22.1.06

'Till things are brighter, I'm the Man In Black.


Εν άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ’δειξε πάνω
στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες, μου λέει –
Γεννήθηκε η ευσπλαχνία». Έσκυψα τότε το κεφάλι
Και έκλαψα κι εγώ,

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και
Δε θα ’χαμε να πούμε τίποτε ωραιότερο απ’ αυτό.


Τάσος Λειβαδίτης, ο αδελφός Ιησούς

Μου ’πε η αγάπη μου πριν γίνει η αγάπη μου: «Το High Fidelity το έχεις δει;». Είπα «όχι». Μου ’πε: «Κι εκεί ο ήρωας λέει το ίδιο με σένα. Λέει πως, το πιο αγαπημένο του βιβλίο είναι «Johnny Cash's autobiography "Cash" by Johnny Cash».» Και γέλασε και το είδαμε μαζί και έγινε η αγάπη μου. Κι ύστερα μου ’στελνε μέηλ με άρθρα για το θάνατο του Τζώννυ κι ανησυχούσε πως είμαι, είμαι καλά;, μου αγόραζε βιβλία για το Τζώννυ σουβενίρ απ τα ταξίδια του, και καθόταν κι άκουγε μαζί μου Τζώννυ και μου σκούπιζε τα δάκρυα όπως ποτέ κανείς.

For the reckless ones whose bad trip left them cold

Όταν έφυγε ο Τζώννυ, μου ’πε ο αδελφός μια μέρα στο αμάξι: «Κοίτα, παίξε και τίποτε άλλο. Το χεις παρακάνει». Και μετά γέλασε και είπε: «Έτσι ήσουν από μικρή, θυμάμαι – τι κόλλημα τράβηξες με το Βαν Μόρισσον!».

Έτσι ήμουν από μικρή. Άμα ερωτευτώ ένα αγόρι-φως μετά το αγαπάω για πάντα. Το Τζώννυ, ας πούμε. Το Τζώννυ τον αγαπάω απ την αρχή με δάκρυα στα μάτια. Ίσως με χαρμολύπη. Όχι θλίψη, πάντως. Μάλλον τον αγαπάω ως λύτρωση. Αυτή είναι η λέξη, ναι. Λύτρωση.

Εξ αιτίας του, καμμιά φορά καταλαβαίνω και τους προτεστάντες -- πως δε χρειάζεται ιερέα η εξομολόγηση. Εγώ κι ο Τζώννυ κι ο Θεός, Κύριε εκέκραξε προς σε, εισάκουσόν μας.

I wear the black for the poor and the beaten down
Livin' in the hopeless, hungry side of town,

I wear it for the prisoner who has long paid for his crime,
But is there because he's a victim of the times.


Γράφει σε ένα γράμμα του προς τον Γιώργο Σεφέρη ο Ζήσιμος Λορεντζάτος πως, θα ήθελε να στήσει μια προτομή του Σεφέρη σε κάθε αδιέξοδο στενό, γιατί αυτοί οι άνθρωποι που συναντάς στα αδιέξοδά σου – και για τον Ζη ήταν ο Σε – αυτοί είναι οι άνθρωποι λυτρωτές, οι σωτήριοι, που σου θυμίζουν την ανθρωπιά σου εν τέλει, όντας οι ίδιοι διέξοδοι. Για τον Ζή ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Σε. Για πολλούς και για μένα ένας είναι ο Τζώννυ.

Ξεκινώ να σου γράψω γιατί αγαπάω το Τζώννυ και ξεκινάν τα δάκρυα. Και δεν υπάρχουν λέξεις και το μυαλό μου γεμίζει εικόνες - ο Ζη κι ο Σε, ο Τζέημς Ένσορ, ο Όττο Ντιξ, οι απαγωγείς της Τζαμάικας, η αγάπη μου, ο πόνος του αποχωρισμού, το Πάσχα κι ο αμνός λευκός σα συννεφάκι.

Αγαπάω τη φωνή και τα τραγούδια του με τον τρόπο που δεν υπάρχουν λέξεις. Μα πρέπει να ξεχωρίσω λέξεις, πρέπει

Αγαπάω την αλήθεια του,
Ως το τέλος

αγαπάω το χάρισμα στον άνθρωπο που βούλιαξε στον πάτο και πάτησε γερά στο χώμα το στέριο της αβύσσου που το λέγανε Τζουν και εκτινάχτηκε στην παράδεισο κρατώντας την απ το χέρι,

το άπτωτο της σαλότητας που κέρδισε
επειδή έπεφτε, κι έπεφτε κι έπεφτε
και έβαζε μπρος τα δυό του χέρια και σηκώνονταν,
πιο ψηλά κάθε φορά ώσπου λασπωμένος στην παράδεισο

κι έπαιρνε και μένα και άλλους κάθε φορά κι ως τον ουρανό και για πάντα εκεί

τον αγαπάω χωρίς λόγια
τι ανόητη που είμαι να χτίζω με λέξεις την αγάπη μας


τον αγαπάω επειδή δεν πέρασε ποτέ στο στρατόπεδο των νικητών,
δε μέτραγε επιτυχίες, χρυσούς δίσκους, πουσαπς, σταγόνες ιδρώτα στο γυμναστήριο, βραβεύσεις,

ήταν ο αδελφός μου ο λούζερ σαν κι εμένα

ήταν ένα κακοζωισμένο αγόρι που μάζευε βαμβάκι τόσο δα, έχασε τον αγαπημένο του αδελφό στο κυνήγι του μεροκάματου, της μιας μπουκιάς ψωμί – πήγα να γράψω «μιας γαμημένης μπουκιάς», σχώρα με Τζώννυ, ευλογημένη, έχεις δίκηο – που θυμόταν τα λόγια Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατε με, ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με.


Record Company Exec: Your fans are gospel folk, Johnny. They're Christians, and they don't wanna hear you singing to a bunch of murderers and rapists, tryin' to cheer 'em up.
Johnny Cash: Then they ain't Christians.


κι είπε ο αη-Τζώννυ του Άρκανσω

θα πάω στη φυλακή, θα πάω στα κάτεργα, θα πάω στα ορυχεία, θα πάω στο νοσοκομείο

κι είπε ο Αη-Γιάννης ο Μετρητός των αμέτρητων, είπε

φέρτε μου τους πεινασμένους σας, φέρτε μου τη φτωχολογιά σας, φέρτε μου τους ανεπιθύμητους, κι αν δε φτάνει το ψωμί φτάνει η φωνή, να η φωνή τους, δωρεάν έλαβα, δωρεάν δίδω.

And anyway I tell the truth and Im not afraid to die

Έγινε ο Τζώννυ που κλαίει τα δάκρυα που χρειάζονται για να κλάψω κι εγώ, όπως προφήτεψε ο Τάσος Λειβαδίτης.

Τι θέλω να σου πω… αυτό που δε λένε τα λόγια.

Να, στον Τζων Κέηλ, τις προάλλες, είχα βάλει ετούτα τα στιχάκια

Cause something is breaking your heart
Something is breaking your heart
Ι hope something is

Και μου πε μια καρδιά σπάνια πως είναι στίχοι εκδικητικοί και ρώτησε πως τους διάλεξα. Σοκ. Ποτέ –όμως πο-τέ!- δεν τους είχα ακούσει έτσι, ποτέ δε μου είχαν πει αυτό. Ούτε μου χε περάσει από το νου. Τους άκουγα σαν ευχή. Ελπίζω κάτι να ραγίσει την καρδιά σου, δηλαδή: ελπίζω η καρδούλα σου να ραγίζει ακόμη, ελπίζω να μην ενέδωσες σε τούτη την εποχή όπου η απονία, η έλλειψη θλίψης, πόνου, στενοχώριας εξοστρακίζονται, όπου τα δάκρυα εξοστρακίζονται, όπως οι πόνοι της γέννας εξοστρακίζονται, όπου όλες οι λέξεις του πόνου εξοστρακίζονται εν ονόματι του politically correct. Ελπίζω ακόμη να νοιώθεις, να αισθάνεσαι ακόμη. Αυτό ακούω κάθε φορά – αυτό άκουγα πριν με πονηρέψουν δηλαδή. Αυτό έκανε ο Τζώννυ.


Κι έτσι έγινε «είδος από μόνος του», έτσι έγινε ο πατέρας όλων. Έτσι γράφονται διθύραμβοι, κυκλοφορούν βιβλία οι ίδιοι που προωθούν, αγαπούν, προσκυνούν το μαμωνά, έτσι τον κάνουν είδωλο οι εχθροί για να κρύψουν πόσο άνθρωπος είναι. Ο Τζώννυ είναι αληθινός, είναι η βαθιά, κοινωνική, πολιτική συν-πάθεια, αυτή που προχωρά τις κοινωνίες των ανθρώπων, που χτίζει πολιτισμό. Ο Τζώννυ τραγουδάει τη σιωπή την ώρα που σου κρατάει το χέρι, που σε καλεί να γύρεις στην αγκαλιά του με το βλέμμα, που σου χαϊδεύει τα μαλλιά για να πάρει τον πόνο. Προϋπόθεση ο πόνος. Ο Τζώννυ τραγουδάει τις σιωπές μας. Ο Τζώννυ είναι το νυν και αεί του κοινού μας βιώματος, της κοινής τράπεζας, πίετε εξ αυτής πάντες, φάγετε εξ αυτής πάντες, ο Τζώννυ είναι λαϊκός, είναι η επιτομή του λαού της Αμερικής όχι με τον διανοουμενίστικο τρόπο που είναι ο Ντύλαν, όχι απαντώντας σε ερωτήματα της εποχής όπως ο Γούντυ κι ο Λιντμπέλυ, μα με τον τρόπο που είναι λαϊκό το εστιατόριο που τρώνε τα συνεργεία κι όχι ο Ξυδάκης, το νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων κι όχι το σιξ φηητ αντερ. Είναι η υπενθύμιση της κοινής ευθύνης για όσους – πάντες- έφαγαν εξ αυτού.

And, I wear it for the thousands who have died,
believing that the Lord was on their side,
I wear it for another hundred thousand who have died
Believing that we all were on their side.

Η κατακλείδα: Έρχεται η ταινία. Με τον Χοακίν Φοίνιξ να έχει γίνει αλκοολικός για να τα βγάλει πέρα - όταν πλησιάζεις τόσο φως... Εμ, θέλει ταπείνωση η αλήθεια, αλλοιώς καταστρέφεσαι. Η ταινία, με την αγαπημένη μου χολλυγουντιανή τσαμπερδόνα στο ρόλο της αγαπημένης του κάντρυ τσαμπερδόνας. Έρχεται η ταινία με θέμα τον Τζώννυ που αγαπάω περισσότερο απ όλους τους Τζώννυδες. Γιατί δε θέλω να πάω να τη δω; Γιατί με αποδιώχνει; Μπορείς να μου πεις;

Εύσημα: Πως ο Τζώννυ τραγουδάει τις σιωπές μας, μου το πε η μάιντρστρηπερ. Πως ο πόνος οφείλει να ξαναβρεί τη θέση του στον κόσμο μας, μου το θύμισαν ο Ολ Βόυ κι η Χέβα σε μια κουβέντα φωτισμένη από πάθος στο ευλόγ του πρώτου.

Το έργο «Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες» είναι του Τζεημς Ένσορ. Στο Γκεττυ του ΛΑ το έχουν κάμνει βιβλίο συνδυάζοντάς το με το Desolation Row του Ντυλαν. Αγαπάω το Ντύλαν. Όμως, ο Ένσορ κι ο Τζώννυ μου φαίνονται πιο κοντά και αρνούμαι να αγνοήσω το Χριστό στο έργο τους.

Ο τίτλος, οι πρώτοι στίχοι στα αγγλικά κι οι τέσσερις τελευταίοι στίχοι είναι από το Man in Black – τραγούδι ταυτότητα του Τζώννυ. Το ευαγγελικό από το Κατά Ματθαίον. Ο διάλογος μεταξύ εταιρίας και Τζώννυ, από την ταινία. Το “Anyway I tell…” από το Mercy Seat του Νικ Κέηβ, που το τραγούδησε κι ο ήρωάς του, o Τζώννυ.

Το ποίημα του Λειβαδίτη: απ τη συλλογή «Ο τυφλός με τον λύχνο», εκδ. Κέδρος, 1983

Το High Fidelity του Νικ Χόρνμπυ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.

Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους των American Recordings.
Η φωτό στην οποία παίζει λάιβ, είναι από τη συναυλία στη φυλακή Φόλσομ.

27 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger τσέλιγκας έφα...

Εγώ πάλι θυμήθηκα τον Τζώνυ Θάντερς, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...

1/22/2006 06:35:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Well, if they freed me from this prison, if that railroad train was mine,
I bet I'd move on over a little farther down the line,
Far from Folsom Prison, that's where I want to stay,
And I'd let that lonesome whistle blow my blues away.

;)

1/22/2006 07:13:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Ωραίος ο Τζώνυ και ποιό ωραία εσείς που μας τον μεταφέρατε στην κομπιούτα μας.

Έχει μια σοβαρή, αντρίκια πειθώ φωνής όπου ολίγοι τραγουδιστές έχουν (namely, ο Λέοναρντ Κοέν -και η ...Μπέλου αν πιστέψουμε τον Ευγένιο Αρανίτση).

PS. Να υποθέσω θα δείτε και την ταινία που βγαίνει???

PS2. Τώρα μας κολλήσατε. Πάω να βάλω Τζόνυ στο iTunes, πχ. το έξοχο We'll Meet Again διασκευή της Εγγλέζας Βέμπω, της Vera Lynn. Η' το Streets of Laredo.

1/22/2006 08:14:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Καλή μου Μιραντολινα,
πρέπει να σου εξομολογηθώ οτι χαρακτηρίζομαι, εκ γενετής, από ένα είδος τεχνολογικού κρετινιασμού. Από μηχανάκια δεν καταλαβαίνω τίποτα. Ως εκ τούτου δυσκολεύομαι να κατανοήσω όρους όπως το "μοδερέησον", (moderation υποθέτω. Δεν έχω ιδέα επίσης πως μπορεί κανείς να στήσει ένα μπλογκ. Όποτε μπαίνω σ' εκείνο το ρημάδι που λέει: Blogger κολλάω στα password,στα yser names καισ' όλα αυτά τα φοβερά. Όσους γνωστούς μου ρώτησα, διακρίνονται από την ίδια δυστοκία και δεν μπορούν να με διαφωτίσουν. Γι' αυτό και εκμεταλλεύομαι την καλή σας διάθεση και επισκέπτομαι τα σαλόνια σας, χωρίς να είμια σε θέση να σας προσκαλέσω στο δικό μου. Είμαι πάντως καταγοητευμένη.Ουδέποτε υποψιαζόμουν ότι εν μέσω καλωδίων και πληκτρολογίων και διαδικτύων θα ήταν δυνατό να βρει έδαφος να αναπτυχθεί η ζεστ΄ξη ανθρώπινη παρουσία και πολύ περισσότερο ένας λόγος υψηλού επιπέδου, που είχα χρόνια να ακούσω σε τέτοια έκταση κια σε τέτοια πολυμορφία.
Χαίρομαι που επιτέλους θα μπορούμε να επικοινωνούμε.

Με πολύ αγάπη...η Κυρία

1/22/2006 08:40:00 μ.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

I' m so glad I found this, I' m so glad I did (εξακολουθώ κι ακούω editors δευτέρα πρωί). καλημέρα, μιραντό. ένα κερί για τον johny.

1/23/2006 09:44:00 π.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Νομίζω ξέρω τί αισθάνεσαι για την ταινία...

Μερικές φορές, όταν αγαπάμε κάποιον/κάτι τόσο πολύ, το αγαπάμε τόσο ολοκληρωμένα και με τρόπο τόσο άσπιλο και άσπονδο και άξιο φθόνου ακόμα, που κάποτε, η έκθεση και μόνο αυτού σε μάτια πιθανώς αδαή, μας ενοχλεί (έντονα τα στοιχεία του εγωισμού και της υπερβολής, το ξέρω, μα για τέτοιες αγάπες πώς μπορεί κάποιος να αρκεστεί σε αναλογίες συνηθισμένες;...)

Καλημέρα και καλή εβδομάδα Mirandolina. Σ' ευχαριστώ για τα εύσημα.

1/23/2006 12:51:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Τσέλιγκα, μάλλον είναι ο δικός σου πιο αγαπημένος Τζώννυς απ όλους τους Τζώννυδες!

Κοπίτο μου, είδες που τα μπλουζ δεν έχουν χρώμα τελικά...

Γνωμοδότα, ο Τζώννυ είναι ωραίος κι όμορφος κι ενεστώς, ναι. Δεν νομίζω ότι υπάρχει σύγκριση με τον Λεονάρδο, όμως - το λέω με κάθε σεβασμό. Ούτε είναι θέμα βαρυτόνου - είναι θέμα ψυχής. Αλλοιώς θα γινόταν Τζώννυς κι ο Φραγκούλης...

Την ταινία δε θα τη δω, νομίζω. Μου το πε κι ο Κάπταιν Κουκ, και έχει δίκηο. (Να ακούστε και το In My Life - τι ζημιά!)

Κυρία, καλώς ήρθατε.

Πολύβιε καλημέρα - ένα κεράκι να χουμε την ευλογία του Τζώννυ.

1/23/2006 12:53:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλημέρα, μάιντστήπερ, που γράφαμε μαζί.

Νομίζω περισσότερο με στενοχωρεί να δω κάτι τόσο αληθινό, τόσο γήινο, τόσο "δικό μου" να γίνεται ταινία. Με ανάλογο τρόπο, δεν είδα ποτέ την ταινία του Γκίμπσον για το Πάθος. Δεν μου αρέσει η δραματοποίηση της αλήθειας μου, νομίζω.

Μ αρες πολύ η αλληλεπίδραση στην ευλογόσφαιρα - πάρα πολύ. Και είναι πολύ συχνή, νομίζω.

1/23/2006 01:28:00 μ.μ.  
Blogger elefantas έφα...

high fidelity...
Johny cash....
να ήξερες τώρα τι μου θύμησες

1/23/2006 01:52:00 μ.μ.  
Blogger παπαρούνα έφα...

υπέροχο κείμενο...
αν και άργησα πολύ να γνωρίσω τον Κας μιας και ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της Country μουσικής.

1/23/2006 05:53:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Τι να σου πώ για τον "λόγο" της σιωπής? Ευχαριστώ σε!...

1/23/2006 06:39:00 μ.μ.  
Anonymous lemon έφα...

Mirandolina εδώ είμαι, όμως σε θέματα μουσικής και πολιτικής δηλώνω σχεδόν παντελή άγνοια …
Τρέχω κάθε λίγο στο παράθυρο να δω τι κάνει ο καιρός, απορώ με τα σημεία και τέρατα που δείχνει η τηλεόραση, καλά έγραψε ο j.mcmanus στον oldboy -για άλλο θέμα βέβαια, αλλά μια χαρά κολλάει και στα ρεπορτάζ για τον καιρό:

«Σας κάηκε το dvd, σας κάηκε το στερεοφωνικό, σας κάηκε η Βιβλιοθήκη (η δική σας, όχι της Αλεξάνδειας), σας κάηκε η σύνδεση με το internet;
Ρε τι είστε σείς γαμώτι!
ΚΛΕΙΣΤΕ την ρημάδα επιτέλους!»

Εδώ ψιλοχιονίζει, ούτε μισό πόντο χιόνι δεν έχουν τα αυτοκίνητα, πιο πολύ για βροχή το λές… Όλα καλά, καληνύχτα.

1/23/2006 08:55:00 μ.μ.  
Blogger heba έφα...

Αγαπητή Mirandolina,με αφορμή το σχόλιό σου σε εμένα και τον οld boy,και αν και σε διαβάζω από την αρχή,βρίσκω τώρα την ευκαιρία να σου πω ότι το ιστολόγιό σου,η γραφή σου, δείχνουν έναν άνθρωπο
ευαίσθητο και καλλιεργημένο με ικανότητα στο χειρισμό της γλώσσας, ο οποίος με
βεβαιότητα δηλώνω πως δεν έχει ανάγκη να "θυμηθεί"συναισθήματα.

1/23/2006 10:39:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ελέφα, τι σου θύμησα; Έλα, κι είναι κι η ταινία φετίχ πια για μένα (είπα γιατί, οπότε σειρα σου!)

Παπαρούνα, ευχαριστώ πολύ- είδες τι μας κάνουν οι άτιμες οι ταμπέλες; Δεν είναι κάντρυ, είναι κατηγορία μόνος του...

Ανχελίτο μου, εγώ. Ειδικά μετά το ταξίδι που μας πήγες σήμερα.

Λέμον, ναι, το είδα. Ο ΕκΜάνους είναι απ του δη πόιντ πολλές φορές – άλλες χάνει το δίκηο του απ τον τρόπο του. [Τηλεόραση βλέπω μισή ώρα με μία ώρα την ημέρα – τις βασικές ειδήσεις. Αλλά με τρώει το ίντερνετ όλη μέρα...)

Κι εδώ χιονίζει, το σχολείο του αυτοκράτορα αύριο είναι κλειστό να καταλάβεις.

Χεμπα, είναι χαρά μου που με διαβάζεις κι ευχαριστώ και για τα (πολύ) καλά σου λόγια (πάνω από καλά λόγια…). Να πω κι εγώ, λοιπόν: σε πρόσεξα από τον τρόπο που χες πει «χρόνια πολλά», ήταν σαν πέταγμα κοκκινολαίμη, μικρή έκρηξη φωτός. Και χαμογελούσα όλη μέρα που το σκεφτόμουν.

1/23/2006 11:45:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Αν αλλάξεις γνώμη για την ταινία και θες παρέα, let me know.

1/24/2006 12:31:00 π.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

όλα αυτά...
ξέρω γω...
μαυρα ρούχα,
τραγούδια κόντρα στον αδικο κόσμο,
χριστιανοσύνη...
αμ΄το ΄χα καταλαβει εγω
οτι όλο αυτό με τους
παπαροκάδες ήταν κλεμένο.

1/24/2006 12:54:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χουανίτα μου, προτιμώ να πας εσύ και να βρεθούμε μετά για τεκίλες και να μου τη διηγηθείς. Ε;

Νύφη, μάι τσέηντζ - είσαι διάνοια!

1/24/2006 05:57:00 μ.μ.  
Blogger heba έφα...

Mirandolina,ευχαριστώ για τα δροσερά λόγια σου.
:)

1/24/2006 07:38:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Να κάνω ένα κομπλιμέντο; Μου φαίνεται ότι είστε ο τύπος του φαν, που φιλοδοξούσε να έχει ο μακαρίτης. Επίσης κατορθώσατε να ανανεώσετε την εικόνα του Λειβαδίτη μέσα μου (το χρειαζόταν). O Λειβαδίτης ως κάντρυ ποιητής.(πως λέμε Καβάφης-Έλιοτ, κάπως έτσι). Νομίζω ότι ο Κας ανήκει, και, εξ όσων γνωρίζω, ήταν περήφανος γι αυτό, σε μια καλλιτεχνική παράδοση, όπου εύκολα βρίσκει κανείς ανθρώπους σχολή-από-μόνoς-του. Αν κατιτί χαρακτηρίζει το περιβάλλον του, είναι το ότι παράγει rugged individuals (τώρα πώς θα το μεταφράζατε αυτό;) στη ζωή και την τέχνη. Λέω ότι ο Τζώνη, εκτός του ότι άξιζε έτσι κι αλλιώς, υπήρξε και εκπρόσωπος αυτής της παράδοσης με κλασσικό τρόπο. Αυτό φυσικά δεν αφαιρεί ούτε ιώτα από την μοναδικότητα του έρωτα σας.
*
Κατά τα άλλα, σωστός ο νύφος. Κας-παπαροκάδες, but of course!
*

1/24/2006 07:39:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

http://lllemon.blogspot.com/

:)

1/24/2006 09:05:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

"Να κάνω ένα κομπλιμέντο; Μου φαίνεται ότι είστε ο τύπος του φαν, που φιλοδοξούσε να έχει ο μακαρίτης."
*
Το αποσύρω. Υπερφίαλο κομπλιμέντο. Με εκθέτει. Τζιιζ, κακό παιδί.
*

1/24/2006 09:17:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χέμπα λοιπόν κι εγώ επίσης:
:-)

Κάπταιν Κουκ, ερυθριούσα ευχαριστώ σας. Ο Τζώννυ είναι το ιώτα του έρωτά μου. Η δοτική δηλαδή - της παρα-δόσεως. Μ αρες.

Του Λειβαδίτη του πάει το κάντρυ και λόγω ονόματος, ε; Περισσότερο απ ότι στο Τζώννυ. (στη μετάφραση: μόνον η λέξη αδρός μου έρχεται στο νου)

Λεμον, ουέλκαμ! Πολύ χάρηκα και σου έκανα και ποδαρικό!

1/24/2006 09:24:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Δηλαδή, Κάπταιν, το αποσύρετε (παρ ότι για τα μάτια μου) για να μην εκτεθείτε στα μάτια ποιού;

Σας πειράζω - αρκεί να μη μου πάρετε το ιώτα.

1/24/2006 09:40:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Και ποιος είμαι εγώ, να ξέρω τι θα ήθελε ο Τζώνη; Του έλειπε η σεμνότητα, καταλαβαίνετε, και, λέω, φοβού τους επαίνους από τους οποίους απουσιάζει η σεμνότης. Αντί να επαινώ εσάς, επαινούσα τον παντογνώστη εαυτό μου. Θα μου πεις, κομπλιμέντο είναι ρε φίλε. Αλλά και πάλι...
*
Από καλά λόγια μην ανησυχείτε, έχουμε απόθεμα.
*

1/24/2006 09:55:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

"να μην εκτεθείτε στα μάτια ποιού;" Τα δικά σας φυσικά.

1/24/2006 09:59:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Να μην εκτεθείτε στα δικά σας μάτια -- είναι σπουδαίος ο λόγος λοιπόν και πολύ χαίρομαι.

[Πάντα λέω πως, το μέτρο που μας βάζει για την αγάπη είναι ο εαυτός μας. "Ωσαν εαυτόν" λέει. Χαίρομαι που ωσάν εαυτόν κι εσείς, με επίγνωση της αλήθειας αυτού, θέλω να πω - παρ όσα γράφετε κι αρέσουν του Σραόσα μας)

1/24/2006 10:02:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κάπταιν Κουκ, γράφουμε μαζί εδώ και δύο σχόλια με αποτέλεσμα να βγαίνει ένας διάλογος ολίγον σουρρεάλ - μ αρες! Δείτε τώρα αυτό με τα μάτια!

Το γραμμόφωνο παίζει I ll be your mirror λοιπόν, για να βρουν τα πράγματα τη σωστή τους θέση.

1/24/2006 10:10:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...