28.2.06

Casey Orr: Portraits of Anarchists

Η φωτογράφος που συνεργάστηκε με τους Chumbawamba για τα καταπληκτικά «Πορτραίτα Αναρχικών» μιλάει στη Μιραντολίνα για τη δουλειά της τότε και τώρα, την σχέση της με την Ελλάδα, επιλέγει και σχολιάζει τα πιο αγαπημένα της πορτραίτα.

Ξέρω τη δουλειά της χρόνια. Και την αγαπάω. Σε μια πολύ δύσκολη καμπή της πολιτικής μου υπάρξεως, ο δίσκος και κυρίως οι φωτογραφίες του Τσαμπαγουαμπικού Portraits of Anarchists στάθηκαν στήριγμα και μου προσέφεραν απαντήσεις.

«Αυτή είναι η dj κολλεκτίβα DIY. Ήταν μια κρύα μέρα στο Νόττιγχαμ και αγωνιζόμασταν να βγάλουμε μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία όταν κάποιοι φίλοι πέρασαν να μας δουν, μαζί με το καινούριο τους μωρό. Ήταν η πρώτη έξοδος του μωρού από το σπίτι. Η συμμετοχή του στη φωτογραφία έφερε στο πορτραίτο, ότι φέρνει και ένα μωρό -- αισιοδοξία, ζεστασιά και αγνότητα»

Ξαναθυμήθηκα ότι η Casey Orr ανήκει στους ανθρώπους που όφειλα ένα ευχαριστώ και πάντα ήθελα να γνωρίσω, όταν, χάρη στον Κάπταιν Κουκ και τον Αλβέριχο χώθηκα ξανά στους ήχους των Τσάμπα. Το When Alexander met Emma μου θύμισε το ζεύγος Solomon και τη δουλειά της Casey. Συνειρμοί... Αποφάσισα, λοιπόν, να δοκιμάσω την τύχη μου. Στο κάτω κάτω, ένας αναρχικός είναι πολύ πιο «συγγενής» με τα ευλογ και πολύ πιο εύκολα θα μιλήσει σε ένα από αυτά. Έστειλα μέηλ και περίμενα. Μόλις δυό μέρες! Με ενθουσιασμό και γλυκύτητα, η Casey δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις και να επιλέξει κάποια από τα περίφημα πορτραίτα της, όχι μόνο για να στολίσουν το ευλόγ, αλλά και για να μας τα παρουσιάσει ως σύλληψη και εκτέλεση, να θυμηθεί τι την οδήγησε στη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Ποια ήταν η ιδέα πίσω από τα «Πορτραίτα των Αναρχικών»;

Τόσο οι Chumbawamba όσο κι εγώ, θέλαμε να δουλέψουμε σε ένα κοινό project κι αυτό το θέμα ήταν η προφανέστερη επιλογή. Τότε έκανα κυρίως πορτραίτα και λάτρεψα την ιδέα να «μιλήσω» για πολιτική μέσα από τα φωτογραφικά μου πορτραίτα. Η Alice Nutter έκανε τις περισσότερες συνεντεύξεις, οι Boff και Dunst σχεδίασαν το βιβλίο, οι Chumbawamba γράψαν τη μουσική που συνόδεψε την εικόνα. Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα cd και η μπάντα (οι Chumbawamba) έπαιξε σε όλες τις εκθέσεις των πορτραίτων.

Τι σε οδήγησε να επιλέξεις να φωτογραφήσεις συγκεκριμένους ανθρώπους;

Αρχίσαμε να συζητάμε το θέμα με γνωστούς που ήξεραν κόσμο που ήξερε κόσμο. Θέλαμε ποικιλία, να αποτυπώσουμε την εντύπωση ότι οι Αναρχικοί είναι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, είναι πολλών ειδών κι όχι το στερεότυπο που έχει ξεπηδήσει από το πανκ.

Μία από τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες είναι αυτή της Clara Solomon, ένα πολύ αριστοκρατικό πορτραίτο μιας γηραιάς κυρίας με πέρλες στο λαιμό. Λατρεύω τον τρόπο της, να είναι ριζοσπαστική χωρίς να φορά κάποιο είδος στολής ή να φέρει τα συνήθη σημαίνοντα του πολιτικοποιημένου ανθρώπου.

Η Paula Emery (που έκανε τις συνεντεύξεις στην Αμερική) κι εγώ, περάσαμε την πρωτοχρονιά με την Clara και το Sidney Solomon, στο διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη. Η αφοσίωσή τους στην πολιτική, την τέχνη, την ομορφιά και του ενός προς τον άλλο ήταν ότι πιο υπέροχο γύρω μας. το πάθος τους αποτελούσε έμπνευση. Έχουν φύγει κι οι δύο από τη ζωή, πια.

Το να κουβαλάω μια κάμερα, για μένα είναι συχνά η αφορμή που χρειάζομαι για να γνωρίσω κάποιους, μια δικαιολογία για να πλησιάσω ενδιαφέροντες ανθρώπους και να περάσω λίγη ώρα μαζί τους. Η φωτογραφία είναι αφήγηση μιας ιστορίας, ποίηση (αν έχει γίνει σωστά) και παράλληλα ντοκουμέντο. Αγαπάω τα πορτραίτα για τον απλό τρόπο που δρουν, φαινομενικά ως ντοκουμέντα, οικογενειακά κειμήλια, αλλά ουσιαστικά σαν η αιτία να συζητήσεις μια σύλληψη, μια ιδέα κι ότι άλλο σου δείχνει, όνειρα και παραδόσεις και διαφορές μεταξύ γενεών…

Αυτή η ποικιλότητα προσωπικοτήτων, οι ιστορίες τους, ακόμη κι οι διαφορετικοί τρόποι που βλέπουν την αναρχία, ήταν κάτι που επεδίωξες; Πόσο δύσκολα το βρήκες;

Μου αρέσει να προκαλώ όσα αξιωματικά αποδέχονται οι άνθρωποι, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση όλη αυτή η ποικιλότητα ήταν ήδη παρούσα κι όταν αποφάσισα να την αποτυπώσω ανακαλύψαμε ότι τελικά ο εντοπισμός αυτών των ανθρώπων δεν ήταν και τόσο δύσκολος.


«Αυτή είναι η Paula Emery, από το Βερμόντ των ΗΠΑ. Η Paula είναι η πιο λαμπερή αναρχική που ξέρω. Πάντα ντυμένη στην τρίχα, όπως πρέπει, με τουαλέτα ή ρούχο περιπάτου, στο χιόνι ή στο κατακαλόκαιρο, στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας. Της έχω στείλει μέηλ ’στην Βασίλισσα του Πεδινού Βερμόντ’ κι έφτασε στα χέρια της». Να ομολογήσω πως κι εμένα πολύ μου άρεσε η Πώλα. Αμέσως μετά την Κλάρα Σόλομον είναι η πιο αγαπημένη μου – έχει τον πρέποντα χαρακτήρα (ελληνιστί άτιτιουντ).

Πόσο σημαντική ήταν η βοήθεια των Chumbawamba?

Ήταν μια συνεργασία. Θέλαμε επίσης να κάνουμε κάτι που θα «ανακατέψει» τα κοινά, που θα προσελκύσει ανθρώπους που ποτέ δεν τους απασχόλησε η τέχνη ή κάτι σχετικό.

Φαίνεται ότι η δουλειά σου έχει να κάνει κυρίως με ανθρώπους και, από ότι έχω δει, μάλλον αγαπάς γενικά περισσότερο τα πορτραίτα. Τι σε οδηγεί να τα προτιμάς;


Η αλήθεια είναι ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια δουλεύω πολύ και με τοπία. Νομίζω ότι πέρασα από τα πορτραίτα στα τοπία και τώρα βρήκα ένα σημείο να σταθώ μεταξύ τους, ενώνοντάς τα. Το θέμα που με απασχολεί περισσότερο σήμερα είναι η Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το Αμερικάνικο Όνειρο κι η Ιστορία των ΗΠΑ και οι άνθρωποί τους. Έζησα στην Αγγλία για 13 χρόνια. Νομίζω ότι τώρα προσπαθώ να καταλάβω από πού είμαι και πως ο τόπος μου αλλάζει. Η ιδέα του σπιτιού σου είναι πάντα τυλιγμένη νοσταλγία, παιδικότητα, όνειρα. Οι αστροναύτες έλεγαν ότι ήθελαν να αφήσουν τη γη για να δουν πως φαίνεται από το διάστημα. Ίσως εγκαταλείπουμε το σπίτι μας για να ανακαλύψουμε ποιο είναι στ αλήθεια.

Πες μου και για την Πάρο και την ελληνική σου εμπειρία.

Σπούδασα φωτογραφία και στην Πάρο, το 1989, στο Κέντρο Τεχνών Αιγαίου. Έμεινα εκεί έξι μήνες. Στενά στριφτά δρομάκια με λευκούς τοίχους, γαλάζιος ουρανός, πεινασμένοι σκύλοι. Θέλω τόσο να ξανάρθω στα νησιά! Έχω έρθει αρκετές φορές στην Αθήνα αλλά δεν κατάφερα να ξαναπάω στην Πάρο.

«Vi Subversa. Πως βγήκε αυτή η φωτογραφία; Ούτε θυμάμαι ποιού ήταν η ιδέα να φωτογραφήσω γυμνό. Κάποιες φορές χρειάζεται απλά να τολμάς και να προτείνεις πράγματα ακόμη κι αν εκ πρώτης φαίνεται ότι δε θα δουλέψουν»

H φωτογραφία της Κλάρα Σόλομον είναι της Κάσυ αλλά δική μου επιλογή. Οι τρεις που επέλεξε για να δημοσιευτούν η Casey είναι αυτές που έχουν και το προσωπικό της σχόλιο στα μολου γράμματα. Κράτησα τα ονόματα στα αγγλικά, αν και δεν το συνηθίζω, για να χαρεί κάτι απ το ποστ η γλυκύτατη και προσηνής κομπανιέρα φωτογράφος, που δεν ομιλεί τη γλώσσα μας. Αν κάποια ερώτηση σας φαίνεται να οδηγεί σε απάντηση- επανάληψη, είναι γιατί τις έστειλα όλες μαζί και δεν ήξερα πως θα απαντήσει.

Σύντομο Βιογραφικό
Η Casey Orr είναι επαγγελματίας φωτογράφος. Σήμερα έχει επιστρέψει στην πατρίδα της και φωτογραφίζει κυρίως στην Πενσυλβανία και το Δελαουέερ. Έζησε στο Ληηντζ της Αγγλίας τα τελευταία 13 χρόνια, και δίδαξε φωτογραφία στο εκεί πανεπιστήμιο. Έχει εκθέσει στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η δουλειά της έχει τύχει την αποδοχής κι υποστήριξης του βρετανικού Συμβουλίου Τεχνών (Arts Council England). Μεταξύ των πελατών της είναι η EMI, η Universal Records και το BBC.

22 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger spyros έφα...

Καταπληκτική η δουλειά της Casey. Πολύ όμορφες όμως είναι και αυτές οι εκπλήξεις σας, αγαπητή mirando.
Μερσί

2/28/2006 10:47:00 π.μ.  
Blogger Rodia έφα...

Eμείς τι να πούμε; Αψογο!

:-)

2/28/2006 10:52:00 π.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Αγαπάω τα πορτραίτα για τον απλό τρόπο που δρουν, φαινομενικά ως ντοκουμέντα, οικογενειακά κειμήλια, αλλά ουσιαστικά σαν η αιτία να συζητήσεις μια σύλληψη, μια ιδέα κι ότι άλλο σου δείχνει, όνειρα και παραδόσεις και διαφορές μεταξύ γενεών...

Πω, πω, αυτό είναι...
Τόσο αληθινή και η Casey και οι φωτογραφίες της. Δεν είχα ιδέα, σ' ευχαριστώ πολύ Μιραντολίνα.

Δε χορταίνω να εξερευνώ τις ιστοσελίδες της. :-)

2/28/2006 11:46:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

"Η αφοσίωσή τους στην πολιτική, την τέχνη, την ομορφιά και του ενός προς τον άλλο ήταν ότι πιο υπέροχο γύρω μας. το πάθος τους αποτελούσε έμπνευση.|"
"Ίσως εγκαταλείπουμε το σπίτι μας για να ανακαλύψουμε ποιο είναι στ αλήθεια."
Mirandolina είσαι γλιύκα!!!

2/28/2006 11:57:00 π.μ.  
Blogger sal.ló έφα...

σεβασμός ελληνιστί ρησπέκτ, μιραντώ.

2/28/2006 02:20:00 μ.μ.  
Blogger drskafidas έφα...

να σου πουμε προτιμησεις για να παρεισ και άλλες συνεντεύξεις????

2/28/2006 03:29:00 μ.μ.  
Anonymous grontas έφα...

Εξαιρετική επιλογή και το interview από αυτά που μου αρέσουν. Ρυθμός, ερωτήσεις με παλμό και απαντήσεις εξ ίσου ρυθμικές...

Μπράβο

2/28/2006 04:59:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Σωστή η Casey.

2/28/2006 05:38:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Ωραίο και ενδιαφέρον ποστ, ως συνήθως.

(Εντάξει, σε πειράζω: όπως πάντα!)

2/28/2006 07:08:00 μ.μ.  
Blogger Avanti έφα...

Σήμερα, διάβασα μερικά πολύ ωραία κείμενα στα ε-βλόγια μας...
Ήρθε τώρα και το δικό σου κείμενο και μ' αποτέλειωσε.
Κι όσοι λένε ότι τα ελληνικά ε-βλόγια γράφουν κοινοτοπίες, να τους βγει το μάτι σαν λουκουμάς...
Μιράντω....θένξ

2/28/2006 08:34:00 μ.μ.  
Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες έφα...

φου... φου...
ενα , δυο ,
δουλευει τουτο το μαραφετι;
α...ακουγομαι κανονικα...
ωραια.ενταξει ξεκιναμε.
με καθε επισημοτητα απονεμω
αποψε εδω σε αυτη τη μπλογκαρχινα
ΔΥΟ ΧΡΥΣΟΥΣ ΜΠΟΜΠ ΣΦΟΥΓΚΑΡΑΚΗΔΕΣ.
ενα για σενα λοκα μου που σε επρηξα
με τις αρχιδιες μου
και ενα για τον μπλογκερα του sic για
παρομοιο λογο.
ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ
αλλα και για την γενικοτερη
προσφορα σας στον μπλογκιστικο
χωρο τον οποιο οδηγησατε
σε πρωτοφανη αναπτυξη με τις τρελες σας επενδυσεις.
κατοπιν λεπτομερους ζουληγματος
σας αναδυθηκε μοσχοβολιστο
λιβανι για το ανθρωπινο ειδος.

για μια ακομη φορα σας παρακαλω να μεταφερετε το μυνημα μου και τα
χαρουμενα νεα για την απονομη αυτη
αυτου του μη θεσμοθετημενου
και καταξιωμενου στη συνειδηση
του κοσμου βραβειου στο sic
και απο ενα ευγε ακομα.


σε σενα λοκα μου γιατι αποψε μου
θυμησες κατι που ειχε πει
ο πιο αγαπημενος μου ναυτης του γλυκου νερου:
στο προσωπο του καθε ανθρωπου
βλεπεις την ανθρωποτητα ολη
στην παραμικρη της λεπτομερεια.

στον γνωμοδοτα για το προηγουμενο ποστ απο το οποιο εμαθα οτι ο γιωργακης εγινε και παρουσιαστης.

αυταααααα....

3/01/2006 12:15:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ροδιά, σαλ.λέ, Πάνο μου, χίλια ευχαριστώ. Και όσο μου δίνετε ομορφιά και ιδέες (γιατί όλες οι όμορφες ιδέες έρχονται από τον «διάλογο» των ευλόγ μας) θα κοιτάω να ανταποδίδω.

Μάιντστρίπερ, Σπύρο μου, γρόντα, τα σχόλιά σας για τη δουλειά της τα μετέφρασα και της τα έστειλα - ελπίζω να μη σας πειράζει που δε ρώτησα, μα είναι αργά τώρα που κάθησα. (Και σας ευχαριστώ).

Ανχελίτο, οι Σόλομον κι εμένα με συγκλονίζουν. Λίγα τέτοια ζευγάρια υπάρχουν πια. Ζηλευτά ζευγάρια, σημεία αναφοράς. Μακάρι να μας αξιωσει ο Θεός, μακάρι.

Αγαπητέ δόκτωρ, οκ, μετά χαράς να σου κάνω το χατήρι, αλλά, εσύ τους ξέρεις και τους αγαπάς άρα είσαι ο καταλληλότερος να τους πάρεις συνέντευξη. Ε;

Αβάντι, το δικό σου σχόλιο, στο μετά κομεντατουρας ευλογ μου, είναι παράσημο. Ευχαριστώ. Και μου λείπεις.

Νύφε, ευχαριστώ, αν κι υπερβάλλεις. Έχει πολλά ολόλαμπρα άστρα η ευλογόσφαιρα. Εύχομαι να τους ανακαλύψεις σιγά σιγά.

Μου άρεσε πολύ αυτό που λέει ο αγαπημένος σου ναύτης του γλυκού νερού - σοφός μου φαίνεται.

3/01/2006 12:33:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γνωμοδότα, σας ξέχασα διότι έτρεχα να φορτώσω τα του νύφου στο ευλόγ σας. Μετέφρασα και το δικό σας σχόλιο και το έστειλα σαϊτα!

3/01/2006 12:45:00 π.μ.  
Blogger FUFUTOS έφα...

Συγχαρητήρια και για τη νέα σου επιτυχία.
Ευχαριστώ.

3/01/2006 03:06:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Καλό Μήνα!
Φωτεινή εδώ η έννοια της συνεργασίας. Που οδηγεί στη συγκεκριμένη περίπτωση της Casey με τους Chumbawamba σε ένα άνοιγμα σε ευρύτερο κοινό, ένα πλησίασμα σε μεγαλύτερη ακτίνα.

3/01/2006 09:02:00 π.μ.  
Blogger alombar42 έφα...

Επιτρέψτε μου να σχολιάσω αυτό και το προηγούμενο ποστ μαζί, μιας και επί της ουσίας είμαι, ως συνήθως, άσχετος:

Μερικοί άνθρωποι ζωγραφίζουν και η ζωγραφική είναι ταλέντο. Αλλοι με τις λέξεις (Μιραντολίνα) κι άλλοι με μια μηχανή...

Η φωτογραφία πάντως (μπορεί να) είναι ιστορία, ποίηση αλλά και ζωγραφική. Αιχμαλωτίζει το πρόσωπο στην ψυχή του φωτογράφου, άρα δεκτό και το ντοκουμέντο - κλείνοντας όμως το μάτι στην αντικειμενικότητα :)

3/01/2006 03:06:00 μ.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

σούπερ, μιραντό, σούπερ !

3/01/2006 08:26:00 μ.μ.  
Blogger lemon έφα...

Μιραντολίνα μου, αναρωτιέμαι αν όλα αυτά που μας γνωρίζεις, αν έχεις συνείδηση του πόσο άγνωστα και πρωτόγνωρα είναι για μας, αλλά και πόσο επίσης πολύ απολαμβάνουμε αυτή σου την αποκάλυψη…

Υπέροχες φωτογραφίες…

3/01/2006 08:30:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Καταφέρνεις να ανατρέπεις αξιώματα.
Μια λέξη σου είναι χίλιες εικόνες.Συνέχισε να μας ταξιδεύεις.

3/01/2006 11:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλό μήνα σε όλους.

Φούφουτε, εγώ ευχαριστώ. Κι εσένα Πολύβιε (άσε τα διανέτια κι άρχισε να φτιάχνεις κούτες, βρε!).

Χουανίτα, το φως υπάρχει για όσους μπορούν να το δουν - όπως εσύ.

Αλόβαρε, σταμάτα τα περί ασχετοσύνης - όλο κομπλιμέντα ψαρεύεις. Λες και δεν είδα εκείνη την ομορφουλα την κάμπια!

Λεμονάκι μου ολόγλυκο, είναι η ομορφιά μας όλων αυτή. Με τα καλά μας και τα στραβά μας. Το ίδιο κάνεις κι εσύ - τι νομίζεις;

Ημίαιμε, αν ήμουν μικρότερη θα με είχες καταστρέψει - δοξάζω τα σωτήρια χαστουκάκια της ζωής με αυτά που γράφεις!

3/01/2006 11:53:00 μ.μ.  
Anonymous yorgos έφα...

Καταπληκτική δουλειά, Mirandolina. Άργησα να ανακαλύψω το μπλογκ σου. Θα σε διαβάζω τακτικά. Καλό μήνα!

3/02/2006 02:12:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Αν ήσουν μικρότερη δεν θα ζωγράφιζες λόγια που μας ταξιδεύουν. Και η ειλικρινής κατάθεση -ιδίως ημιανώνυμα- του τι νοιώθουμε δεν έχει καταστρέψει κανέναν. Γιατρικό στον εαυτό μας είναι. Συνέχισε!

3/02/2006 01:51:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...