19.1.06

Όταν το αγόρι που υπέγραφε Ο.Κ. ερωτεύτηκε

Για τον Πάνο

Μεγαλώνοντας, ανακάλυψε πως είχε και κείνος την έκτη αίσθηση, όπως την είχαν η γιαγιά και η μητέρα. Αρχές του 1915 ζωγράφισε όσα θα του συνέβαιναν μήνες αργότερα στο μέτωπο – το έργο λέγεται Ιππότης Έρραντ (Errant) κι είναι ο Όσκαρ όπως στο μέλλον μέτωπο, πληγωμένος, μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ ουρανού και γης. Σε μια διάλεξη που έδωσε λίγο μετά, έδειξε σε ποια επτά σημεία του σώματός του επρόκειτο να ανοίξουν πληγές. Συνήθιζε να διηγείται πως πέθανε στο Λουτεκ, εκεί που ωραίος έφιππος βρέθηκε με μια ομάδα κοζάκους στο κατόπι του, ένας τον έφτασε, ο Όσκαρ μπορούσε να τον σκοτώσει, είχε το μπαγιονέτο του στο στήθος του εχθρού, όμως (η αισθητική, κύριε!) του φάνηκε άσχημος ο θάνατος, του φάνηκε χυδαίο να σκοτώσει τον τεράστιο κοζάκο, να τον πυροβολήσει και να τον δει να πέφτει στο χώμα, κι έτσι ο κοζάκος σκότωσε τον Όσκαρ κι ο Όσκαρ, όπως έκανε από μικρός, προσευχήθηκε κι ήρθε πίσω. Ευχαριστώ, Κύριε!

Ο Όσκαρ μπορούσε να δει ίσια τις ψυχές των ανθρώπων. Ήταν σα να του ποζάρουν αυτές. Κάποτε, ένας αληθινός γνώστης του έργου του, του παρήγγειλε ένα πορτραίτο. Όταν το είδε τελειωμένο του είπε: "Σε αυτό το πορτραίτο, αυτοί που με ξέρουν δε θα με γνωρίσουν. Αλλά, αυτοί που δε με ξέρουν, θα με γνωρίσουν".

Έζησε απόλυτα, πέθανε απόλυτα, αγάπησε απόλυτα. Αντέχεις; Αρχίζει να σκληραίνει – ξανασκέψου αν αντέχεις.

Αγάπησε ένα κορίτσι-ζωή-και-θάνατο. Άλμα Μάλερ – το επίθετο από τον πρώτο τυχερό που ανακάλυψε πως επιτέλους οι μούσες ήταν δέκα. Η Άλμα του Μάλερ, του Κλιμτ, του Όσκαρ, του Γκρόπιους – η Άλμα όλων όσων ήταν δικοί της. Αθώα αγόρια. Την αγάπησαν με πάθος, της έγραψαν τραγούδια, τη ζωγράφισαν, έβλεπαν στα μάτια της τον κόσμο κι αγωνίζονταν να την κερδίσουν χωρίς να καταλάβουν πως τους κέρδισε όλους.

Ο ΄Οσκαρ κι η Άλμα. Το διάλειμμα της, η διάλυσή του. Το καινούργιο αγόρι της Άλμας ήταν πολλά χρόνια μικρότερό της. Ίσως γι αυτό η λατρεία του ξέφυγε από κάθε μέτρο. Στην αρχή ήταν μαζί. Ζωγράφιζε βεντάλιες ερωτικά γράμματα να της στέλνει. Ύστερα, άρχισε να της γράφει με λεξεις – συνηθισμένες ανοησίες των ερωτευμένων, κοινότοπα γράμματα, λεπτομέρειες για κάποιον πίνακα που τελείωνε, πουθενά ορατή η αγριότητα των αισθημάτων του, πουθενά η συγκλονιστική βία του έρωτά του, μόνο όρκοι χιλιοειπωμένοι στην Αγαπημένη--"η πίστη μου σε σένα ειναι αιώνια"--, μόνο κουβέντες που επιβεβαίωναν την μουσική φύση της Αγαπημένης -- "τωρα πια ζωγραφίζω γνωρίζοντας πως υπάρχεις για να τα δεις". Ύστερα, ζωγράφιζε τους δυό τους, σεντόνια ανάκατα, γαλάζιο φως η γύμνια τους, σώματα χαλαρά, χορτάτα, την προστατεύει, ξύπνιος, κοιμάται ήρεμη, ασφαλής, στραμμένη σε κείνον.


Τα πιο όμορφα γράμματα για την Αγαπημένη δεν τα ’γραψε στην Αγαπημένη. Τα ’γραφε στην κυρία Ερμίνα, που την επέλεξε να του φτιάξει την Άλμα του, όταν η Άλμα αποφάσισε πως την χρειαζόταν το Μπάουχαους κι εγκατέλειψε τον νεαρό εραστή της.

Η κυρία Ερμίνα ήταν καλλιτέχνης της μαριονέτας. Κατασκεύαζε κούκλες. Δεν είναι που ο Όσκαρ δε μπορούσε να φτιάξει μόνος του το φετίχ, την Άλμα που δε θα έφευγε ποτέ από δίπλα του. Πολύ καλά θα τα κατάφερνε αλλά… αλλά ήταν αδύναμος, το δικό του άγγιγμα δε θα μπορούσε να της μεταδώσει την απαιτούμενη μαγεία και επίσης, για να ξαναρχίσει η σχέση τους έπρεπε να ξαναμπεί εκείνη ακέραια στη ζωή του και να τον γητέψει πάλι με τα ερωτικά της ξόρκια. Επιπροσθέτως, η Ερμίνα ήξερε το κορμί της Αγαπημένης, όχι όπως εκείνος αλλά το ήξερε κάπως -- παλαιότερα σχεδίαζε τα φορέματά της.

Γράμματα στην Ερμίνα. Και σκίτσα μαζί. Σκίτσα σε φυσικό μέγεθος, ατέλείωτες σελίδες περιγραφών -- πως έγερνε το πόδι της, πως ήταν η κόχη κάτω από το γόνατο, πως ήταν η καμπύλη της κοιλιάς της, η γραμμή του λαιμού…

"Η όψη του κεφαλιού πρέπει να είναι πολύ ακριβής και να καταγράφει ακριβώς εκείνη την έκφραση του προσώπου που πάντα ποθώ, όμως ποτέ δεν κατορθώνω. Η κοιλιά κι οι πιο σκληροί μύες στα πόδια, την πλάτη κλπ πρέπει να είναι σφιχτοί και με συγκεκριμένη υφή. Αυτή η γυναίκα πρέπει να φαίνεται 35 με 40 χρονώ. Προσέξτε τον τρόπο που θα κινούνται τα χέρια και τα πόδια. Η φύση των αρμών πρέπει να ναι τέτοια που ν ανταποκρίνεται στις μεγάλες φυσικές κινήσεις. Δεν πρέπει να μπορεί να σταθεί όρθια. ... το δέρμα μάλλον πρέπει να το κατασκευάσετε από το πιο φίνο υλικό που υπάρχει, ίσως άγριο μετάξι... στόχος όλων αυτών για μένα είναι μια εμπειρία που να μπορώ να την αγκαλιάσω... τα πόδια και τα χέρια πρέπει να τα δουλέψετε περσότερο. Πάρτε, ας πούμε, το δικό σας χέρι ως μοντέλο. Ή σκεφτείτε μια ευγενή ρωσίδα που βγαίνει για ιππασία... και για το πελμα- σκεφτείτε μιας χορεύτριας, ας πούμε της Καρσαβίνα".

"Τι νέα! η Αγαπημένη, από την οποία βρίσκομαι τόσο μακρυά, θα είναι σύντομα δική μου! τα καταφέρατε τόσο καλά στην εξαπάτηση ώστε να μη προσγειωθώ απότομα; ... κι όντως κανείς δεν ξέρει γι αυτήν, εκτός της αδελφής σας;.. πείτε πως στ αλήθεια καταφέρατε να επιτύχετε κείνο το λαμπερό δέρμα με την αγριάδα του ροδάκινου με το οποίο σκεπάζω την ποθητή μου αγάπη στις σκέψεις μου, κι ότι τα γήινα ίχνη του τρόπου κατασκευής της είτε εξαφανίστηκαν λόγω των ευτυχών εμπνεύσεων μιας δημιουργικής, ερωτικής διάθεσης είτε μεταμορφώθηκαν σε μια εμπλουτισμένη αισθησιακή εμπειρία. Χρώμα να βάλετε μόνο σε ταλκ... πότε επιτέλους θα την κρατήσω στην αγκαλιά μου;"

Όταν έφτασε σε δέμα η Αγαπημένη/ψέμμα, απογοητεύτηκε αλλά προσπάθησε να δει σ αυτήν την Αγαπημένη/αλήθεια. Έσερνε την κούκλα σε εστιατόρια, θέατρα, όπερες, ακόμη ακόμη τη ζωγράφιζε -έκανε πολλά τελάρα, στα οποία τη βάζει "σε στάσεις απόλυτης σεξουαλικής παράδοσης" λέει ο Φρανκ Ουίτφορντ.

Κι ύστερα λέει πως "από τα γράμματα φαίνεται ότι ο Κοκόσκα επιζητούσε το αδύνατο".

Επιζητούσε, λέω, να γίνει θεός της θεότητας που λάτρευε. Μα αυτό το κάνει μόνο ο αμοιβαίος έρωτας. Το λένε οι Πατέρες...

οι μεταφράσεις ειν από τα αγγλικά- δηλαδή από ήδη μεταφρασμένα κείμενα
(τα πρωτότυπα στα γερμανικά). Ο Φρανκ Ουίτφορντ είναι βιογράφος του Ο.Κ. (Oscar Kokoschka, A life, εκδ. Atheneum)

26 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Πάνος έφα...

Ζεστό είναι υπέροχο, αλλά είναι από υλικό που δεν κρυώνει ποτέ - κρατάει την κάψα του, ούτε καν χλιαρεύει.

Εκεί, στα μονοπάτια της υπερβολής, δηλαδή της μεταφοράς του ονείρου μέσα στη ζωή, βρίσκεται σκορπισμένη η ψυχή του Όσκαρ - σαν γαλάζια και κίτρινη σκόνη, οδοδείκτης.

Δεν τον ήξερα ως τώρα - όπως και πολλά άλλα πράγματα... Σας ευχαριστώ πολύ, Μιραντολίνα που δεν σας φοβίζουν τα πάθη - ή τουλάχιστον δε διστάζετε να τα παλεύετε στα ίσια...

1/20/2006 12:10:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ωραιότατο το πιάτο σας Mirandolina χανούμ αλλά άν το μαγειρεύατε γιά μένα δεν θα το πλησίαζα με τίποτα.


Ηλίας

Υ.Γ Πηγή ραδιενέργειας υπάρχει στη λοκάντα.

1/20/2006 12:45:00 π.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Hλία, καλός ο γύρος - αλλά καλό και να αλλαξοφαγίζουμε καμιά φορά... Τι σου συμβαίνει; Ξεχνάς οτι κάθε έργο τέχνης σημαίνει παρέκκλιση; (Το λέει κι ο Επίκουρος - το λέει κι ο ...Καραμπελιάς) Σου έπεσαν πολλές οι μοίρες; Κάτσε, παιδί μου - και τσίμπα από τις σαλάτες...

1/20/2006 07:53:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

All I have is my love of love
and love isn't loving

τραγουδούσε παλιότερα μια από τις πιο λατρεμένες μας φωνές;)

Καλημέρα Μιραντολίνα:)

1/20/2006 09:07:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, πολύ χαίρομαι. Δεν έγραψα το τραγικό τέλος της Αγαπημένης/ψέμμα, ήθελα να σας το πω εδώ, μου φάνηκε πως δεν ταίριαζε στο κυρίως κείμενο.

Που λέτε, για το χωρισμό με το ψέμμα έδωσε ένα μεγάλο πάρτυ, το έντυσε με τα πιο όμορφα κι ακριβά ρούχα μάζεψε όλους τους φίλους να το αποχαιρετήσουν, κι ύστερα, στο τέλος της γιορτής, βγήκε μόνος στον κήπο μαζί με την στολισμένη κούκλα/ψέμμα και την αποκεφάλισε τελετουργικά.

Στην αρχή είχα στενοχωρηθεί, μετά κατάλαβα πως ήταν η στιγμή που έλεγε "δεν είσαι η Αγαπημένη", πως δεν αποκεφάλιζε την Άλμα αλλά την κούκλα σκέτη, πως ήταν η επιστροφή στην αλήθεια και την οδύνη της.

Ηλία, αυτό με τη ραδιενέργεια δεν το κατάλαβα - όμως μάλλον ειναι κακό ε?

Τον Όσκαρ δεν τον συμπαθήσατε, καταλαβαίνω. Δεν πειράζει -- τον αγαπάω εγώ και για σας και για πολλούς ακόμη.

Ξέρετε, πέρασε πολλά για χάρη της Ψυχής (βλέπετε ποιάν ποθούσαν τα αγόρια? βοηθά πολύ η μετάφραση καμμιά φορα), δεν την ήθελε κι η μαμά του γιατί ήτανε μεγάλη... Αυτά άλλη φορά όμως. Βρήκα ποιός σας ταιριάζει. Χρωστάω έναν Μιρό του Κάπταιν Κουκ, τώρα θα χρωστάω και τον μαντάμ Πικάσσο σε σας -- αυτός θα σας αρέσει, μάλιστα! (δε θα σας πω ποιός κρύβεται κάτω απ το παρατσούκλι - μη χαλάσει η έκπληξη).

Κοπίτο μου, κάθε φορά που μου θυμίζεις τραγουδάκια σκέφτομαι πόσο φλύαρη είμαι και πως ίσως όλα να έχουν ειπωθεί. Ευτυχώς είμαι τσιφτευτελής και μου περνάει σε λίγο!

1/20/2006 01:14:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Και αν ένοιωθε ότι αποκεφάλιζε την Άλμα, γιατί στεναχωρήθηκες Mirando; Χάνεται ποτέ οριστικά η Ψυχή; Σκοτώνεται; Πεθαίνει;
Και οι μεγάλοι καλλιτέχνες χρειάζονται εκτόνωση για να συνεχίσουν. Χρησιμοποιούν τη φαντασία τους και το κάνουν με πιο εντυπωσιακό τρόπο.
Μήπως;
Η δική σου ερμηνεία είναι πιο δραματική και πιο γοητευτική, δεν το κρύβω. Η δική μου πιο πεζή, πιο ρηχή. Ποιός ξέρει;
(Εμένα πάντως με απομάκρυνε έστω και για λίγο από τα πεζά το post σου, ευχαριστώ.)

1/20/2006 02:16:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πάνο, Mirandolina. Δεν καταλάβατε. Ο Οσκαρ μου άρεσε τόσο που Τον συμπόνεσα και μου'σφιξε το στομάχι.

Το περί ραδιενέργειας σχόλιο ήταν καλό για σας Mirandolina και κακό για μας, τους επισκέπτες σας.

Ηλίας

1/20/2006 03:18:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Το "συναμφότερον" mirandolina?!
Ψες πάντως στο "Ωραίοι ως Έλληνες" που παρουσίαζει η Σοφιά - ΠΑΟΚτζού - Τσιλιγιάννη στην Ετ3, είχε καλεσμένο τον Ζουράρι και του ζήτησε σχόλιο για δύο ερωτήσεις που του έκανες εσύ στην συνέντευξη που του πήρες! Δυστυχώς δεν είπε από το βλογ της Μιραντολίνας, αλλά μόνο ότι είναι μια συνάντευξη που έδωσε στο ίντερνετ:-(

1/20/2006 04:24:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χουανίτα μου, όντως, οριστικά δε θα χάνονταν αλλά αυτός ο νεανικός απόλυτος έρωτας, αυτή η γενναία παιδικότητα της πράξης του με την κούκλα κι αυτό το πείσμα του έρωτά του είναι συγκινητικά και όταν ο ίδιος βάζει τέλος θέλω (εγωιστικά κι αγαπητικά μαζί) να είναι ανάλογο της αγάπης του, ανάλογο αυτής της συγκλονιστικής σχέσης, τόσο παιδιάστικο κι υψιπετές - το συναμφότερο που λέει κι ο Ανχελίτο πιο κάτω. Έχεις δίκαιο, κανείς δεν ξέρει – αλλά είναι στη φύση μας να άνω θρώσκουμε, και σίγουρα το θέλουμε για όσους αγαπάμε.

Ηλία μας, όντως δεν κατάλαβα – φοβήθηκα ότι σε στενοχώρησε άσχημα. Πολύ θα ήθελα να μη σας βρει ποτέ κακό και ακόμη πιο πολύ να μην είμαι εγώ η αιτία.

Αυτό με το ίντερνετ δεν έχει πολύ πλάκα, Ανχελίτο; Το λένε λες κι είναι ένα συγκεκριμένο πράγμα, πως λέμε «στην τάδε εφημερίδα» - τι να πεις! Από την άλλη, μπράβο τους που κοιτάνε και τα ευλογ για τη δουλειά τους, ε; (Κι άλλο συναμφότερον! 

1/20/2006 08:28:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

Mirandolina, να προσθέσω μερικές πληροφορίες για την Αγαπημένη...
Η ομώνυμη βιογραφία της Αλμα Μάλερ της Φρανσουάζ Ζιρού ονομάζεται «Αλμα Μάλερ-η τέχνη να σ έρωτεύονται».

Μάλερ-ο διάσημος συνθέτης, πρώτος σύζυγος 23 χρόνια μεγαλύτερος της, τον παντρεύτηκε στα 21 της και έζησε μαζί του 9 χρόνια,
Κόκοσκα-ο ζωγράφος που ήταν 7 χρόνια μικρότερος της, χάρη στον οποίο το προσωπό της βρίσκεται στα μουσεία όλου του κόσμου, η σχέση τους μπορεί να κράτησε 5 χρόνια αλλά της έγραφε γράμματα μέχρι τα 70 του, γιαυτόν ήταν η «Μνηστή του Ανέμου»,
Βάλτερ Γκόρπιους- ο αρχιτέκτονας ιδρυτής του Μπάουχαους-, τον παντρεύτηκε στα 39 της και τον χώρισε μετά από δύο χρόνια,
Φράντς Βέρφελ-ο ποιητής, 10 χρόνια νεώτερός της, με τον οποίο είχε την πιο μακροχρόνια σχέση που ξεκίνησε από τα 37 της, στα 50 της έγινε ο τρίτος και τελευταίος σύζυγος, μόλις όμως για 6 χρόνια.
Γιαυτούς τους 4 δημιουργούς υπήρξε το φώς, ο ήλιος, η ενέργεια. Κι ο δήμιος ωστόσο. Πάντοτε απατούσε, χώριζε, έφευγε, εκείνοι υπέφεραν. Γιατί? Γιατί την είχαν ακρωτηριάσει. Είχε ήδη συνθέσει περισσότερα από 100 λίντερ, όταν ο Μάλερ της απαγόρεψε να συνεχίσει. Το απωθημένο της την οδήγησε στην σκληρότητα, είχε ίσως και την προδιάθεση…Δεν της έμενε πια παρά μια μονάχα τέχνη για να καλλιεργήσει : η τέχνη να την ερωτεύονται.

Όμως εμείς εδώ μιλούσαμε για τον Οσκαρ….Αλλα πάλι, σ αυτή τη γυναίκα δεν αφιέρωσε ο Οσκαρ μας όλη τη ζωή του? Τι συμβαίνει? Είναι άσχετο το ποια είναι μια αγαπημένη, από την ένταση των αισθημάτων τα οποία προκαλεί?

1/20/2006 11:15:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

Παρέλειψα να πω οτι, τα περισσότερα απο τα παραπάνω είναι αντιγράφη απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου...Καθεαυτού δικές μου είναι μόνο οι ερωτήσεις...

1/20/2006 11:26:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λέμον, άνω εικασίες -- σα να πρόκειται να γυρίσουμε ταινία, έτσι;

Ο Μάλερ όντως της απαγόρευσε τη μουσική για να γίνει ο γάμος. Το δέχθηκε όμως - και δεν ήταν κανενα καυμένο φτωχοκόριτσο, ε; Δεν ήταν μεγάλη δημιουργός η Άλμα, ούτε θα γίνονταν ποτέ - μπορούσε να δοκιμάσει μετά το Μάλερ, δεν το έκανε.

Δεν νομίζω ότι την έτρωγε αυτό. Νομίζω την έτρωγε η ατέλεια - εκείνοι εύρισκαν τη μούσα τους, την τέλεια γυναίκα, εκείνη όμως ποτέ δε βρήκε τον τέλειο σύντροφο. Και φαίνεται πως τον αναζήτησε. Όσο για τον Όσκαρ, μάλλον πλήρωσε την έκτρωση στην οποία υποχρέωσε (υπό την απειλή όπλου) την Άλμα η μητέρα του. Δεν προστάτευσε ούτε εκείνη ούτε το παιδί τους. Δεν πίεσε τη μητέρα του καν να δεχθεί να γίνει ο γάμος τους. Μάλλον δεν τον ένοιαζε, αλλά δεν νομίζω ότι ίσχυε το ίδιο για την Άλμα. Γενικώς παντρευόταν.

(Η νύφη του ανέμου είναι το έργο που ναι τα δυό τους σγκαλιά. Θα πάρω την βιογραφία - κυλκοφορεί στα ελληνικά;)

1/20/2006 11:38:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

κι εγώ παρέλειψα ένα κάππα - κάνω εικασίες, λοιπόν!

1/20/2006 11:40:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

Η βιογραφία είναι από τις εκδόσεις Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος, από την σειρά «ήταν μια φορά», βιογραφίες διάσημων γυναικών γραμμένες από γυναίκες. Οι βιογραφούμενες είναι η Κική του Μονπαρνάς, Σάρα Μπερνάρ, Νινόν ντε Λανκλό, Κλάρα Σούμαν, Τζένυ Μάρξ, Κόμισα ντε Σεγκύρ, Νινή, Γεωργία Σάνδη και Αναις Νίν. Δεν αξίζει ως λογοτεχνία –ούτε τότε πριν 8-10 χρόνια που τα διάβασα με ενθουσίασαν , θα έλεγα ότι είναι απλοικά γραμμένα (παρόλο που ανάμεσα στις συγγραφείς είναι και η Φρανσουάζ Σαγκάν-της Σάρα Μπερνάρ).
Για κάποιον όμως που κρατάει σημειώσεις από τις βιογραφίες, τότε γεννήθηκε, τόσα παιδιά έκανε, τόσους ερωτεύτηκε, προσπαθώντας να μπεί στο πετσί μιας εποχής αλλα και στο πετσί μιας γυναίκας που ξεχώρισε στην εποχή της, εε, η σειρά είναι ότι πρέπει!

Και εδώ «Δεν νομίζω ότι την έτρωγε αυτό. Νομίζω την έτρωγε η ατέλεια - εκείνοι εύρισκαν τη μούσα τους, την τέλεια γυναίκα, εκείνη όμως ποτέ δε βρήκε τον τέλειο σύντροφο. Και φαίνεται πως τον αναζήτησε. Όσο για τον Όσκαρ, μάλλον πλήρωσε» δίνω ρέστα Mirandolina… Οι ερωτήσεις μου έχουν απαντηθεί!

1/20/2006 11:56:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Δεν νομίζω ότι την έτρωγε αυτό. Νομίζω την έτρωγε η ατέλεια - εκείνοι εύρισκαν τη μούσα τους, την τέλεια γυναίκα, εκείνη όμως ποτέ δε βρήκε τον τέλειο σύντροφο. Και φαίνεται πως τον αναζήτησε

Αν μου επιτρέπετε, Μιραντολίνα, η ατέλεια που ενοχλούσε την Άλμα (και την έτρεπε εις φυγήν από κάθε της άντρα) ήταν η δική της ατέλεια - όχι των άλλων. Ως γνωστόν, ο Άλλος είναι πάντα ατελής, αλλά η δύναμη της αγάπης τον "τελειώνει" - έτσι δευ υποστηρίζετε εσείς οι Ορθόδοξες αναρχικές της αγάπης;

Η ατέλεια, λοιπόν, της Άλμα (από Ορθοδόξου απόψεως) ήταν πως δε μπορούσε να αγαπήσει ολοκληρωτικά τους άλλους - και μπορούσε αντ' αυτού να βλέπει καθαρά τα κουσούρια τους. Δε μπορούσε λοιπόν παρά να εγκαταλείπει το αλώνι της αγάπης (και να πηγαίνει για φρέσκα)

Για δείτε και αυτή την πιθανότητα...

(και μετά θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε και μια πιο αληθοφανή ερμηνεία)

1/21/2006 12:45:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λέμον, χίλια ευχαριστώ, θα τα ψάξω, έχει πολλά σπουδαία κορίτσια η παρέα.

Πάνο δεν διευκρίνισα ως όφειλα: εδώ μιλάω για έρωτα! Όχι γι αγάπη! Θυμηθείτε το Γιανναρά σας ("O έρωτας είναι πάντοτε ένα συναρπαστικό παρόν πληρότητας που ποτέ δεν πληρούται" και μαζί "κλειστό σύστημα" που καταλήγει "σε απώλειες") ή, θυμηθείτε το Notis έστω,για την ντάτσουν εκδοχή του πράγματος ("δε θα σου δώσω το σώμα μου ξανά, να συμπληρώνεις τα δικά σου τα κενά" λέει ο ερωμενος τη στιγμη του κρακ που γίνεται αιτία των διαρροών).

Στον έρωτα είμαστε ατελείς και βλέπουμε τον άλλο τέλειο και βάις βέρσα ως τη στιγμή που αρχίζουν (αν αρχίσουν) οι απώλειες στο κλειστό σύστημα κι οι εγωισμοί σιγά σιγά θεριεύουν. Αυτό, αν ο έρως δε γίνει αγάπη, δεν αλλοιωθεί την καλήν αλλοίωσιν, πάντα. Ε, η Ψυχούλα μας ήταν δυτικό κορίτσι – έλεγε λαβ ή αμόρ ή κατιτισγερμανικο και θεωρούσε ότι τα έλεγε όλα – που η διάκρισις!

(Kαι τέλος, τι πιο αληθινό απ τον έρωτα; Αλλά περιμένω την ερμηνεία σας με ιδιαίτερη περιέργεια, οπότε πείτε!)

1/21/2006 01:14:00 π.μ.  
Blogger kourkoubini έφα...

Μετά τον Schiele, ο Kokoschka ήρθε γάντι! :) Και κάπως έτσι "κλείνει" ή μάλλον ολοκληρώνεται ο εξπρεσιονισμός στη Βιέννη!
Ο Kokoschka -όπως πολλοί καλλιτέχνες-δέχτηκε μεγάλη απόρριψη και αμφισβήτηση. Τουλάχιστον "αναγνωρίστηκε" πριν πεθάνει το 1980..
Για τη σχέση του με την Αλμα Μάλερ θυμάμαι κάτι πολύ χαρακτηριστικό που διάβασα κάποτε... Σε ένα ταξίδι τους στην Ιταλία νομίζω, επισκεφτήκανε κάποιο πάρκο/ενυδρείο, όπου ο Oscar είδε ένα έντομο να τσιμπάει και να παραλύει ένα ψάρι και μετά να το καταβροχθίζει. Το σκηνικό αυτό το συνέδεσε με την σχέση του και με την Αλμα Μαλερ. Φαίνετε ότι ήταν και αντιφατικός. Από τη μια δε μπορούσε χωρίς εκείνη από την άλλη ένιωθε να καταβροχθίζεται..
Την κούκλα με όψη Μάλερ, μάλλον την έφτιαξε για να τον βοηθήσει να λυτρωθεί από την εμμονή του.

1/21/2006 01:18:00 π.μ.  
Blogger Marie-Hélène έφα...

Σήμερα βρήκα το σχόλιο σου και χαίρομαι που η δουλειά μου σου αρέσει .να έχουμε την εκτίμηση ενός επαγγελματίας είναι και αυτό σημαντικό. Σ’ ευχαριστώ για τον ενδιαφέρον σου.

1/21/2006 11:02:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

MaHS, σε ευχαριστώ πολύ (και θα μεταφέρω και στον φίλο αγιογράφο τις δικές σου ευχαριστίες)

1/21/2006 12:25:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κουρκουμπίνι καλώς όρισες! αυτή την ιστορία με το ψάρι δεν την ήξερα και ευχαριστώ. Το θέμα είναι όμως πως δε φαίνεται να τον "καταβρόχθιζε" η Άλμα -- εκείνος (όλοι τους) έπαιρνε έμπνευση, συμβουλές, δύναμη απ αυτήν. Περίεργο μου φαίνεται.

1/21/2006 12:32:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

“ο Άλλος είναι πάντα ατελής, αλλά η δύναμη της αγάπης τον "τελειώνει" - έτσι δεν υποστηρίζετε εσείς οι Ορθόδοξες αναρχικές της αγάπης;”

Πάνο, η παραπάνω πρόταση με άγγιξε για τα καλά..
Νομίζω ότι απλά έδωσες τον ορισμό του έρωτα με θαυμαστή ακρίβεια!
Δεν χρειάζεται να είσαι Ορθόδοξη αναρχική της αγάπης (πρώτη φορά ακούω τον όρο και δεν μου ακούγεται καθόλου ωραίο να είμαι τέτοιο πράγμα..) για να τυφλωθείς και να δεις το αντικείμενο του έρωτά σου ως θαύμα τελειότητας και ως το κομμάτι που σου έλλειπε και έρχεται να σε συμπληρώσει και να σε κάνει ολόκληρο…
Μη μου πείτε ότι όλοι δεν τόχετε νιώσει αυτό?

Επίσης Πάνο μας, « η δύναμη της αγάπης τον "τελειώνει"» τον Αλλον, αλλά (με τη βοήθεια του χρόνου) και η αγάπη επίσης τελειώνει-διότι «τίποτα δεν είναι για πάντα, αλλα τίποτα» (Σάρα Κέην).

Οπότε συνοψίζοντας, μπορεί η Άλμα να προσπαθούσε να τελειώσει την ατέλειά της ψάχνοντας τον ιδανικό, μπορεί όμως να ήταν και κάτι πολύ απλούστερο:
Μπορεί να αφέθηκε να κάνει ότι οι περισσότεροι μας νιώθουμε αλλά δεν παραδεχόμαστε, ή δεν το κάνουμε πράξη : να βλέπουμε κατάματα την πραγματικότητα και να την δεχόμαστε, να φεύγουμε όταν η έρωτας τελειώνει, να προχωράμε παρακάτω, έχοντας συνείδηση ότι ολομόναχοι ερχόμαστε και φεύγουμε..
Γιατί ποιος μπορεί να πει ότι αγαπάει ολοκληρωτικά τους άλλους και δεν βλέπει τα κουσούρια τους, ότι η αγάπη του είναι της ίδιας-αρχικής έντασης, και ότι δεν έχει τάσεις λιποταξίας τις οποίες κρατάει υπο έλεγχο, χωρίς να ψεύδεται?

Όμως αυτό είναι μεγάλο θέμα που ανοίξαμε, το κλασικό (και ακόμη αναπάντητο) «που πάει ο έρωτας όταν φεύγει» του «τρυποκάρυδου» του Τομ Ρόμπινς προσπαθούμε να λύσουμε…

Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι η Άλμα ήταν μια υγιέστατη γυναίκα που έβλεπε καταπρόσωπο την πραγματικότητα και δεν έπαιζε κανενός είδους παιχνίδι, ενώ οι άντρες της λάμβαναν αυτή την υγεία που εξέπεμπε και την εκμεταλλεύονταν (με την καλή έννοια) κανοντάς την Τέχνη. Και έτσι (στο δικό μου μυαλό) όλα καλά, και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα (αυτό δεν το συζητώ, άλλη ιστορία!).

Mirandolina ελπίζω να μην κάνω κατάχρηση του χώρου σου, (πολύ χαίρομαι που σαν γνώρισα!).

1/21/2006 12:47:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

(Να κάνεις όση "καταχρηση" θες - άκου λέει! Κι επίσης, κι εγώ πολύ χαίρομαι και που θα πάει θα βρεθεί η ευκαιρία, ε;)

Λεμον, ο Πάνος το έλεγε για μενα το "ορθόδοξη αναρχική". Και, μ αρες. Δηλαδή, το χω και για μεγαλο κομπλιμέντο, ομολογώ. Προσπαθώ να είμαι και τα δυό, με την βοήθεια του Θεού. Δεν είναι καινούριο φρούτο, επίσης. Παλιά μας έλεγαν τολστοϋκους, μετά χριστιανούς κοινωνιστές, μετά αναρχοχριστιανούς. Ο νεώτερος όρος είναι ‘πατερικοί αναρχικοί‘. Εμένα πάλι μ αρες εκείνο το παλιό εξαρχειώτικο σύνθημα στους τοίχους. "Είμαστε οι αναρχικοί του Άναρχου". Ταμάμ :-)

1/21/2006 01:03:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

lemon,
το έχω ξαναπεί, σε παλιότερες συζητήσεις στα "μτΚ", αλλά η Μιραντολίνα δεν το δέχεται: όταν μιλάμε για σχέση, όταν φύγει ο έρωτας η σχέση τελείωσε - δεν τη σώζει καμιά επίκληση στην "αγάπη".

Το "θέλω να μείνουμε φίλοι" είναι η μεγαλύτερη σαχλαμάρα απ' όλες όσες ακούγονται (και ακούγονται πολλές), όταν ο έρωτας τα τινάξει.

Γι' αυτό ο ποιητής γράφει - και ο Νικόλας ο Παπάζογλου τραγουδά: δε θέλω νάμαστε ούτε φίλοι, ούτε εχθροί...

Η εκδοχή σου για τη φύση της Άλμα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση δε θέλω να προσθέσω κάτι, αλλά κάποια πράγματα περί έρωτα και "αγάπης" θα υπάρχουν στο επόμενο θέμα των "μτΚ".

*

Ώστε, "Πατερικοί αναρχικοί", Μιραντολίνα... χεχε...

1/21/2006 03:54:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

Mirandolina (και κάθε ενδιαφερόμενος, εννοείται) δες το κείμενο του oldboy εδώ http://www.blogger.com/comment.g?blogID=11378835&postID=113778145161016483&isPopup=true "Το λάθος κουμπί", αν δεν το έχεις ήδη δει βέβαια.

1/21/2006 08:22:00 μ.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

τελικά η άλμα δεν πέτυχε ως
κούκλα αλλά μόνο ως πρώτο
συνθετικό αθλημάτων.
ο όσκαρ απ΄την άλλη σαν
αγαλματάκι έσκισε.
μεγάλο σουξέ.
το επίθετο καλά έκανε
και το αποσιώπησε τελικά
διότι εμένα μου έκανε κάτι
σε υπονοούμενο για το σεξ,
ρωσίδας θρησκευάμενης της
αστικής τάξης.

1/22/2006 02:48:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λέμον μου, υποψιάζομαι και πολύ μ αρες, ότι στο θύμισε η κουβέντα περί Σαλονίκης (το διάβασα χάρη σε σένα, καλά έκανες και το θυμήθηκες. Ο Ολ βόυ είναι από τις μεγαλες χαρές των ευλογ αλλά οι ανασκαφές στο ευλόγ του είναι κάπως δύσκολες).

Αγαπητή νύφη, κάθε σου επίσκεψη είναι αποκάλυψη!

1/22/2006 09:45:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...