αντώνης Παραράς, του είπα, ήταν ο καλύτερος και ΕΙΝΑΙ ακόμη νέος»

I want to run
I want to hide
I want to tear down the walls
That hold me inside
I want to reach out
And touch the flame
Where the streets have no name

1/31/2006 08:07:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Πολύβιε, οι καλοί δεν νικάνε στο τέλος, γιατί έχουν νικήσει από την αρχή : η καλοσύνη δεν προσβλέπει στη νίκη, είναι αυτάρκης.
Οι κακοί, πάλι, είναι καλοί που μπερδεύτηκαν και έχασαν το δρόμο τους, ας μην τους συνεριζόμαστε, αρκετά ταλαιπωρούνται από μόνοι τους..!

Βλέπεις Μιραντολίνα, που όλοι λέμε «ο Αντώνης», κι ας μην τον ξέραμε προσωπικά, κι ας μην είχε μεγάλο παρελθόν δημοσιότητας πίσω του? Κάτι δεν λέει αυτό? Είναι όμως αυτό το κάτι, παρηγοριά για τους πολύ δικούς του ανθρώπους? Δεν ξέρω, μάλλον όχι…

1/31/2006 08:56:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Νικόλα, αλήθεια ήμουν τυχερή. Κι είμαι ακόμη.

Λαμπρούκο, Σίγμουδ, από τη μια το ότι έφυγε νέος τον φωτίζει περσότερο , από την άλλη είναι μεγάλο το τίμημα για όσους τον αγάπησαν, τους γονείς, την αδελφή, το τότε κορίτσι του. (διάβαζα την ερώτηση του γιού σου, Σίγμουδ, και σκεφτόμουν πως οι αμαν ήταν με τον Αντώνη...)

Λεμον, μου έφερες αυτό στο νου

Παρηγοριά έχει ο θάνατος,
το λέει και το τραγούδι
και λησμοσύνη ο χάρος,
πέτρα που δε μετακυλά
κι ασήκωτο μολύβι
του χωρισμού το βάρος,
το βάρος.

Kοιτάζω την εικόνα σου,
παιδί μου αγαπημένο
παρηγοριά για να βρω
και το γλυκό χαμόγελο
της ζωγραφιάς σου, κάνει
τον πόνο μου πιο μαύρο.

Η αγάπη πάντα είναι διπλή,
το λέει και το τραγούδι
μα ο καημός περίσσος,
άξαφνα μες στη μοναξιά
πληγώνει και τρομάζει
σαν ψέμα και σα μίσος,
σα μίσος.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτε που να μπορεί να παρηγορήσε τη μάνα. Η γιαγιά μου είχε χάσει δεκατέσσερα παιδιά - πόλεμος, κατοχή, ατυχήματα, αρρώστειες - και θυμόταν ένα ένα τα μνημόσυνα, τις ημερομηνίες. Μια ζωή στα μαύρα, αλλά και μια ζωή μάνα και γέλιο και κουράγιο για όσους μεγάλωσε (παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα). Η νέα ζωή φέρνει κάποια παρηγόρια, νομίζω.

1/31/2006 09:13:00 μ.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

μοιρολογατε ρε ζαγαρια
ή μου φαινεται;
θλιβεστε που ο περαστικος
ειναι ονομα και πραγμα;
ή μηπως που το ειδος του
τεινει προς εξαφανιση;
να απλωθουμε σαν το λουλουδι βρε
εχει πολυ χωρο κατω απ τον ηλιο.
και οι αλλοι να λενε πως οι καλοι
ειναι ωραιοι.
να γινουμε καλοι λοιπον
για αγωνες ομορφους.

παντως η βολτα στα κοιμητηρια
ανευ γεγονοτος για τα χρεη μας
στους αποκει
κανει καλο.
επισης εχω εναν στην παρεα μου
που λεει οτι καλο κανει και το σιατσου.
αυτος πιστευει οτι το νερο ειναι ζωντανο και οτι απο το ονομα που θα
του δωσεις παθαινει καλοσυνη η κακια.μετριεται και η δυναμη του.
ο αγιασμος λεει εχει 5000 δυναμη
ενω ενας γιαπωνεζος το κανει τουρμπο
γυρο στις 40000.
μπορει.εγω ενα ποτηρι νερο το ειπα
βρασιδα και δεν το γουσταρα που το
ηπια.ενω ο ανδρονικος που ηπια προχτες πρεπει να ΄πιασε καμια
10αρια χιλιαδες.
η λολιτα μοσκοβολαγε και πινοταν
μονορουφι.
αυτος το νερο που πινει πρεπει να
το λεει μαρια ιωαννα.
αυριο θα παω στην πεθερα μου και σκεφτομαι να πιω κανα παγουρακι
χανιμπαλ.
τωρα...γιατι τα γραφω ολα αυτα;
α! για να αποδειξω οτι εχω μεγαλο
κυκλο που ασχολειται με την μεταφυσικη και ξερω τι γραφω.

2/01/2006 12:23:00 π.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Το πιο συγκινητικό στο κείμενο είναι νομίζω ο τίτλος...

Νύφη, πίνετε νερό. Ο Παραράς όμως έπινε φακές. (Έτσι ήταν ένα σκετς στην εκπομπή. Πιο θρεπτικό όσο να'ναι).

2/01/2006 12:41:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Καλό Μήνα Mirando!

2/01/2006 10:18:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Νύφε, και ζαγάρι είμαι και θλίβομαι, αλλά καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες. Νομίζω βλέπεις πως η ομορφιά απλώνεται στα ευλογ ως απόδειξη του γεγονότος πως παντού υπάρχει αλλά την κρύβει η μόδα με τα καμουφλάζ (και στη πεθερά σου να πας τον Χηηρ'ζ Τζώνυυυ!, πολύ καλύτερος).

Γνωμοδότα, ήμουν πάντα καλή στους τίτλους. Να καταλάβετε, έχω καμμιά 100η έτοιμους για ποστ και καμμία 20ρια έτοιμους για βιβλία - μιλάω για πρώτης ποιότητος, καλοζυγισμένους, τηηζιν' κλπ κλπ Αν κανείς θέλει να τα γράψει ας μου σφυρίξει, τα παρέχω δωρεάν!

Καλό μήνα Χουανίτα μου - καλό μήνα σε όλους!

2/01/2006 11:35:00 π.μ.  
Blogger Sigmund_01 έφα...

Ηταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
σκύψανε τα βουνά της θράκης να φανεί
στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε,
σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του,
βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα.
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι,
καβάλλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν,
ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
κ' ήρθαν από της γης τα πέρατα
οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,
εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ελύτης

Καλό μήνα σε όλους :-)

2/01/2006 11:59:00 π.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

ξεγνοιασιά, νιότη,θλίψη.
Πάνω-κάτω η Ολυμπιάδος...

2/02/2006 12:32:00 π.μ.  
Anonymous Δημητρης έφα...

Παιδία,ο Αντώνης ηταν απ τα καλύτερα παίδια.Παρακολουθούσα τοτε το κομφούζιο και ηταν ολοι τους άπαιχτοι.Κρίμα να φεύγουν τέτοια παλικάρια!Πολύ θα ήθελα να βρώ υλικό απο τισ τότε εκπομπές.mirandolina αν έχεισ κάτι επικοινώνησε μαζί μου sto jimakos20@yahoo.gr.Ο Αντώνης θα είναι πάντα στις καρδίες μας...Θα είναι πάντα μαζί μας....!

2/27/2006 12:54:00 μ.μ.  
Anonymous Alex G. Love έφα...

ΧΑΝΘ, Confusio...

Ειχα την τυχη να τον γνωρισω και μεσα απο τις κατασκηνωσεις αλλα και απο τις ακαδημιες... και να δω ιδιοις ομασι περι τινος προκειται.

Δεν πειραζει ομως... Ολα τα καλα πραγματα/ατομα/προσωπικοτητες στη ζωη εχουν αρχη και τελος... Απλως στην προκειμενη ηρθε λιγο πιο γρηγορα το τελος...

Στις καρδιες μας ομως παραμενεις.. ετσι οπως σε γνωρισαμε.. ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ...

Αλεξανδρος

3/05/2006 04:00:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

γεια σας εχει καποιος αρχειο απο την εκπομπη κομφουζιο 17 φεβρουαριου 1995?ημουνα τοτε με το σχολειο στην εκπομπη περασαμε τελεια και θα ηθελα να την εχω για να θυμαμαι την μερα αυτη και τον αντωνη. δυστηχως δεν εχω ουτε 1 εκπομπη ευχαριστω

11/14/2006 01:28:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ο Αντώνης ήταν ο εφηβικός μου έρωτας.Θυμάμαι έβλεπα comfuzio μόνο γι'αυτόν.Όταν έμαθα ότι έφυγε έπεσα σε κατάθλιψη.Τώρα 10 χρόνια μετά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μία γλυκειά και πολύ τρυφερή ανάμνηση.Είμαι σίγουρη ότι θα χαίρεται όταν βλέπει πως τον θυμόμαστε ακόμα.Είναι κρίμα να φεύγουν τέτοια παιδιά....Καλή σου ώρα γλυκό αγόρι.

6/09/2007 09:24:00 μ.μ.  
Blogger silia έφα...

δεν πιστευα οτι μετα απο 10 χρονια θα κυλουν δακρυα απο τα ματια μου στη σκεψη σου...δεν θα σε ξεχασω ποτε αγγελε μου....το ξ-ε-ρ-ω οτι μακους..να με προσεχεις. .

6/28/2007 09:37:00 μ.μ.  
Blogger spiridoula έφα...

einai 2 maiou simera kai xthes meta apo tosa xronia irthes monos sou sta oneira mou,kai gia mia olokliri ora isoun ekei,mazi mou...elambes sa ta beggalika ligo prin xathoun ston ourano!me koitouses me ta megala katharia foteina sou matia kai go gia proti fora eniotha toso zontani...xipnisa toso xaroumeni,kai meta oi ouranoi anoixan pali k ligmoi de stamatousan.12 xronia meta,me tis fotografies sou akomi giro mou ap to 1996,ki oloi oi stixoi pou sou grafa akomi sto sirtari mou..kai na deis pou nomiza oti mou xeis sterepsei to dakri.de prolaba...ena leyko feretro mono kai ores ateleiotes na sou milao.xero pos makouges,xero pos erxesai otan sexo anagki,xero pos iparxeis gia mas pou sagapame kai se skeftomaste...eixes tosa na kaneis,tosa na mas matheis ki omos efiges ligo prin ti parakmi...kalitera etsi...oi aggeloi pigainoun ekei pou tous aksizei!tragoudouses sixna...akou mana...isos to diko mou astro nanai kapou ekei sto fos kai mas xoraei o ouranos...kai biastikes na breis tasteri sou!seyxaristo.seyxaristo pou irthes sto kosmo,pou mekanes kalitero anthropo,kai stoixeioneis panta ti zoi mou me ton pio ksexoristo tropo,ton pio foteino...tha perimeno...kai xero pos tha se bro na paizeis pali me ta paidia kai tha mou xamogelas..tha se bro sto paradeiso

y.G. zito signomi gia to iperogko min.mou...ki an mporouses kapoia stigmi tha thela mia epikoinonia mazi sou mirandolina,me opoio tropo theleis,eyxaristo ek ton proteron...kalinixta

4/02/2009 11:35:00 μ.μ.  
Blogger sotiris έφα...

Μετα απο τοσα χρονια εισαι εδω...
Μετα απο τοσο καιρο σε θυμουνται καποιοι...
Δεν σε ξεχνανε...
Δεν σε ξεχνανε
Αγορι μου θα ζεις
θα ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Δεν σε ξεχναμε
ΠΟΤΕ!!!!!!!!!
ΜΑ ΠΟΤΕ....
ΚΕΙ ΠΑΝΩ........

12/23/2009 02:10:00 π.μ.  
Blogger sotiris έφα...

Είναι κρίμα να φεύγουν τέτοια παιδιά...

Εσυ του 07...

Ειναι κριμα....

12/23/2009 02:12:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...