20.3.06

"To internet είναι η ελπίδα μας στο ζοφερό μέλλον"

Ο Χρίστος Παπαδημητρίου, κορυφαίος του διεθνούς χορού της πληροφορικής, με καθηγητικές περγαμηνές από Harvard, MIT, Stanford, Berkeley, μιλά στη Μιραντολίνα για τους ήρωές του, το μέλλον, την ελπίδα που λέγεται ίντερνετ, τα κόμικς και τη σημασία της εκλαϊκευσης.

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να έχει έρθει σε επαφή με το Χρήστο Παπαδημητρίου, να έχει διαβάσει βιβλία του ή συνεντεύξεις του, και να μη θέλει να τον γνωρίσει. Ο καθηγητής της πληροφορικής που παραμένει τρεις δεκαετίες στην πρωτοπορία υπήρξε από τους υψηλούς στόχους αυτού εδώ του ευλόγ. Όχι τόσο για τις περγαμηνές κι εκείνες τις υψηλότατες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη των θετικών επιστημόνων, όσο γιατί ο Χρήστος Παπαδημητρίου είναι πολιτικό ον, ευπροσήγορος, ζωντανός, μαγευτικός άνθρωπος με θέσεις και προτάσεις, με τόσο ελκυστική προσωπικότητα που ξεχειλίζει από τις σελίδες βιβλίων και συνεντεύξεων.

Φοιτητές του και συνδιδάσκοντες, λένε πως ασκεί το διδακτικό του έργο, μαθαίνοντας τους ερχόμενους την κριτική σκέψη και τη δημιουργική παρέμβαση και ασκεί το ερευνητικό του έργο ως ένας εκ των κορυφαίων διεθνώς επιστημόνων στην πολυπλοκότητα και την υπολογισιμότητα, χωρίς να παύει να παρεμβαίνει στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Ο κοινός φίλος που μας σύστησε, άνθρωπος σοβαρός και του μέτρου, δεν μου έχει μιλήσει ποτέ για άλλον άνθρωπο με τέτοια λόγια. Κατέληξε: «επειδή είναι ο πιο αριστοτελικός στον τομέα των υπολογιστών σήμερα, ασχολείται και με πολλά προβλήματα που έχουν να κάνουν με την πολυπλοκότητα του σύμπαντος κόσμου». Και της κοινωνίας μας.

Είστε χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ονομάζουμε «αναγεννησιακός άνθρωπος». Αναρωτιέμαι που βρήκατε το χρόνο να γράψετε ένα μυθιστόρημα για τον Τούρινγκ1, όσο κι αν αποτελεί προσωπικό σας ήρωα.

Κοιμάμαι λίγο. Ύστερα, αυτό που ονομάζετε "αναγεννησιακό άνθρωπο" είναι απλώς ένας άνθρωπος που τον βασανίζουν πολλά. Πρέπει όμως να σας πω ότι, το μυθιστόρημα αυτό δεν ήταν επιλογή, αν και ήταν χαρά. Ήταν κάτι που, από τη στιγμή που το ένοιωσα μέσα μου, έπρεπε να βγει, με κάθε θυσία. Έγραφα κάθε μέρα 6-8 το πρωί και όλη τη μέρα κλωθογύριζε στο νου μου η υπόθεση, το τι θα γράψω την επόμενη μέρα.

Αυτό το πρώτο μυθιστόρημά σας, «Τούρινγκ: Μαθήματα Αγάπης» εκδ. Λιβάνη αλλά και το πιο πρόσφατο βιβλίο με δοκίμια «Ισόβια στους χάκερ;» εκδ. Καστανιώτη καταγράφουν σαφώς την αγάπη σας, ακόμη και τον καημό σας κάποτε, για εκείνους με τον οποίους αισθάνεστε «συγγενής», είτε πρόκειται για μαθηματικούς, είτε για φιλοσόφους, είτε για τους αγαπημένους σας ροκερς.

Ο επιστήμονας νοιώθει οικειότητα με την επιστημονική παράδοση. Δίνω μεγάλη σημασία στην εκλαΐκευση. Ειδικά για τα μαθηματικά. Οι περισσότερες επιστήμες έχουν παράδοση επικοινωνίας με την κοινωνία. Τα μαθηματικά κι η πληροφορική δεν έχουν, όμως. Μόλις την τελευταία δεκαετία άρχισε να ανθεί και εδώ η εκλαΐκευση του λόγου, ώστε να μπορούν να φτάσουν στην κοινωνία.

Μόνο που, μέχρι να εκλαϊκευτεί κάτι, έχει προκύψει πια κάτι καινούριο.

Είναι αλήθεια ότι τώρα πια ο ένας δεν προλαβαίνει τον άλλο. Στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν δυνατόν να ξέρεις τι συμβαίνει στην επιστήμη, στα μέσα ήταν δυνατόν να γνωρίζεις τι συμβαίνει στα μαθηματικά. Πριν από 10 χρόνια ήξερα τι συμβαίνει στην πληροφορική. Σήμερα αυτό είναι αδύνατο. Η εκλαΐκευση είναι πολύτιμη για τους ίδιους τους επιστήμονες.

Για τους περισσότερους από μας, η πληροφορική δεν είναι ακριβώς επιστήμη. Είναι μάλλον «εργαστήριο εφαρμογών».

Ο Αϊνστάιν κάποτε είπε σε έναν μαθηματικό: η δουλειά σου είναι απλή. Αυτό που υποστηρίζεις πρέπει να είναι αληθές. Αυτό που υποστηρίζω εγώ πρέπει να είναι σωστό. Ε, στην πληροφορική αυτό που υποστηρίζουμε πρέπει να είναι και χρήσιμο. Και το ψάχνουμε παίζοντας στο παιδικό επιστημονικό πάρκο με τους συνεργάτες και τους ανταγωνιστές.

Σε αυτό το πάρκο, μαθαίνω ότι χωρούν και τα ελαφρά αναγνώσματα. Μιλάω για το Logicomix, την ιστορία της λογικής και των μαθηματικών σε κόμικς, που κλέβει κάποιον απ το χρόνο σας...

Το Logicomix είναι επιλογή. Ήθελα να κάνω κάτι με αυτούς τους ανθρώπους, τον Απόστολο (Δοξιάδη) και τον Αλέκο (Παπαδάτο) – και την Αννί Ντιντονά, που κάνει το χρώμα, και την Αν Μπαρντί που κάνει το λέτερινγκ και την ιστορική έρευνα. Ένα βιβλίο για τους ήρωες των μαθηματικών, τον κύκλο της Βιέννης, τον Γκέντελ2, τον Τούρινγκ, τον Κάντορ3, το Νας4..

Έχετε και σεις θέση στην παρέα, μου λένε οι μαθητές σας.

Τι λέτε; Εδώ μιλάμε για γίγαντες!

Ξέρετε, η πληροφορική, για τον περισσότερο κόσμο, είναι ένα τέκνο των μαθηματικών που απλά βοηθά τις άλλες επιστήμες – τις θεωρούμενες όντως επιστήμες.

Η επιστήμη της πληροφορικής είναι πολύ καινούρια, γι αυτό δεν την ήξεραν, δεν την καταλάβαιναν οι άλλες επιστήμες. Από τη φύση της είναι ιδιαίτερα πρακτική, έχει φοβερή κοινωνική σημασία, είναι υπηρέτρια των άλλων επιστημών –όπως πάντα ήταν τα μαθηματικά. Ωστόσο, έχει τον τρόπο να αλλάζει τις άλλες επιστήμες. Τις υποχρεώνει να δουν το αντικείμενό τους μέσα από το υπολογιστικό πρίσμα. Η επιστήμη των υπολογιστών έχει προκαλέσει αλλαγές εκ βάθρων στη βιολογία, στη φυσική, παντού. Ακόμη κι η κβαντομηχανική αναθεωρείται σήμερα με βάση την πληροφορική. Σήμερα, άλλωστε, η πληροφορική μας έχει χαρίσει τη μεγαλύτερη πρόκληση και τη μεγαλύτερη ελπίδα στο ζοφερό μέλλον, το internet. Εκεί προτίθεμαι να αφιερώσω τα επόμενα πέντε έξι χρόνια της δουλειάς μου.

Σε τι ακριβώς;

Θέλω να καταλάβω το διαδίκτυο, τον ιστό, την εξέλιξή του. Ειδικά καθώς τώρα υπάρχει σύγκλιση εδώ με τις κοινωνικές επιστήμες.

Τι λέτε για την ιδιοπροσωπεία των ελλήνων χρηστών του internet – μεταφέρουμε στο δίκτυο τα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά ως το τελευταίο, νομίζω.

Είναι γεγονός! Δεν έχω πολύ χρόνο, αλλά όποτε μπορώ, μπαίνω στα ελληνικά φόρα και εκπλήσσομαι. Βλέπεις να πάλλεται η Ελλαδίτσα!

Διάβαζα πρόσφατα ότι προσπαθείτε να επιτραπεί στο τμήμα πληροφορικής του Berkeley να δέχεται φοιτητές που δεν έχουν καλούς βαθμούς αλλά έχουν ευρύτητα πνεύματος και πολλά «εξωσχολικά» ενδιαφέροντα.

Ακόμη κυνηγάμε τους αριστούχους, αλλά παράλληλα προσπαθούμε να πείσουμε το πανεπιστήμιο να μη κοιτά τους βαθμούς και τις εξετάσεις – αυτές τις ιδιωτικοποιημένες εισαγωγικές των ΗΠΑ -- αλλά σε όλα τα ενδιαφέροντα που έχει ένα παιδί. Γιατί αυτό πλουτίζει την επιστήμη, την κάνει πιο ελκυστική.-

Ακολουθούν δυό λόγια για τους τέσσερις ήρωες που αναφέρονται ονομαστικά στη συνέντευξη - όποιος θέλει ψάχνει περισσότερα, γι αυτό δίνω και κάποια λινκς, όμως ήθελα να τους βάλω έτσι παρεούλα εδώ για να φανεί πως τα μαθηματικά είναι μια επιστήμη που απαίτησε ανθρωποθυσίες στα θεμέλιά της. Και για να φανεί πόσον είναι μύθος τα περί ευαίσθητων καλλιτεχνών - που να δείτε οι ευαίσθητοι μαθηματικοί τι τίμημα πληρώνουν (λέει η αναίσθητη λοκαντιέρα).

1 Άλαν Μάθισον Τούρινγκ (Alan Mathison Turing, 1912-1954) Βρετανός μαθηματικός, με ερευνητικές περγαμηνές στα μαθηματικά, τη λογική, τη φιλοσοφία, τη βιολογία… Αναγνωρισμένος ως ιδρυτής της επιστήμης των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης. Προσέφερε στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο ως αποκρυπτογράφος στο περίφημο Bletchley Park. Ήταν αρχηγός της ομάδας που έσπασε τον κώδικα Enigma. Το 1952 διώχθηκε ως ομοφυλόφιλος και πέρασε υποχρεωτική 12μηνη ορμονοθεραπεία. Συνέχισε την πρωτοποριακή του έρευνα μετά το τέλος της «θεραπείας», αν και στερημένος των παροχών που του είχαν παρασχεθεί μετά τον πόλεμο σε αναγνώριση της προσφοράς του. Βρέθηκε νεκρός, δηλητηριασμένος από κυάνιο, στις 7 Ιουνίου του 1954. Η επίσημη εκδοχή είναι η αυτοκτονία. Ο Μανιφέστος είχε κάνει ένα ωραίο ποστ για τη χάρη του αλλά δεν μπόρεσα να το βρω.

2 Κουρτ Γκέντελ (Kurt Gödel, 1906- 1978) Αυστριακός μαθηματικός, κορυφαίος επιστήμων της λογικής, η εργασία του οποίου, στο θεώρημα της Μη-Πληρότητας και στο μαθηματικό πεδίο της Πολυπλοκότητας, βρίσκεται στη βάση (και) της δουλειάς του Turing. Ήταν ο μόνος άνθρωπος στο Πρίνστον – όπου κατέφυγε με την άνοδο των ναζιστών στην εξουσία- που «περπατούσε και συζητούσε ισότιμα με τον Αϊνστάιν». Η δουλειά του παραμένει στο επίκεντρο της μαθηματικής, υπολογιστικής και φυσικής έρευνας και σήμερα. Υποχόνδριος ως νέος, οδηγήθηκε σταδιακά στην παράνοια. Πίστευε ότι κάποιοι επιθυμούν να τον δηλητηριάσουν. Τελικώς, πέθανε από ασιτία.

3 Γκεοργκ Κάντορ (Georg Cantor, 1845-1918) Γερμανός μαθηματικός. Πατέρας της θεωρίας των Συνόλων και εισηγητής της σύγχρονης μαθηματικής έννοιας του απείρου και των απείρων αριθμών. Μετά τον Κάντορ, τα μαθηματικά έγιναν η αυστηρή επιστήμη που είναι σήμερα. Η καταδικαστική αντίδραση του μαθηματικού κατεστημένου στην πρωτοποριακή δουλειά του τον οδήγησε στην κατάθλιψη. Είναι ο χαϊδεμένος της λοκάντας - όλους τους αγαπάμε αλλά ο Γιωργής είναι ένα σκαλί παραπάνω.


4 Τζων Φ. Νας (John Forbes Nash jr, 1928- ) Νόμπελ στα Οικονομικά 1994, για την ερευνητική του δουλειά, που ξεκίνησε το 1950, και κατέληξε στη θεωρία των Παιγνίων (game theory). Το μαθηματικό μοντέλο που ανέπτυξε για τις σχέσεις μεταξύ ανταγωνιστών αποτελεί σημείο αναφοράς στον επιχειρηματικό κόσμο. Διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια το 1951, ενώ δίδασκε στο ΜΙΤ. Η ταινία A Beautiful Mind, με τον Ράσελ Κρόου, πραγματεύεται τη ζωή του, αλλά παρουσιάζει ανόητα τη θεωρία του. Θυμάμαι, διάβαζα όταν πήρε το Νόμπελ πως, η πρώτη ερώτηση που έκανε ήταν, αν άραγε τώρα θα του εξέδιδε η τράπεζα πιστωτική κάρτα.

29 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Λαμπρούκος έφα...

Εμείς λέμε ότι εσύ είσαι απίθανη που μας συστήνεις από κοντά τον (έτσι κι αλλιώς υπέροχο και πασίγνωστο για μένα) κ. Παπαδημητρίου.

Thank you Mirandolina

3/20/2006 09:17:00 π.μ.  
Blogger twocows έφα...

Το «Ισόβια στους χάκερ;» δείχνει όντως πως ένας "πληροφορικάριος" μπορεί να κοιτάζει τον κόσμο κι έξω από την οθόνη του. (Δεν είναι όλοι σκέτο geeks.) Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δείχνει και τις άρτιες σκέψεις που έχει για κάποια κοινωνικά φαινόμενα. Κάτι μου λέει ότι το «αναγεννησιακός άνθρωπος» πρέπει να είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που θα του έχουν κάνει. Ένα μπράβο για το τμήμα για τους μέτριους μαθητές στους βαθμούς. Μέτριος μια ζωή ήμουν κι εγώ και πιστεύω εκ πείρας ότι δεν χρειάζεται να είναι παντού καλοί για να είναι καλοί στην πληροφορική. Πάρα πολύ καλή συνέντευξη και ευχαριστώ εγώ προσωπικά, μας λείπουν τέτοιοι Έλληνες στην Ελλάδα δυστυχώς, θα ήθελα όμως να ήταν και λίγο μεγαλύτερη .. (να τον ρωτούσατε ας πούμε τη γνώμη του για αυτά που γίνονται τώρα στον κόσμο..) - το ξέρω δεν πρέπει να τα θέλω όλα :P

3/20/2006 09:53:00 π.μ.  
Blogger περαστικός έφα...

Για άλλη μια φορά μάς γνωρίζεις ωραίους ανθρώπους. Με έκαναν όλα όσα γράφεις να σκεφτώ πάλι πώς χάνεται η χαρά της γνώσης, για πολλούς ανθρώπους, μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι αποκλειστικά προανατολισμένο προς τις εξετάσεις, με ένα στυγνό, διεκπεραιωτικό τρόπο (τουλάχιστον στις μέρες μου, δεν ξέρω αν έχει αλλάξει σήμερα κάτι).

3/20/2006 10:59:00 π.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Όταν προ καιρού είχα δει να μνημονεύεται το logicomix, είχα εκνευριστεί γιατί μου είχε δοθεί η εντύπωση ότι ο σκιτσογράφος, o Αλέκος και η Άννι Παπαδάτου (ντι Ντονά;) στην περίπτωση μας, περνούσε σε τρίτη μοίρα. Στον ιστοτόπο του κ. Δοξιάδη, δεν κατόρθωσα να βρω ούτε μια εικόνα φτιαγμένη απ το χέρι τους. Λίγα δείγματα της δουλειάς τους, είχαν δημοσιευτεί σ' ένα έντυπο του ΔΟΛ, αν θυμάμαι καλά. Να σημειώσουμε ότι ο κ. Παπαδημητρίου έχει αναγορευτεί και επίτιμος διδάκτωρ του Καποδιστριακού.

3/20/2006 12:49:00 μ.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

σε ευχαριστούμε μιρανδολίς. υπάρχει κάποιο λίνκ που να παρουσιάζει ενα όβερβιου απο έρευνα , βιρογραφικό κτλ κτλ.

3/20/2006 01:48:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λαμπρούκο, διγέλαδε, χαίρομαι που σας άρεσε - άλλη φορά θα είμαι κι εγώ πιο πολιτική, προμις!

Περαστικέ, συνεχίζω τη σκέψη: ακόμη οι εμπνευσμένοι δάσκαλοι, το σπίτι και η κοινωνία στην οποία ανήκουμε είναι που μας διαμορφώνουν - ήταν και θα είναι.

Κάπταιν μου, κρατάει χρόνια αυτή η ιστορία του λοτζικόμιξ - το διαβάζουμε και το ξαναδιαβάζουμε ότι θα βγει. Όταν βγει θα το συζητήσουμε πολύ, δεν υπάρχει αμφιβολία - ας αργεί. (κι εγώ κάτι στα ΝΕΑ θυμάμαι..). Πάντως, ο κ. Παπαδημητρίου *επέμεινε* να μπουν όλα τα ονόματα.

Αμβρόσιέ μου, η ιστοσελίδα του κ. Παπαδημητρίου είναι στο
http://www.cs.berkeley.edu/~christos/

3/20/2006 02:03:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Ενδιαφέροντα, η λέξη κλειδί. Για όλους μας.

3/20/2006 02:04:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που είπε για τις άλλες επιστήμες, ότι έχουν παραδοσιακή σύνδεση με την κοινωνία, ενώ η επιστήμη των υπολογιστών δεν έχει, ή πρόσφατα απέκτησε... Θα πίστευα το τελείως αντίθετο.

3/20/2006 03:38:00 μ.μ.  
Blogger Qfwfq έφα...

Ωραίο post για μια σημαντική μορφή της πληροφορικής και το όνομα που πιθανότατα θα μνημονεύσει (άσχετα αν το "σκοτώσει") κάποιος από τον χώρο της πληροφορικής στο εξωτερικό αν ακούσει ότι είστε Έλληνας. Το μόνο που με απογοήτευσε είναι ότι ήλπιζα να δώσει κάποια πληροφορία για το πότε να περιμένουμε το logicomix. Έχουν περάσει χρόνια ...

3/20/2006 03:56:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Σχόλιο με δύο σκέλη: ως προ το πρώτον, έχω καλυφθεί από Λαμπρούκο και υπολοίπους. Αναφορικά με το δεύτερο, τώρα, έχω να παρατηρήσω ότι -επιτέλους- κατάλαβα γιατί ήμουν άριστη στα φιλολογικά και σκράπας στα μαθηματικά: απλούστατα ήμουν πνευματικά υγιής!!!!!!!!

:p

3/20/2006 04:05:00 μ.μ.  
Blogger sal.ló έφα...

Πάντως είναι ευχής έργον που αυτή η νοοτροπία έχει αρχίσει και βρίσκει απήχηση και σε άλλους καθηγητές πληροφορικής. Γιατί η πληροφορική πέρα από το γνωστικό της πεδίο αντιμετωπίζει και κοινωνικά-ανθρωπιστικά ερωτήματα.

Φαίνεται η λοκάντα με την Γκίνες να ρέει άφθονη από την προχτεσινή φιέστα έπιασε καλή πελατεία. Cheers!

3/20/2006 04:12:00 μ.μ.  
Blogger Chaca-Khan έφα...

Τέλειο

3/20/2006 05:57:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Σοφώτερος,
και από τα σχόλια.

3/20/2006 06:28:00 μ.μ.  
Blogger Rodia έφα...

Ευχαριστώ!:-)+αγκαλίτσα

3/20/2006 06:29:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Σίγουρα ο Παπαδημητριόυ είναι μεγαλή μορφή διεθνώς, στην πληροφορική, όχι φυσικά επειδή το λέω εγώ που δεν είμαι και του χώρου αλλά είναι γενικής αναγνώρισης . Συμφωνώ ότι έχει και μιά πολυποίκιλη δραστηριότητα, ίσως και ως αναγεννησιακός άνθρωπος. Το ερώτημα που θα ήθελα να θέσω είναι το εξής. Μιρανδολίνα το διάβασες το ‘χαμόγελο του Τούρινγκ‘; Αυτός είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος που έιχα αγοράσει εγώ . Σου άρεσε; Γιατί εγώ το άφησα στην μέση. Μου είχε φανεί κάπως φλύαρο και χωρίς δεμένη πλοκή . Τίνα πώ. Θάθελα πραγματικά την γνώμη σου έστω και αν καταλαβαίνω ότι δεσμεύεσαι από ευγένεια να την πεις αν δεν είναι κολακευτική. Πάντως το έχω παρατηρήσει και άλλες φορές όταν διακεκριμένοι επιστήμονες πάνε να κάνουν τέχνη (λογοτεχνία , ποίηση κλπ) και σπάνια τους βγαίνει κάτι εντυπωσιακό. Ενας διαπρεπής Ελληνας ψυχαναλυτικός ψυχίατρος έγραψε λογοτεχνία και μάλιστα με αυτοβιογραφικά στοιχεία . Είναι τόσο μορφωμένος γενικά άνθρωπος, τόσο καλός άνθρωπος και τόσο έμπειρος σε μια επιστήμη που πραγματικά σου καλλιεργεί την ανθρωπιά και την ευαισθησία, που είπα, τρέχα πάρτο , θα είναι σπουδαίο βιβλίο. Δυστυχώς, δεν έλεγε σχεδόν τίποτε. Και λές ότι τελικά άλλο πραγμα η επιστήμη και άλλο η τέχνη και ότι η καρριέρα στο ένα δεν σημαίνει τίποτε για το άλλο. Ατιμη ζωή!

3/20/2006 08:29:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Ωραία συνέντευξη - μ' έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο. Ιδαίτερης σημασίας είναι η εκτίμησή του πως το ιντερνετ αποτελεί ελπίδα για το ζοφερό μέλλον. Αυτό, θα άξιζε α) να μας προβληματίσει και β) να αποτελέσει θέμα για (πολλά) ποστ - "Η πολιτική ξανάρχεται, μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών..."

*

Λες να;

3/20/2006 09:22:00 μ.μ.  
Blogger pascal έφα...

Ευχαριστώ γι' αυτό το υπέροχο post.

3/20/2006 09:27:00 μ.μ.  
Blogger nik-athenian έφα...

Πολύ ωραίο ως θέμα και ως παρουσίαση Mirandolina.
Ο Απόστολος Δοξιάδης σε μια εκδήλωση του Ιανουαρίου που τον είχαμε καλέσει ως ομιλητή, είπε ότι το logicomix το θέλουν και οι τρεις τους να βγει και θα βγει!
Το περιμένουμε.
Περιμένουμε στο μέλλον να μας δώσεις κι άλλες προσωπικές και άμεσες απόψεις ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ.

3/20/2006 10:57:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Πολύ παιδί ο Παπαδημητρίου, Μιραντολίν.Μπράβο και πάλι, και για την ιδέα, και για την εκτέλεση.

3/20/2006 11:30:00 μ.μ.  
Blogger Oneiros έφα...

Υποκλίνομαι, Mirandolina. θα φυλάξω τη συνέντευξη για να τη διαβάσω με την ησυχία μου. Όπως είχα σχολιάσει και σε παλιότερο post του Άγγελού Μάρκου, είχα καταφέρει να παρακολουθήσω την αναγόρευση του Παπαδημητρίου σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας' και μόνο η ομιλία αποδοχής του ήταν διδακτική εμπειρία από τις λίγες.

3/21/2006 05:43:00 π.μ.  
Blogger alombar42 έφα...

Ευχαριστώ και μπράβο - δεν έχω κάτι καλύτερο να πω :)

3/21/2006 10:06:00 π.μ.  
Blogger Γιουτζίν έφα...

Μιραντολίνα μπονζούρ,
ευχαριστώ που μου σύστησες τον κο Παπαδημητρίου - δεν τον ήξερα το μον-ομολογώ.

Λιαζόμενη μπροστά στο παράθυρό μου αναρωτιέμαι πόσο λίγοι είμαστε όσοι κατ-έχουμε το μέσον, σε σχέση με τους λοιπούς.

Πάντοτε θεωρούσα το Ίντερνετ υπερτιμημένο προνόμιο, ανεπαρκές για πολιτικές ή άλλες αλλαγές.
Το ξανασκέφτομαι, αλλά η αλήθεια είναι ότι εμμένω στην αρχική μου άποψη.
Στην ελλάδα η επικοινωνία μοιάζει να αναλώνεται στην εσωστρέφεια μίας σχεδόν ομοιογενούς ομάδας, μίας νεο-ελίτ.
Όχι πάντα, ευτυχώς..

3/21/2006 12:17:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Εξαιρετική όπως πάντα, μας τράταρες πάλι υπέροχα, Λοκαντιέρα μου.

Όμως, εγω δεν τα βλέπω καθόλου έτσι...

Τα βλέπω, δυστυχώς, κάπως έτσι...


Λες να φταίει που είμαι Μαύρος;;;
Καλημέρες, παρά ταύτα, ηλιόλουστες...
Σ;ο{

3/21/2006 01:14:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρο πρόβατο έφα...

Αχ, πώς μας βασανίζει ο δάσκαλος
:-)))
Οντας του συφερτού κι εγώ, θα ήθελα να συμπληρώσω μερικά για την εμβέλεια του Χρίστου Παπαδημητρίου:
στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η επιστημονική κοινότητα της πληροφορικής άρχισε ν'αναζητά τον τρόπο να εκμεταλευτεί (να παράγει υπολογιστική ισχύ από) ιδιότητες φυσικών συστημάτων που δεν μπορούν να προσομοιωθούν από μηχανικά συστήματα. το ενδιαφέρον στράφηκε σε δύο κυρίως χώρους:
1)το μικρόκοσμο, που περιγράφεται με όρους της κβαντομηχανικής.
2)τη ζωντανή ύλη.
Οσον αφορά το 1), εμφανίστηκαν έρευνες γύρω από τον "κβαντικό υπολογιστή", όπου τα δεδομένα διατηρούνται όχι σε κλασικά δικατάστατα στοιχεία ("ένα" ή "μηδέν"), αλλά σε κβαντικά συστήματα που βρίσκονται σ'επαλληλία καταστάσεων (μείγμα από "ένα" και "μηδέν"). Οι μηχανικοί ασχολήθηκαν (και ασχολούνται) με την κατασκευή τέτοιων υπολογιστών, που προσκρούει σε πρακτικές δυσκολίες (ένα κβαντικό σύστημα διατηρείται σε επαλληλία καταστάσεων υπό τον όρο να μην αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, να μη συμβεί δηλαδή "μέτρηση" - γιατί τότε μεταπίπτει ακαριαία σε μία εκ των θεμελιακών της καταστάσεων, γίνεται δηλαδή "ένα" ή "μηδέν", με πιθανότητα που εξαρτάται από τη σύσταση του προηγουμένου μείγματος).
Οι θεωρητικοί είχαν άλλους μπελάδες. Ξεκινούσαν και ξεκινούν λέγοντας: ας πούμε οτι το έχουμε το σουπερμηχάνημα. Τι μπορούμε να κάνουμε που δεν μπορούμε μ'έναν συμβατικό υπολογιστή; Η αρχική απάντηση ήταν οτι δεν αλλάζουν θεμελιωδώς τα πράγματα. Προβλήματα που ξέρουμε οτι είναι απίθανο να λύνονται σε χρόνο εύλογο σε σχέση με το μέγεθος των δεδομένων τους, μάλλον είναι εξίσου απίθανο να λύνονται "γρήγορα" από κβαντικό υπολογιστή. Προβλήματα που ξέρουμε οτι ο συμβατικός υπολογιστής δεν μπορεί να λύσει, ε, δε λύνονται ούτε με το κβαντικό μαραφέτι. Αλλά ένα πρόβλημα για το οποίο απλώς δεν ξέρουμε γρήγορο αλγόριθμο επίλυσης σε κλασικό υπολογιστή, αποδείχθηκε οτι θα λυνόταν γρήγορα (πάντα σε σχέση με το μέγεθος των δεδομένων) σε κβαντικό σύστημα.
Πρόκειται για την παραγοντοποίηση αριθμών: δίδεται ένας φυσικός αριθμός ν και ζητείται να βρεθούν δύο αριθμοί διάφοροι της μονάδας των οποίων το γινόμενο είναι ν (ή η απάντηση σόρυ φίλε δε γίνεται, αν ο ν είναι πρώτος).
Ο αλγόριθμος για κβαντικό υπολογιστή φτιάχνει ένα "μίγμα" στο οποίο μέσα είναι και η λύση και άλλα πράγματα, και μετά λίγο-λίγο επαναληπτικά ενισχύει την περιεκτικότητα του μίγματος σε ο,τι αφορά τη λύση, και την κατάλληλη στιγμή σταματά το παιχνίδι, μετρά και επιτυγχάνει με μεγάλη πιθανότητα τη λύση.
Για το 2) δεν ξέρω πολλά πράγματα, νομίζω οτι απλώς εκείνο που επιδιώχθηκε ήταν να αναχθούν οι υπολογισμοί σε συνδυασμούς ζωντανών μορίων οπότε δεν αλλάζει τίποτε θεωρητικά, αλλά στην πράξη έχουμε πολύ πολύ ισχυρές μηχανές.

Ο Χ.Π. ήταν από τους λίγους κορυφαίους που δεν "τσίμπησαν", και στράφηκαν σε μια άλλη οδό έρευνας. Η στάση του συνοψίζεται περίπου στην εξής παρατήρηση: καλά είναι να αναζητούμε νέα εργαλεία για τα παλιά προβλήματα. Αλλά τι θα γίνει με τα νέα προβλήματα;;
Η παρατήρησή του έχει να κάνει καταρχήν με την κυριαρχία των πολύπλοκων, ετερογενών συστημάτων (πρωτ'απ'όλα το ίντερνετ) στην τεχνική και τη ζωή γενικότερα. Τα συστήματα αυτά δεν έχει νόημα να τα περιγράψουμε, άρα να τα γνωρίζουμε, αναλυτικά. Ακόμα κι αν γινόταν αυτό, δεν θα μπορούσαμε να υπαγορεύσουμε συμπεριφορές στα μέλη τους τέτοιες, που αν ακολουθηθούν να προκύπτει μια κατάσταση συνολικώς καλή. Σαν την κυκλοφορία, ένα πράγμα: δεν μπορείς να επιβάλλεις στο κάθε αυτοκίνητο ένα δρομολόγιο ώστε να ελαχιστοποιηθεί η "κίνηση". Ούτε άλλωστε είναι καθαρό τι σημαίνει, ή αν έχει νόημα αυτό: καθένας είναι ευχαριστημένος αν γλίτωσε το μποτιλιάρισμα, κι όχι αν "συνολικά" η κίνηση ήταν λίγη. Για την πληροφορική, αυτό σήμαινε οτι πρέπει να διερευνηθούν, υπό το πρίσμα των αλγορίθμων, μοντέλα που είχαν αναπτυχθεί για πολύπλοκα συστήματα: βιολογία των πληθυσμών, μικροοικονομία, στατιστική φυσική... Οι λύσεις δε, να αναφέρονται πλέον όχι τόσο στην εύρεση ενός μέγιστου ώφελους ή ελάχιστου κόστους, αλλά στην ευστάθεια και την ισορροπία.
Ο Χ.Π. υπήρξε από τους πολύ πρώτους που στράφηκαν στην αλγοριθμική μελέτη των παιγνίων (πχ το θέμα της εύρεσης ισορροπιών κατά Νας), δημοπρασιών (το αντίστροφο πρόβλημα: γνωρίζω το επιθυμητό αποτέλεσμα και θέλω να ορίσω κανόνες τέτοιους ώστε αν οι παίκτες θέλουν ν'αποκομίσουν το μέγιστο ώφελος, να προκύπτει το επιθυμητό αποτέλεσμα ως ισορροπία των συμπεριφορών τους).
Και μέσα σε μια πενταετία, κατάφερε να στρίψει το "αργοκίνητο καράβι" της θεωρητικής πληροφορικής στην δική του προβληματική!!
Ελπίζω την επόμενη πενταετία να έχει να παρουσιάσει, αυτός και η ομάδα του, ομοίως συγκλονιστικά αποτελέσματα. Πάντως και όσα άλλα βγουν, θα το οφείλουν εν μέρει στον ίδιο κι άλλους ελάχιστους πρωτοπόρους.
Συγνώμη για το σεντόνι
Σ'ευχαριστούμε Μιραντολίνα, κι εσένα δάσκαλε! Πάντα τέτοια!!

3/21/2006 06:44:00 μ.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Από τις φορές που η λέξη "εκλαϊκευση" ήχησε στα αυτιά μου σαν νά 'ναι η πιο ποιητική από όλες.
Ν' αφήσω κι εγώ τις ευχαριστίες μου και τα φιλιά μου Μιραντολίνα. :-)

3/21/2006 11:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χουανίτα, Τσακακάν, Ημίαιμε, Ροδιά, Πασκάλ, Αλβέριχε, Αλόβαρε, Γάτε των ωραίων διαφωνιών, Μάιντρστρίππερ, ευχαριστώ κι ελπίζω κι άλλοι να έχουν την απλότητα και προθυμία του κ. Παπαδημητρίου.
Σαλ.λέ, τσήηρς (και πολύ μου άρεσε το περί πελατείας).
Πάνο χαίρομαι που θα έβαζες τον ίδιο τίτλο (πολιτική είναι όλα)!
Όνειρε, ελπίζω να βρει το χρόνο να δει τα σχόλια ο δάσκαλος – πιστεύω θα χαρεί πολύ.
Μαύρε πρόβατε, είσαι το απαραίτητο συμπλήρωμα και πολύτιμος για την άνοδο της ποιότητας του συγκεκριμένου ποστ!

Μαίανδρέ μου, είμαστε μια μικρή κοινότητα οι εξοικιωμένοι – όπως πολύ σωστά λέει κι η Γιουτζίνη μας (χαίρετε, κυρία μου). Aπλά, επειδή αυτό είναι το «χωριό» μας, νομίζουμε ότι όλος ο κόσμος του μοιάζει. Ξες πόσοι άνθρωποι δεν ξέρουν καν να χρησιμοποιούν το ουορντ; Ύστερα, είναι και μια «πρόσφατη» επιστήμη. Η χρηστικότητά της δεν μεταφράζεται υποχρεωτικά σε γνώση των επιστημονικών της προβληματισμών.

Κιουεφ, είδες ότι το είπα και μόνη μου για το λοξικόμιξ. Όμως, ας τους δώσουμε χρόνο διότι ούτε είναι εύκολο εγχείρημα ούτε, φαντάζομαι, τους πληρώνει κανείς γι αυτό.

Κούκλα, πως καταφέρνεις και συνδυάζεις την πνευματική υγεία με τη συμφωνία με τον νομάρχη, μόνο εσύ το ξες! (τζοουκιν, τζοουκιν, έτσι;)

Ανώνυμε: μου θύμισες όταν διάβαζα τα απομνημονεύματα του Κροπότκιν που, πραγματικά, δεν ήξερα αν θα έπρεπε να γίνει λογοτέχνης, τέτοια γραφή και τέτοια ρώσικη ψυχή. Όμως ήταν επαναστατης, που παράλληλα έγραψε. Θέλω να πω, η ελευθερία του προσώπου αποφασίζει την ομορφιά του. Ο κ. Παπαδημητρίου είναι μοναδικής λάμψης επιστήμων, είναι πολιτικό όν ιδιαίτερα ενεργό, είναι παρών αρθρογραφώντας και δίνοντας στίγμα σε ότι αφορά παιδεία κι ίντερνετ. Και μπορεί να μην είναι μεγάλος συγγραφέας, είναι όμως αξιοπρεπής.
Το «χαμόγελο» το διάβασα στη δεύτερη και συντομευμένη έκδοση (δεν ξέρω αν εσύ διάβασες την πρώτη) με «Τούρινγκ – μαθήματα αγάπης» για τίτλο. Εκεί παραδέχεται κι ο ίδιος ότι το πρώτο πλατείαζε. Δεν είναι το πιο αγαπημένο μου βιβλίο, αλλά όχι, δεν το άφησα στη μέση. Και, κατάλαβα ότι το έγραψε γιατί αγαπάει – αυτό το σέβομαι και το τιμώ.

Νίκο, ελπίζω κι εγώ να το βγαλουν – ν ανοίξουμε και τα στραβά μας. Κατά τα άλλα, όποτε δέχονται οι δημιουργοί, θα το κάνω. Δεν είναι όλοι τόσον γενναιόδωροι.

3/22/2006 01:57:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Να επικροτήσω την επιλογή του τίτλου, ακόμα κι αν δεν ειμαι απόλυτα σύμφωνος με το νόημά του.
Τόσο το ποστ όσο και ο σχολιασμός ήταν το λιγότερο ενδιαφέροντα.
Να συμπληρώσω το άσχετο στο
"...ακόμη οι εμπνευσμένοι δάσκαλοι, το σπίτι και η κοινωνία στην οποία ανήκουμε είναι που μας διαμορφώνουν - ήταν και θα είναι."
Οι δάσκαλοι, εκτός των άλλων, εμπνέονται και από τους μαθητές.
Πριν απο χρόνια ενας δασκαλός μας είχε πει ότι ο "δάσκαλος" παρασύρρεται απο κάποιον μαθητή και χαράσει ανάλογα το μονοπάτι της διδασκαλίας του.
Όταν αξιώθηκα να δασκαλέψω και εγώ, ανακάλυψα ότι δεν είναι η διαδικασία μόνο που αλλάζει και εμπνέει ο μαθητής.
Γίνεται και δάσκαλος.
Αποκαλύπτει στον "δάσκαλο" οπτικές επί των θεμάτων που εξετάζουν παρέα, που άλλοτε τον έχουν απασχολήσει κι αυτόν και τις προσπερνά γνωρίζοντας το αποτέλεσμα της σκέψης αυτής. Άλλοτε, από την εμπειρία του πάνω στο θέμα και στην συμπεριφορά που έχει αυτό εκτιμά την οπτική άκαρπη. Σπάνια μαθαίνει αν έκανε όντως καλά ή όχι. Άλλοτε όμως, για αυτό το άλλοτε ήθελα να γράψω απ' την άρχή, αυτή η καινούργια (γιατί τότε την πρωτοσυνάντησε) οπτική μπαίνει σαν φίλτρο φωτός που κάνει το θέμα να αλλάζει υπόσταση. Να αποκαλύπτεται μια πτυχή του, μια αθέατη πλευρά, που φέρνει πιο κοντά στην ολοκλήρωση την δράση και αντίδραση μεταξύ του θέματος και του επί αυτού ενασχολούμενου.
Να, σα να γνωρίζεις παραδείγματος χάριν κάποιον άνθρωπο, να ζείτε στον ίδιο κόσμο, και να ανακαλύπτεις τις σκέψεις του σε ένα blog.
Ή μπορεί να μην είναι καινούργια η οπτική, αλλά ξεχάσμένη. Περί αυτού δεν ήταν και το επόμενο ποστ σου "υψωματάκι με θέα";

Και έρχεται αυτό να δέσει με την ευρύτητα του πνεύματος, τους μέτριους στους βαθμούς μαθητές και τον εμπλουτισμό της επιστήμης. Γιατί όταν η αξιολόγηση γίνεται χωρίς προσαρμοστικότητα στις ανάγκες της και όραμα, πώς περιμένουμε να πιάσουμε αυτή την σπινθηροβόλα σκέψη και ματιά που μπορεί να συμβάλλει στην καλυτέρευση/πρόοδο του τομέα ή/και του κόσμου, του ίδιου του "δάσκαλου" και των "μαθητών".

Οι δάσκαλοι μπορεί να μην ικανοποιούνται από τα αποτελέσματα των "μέτριων" μαθητών στις εξετάσεις, αλλά όταν δεν είναι απάθεια αυτό που εισπράτουν, αλλά κριτική-παραγωγική σκέψη, συνδυαστικότητα, και ενδιαφέρον για τον κόσμο, επιθυμούν την παρουσία και την αλληλεπίδραση με αυτούς. Άσχετα με το πώς αυτά τα χαρακτηριστικά των "μαθητών" επιδρούν στους βαθμούς που αναγκάζονται (ή όχι, όπως στην περίπτωσή μου) να απονέμουν.
Δεν έχει τύχει σε κανέναν σας να αντιμετωπίσει εκτός μαθήματος κάποιον δάσκαλο που δεν του είχε καλή βαθμολογία, ούτε να ήταν σύμφωνοι στις κουβέντες τους στο μάθημα και να διακρίνετε ενδιαφέρον, εγκαρδιότητα και χαρά στην επικοινωνία σας;

Οι δάσκαλοι που επιθυμούν να έχουν μαθητές που απλά μπαίνουν στην τάξη, λένε το μάθημά τους και κάνουν τις ασκήσεις τους στο σπίτι είναι αυτοί που απλά μπαίνουν στην τάξη, κάνουν το μάθημά τους και ετοιμάζουν το μάθημα (αν κάνουν κάτι τέτοιο) ή διορθώνουν γράπτα στο σπίτι.
Σ' αυτό όμως από μόνο του δεν υπάρχει έμπνευση.
Δεν υπάρχει εξέλιξη.

Ό Κρισναμούρτι είχε πει (σε ένα βιβλίο με λόγους του τό 'χα βρει) πως "...η τεχνική χωρίς αγάπη οδηγεί στην ασπλαχνιά...". Δεν το γράφω γιατί τον θεωρώ αυθεντία, αλλά επειδή υποδεικνύει το τί χρειάζεται και που υπάρχει ανισορροπία. Έξω από ασπλαχνία θα προσθέσω και στειρότητα.

Θα ήθελα να σχολιάσω και τα λεγόμενα του συνανονόματού μου λέγοντας πως η γνώση δεν προσφέρει και την ευχέρια στη μετάδοσή της. Τις σκέψεις μου, ακόμα κι αν καλώς γενήθηκαν και καλά με οδηγούν μπορεί να μη μπορέσω ποτέ να βρω τον τρόπο να τις μοιραστώ.
Μα ακόμα περισσότερο από τις σκέψεις μου ποτέ μπορεί να μη βρω τον τρόπο να μοιραστώ τη ματιά αυτή που κάνει ενδιαφέροντα, θαυμαστά, συναρπαστικά τα όσα για εμένα έτσι είναι ντυμένα.

Εκεί βρίσκεται, λέω, η μεγαλύτερη πρόκληση τόσο για τον δάσκαλο όσο και για τον ποιητή.
(Τον γονιό τον βάζω στην πρώτη κατηγορία, στην οποία ευθύς μεταπήδησε από την δεύτερη...)

3/23/2006 06:28:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Επιστημη η πληροφορικη? Στο καθεστως της διχτατοριας των ειδικων ναι!Στο αναγεννησιακο πνευμα,απλως: το μεσον.

4/02/2006 06:42:00 μ.μ.  
Blogger Traditor έφα...

Υπάρχει μία (μάλλον παλαιότερη) συζήτηση του Παπαδημητρίου με τον Ανδρουλάκη στο blog του Μίμη . Ενδιαφέρουσα μου φάνηκε.

4/28/2006 01:36:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...