2.3.06

Alan Moore - David Lloyd: V for Vendetta

Είχε έρθει. Πυρηνικός Χειμώνας. Η Ευρώπη κι η Αφρική, τρύπες στο χάρτη. Στην Βρεταννία, φασισμός. Η Φωνή του Μοιραίου στα μεγάφωνα. Ο ψίθυρος του ανθρώπου στα στρατόπεδα.

«Ήταν η ακεραιότητά μου που υπερασπιζόμουν. Είναι εγωιστικό; Πιάνει ελάχιστα, μα είναι ότι μας έχει απομείνει σε τούτο τον τόπο. Είναι η τελευταία μας ίντσα – μα μες σ αυτή την ίντσα είμαστε λεύτεροι. […] Το 1992, μετά την ανάληψη της εξουσίας, αρχίσαν να μαζεύουν τους ομοφυλόφιλους. Πιάσαν τη Ρουθ ενώ είχε βγει να βρει τίποτε να φάμε. Γιατί μας φοβούνται τόσο; Τη σημαδέψανε με τις γόπες τους και την έκαναν να με προδώσει. Υπέγραψε μια δήλωση ότι την παρέσυρα. Αχ, πόσο την αγαπούσα. Δεν θα την κατηγορήσω. Αυτοκτόνησε μες στο κελί της. Δεν άντεχε να ζει με το βάρος της προδοσίας, με την απώλεια της τελευταίας ίντσας. Αχ Ρουθ… […]

They say that there's a broken light for every heart on Broadway
They say that life's a game and then they take the board away
They give you masks and costumes
and an outline of the story
Then leave you all to improvise
their vicious cabaret

Δεν θα αντέξω πολύ ακόμη. Είναι περίεργο που η ζωή μου τελειώνει έτσι, σε τούτο το φριχτό μέρος, αλλά για τρία χρόνια είχα τριαντάφυλλα και δε χρειάστηκε να ζητήσω συγγνώμη από κανέναν. Θα πεθάνω εδώ μέσα. Κάθε μου ίντσα θα εξαφανιστεί, εκτός από μία. Μια ίντσα. Είναι μικρή και είναι εύθραυστη και είναι το μόνο που αξίζει να χεις σε τούτο τον κόσμο. Δεν πρέπει ποτέ να την χάσεις ή να την ξεπουλήσεις ή να την χαρίσεις. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψεις να σου την κλέψουν.

In no longer pretty cities
There are fingers in the kitties,
There are warrants, forms and chitties

And a jackboot on the stair.

There's sex and death and human grime

In monochrome for one thin dime,
And at least the trains all run on time

But they don't go anywhere.

Facing their responsibilities

Either on their backs or on their knees,

There are ladies who just simply freeze

And dare not turn away


Δεν ξέρω ποιος είσαι, αν είσαι άνδρας ή γυναίκα. Ίσως δε σε δω ποτέ. Δεν θα σε αγκαλιάσω ποτέ, ποτέ δε θα κλάψουμε μαζί, δε θα μεθύσουμε παρέα. Μα, σ’ αγαπάω. Ελπίζω να καταφέρεις να δραπετεύσεις από αυτό το μέρος. Ελπίζω η γη να γυρίζει και τα πράγματα να πηγαίνουν προς το καλύτερο και μια μέρα οι άνθρωποι να ξανάχουν τριαντάφυλλα. Μακάρι να μπορούσα να σε φιλήσω. Ξέρω κάθε ίντσα αυτού του κελιού. Κι αυτό το κελί ξέρει κάθε μου ίντσα. Εκτός από μία..
Βάλερυ Χ
»

And the widows who refuse to cry
Will be dressed in garter and bow-tie

And taught to kick their legs up high

In this vicious cabaret.

At last the 1998 show!

The ballet on the burning stage!

The document'ry seen upon the fractured screen

The dreadful poem scrawled upon the crumpled page!

Το V for Vendettaείναι το πιο αγαπημένο μου κόμικς. Είναι το κομικανάλογό μου με τις μάσκες του Ένσορ και τα ρεπορτάζ του Μπρέγκελ του πρεσβύτερου και τους εφιάλτες του Γκόγια. Για το 1984 και το Μπλέηντ Ράνερ κι όλο το Χάρλαν. Για μένα. Κι ας είμαι ποπ κάλτσα’, κι ας αγαπάω τρελλά τον Κόρτο, διαβάζω Μπάτμαν και σφίγγω τα δόντια όταν μας ρίχνουνε μπουνιά, ας είναι οι ΧιΜεν παιδικοί μου φίλοι και όλο αναρωτιέμαι που γυρνάει αυτός ο Άγγελος, κι ας μού ’μαθε ο Μπιλάλ να αντιστεκομαι στα στρουμπουλά αναγεννησιακά αγγελάκια, κι ας γνώρισα στην εφηβεία μου εκείνο το απάνθρωπο αγόρι που ήταν πρίγκηπας στην Ατλαντίδα. Το πρώτο κόμικς της καρδιάς μου, είναι το V for Vendetta. Ένα κόμικς που δεν είναι ποτέ ίδιο. Το διαβάζω κάθε λίγους μήνες και όλα πρέπει να τα ανακαλύψω από την αρχή.

There's a policeman with an honest soul
That has seen whose head is on the pole
And he grunts as he fills his briar bowl

With a feeling of unease . . .

Then he briskly frisks the torn remains

For a fingerprint or crimson stains

And endeavours to ignore the chains

That he walks in to his knees.

While his master in the dark nearby

Inspects the hands with a brutal eye

That have never brushed a lover's thigh

But have squeezed a nation's throat.


Είναι πάντα ολοκαίνουριο, προκλητικό, προφητικό, γεμάτο αναφορές σε όσα αγαπήσαμε, ο κύριος Μουρ, ο κύριος Λλόυδ, εγώ και, είμαι σίγουρη, κι εσείς. Είναι πολιτικό, κοινωνικό, αγωνιστικό, λαϊκό, σκληρό, αναρχικό, απαλό, τρυφερό, γεμάτο τριαντάφυλλα και μουσική. Είναι ένα παλιό κόμικς κι ένα ολοκαίνουριο κόμικς. Στην πρώτη σελίδα, την πρώτη πρώτη, είναι μια κάμερα απέναντι στην έξοδο του εργοστασίου, φάτσα στους εργάτες. Κι από κάτω της μια πινακίδα. For your Protection. Για την προστασία σας. Είναι ένα κόμικς τόσο παλιό που όταν βγήκε, σε συνέχειες πρώτα, ο Άλαν Μουρ δεν ήταν ένας από τους ήρωές μας. Χρειαζόταν ετούτο το κόμικς – ούτε το Ουώτσμεν, ούτε ο νυχτερίδας ούτε κανείς και τίποτε άλλο, έφτανε αυτό εδώ – για να μπει στην εκλεκτή ομήγυρη. Κι ας έχει ατέλειες στα μάτια των ειδικών, και ας του βάλανε με το ζόρι χρώμα. Ε και;

And he hungers in his secret dreams
For the harsh embrace of cruel machines

But his lover is not what she seems

And she will not leave a note.

At last the 1998 show!

The situation tragedy!

Grand opera slick with soap!

Cliff-hangers with no hope!

The water-colour in the flooded gallery.

Είναι ένας ύμνος στην (Επ)ανάσταση του Ανθρώπου, σε όσους κρατάνε αναμμένη τη φλόγα εις πείσμα των καιρών. Ακούς, κουφάλα νεκροθάφτη; Ειναι οι κρυμμένοι τρόποι της Αγάπης, που θα μας οδηγήσουν μακράν της Βαβυλώνος. Είναι οι τροποι της Αποκάλυψης της Αλήθειας, δηλαδή. Του πόνου και του αίματος που θα κυλήσει διπλό. Είναι η μνήμη μας που ξυπνά, είναι η υπενθύμιση της φωνής μας, του μαζί, της επαναστατικότητας του έρωτα.

Είναι ένα στόρυ απλό. Η φασιστική κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας κι απέναντί της ένας άνδρας. Ο Ζορρό γέννησε το Μπάτμαν, o Γκάυ Φωκς γέννησε τον V. O Άλαν Μουρ γράφει για τη Βρεταννία. Αναρωτιέται πόσο θα αντέξει την πατρίδα του ακόμη, στον πρόλογο του κόμικς. «Σκέφτομαι να πάρω την οικογένειά μου και να εγκαταλείψω αυτή τη χώρα» γράφει. Τόσο πολύ την αγαπάει την πατρίδα του. Ο Άλαν Μουρ διαλέγει βρεταννικό σκηνικό, βρεταννούς ήρωες, αναδεικνύει τη βρεταννική του ρίζα γιατί πονάει. Στη ρίζα πάλι εγώ βλέπω τους δικούς μου - την Αντιγόνη, τη Μήδεια, τον Οιδίποδα. Συναντάω τον Μικροκωνσταντίνο, τον Καραϊσκάκη, τον Μπακούνιν, την Κόκκινη Έμμα. Ταυτίζομαι με τον V κι όχι με την Evey. Τους συναντάω γιατί ο Άλαν Μουρ αγαπάει την πατρίδα του. Γιατί ο Άλαν Μουρ είναι απολύτως και βαθιά προσωπικός. Άρα είναι όλοι μας. Αγαπάει την πατρίδα μου.

There's a girl who'll push but will not shove
And she's desperate for her father's love.

She believes the hand beneath the glove

May be the one she needs to hold.

Though she doubts her host's moralities

She decides that she is more at ease

In the land of doing-as-you-please,

Than outside in the cold.

But the backdrops peel and sets give way

And the cast gets eaten by the play.
There's a murderer at the matinee,
There are dead men in the aisles.


Είναι ένα κόμικς που θεολογεί. Όταν ο V σκοτώνει τον παιδεραστή καρδινάλιο, επιλέγει να τον σκοτώσει κοινωνώντας τον – δηλητηριασμένη όστια είναι το όπλο. «Και ότι κι αν είναι αυτή η όστια, τη στιγμή που μπαίνει στο στόμα σου, γίνεται η σάρκα του σωτήρα σου;», ρωτάει. «Ναι, ναι, σε παρακαλώ…» μουρμουρίζει ο καρδινάλιος. «Κι απ ότι κι αν είναι φτιαγμένο γίνεται σώμα Χριστού;». «Ναι, απ ότι..». Ο καρδινάλιος.. πριν λίγο προσπαθούσε να βιάσει μιαν ανήλικη. Άρτι αφιχθείς από την λειτουργία. Την έσωσε ο V.

V όπως το πέντε, η συμφωνία του Μπετόβεν που ακούγεται όταν πέφτει ο καρδινάλιος νεκρός.

Την έσωσε ο V μπαίνοντας στην κρεβατοκάμαρα. Συστήνοντας εαυτόν με ένα ακόμη απαγορευμένο τραγούδι. Please allow me to introduce myself, Im a man of wealth and taste… εσείς μη μπερδευτείτε όμως.

And the patrons and the actors too
And uncertain if the show is through

And with sidelong looks await their cue,

But the frozen mask just smiles.

At last the 1998 show!

The torchsong no-one ever sings!

The curfew chorus line!

The comedy divine!

The bulging eyes of puppets,
strangled by their strings!


Το V, το πέντε, ήταν το κελί που τον είχαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι ο μόνος επιζών. Στο δωμάτιο τέσσερα ήταν η Valerie. Όλα τα κεφάλαια ονοματίζονται με μια λέξη από V – Vaudeville, Vicious, Values… V όπως Victory.

Το κόμικς είναι γεμάτο μουσική. Η μουσική είναι αντίσταση. Η μουσική απαγορεύεται. Οι αισθήσεις του κράτους καραδοκούν. Στην Γαλαρία των Σκιών, το κρησφύγετο του πολιτισμού, το γραμμόφωνο παίζει Dancing in the Sreets, την πρώτη, μοτάουν, εκτέλεση.

Αντίσταση. Θα γίνω εκδικητής άγγελος. Θα έχω τα πιο όμορφα φτερα, την πιο ακονισμένη ρομφαία. Όχι για μένα. Για τον αδελφό μου. Για μια ετοιμοθάνατη λεσβία που έγραψε «σ αγαπάω» στον άγνωστο του διπλανού κελιού. Ο V καλλιεργεί τριαντάφυλλα. Τα τελευταία τριαντάφυλλά του κόσμου. Της ποικιλίας Violet Carson.

There's thrills and chills and girls galore,
there's sing-songs and surprises!
There's something here for everyone,
reserve your seat today!
There's mischiefs and malarkies,
But no queers or yids or darkies
Within this bastard's carnival---
This vicious cabaret!


Τα στιχάκια του Μουρ, από το κεφάλαιο Vicious Cabaret. Μια μπάντα πήρε το όνομά της από αυτό το τραγούδι. Το πρωτο κομμάτι, το γράμμα της Βάλερυ, είναι από τα δυνατά σημεία - και λόγω μιας διπλής, απρόσμενης ανατροπής. Έχω αφήσει πάρα πολλά έξω - δεν είμαι κριτικός. Αγαπάω μόνο. Αα - οι μεταφράσεις δικές μου, ως συνήθως.

Ένας πιστότερος εραστής έστησε τούτο δω το σάιτ. Το V for Vendetta γυρίστηκε ταινία, θα έρθει την άνοιξη στις αίθουσες. Νομίζω δεν κυκλοφορεί ελληνικά – ίσως όμως απλά δεν το έχω προσέξει. Ακόμη και έτσι... Καμμία αμερικάνικη ταινία δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει το V for Vendetta.

20 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Τζιτζίκος έφα...

αναρρωτιέμαι αν εδώ υπάρχει επιρροή από το V, του Pynchon...

3/02/2006 10:47:00 π.μ.  
Blogger schottkey έφα...

Ούτε εγώ το έχω δει στα ελληνικά. Είδα το τρέιλερ της ταινίας πριν 1-2 βδομάδες, και δε με τράβηξε, κι ας έγινε γουλί η Natalie.

Πάντως το 'From Hell' ήταν πολύ καλή απόδοση κινηματογραφικά, και σπουδαίο κόμικ.
(Χάρλαν=Έλισον; )

3/02/2006 10:51:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Γειά σου ρε Μιραντολίνα.Χαίρομαι και για την μνήμη σου :-) και για την αναφορά στο συγκεκριμενο. Γκάυ Φώκς ,ε? Θυμάσαι ένα παλιό βιβλίο -του ελεύθερου τύπου νομίζω?
Η εικόνα στο μπακγκράουντ του μπλόγκ μου είναι από μια υποτιθέμενη θεατρική παράσταση που ανέβηκε τη Νύχτα του Γκάυ Φωκς.

3/02/2006 11:02:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Τζιτζίκο είσαι τρομερός! Επιρροή όχι, αλλά αναφορές ναι!

Μάλιστα, Χάρλαν ίσον Έλισον και ναι, κι εμένα μου άρεσε το Φρομ Χελλ, αλλά ανησυχώ... (εν τω μεταξύ, είστε ουαν χελ οβ α κόμπανυ εδώ μέσα! πόσο χαίρομαι!).

Αλβέριχέ μου, ναι, το θυμάμαι! "ο μονος άνθρωπος που μπήκε σε κοινοβούλιο με αγαθές προθέσεις" -ξεχνιέται? Δε φιφθ οφ Νοβέμπα' λοιπόν να έχεις γενέθλια, να έρχομαι να σου λέω το τραγουδάκι (έκανες κλικ στη σελίδα, να μεγαλώσει να δεις πως τα όμορφα κοινοβούλια όμορφα καίγονται?)

3/02/2006 11:24:00 π.μ.  
Blogger lemon έφα...

Μιραντολίνα, ώρες-ώρες νομίζω οτι μεγαλώσαμε μαζί, κι άλλες φορές σαν να είμαστε απο άλλους πλανήτες...
Πρώτη φορά τα άκουσα-όλα αυτά, να δω την ταινία μάλλον, για να μπώ λίγο στο νόημα..Δεν μπορεί, για να το αγαπάς τόσο, θα ήθελα να το γνωρίσω..

Πάλι μπροστά μας, αυτές οι άπειρες δυνατότητες, κι ο καθένας μας έχει ακολουθήσει απο μια-και στην πορεία διασταυρώνεται με άλλες, και κολάει, και πάλι προχωράει...αλλού συναντιόμαστε κι αλλού δεν θα συμπέσουμε ποτέ..φαντάσου το αυτό με γραφικά, απο ψηλά, δεν είναι πολύ περίεργο? :)

3/02/2006 07:24:00 μ.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

ωραια !
μικυ μαω διαβαζετε μεγαλοι
ανθρωποι ακομα;

το β φορ βεντετα ειχε κυκλοφορησει
απο το γουοριορ πρωτη φορα
των κουαλιτυ κομικς το 1982 σε
συνεχειες στην αγγλια αλλα το
περοδικο δεν πηγε πολυ καλα.
26 τευχη και τερμα.

λοκα αυτο που σου αρεσει ειναι
μια ανανεωμενη εκδοση.

παντως μου ηρθε τωρα κατι σα
συνειρμος:
V τσιπ δεν λεγονταν εκεινο το
τσιπακι που εμφυτεψαν στον
καρτμαν στο σαουθπαρκ;
αυτη θα μπορουσε να ειναι
σπουδαια αναφορα.

σαουθπαρκ!!!
παραγγελιές κανετε καταστημα;

3/02/2006 10:26:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Λεμον… Ξέρεις τι όμορφο είναι να σου λέει ένας άνθρωπος που δεν έχεις δει ποτέ πως αυτό που αγαπάς θέλει να το γνωρίσει ακριβώς γιατί το αγαπάς εσύ; Συγκινήθηκα πολύ.

Που λες, Λεμον μου, μεγαλώσαμε μαζί αλλά όταν η μαμά σου σε φώναζε για φαγητό κι έμενα μόνη μου πήγαινα στο δωμάτιο του αδελφού μου και διάβαζα τα κόμικς του. Αυτό είναι όλο!

(Στη «Σπηλιά των κόμικς», εκεί κοντά στο Ηλέκτρα Παλλάς, θα βρεις το βιβλίο – κι αν δεν το βρεις, θα στο φέρουν γρήγορα τα παιδιά, νομίζω.)

Νύφε, δεν πρόσεξες μάλλον ότι λέω πως «είναι ένα κόμικς τόσο παλιό που όταν βγήκε, σε συνέχειες πρώτα, ο Άλαν Μουρ δεν ήταν ένας από τους ήρωές μας» και λίγο παρακάτω αναφέρομαι στο ασπρόμαυρο πρώτο (σε συνέχειες) γράφοντας γι αυτό που έχω «και ας του βάλανε με το ζόρι χρώμα. Ε και;».

Ναι, νύφε μου, μικυμάω διαβάζουμε. Μάλιστα ο βίος κι η πολιτεία του Σκρουτζ μακΝτακ είναι από τα καλύτερα που διάβασα τα τελευταία έτη. Όσο για το Σάουθ Παρκ, ομολογω ότι το βλέπω κρυφά, μη το πάρει πρέφα ο αυτοκράτορας, διότι δεν είναι ακόμη καιρός. Έχει πάρει νούμερο, πάντως, μη νομίζεις.

3/03/2006 12:24:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Εψές, (όχι, προψές πλέον) το βράδυ, λίγο πριν αρχίσεις τη μετάφρασή σου υποθέτω, η ταινία έκανε μια αβάντ σε κάποιο κινηματογράφο για κάποιο περιοδικό και, αφού με είχε τραβήξει το τρέιλερ που έχω δει πλείστες φορές, χώθηκα ακάλεστος στην αίθουσα.

Το κόμικ δεν το έχω δει, αλλά η ταινία, που ένας γνωστός μου είπε ότι είναι αρκετά πιστή στο κόμικ, είχε αυτό το κάτι που χρειαζόταν για να μπορέσει να κάνει μια πρόθυμη καρδιά να ενθουσιαστεί.

Είναι αυτό αρκετό για να πάει κάποιος άλλος να τη δει;
Δε γνωρίζω. Μα σίγουρα, "υψωματάκι", ήταν αρκετό αυτό για να πω κι ατός μου πως ναι, αξίζει να το διαβάσω.

Όσο για αυτούς τους δυο (και κάτι) πόντους που χωράνε τριαντάφυλλα, είναι το μέρος που φυλάμε, σαν παιδιά του Προμηθέα αποκομμένα από τις ρίζες μας, την ευλογημένη σπίθα που αναφέρει ο Καζαντζάκης*. Κι όταν βρίσκει ευκαιρία και αντιφεγγίζεται αυτή η σπίθα στο χρώμα των ματιών μας, στις μουσικές, τις ζωγραφιές, τη φωνή, την κορμοστασιά, το γέλιο, το φιλί μας, γεννά μια θέρμη που δικαιολογεί όλη την οδύσσεια μας.
Είναι απ' αυτές τις γεύσεις της ευτυχίας που μας αποδεικνύουν την ύπαρξή της και μας δίνουν το σθένος -εκεί που το είχαμε θαρρείς χάσει ολότελα, δια παντός- με κάματο σωματικό και ψυχικό να οργώσουμε το χώμα και να σπείρουμε την αγάπη, την αξιοπρέπεια, την αλήθεια.
Κινούν τη στοργή μας να υποθάλψουμε, στο αγιάζι του χειμώνα και στο κάμα του καλοκαιριού, μέσα στον κόρφο μας τις ρίζες και τα κλαριά.
Μας δίνουν την υπομονή να πορευόμαστε ανιμένοντας να δούμε να μεγαλώνουν τα δέντρα αυτά. Να ανθίζουν και να βγάζουν καρπό.
Για να γευτούμε την ευτυχία ξανά.

Palabras más, palabras menos
που λένε κάτι μυστήριοι και δεν καταλαβαίνω γρι.
Πάλι με έπιασε η πολυλογία...

---
(Παρεπιπτόντως, η ταινία, σύμφωνα με την εταιρία διανομής της βγαίνει στις 30 τουτουνού)

*"Ευλογημένη η σπιθα αυτή που αψηφάει τις φρόνιμες συμβουλες της λογικής, κι όταν φτάσει το Γένος στα χείλια του Γρεμού, βάζει φωτιά σ' ολόκληρη την ψυχή και φέρνει το θάμα."

3/03/2006 02:19:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Είναι η πρώτη φορά που μπαίνω στο blog και μόλις είδα το ποστ δεν πίστευα στα μάτια μου.
Από τα αγαπημένα μου graphic novels - comics μαζί με το From Hell (άλλοτε μου φαίνεται αυτό πιο πάνω άλλοτε όχι), το Transmetropolitan και το Ghost in the Shell (manga).
Θα σε μαλώσω όμως γιατί δίνεις ΠΑΡΑ πολλά στοιχεία από την υπόθεση, δεν είναι το ίδιο να από το να σου αποκαλύπτονται διαβάζοντας, αλλά από την άλλη είναι τόσο εθιστικό που δύσκολα αντιστέκεσαι...

3/03/2006 04:07:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Ευχαριστώ για τα τριαντάφυλλα Mirandolina μου!...
Τα σέβη μου!

3/03/2006 10:38:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Είδες το Sin City το καλοκαίρι Mirando; Hard boiled fiction του 1930, με σημερινή "εμφάνιση".

3/03/2006 12:12:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Κι ο Elvis λέει :
"You can miss me by a mile
Or just inch by inch
"

Καλό τριήμερο και καλή Καθαρά Δευτέρα Μιραντολίνα μου:)

(Η ζωή τού πάπιου πολυαγαπημένο βιβλίο και δώρο με ξεχωριστή αξία.. ;) )

3/03/2006 03:39:00 μ.μ.  
Blogger παπαρούνα έφα...

τί όμορφα!
γω πάλι ψάχνω να βρω βιβλιαράκια με Snoopy και Charlie Brown, μα δε βρίσκω τίποτα...

http://www.snoopy.com/comics/peanuts/archive/index.html
:)

3/03/2006 06:21:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

"Αντίσταση. Θα γίνω εκδικητής άγγελος. Θα έχω τα πιο όμορφα φτερα, την πιο ακονισμένη ρομφαία. Όχι για μένα. Για τον αδελφό μου".

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο...

(Δε χρειάζεται ανάλυση: όσοι καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν)

*

Κατά τα άλλα, όντως 9η Τέχνη!

3/03/2006 09:01:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Κολλάει ο άνθρωπος. Για μένα μιλάω. Να σκεφτείτε, κυρία Μιραντολίνα, δεν το έχω διαβάσει ακόμα (μόνο τους watchmen, το from hell και κάνα δυο άλλα). Αιτία είναι η εντύπωση που έχω, πως κατά βάθος, ο Μούρ δεν θέλει να ασχολείται με κόμικς. Θα του άρεσε περισσότερο, να ήταν ένας παραδοσιακός λογοτέχνης. Μου τη δίνει, που σε όσα κόμικς γράφει, ο σκιτσογράφος περνάει σε δεύτερη μοίρα (αυτήν την εντύπωση έχω -εσείς φυσικά τον αναφέρετε). Πχ όταν μιλάμε για τον Αστερίξ, είναι αδιανόητο να σκεφτούμε μονάχα τον Γκοσινύ...Αντίθετα, πολλοί νομίζουν ότι τις ιστορίες τις έγραψε ο Ουντερζό. Αν πρέπει, έτσι ή αλλιώς, να αιωρείται μια παρεξήγηση, αυτή είναι, νομίζω, η σωστή παρεξήγηση. Στην περίπτωση του Άλαν, οι αναγνώστες-θεατές, ασυνείδητα, ξεχωρίζουν την εικόνα από τον λόγο και κρατάνε τον λόγο. Δεν είναι περίεργο, ότι τα κόμικς του αρέσουν ιδιαίτερα στους literary τύπους. Μια γνώμη, χωρίς πολύ σκέψη, αυτή. Γράφω γιατί έχουμε καιρό να τα πούμε. Μη με συνερίζεστε.
*
Πολύ χάρηκα τα σκαν.
*

3/04/2006 02:58:00 μ.μ.  
Blogger alombar42 έφα...

Ερωτας με τα κόμικς - κι ας μην το ξέρω το συγκεκριμένο. Ασχετο αλλά διαρκώς θυμάμαι το Ντοναλντ, τον αγαθό της παρέας, με τον οποίο λέει πολύς κόσμος ταυτίζεται γιατί εκφράζει μπλα μπλα. Τρίχες, εμένα μου αρέσει κι ας έχει χίλιες αναλύσεις από πίσω. Μου αρέσει βλέπεις και ο Φάντομ Ντακ :)

--
Εμεινα πάντως στο περί βιασμού ανήλικης. Μια (απίστευτα ευαίσθητη) φίλη ετοιμάζει σχετική εργασία-μελέτη για να δείξει το μέγεθος του προβλήματος. Αλλά δεν αντέχει ούτε να βλέπει τις εικόνες. Απορώ πώς θα καταφέρει να το δουλέψει...

3/04/2006 09:22:00 μ.μ.  
Blogger Kevlarsoul έφα...

Πολύ καλό κείμενο. Το κόμικ δεν το διάβασα. Η περιγραφή σου και οι εικόνες όμως με βοήθησαν να το φανταστώ, και να μου αρέσει ήδη.

3/04/2006 11:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανώνυμε 1, με χαροποίησαν οι συμπτώσεις. Ωραία «πολυλογία», μακάρι όλες να ήταν τέτοιες.

Είναι περίεργο πως η ευτυχία «δένει» με την ικανότητά μας να θυσιαζόμαστε μες σ αυτούς τους δυό πόντους. Και συγκλονιστικός ο τρόπος που εκεί διδασκόμαστε να αγαπάμε.

Ανώνυμε 2, έχεις ένα δίκαιο που με μαλώνεις, αλλά αφήνω και πάρα πολλά σημαντικά απ έξω κι επίσης ήθελα πολύ να μιλήσω γι αυτό. Άλλη φορά όμως υπόσχομαι να βάλω ντισκλέιμερ. Πρόμις!

Ανχελίτο μου εσύ με την ευγένεια της καρδιάς σου τα κάνεις να μοσχοβολούν.

Χουανίτα, το είδα και το κόμικς είναι από τα αγαπημένα μου κι ο δημιουργός του γίγαντας, αλλα, ομολογουμένως, ενώ κράτησαν τη αισθητική, προσπάθησαν (και σε ένα μεγάλο βαθμό κατόρθωσαν) να μεταφέρουν τον εικαστικό λόγο του κόμικς στο σινεμά, το τελικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα έχανε πολύ σε μαγεία και έδειχνε πολύ πιο σκληρό (από ένα ήδη σκληρό κόμικς). Συνειδητοποίησα όσο ποτέ τις διαφορές των μέσων. Το δισδιάστατο αφήνει περισσότερο χώρο στο πρόσωπο, όπως αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά.

Ασχέτως αυτών, πάντως, όποιος από τους φίλους είδε την ταινία χωρίς να γνωρίζει το κόμικς τρελλάθηκε από το κατόρθωμά τους και στράφηκε στο κόμικς. Καθόλου μικρό πράγμα!

Κοπίτο μου, καλή Σαρακοστή να έχουμε – και θα έχουμε γιατί φροντίζεις εσύ για το σάουντρακ.

Παπαρούνα, στα παλαιοπωλεία έχει – και στα παλιά επαρχιακά «κέντρα διανομής τύπου» όπου βρίσκεις ξεχασμένους θησαυρούς! (όπως τα αλήστου μνήμης πολυαγαπημένα Κόκομπιλ – τα θυμάται κανείς;)

Πάνο μου, είμασταν τυχεροί ως προς αυτό – επειδή κάποια πράγματα ήρθαν καθυστερημένα στην Ελλάδα και μετά βρήκαν την εποχή τους, αφού ακολούθησαν ένα φρενήρη ρυθμό την εποχή που κι εμείς τον εδυνάμρθα, στα κόμικς ζήσαμε σχεδόν όλες τις επαναστάσεις σε μια γενιά!

Αγαπητέ μου κάπταιν Κουκ, νομίζω πως το ιδιόρρυθμον του χαρακτήρος του κυρίου Μουρ σας επηρεάζει. Είναι λίγο άδικο να λέτε ότι ήθελε να είναι παραδοσιακός λογοτέχνης – τι θα τον εμπόδιζε; Η περίπτωση Γκάιμαν δείχνει ότι θα μπορούσε να τα κάνει όλα.
Από αυτά που λέει ο Λλόυδ, στο σάιτ που με στειλατε, φαίνεται ότι άφησε την πρέπουσα ελευθερία στον εικαστικό. (Φαίνεται ακόμη ότι εκτίμησα λάθος κι η επιλογή του Γκάυ δεν ήταν δική του).
Νομίζω ότι απλώς το κόμικς, ως είδος, δεν έδωσε από την αρχή την πρέπουσα βαρύτητα στο λόγο. Ήταν ανισοβαρή τα μέρη στην αρχή. Εξαιρούνται τα στριπάκια. Όταν η βαρύτητα αυτή δόθηκε φτάσαμε και σε περιπτώσεις όπου κείμενο και εικόνα αποτελούσαν ένα σύνολο αξεπέραστο – κάποια Sandman είναι τέτοια περίπτωση, κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Θα χαρώ πολύ να το διαβάσετε και να μου πείτε.

Αλόβαρε, ο Φάντομ ήταν καταπληκτικός! Εκείνοι που μου άρεσαν πιο πολύ όμως ήταν ο Αρειανός, ο Πασχάλης της γιαγιάς Ντακ κι ο Κύρος Γρανάζης με τον Ήτα Βήτα και το γλόμπο. (καλή δύναμη στο κορίτσι μας)

Κεβλαρ, χίλια ευχαριστώ – πολύ τιμητικό σχόλιο! (Αν το βρεις μπροστά σου, χτύπα το :-)

3/05/2006 12:28:00 π.μ.  
Blogger skata έφα...

Το διάβασα απόψε και μπαίνω εδώ και βλέπω το ποστ σου. Πολύ ευχάριστη σύμπτωση.

Είδα πρόσφατα την ταινία και πρέπει να σου πω ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μεταφερθεί αυτό το καταπληκτικό κόμικ απο τους ανεκδιήγητους αδερφούς Γουατσόφσκι της γνωστής τριλογίας όπως πρέπει στον κινηματογράφο.

Έπιασαν όπως ήταν αναμενόμενο ότι πιο σχηματικό και εύπεπτο υπάρχει στο κείμενο και πόνταραν σ' αυτό. Πόνταραν στην κλιμάκωση μιας βεντέτας που γίνεται επανάσταση, όπου ο ένας τα βάζει με όλους για να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Η ταινία είναι μια καλή ταινία δράσης όπου ο καλός νικά και πείθει τον κόσμο να αποκτήσει συνείδηση και να κάνει κάτι. Εύκολη η ταύτιση ε;

Θάνατος στους σκηνοθέτες που ασελγούν στον Άλαν Μουρ.

3/07/2006 01:08:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μακ, να σου πω την αλήθεια, το πρώτο Μάτριξ μου χε αρέσει πολύ. Είναι μες στις αγαπημένες μου ταινίες. Τα άλλα ήταν όμως κανονική εξαργύρωση επιτυχίας...

Πάντως, γενικά, πολύ δύσκολα βλέπω διασκευές κόμικς τέτοιου τύπου. Δηλαδή, εδώ δεν έχουνε πελάτη :-)

3/07/2006 01:46:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...