8.6.06

L'aventure n'est pas morte -- Occupa y Resista

It was twenty years ago today,
Sgt. Pepper taught the band to play


Ήταν η τελευταία αναλαμπή για τη γενιά μας, για το ΑΠΘ. Η κατάληψη του 1987 στην Κτηνιατρική. Το εξάμηνο που χάθηκε. Η γενιά που έμπαινε ονειρευόταν πως θα της δώσουν μερτσεντέ με το κλειδί στο χέρι σε πέντε χρόνια που θα χε πάρει πτυχίο. Η γενιά μας που έφευγε, είχε αντιπαλέψει το νόμο πλαίσιο κι ήθελε να αφήσει ακέραια την αγωνιστική παράδοση σε μια πολύτιμη σχολή, μια σχολή παραγωγής.

They've been going in and out of style
But they're guaranteed to raise a smile

Ήταν οι τελευταίες μου συνελεύσεις. Ήταν ο αποχαιρετισμός στη σχολούλα μας, στα χρόνια που πέρασα στην αγκάλη της. Μετά την κατάληψη δεν ξαναπάτησα παρά για να δώσω μαθήματα και για να μάθω που θα έκανα το αγροτικό μου. Όμως, ήμουν μία από τους αποφασισμένους να μην αφήσουμε αυτή τη σχολή να χαντακωθεί, χάνοντας το χαρακτήρα της, παραδίδοντας αμαχητί στην πολιτική των διαπλεκόμενων την παραγωγή.

So may I introduce to you
The act you've known for all these years
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Οι τελευταίες μου συνελεύσεις.. Το αμφιθέατρο κι οι τέσσερις πόρτες. Ο Σάββας στο προεδρείο μονίμως. Καθόμασταν πάνω πάνω, οι ορεινοί. Πέντε έξι καθίσματα πιο πέρα καθόταν ο Γιώργος ο Λιερός, καταπληκτική φυσιογνωμία, εξαιρετικός, κι οι λοιποί οι οργανωμένοι στη συσπείρωση. Εμείς είμασταν οι μοναχικοί λύκοι. Η ταπεινότης μου, ο Ξενοκράτης, η Γεωργία… ο Ξι, απίστευτο μυαλό. Έπαιζε τη φιλοσοφία στα δάχτυλα. Και την οικονομία. Και την ιατρική. Και την πρέφα. Και γιου νέημ ιτ, χη χαζ ιτ. Αν δεν ήταν γαύρος θα ήταν ο τέλειος άνδρας, ο άνδρας ο σωστός που λέει κι ο Τσαλίκης.

Εκείνο τον καιρό οι δαπίτες μας ήθελαν να γίνουν νεοφιλελεύθεροι. Ως τότε ήταν απλώς ή άχρωμοι δεξιούληδες («δε γίνεται να ψηφίσουμε πριν τις τοποθετήσεις γιατί έχω διάβασμα;») ή φιλοβασιλικοί ή χρυσαυγίτες με κάλυψη ή τύποι απ αυτούς που επί χούντας διάβαζαν. Όχι ότι ήξεραν τι πάει να πει νεοφιλελεύθερος, δηλαδή. Την τύφλα τους ήξεραν. Τσατρα πάτρα θατσερισμός του κώλου: το νέο δεξιό τρεντ, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το τραμπουκαριό. Ο αρχίδα-πίτης μας, λοιπόν, το είχε κάνει καραμέλα για να μας βοηθήσει να το αποδεχθούμε. "Εμείς οι φιλελεύθεροι" κι "εμείς οι φιλελεύθεροι", μας έλεγε συνεχώς …

Παρεμπιπτόντως, ένας καλός τρόπος να καταλάβεις τα ασπόνδυλα είναι αυτός: συναντάνε τα τότε κωλόπαιδα, τα ακουν να «νοσταλγούν» πως ήταν κένταυροι και τραμπούκοι και… γελάνε για τις νεανικές τρέλλες. Αυτοί που δεν έχουν τσίπα πάνω τους…

Ε, λοιπόν, ο Ξι δεν άντεξε, σηκώθηκε όρθιος με το τέλος της δαπιτοαηδίας, και λέει του προεδρείου: θα ήθελα να κάνω 20 ερωτήσεις.

Σοκ και δέος. Που πας πουλί μου, κι είναι άλλοι πενήντα που περιμένουν να ασκήσουν το δικαίωμα του μπινελικώματος ημιμαθούς δαπίτη; «Θα είναι σύντομες, υπόσχομαι», λέει ο Ξι. Με τα πολλά, το προεδρείο επιτρέπει και ο Ξι αρχίζει να ρωτά:

-Τι σου λέει το όνομα Ρικάρντο;
-Τίποτε.
-Τι σου λέει το όνομα Φρηντμαν;
-Τίποτε.
[3,4,5…18 ονόματα…]
-Τι σου λέει το όνομα φον Χάγιεκ;
-Τίποτε.
-Ε τότε ρε μαλάκα τι σόι φιλελεύθερος είσαι;

Άλλη συνέλευση, είχαμε κατεβάσει δήλωση στο προεδρείο, απάντηση στη χυδαιότητά τους και το θατσερικό- νεοφιλελευθερισμό- λέμε- τώρα, η οποία έγραφε «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Νίκος Εγγονόπουλος». Έλα όμως που κάποιοι δεν τον ήξεραν. Και με το που διαβάζεται η δήλωσις, ο ήδη γνωστός μας αρχιδα-πίτης φιλελεύθερος και τρεις τέσσερις τραμπούκοι διπλανοί του, σηκώνονται, κοιτάνε κατά τη μεριά μας απειλητικά και φωνάζουν: «ποιος είναι ο πούστης; Να σηκωθεί επάνω!». Ε, έγινε χαμός.

Θυμάμαι, μετά το μπινελίκι, μια μικρούλα πρωτοετούλα δαπιτούλα μου έλεγε πως δεν ήρθε να μάθει τον Εγγονόπουλο, επιστήμων ήρθε να γίνει, κι ήμουν εγώ ο εχθρός ανάμεσα στη γνώση και σε κείνη... κι ανακάλυπτα πόσο βαθύ χάσμα μπορεί να είναι πέντε χρόνια – όπως τώρα ανακαλύπτω πως τα είκοσι είναι ίδια κι απαράλλαχτα… Ανακάλυπτα ακόμη πως τούτα δω έρχονταν με κάτι βασιλικούς βαθμούς και τη βαθύτερη άγνοια μαζί...


Κάπως έτσι, με αυτό το μαγευτικό επίπεδο, τη χάσανε τη συνέλευση τα καλά παιδιά που δεν θέλανε καταλήψεις, μια θεσούλα στο δημόσιο θέλανε και αν δεν έβγαινε απο κει η μερτσεντέ θα βρίσκαν αυτά τρόπο…

Τι κάναμε ύστερα; Είμασταν μια γροθιά, αυτό κάναμε. Όλοι μαζί. Η σχολή ήταν το σπίτι μας. Ακόμη και για μένα. Δούλευα ήδη τότε, ήξερα πως δεν ήμουν για κτηνίατρος, αλλά ήμουν παρούσα. Η μέρα κυλούσε έτσι: δουλειά, σπίτι για ένα γρήγορο ντουζ και μαγείρεμα, γέμισμα τάπερ, σχολή. Ξενύχτι. Πρέφα, μπουρλό, τάβλι. Δυό ώρες ύπνος στην καρέκλα. Το πολύ κι άλλες δυό σε κάποια γωνιά με το σλιπιν μπαγκ. Και φτου κι απ την αρχή. Φροντίζαμε και τα πειραματόζωα. Κάναμε και τις μετρήσεις. Καθηγητής δεν έμπαινε μέσα αλλά δεν αφήσαμε πειραματική δουλειά να πάει χαμένη. Παίζαμε μουσική. Χορεύαμε. Τραγουδούσαμε. Ερωτευόμασταν. Εκεί στο πλάι του αμφιθεάτρου, το μικρό κρυφό καμαράκι τι δεν είχε δει και τι δεν είχε ακούσει… Παίζαμε ξύλο με τους τραμπούκους που προσπαθούσαν ξανά και ξανά να μας σπάσουνε. Μπήκαμε μπροστά από πόρτες, παράθυρα, κλειδαριές. Πορευτήκαμε.


Κι ήταν ο Αργύρης ο κνίτης κι ο Δήμος ρηγάς μας (με τα μπουκλάκια), ο Λεωνίδας, διαφυγών πασόκος, τότε σε κάποιο γκρουπούσκουλο που χε φτιάξει ο Αρσένης, ο Ξι, η Γεωργία κι η Γωγώ, η Μαίμη, ο Μήτσος το κουρέλι, ο Κώστας ο συγκάτοικός μου, η Παυλίνα, ο Γιώργος, ο Νίκος, ο που ονόμαζε τον εαυτό του «Εμείς οι Αγωνιστικές Κινήσεις Κτηνιατρικής», οι ορεσίβιοι εμείς, που ακόμη αγαπιόμαστε γιατί τότε, για δυό μήνες, είδαμε το ίδιο όνειρο με τα μάτια ανοιχτά. Το λέει κι ο Πρατ στον Κόρτο – είναι επικίνδυνοι όσοι ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά…

Μετά, όταν όλα τελείωσαν, όταν αρχίσαμε πάλι να δίνουμε μαθήματα, μας έμεινε συνήθειο να μαζευόμαστε καθημερινά. Όλοι οι αγαπημένοι. Ήταν πιά άλλου είδους η μεταξύ μας σχέση. Ο κύκλος φίλων που ήδη συγκεντρωνόταν στο σπίτι της Πατρών, γνωστό ως "το σπίτι των κτηνιάτρων", άνοιξε πολύ. Το σπίτι μας. Παλιό νεοκλασσικό, δίπλατο, τεράστιο, πάνω από 150 τετραγωνικά, αυλή, μέχρι φάντασμα είχαμε.

Το σπίτι των κτηνιάτρων ήταν το ισόγειο. Πήγαινε από χέρι κτηνιάτρου σε χέρι κτηνιάτρου. Κάτι σαν παράσημο να ανήκεις σ’ αυτούς που θα τους τύχαινε να τους παραδοθεί. Ήμουν πολύ περήφανη, ναι. Πατρών 22, Ανάληψη – για τους Θεσσαλονικείς. Κοντά στα «μπακαλιαράκια» της Ανάληψης.

Εδώ γινόταν όλα τα μεγάλα πάρτυ των παιδιών της σχολής. Αλλά κι όταν δεν είχε πάρτυ, μαζευόμασταν κάθε βράδυ. Χωρίς να χρειάζεται να ρωτήσει κανείς. Σταθερό ραντεβού. Με μπουζούκια και κιθάρες και φυσαρμόνικες και κλαρίνο. Τραγούδια ξένα και ελληνικά και άλλων και του Γιώργου μας (που ίσως τον ξέρετε από τον Ωκεανό των Micro) και μεράκια και γέλια και δάκρυα και… οι μπάτσοι που τους φώναζε ο ξενέρωτος ο από πάνω αλλά μας ήξεραν πια και τους ξέραμε και μεις και δε μας πτοούσαν. Μαζεύαμε τα όργανα και βουρ για το πάρκο της Μπότσαρη, τραγουδώντας όλο το δρόμο, αγοράζοντας μπύρες από την Αθηνά, όπου γυρίζαμε το πρωί για μπουγάτσα και γάλα, πριν φύγουμε για τα Σφαγεία…

Ότι πιο πολύτιμο και τρυφερό κράτησε η καρδιά μου από το πανεπιστήμιο, ήταν αυτή η περίοδος του όλοι ζωή μαζί. Αυτό που τώρα το γεύονται οι ερχόμενοι. Που ακόμη μια φορά βγάζουνε ψεύτη το Ντεμπόρ. Όμορφα παιδιά, η περιπέτεια πάντα αρχίζει…


Στα όμορφα παιδιά του τώρα, λοιπόν, και στον Άνεμο, που για χάρη του άργησα να γράψω προσπαθώντας να πω όσα σκέφτομαι. Δεν τα κατάφερα – κι αυτό γιατί όλα επιμένουν πως εδώ δεν είμαστε για να υπηρετούμε την ασχήμεια αλλά την ομορφιά, με όποιο κόστος κι όποιο πόνο. Αδελφέ, την απολογία του Πισιμίση τη θυμάσαι; Εγώ δεν ήμουνα περαστικός… Ας μείνουμε αυτοί που ποτέ δε θα είναι περαστικοί, λοιπόν (νο οφενς στον συνευλογερ με το συγκεκριμένο νικ).
Αν κάποιος αναγνωρίσει τον εαυτό του ή τον κτηνίατρό του σε φωτό, ας στείλει μέηλ, σας παρακαλώ.

41 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Greg έφα...

Παρακαλείσθε να περιμένετε λίγο, γιατί οι δικές μας αναμνήσεις καταλήψεων ήταν το '79 και είναι "βαθειά θαμμένες". Είμαστε και γέροι άνθρωποι και λαχανιάζουμε για να τις ξεθάψουμε... Ένα πρόχειρο που θυμάμαι είναι ότι "με δείρανε" (χαρά ο frog...) τρείς διαφορετικές παρατάξεις! Φάγανε όμως κι' αυτοί!

6/08/2006 09:54:00 π.μ.  
Blogger Τζιτζίκος έφα...

αλλιώτικα χρόνια... Σ' ευχαριστώ που μου θύμησες μια άλλη κατάληψη στην Φυσικομαθηματική (87 νομίζω ήτανε και κείνη).

6/08/2006 10:10:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Αναφέρεσαι σε μια περίοδο που η ελληνική κοινωνία αντιλαμβανόταν πόσο διεφθαρμένη ήταν η ίδια και πόσο απείχε η πολιτική από αυτά που επαγγελόταν.
Από την άλλη η υπέρβαση των διαφορών μεταξύ σταλινικών ευρωκομμουνιστών & αντιεξουσιαστών ήταν πιά τέκνο της ανάγκης-συνέπεια των απανωτών διαψεύσεων από την πραγματικότητα και του διαρκούς φυλορροήματος.
Για την ηθική των πρωταγωνιστών έχω να πώ ότι ξέρω -όπως όλοι μάλλον- πρωτοκλασσάτους δαπιτες που δεν καταδέχτηκαν να εξαργυρώσουν την πολιτική τους δράση όπως και ρηγάδες, αριστεριστές και πανελλαδικάριους ΄που αγωνίζονται πλέον από τα μετερίζια της εξουσίας, των κρατικών προμηθειών , των δημοσίων έργων και του φτηνού θεάματος.Φυσικά ισχύει και το αντίθετο.
Τέλος δεν ξέρω τί θα ηταν πιο έντιμο.Αυτή η ανακατάσκευή του παρελθόντος στην οποία επιδίδονται συστηματικά οι μικροί σταλίνες εκείνης της εποχής και η εκ των υστέρων οικειοποίηση "αντιδραστικών καλλιτεχνών", "αμερικάνικων υποπροιόντων", "αντικειμενικά χαφιέδων" και "αστών διανοουμένων που τις θέσεις τους ανέτρεψε ο συντροφος Στάλιν" , ή υποθετικά νοσταλγικά reunion των ΚΝΑΤ με χαριτωμένες αναφορές σε ξυλοδαρμούς , διαπομπεύσεις, προπηλακισμούς, ροχάλες και παραδόσεις πακεταρισμένων φρικιών στους ένστολους συναδέλφους τους.

6/08/2006 11:13:00 π.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας έφα...

Αν θες να λές ότι θυμάσαι, πρέπει να θυμάσαι μια εξέγερση. Η δική μας ήταν κάποια χρόνια πριν, με αφορμή τον 815. Κατάληψη διαρκείας 4 μηνών...
Η νύχτα μέρα. Το έσω έξω.
Μετά από αυτήν δεν μπορούσα να συνεχίσω τις σπουδές. Παράτησα τη σχολή μου...
Αλλά υπάρχει πάντα ένα disconnect μεταξύ της γλυκειάς μνήμης και της επίτευξης οποιουδήποτε στόχου

6/08/2006 11:28:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ε, Γρηγόρη, αυτή είναι η ομορφιά της αντίστασης! τα πέρα δώθε του νου και της καρδιάς. Κι εσύ κι ο Βασίλειος οφείλετε να γράψετε νομίζω! (Η ΦΜΣ είχε κι ωραία αγόρια, ε;)

Αλβέριχέ μου δεν ξες πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω στα μέρη μας :-)

Αυτά που γραφεις σκεφτόμουν πριν κάνα χρόνο που ένας τύπος έκανε συνέντευξη τον τότε υφυπουργό πολιτισμού, τον Τατούλη, για το Έψιλον. Κιέγραφε ο τύπος στην εισαγωγή πως ήταν κνίτης και πως "αυτούς του ΕΚΚΕ τους δέρνανε" και χα χα χα τι ωραίες αναμνήσεις από τα νιάτα μας... Κατάντια που διαφημίζεται ως υπέρβαση.

Το παρελθόν μας είναι στα χέρια μας να το περιφρουρήσουμε. Όμως, υπήρχαν και κνίτες που δεν ήταν σταλίνες, που δεν ήταν κολλημένοι. Αυτούς που μας αποκαλούσαν τότε "δεκανίκι της δεξιάς" τους βλέπω πως κατάντησαν και κουνάω το κεφάλι. Αυτούς όμως που όχι μόνο στάθηκαν αλλά μας έσωσαν κι από τα ΚΝΑΤ υπερασπίζοντας και το δικό τους δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, όπως ο Αργύρης (που με φυγάδευσε όταν μπήκαν τα κνατ να διαλύσουν την κατάληψη της βιομηχανικής, γιατί ήξερε πως ήμουν στους προς δάρσιμο) τους τιμώ κι αγαπάω ακόμη.

Είμασταν σχολή παραγωγής και με έντονο το πολιτικό παιγνίδι. Δεν υπήρχες πρυτανικη αρχή χωρίς κτηνίατρο -- διόλου τυχαίο. Ε, οι αρχιδαπίτες μας όλοι το εξαργύρωσαν, έχω να πω. Με υποτροφίες κι εκπληκτικές συστατικές, με θεσούλες στο πανεπιστήμιο, με θεσούλες στο κτηνιατρικό δημοσιο. Όπως και πολλοί πασόκοι και ορισμένοι κνίτες. Όμως, από τους συσπειρωσάκηδες και τους αντεξουσιαστές, κι από την παρέα της κατάληψης, όσοι ακόμη βλέπω ή παρακολουθώ με κάνουν περήφανη που είναι φίλοι μου. Αυτά ως κατάθεση βιώματος. Σε σχολές με λιγότερο οξείες τις αντιπαραθέσεις (εκτός παραγωγής) ίσως τα πράγματα να ήταν αλλοιώς.

6/08/2006 11:36:00 π.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

που κάνανε σεξ οι καταληψίες?

μια πολύ μακρυνή φωνή μου λέει στο καμαράκι δίπλα στο αμφιθέατρο.

[το πρώτο απο την είσοδο στην αγίου δημητρίου]

6/08/2006 11:39:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Χαρτοπόντικα, γραφαμε μαζί.

Το "παράτησα τη σχολή" έχει πολλά καλά -- αρκεί να οδηγούσε στο όνειρο σου.

6/08/2006 11:40:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

:-)
Αμβροζ μου σου ξέφυγε μια λεπτομέρεια (που λέει πολλά) απ το κείμενο ή μου φαίνεται;

(εμ, ο έρως ειν επαναστατικός, πως να το κάνεις...)

6/08/2006 11:46:00 π.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

>>το μικρό κρυφό καμαράκι τι δεν είχε δει και τι δεν είχε ακούσει…


χαχαχα τώρα το είδα!!

6/08/2006 12:07:00 μ.μ.  
Blogger Xilaren έφα...

Δυστυχώς η εμπειρία μου στο ελληνικό πανεπιστήμιο ακολούθησε πολύ αργότερα και κάθε κατάληψη (μαζί με συνελεύσεις κλπ) μου προκαλούσε κατάθλιψη (ένα γράμμα παρεμβάλλεται άλλωστε μεταξύ των δυο!).

Μου άρεσε όμως πολύ το κείμενο. Είσαι πολύ τυχερή...

("Αν δεν ήταν γαύρος θα ήταν ο τέλειος άνδρας" ΧΑΧΑ!!!)

πολλά φιλιά

6/08/2006 12:29:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Κι εγώ κτηνίατρος ήθελα να γίνω, ρε γαμώ το. Και απ' ό,τι διαβάζω και βλέπω, έχασα πολλά!

6/08/2006 12:40:00 μ.μ.  
Anonymous macmanus έφα...

Στα όμορφα παιδιά του τώρα, λοιπόν, και στον Άνεμο

Μάλιστα, καταλάβαμε...

6/08/2006 12:54:00 μ.μ.  
Blogger peftasteri έφα...

στα παιδιά του χτες, του σήμερα, του αύριο, που τολμούν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά....

εις υγείαν λοιπόν!

6/08/2006 01:17:00 μ.μ.  
Blogger περαστικός έφα...

νόου οφένς τέικεν :)

6/08/2006 02:04:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

look at all the lonely hearts.
Where do they all come from?
Where do they all belong?

Είναι κάτι πρόσωπα,
τα βλέπω σε φωτογραφίες,
στο δρόμο,
σε συναυλίες,
στα τραίνα, τα πλοία, τα λεωφορεία,
που σαν τα κοιτώ
σα να τα ξέρω νιώθω.

Κι ας μην το ξέρω τί σκέφτονται,
ούτε από πού ξεκινήσανε
και για το πού τραβάνε.

Μα έχουν κάτι όμοιο στη ματιά,
στη στάση του κορμιού τους,
στη θέση των χεριών τους,
στο χαμόγελο ή στο γέλιο τους,
με αυτό άλλων ανθρώπων
(ή είναι οι ίδιοι;)
που μοιραστήκαμε
το φαΐ, το νερό και το κρασί
κάποτε.

Και αν δεν ήταν τα φρένα
θα τους πλησίαζα
τούτους τους ανθρώπους,
ετούτα τα πρόσωπα,
και θα τους έλεγα:
"Εσύ είσαι πατέρα;
Έλα να σε φιλήσω αγαπημένε.
Γύρισες απ' τη μαύρη γη;"
ή
"Γλυκειά μου, μάτια μου,
πόσον καιρό χαθήκαμε;
Έλα να σε αγκαλιάσω
και δώσ' μου ένα φιλί"
ή
"Φίλε μου! Φίλη μου!
Πόσο μού 'λειψε η παρέα σου
από τότε που χαθήκαμε!
ΤΩΡΑ πάμε να πιούμε ένα ποτήρι,
να περπατήσουμε μια βόλτα
και τη ζωή να πιάσουμε ξανά
απ' έκει που την αφήσαμε"

Μα λειτουργούν τα φρένα
ακόμα.
Δε θέλω να τρομάξω κανέναν
με την τρέλα μου.
Όταν όμως με τέτοια πρόσωπα
γνωρίζομαι,
δεν μπορώ να το αποφύγω
να τους φέρομαι σα να τά 'ξερα καιρό.
Χωρίς να το καταλαβαίνω
να συνεχίζω τη ζωή μαζί τους
απ' έκει που την αφήσαμε.
Με άλλα ονόματα,
με άλλες (λίγο διαφορετικές) ιστορίες,
μα με κάτι όμοιο στη ματιά,
στη στάση του κορμιού τους,
στη θέση των χεριών τους,
στο χαμόγελο ή στο γέλιο τους.

Το κείμενο σου και οι φωτογραφίες του δεσποσύνη, καλώς-κακώς, με συγκίνησε πιότερο για αυτά τα πρόσωπα και τα μάτια που ήρθαν σαν τα κύματα, παρά για την ιστορία που μοιράζεσαι μαζί μας (ευχαριστώ και για αυτή). Είναι μες στο μυαλό μου σα να βλέπω όλη την σκηνή της οποίας μια στιγμή μόνο είναι η φωτογραφία.
Το πώς κουνάει τα χέρια του ο καθείς καθώς μιλάει με τον τρόπο του. Το πώς κάνει ερωτήσεις. Το πώς λέει τις αλήθειες του στους φίλους και πώς στους ξένους.
Δε θα κάνω εδώ την περιγραφή όμως.
Αρκετά έγραψα.

Να είσαι καλά.

6/08/2006 02:27:00 μ.μ.  
Anonymous Office-Mate έφα...

Δεν είμαστε εδώ καμία σύναξη νοσταλγών, ελπίζω...
Έξω μυρίζει δακρυγόνο την ώρα αυτή...
Όσο για τον Λιερό, μιας και τον ανέφερες, στο ιατρείο του ήταν που στήσαμε προς δεκαετίας την Αυτόνομη Αριστερή Συσπείρωση στο Χαλάνδρι και συνεχίζουμε. Από τους υπόλοιπους, φαντάζομαι αρκετούς θα τους βρεις στο σχήμα του Κτηνιατρικού Συλλόγου και άλλους πάλι που δεν (?) τους ξέρω, τους βλέπω να ξεμυτίζουν τώρα εδώ. "Ο καθείς και τα όπλα του" ή "Λεγεών εσμέν"...
Πάντως, οι διαιρέσεις του καιρού εκείνου υποχώρησαν μπροστά στην πολύ βασικότερη διαίρεση (που θα έπρεπε να έχουμε προβλέψει) μεταξύ των "sommersi" (στην μικροαστίλα, εννοώ) και των "salvati".
Μερικοί όντως δεν ήσαν περαστικοί...

Υ.Γ.: Άκου "πονηρό καμαράκι"! Καλά εσείς οι Βόρειοι ήσασταν πάντα της χλιδής...

6/08/2006 07:36:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αμβρόσιε, υπήρξαμε room mates λες; ;-)

Ζη μου ολόδροση, μη φανταστείς ότι κι εμείς μονίμως περνούσαμε κοτσάνι. (Και, ναι, ήμουν πολύ τυχερός άνθρωπος στη ζωή μου. Δόξα τω Θεώ να λέω)

Ημίαιμε, μη με πειράζεις :-) (να καταθέτουμε το βίωμα, να συναντάμε την κοινότητα φτάνει…)

Μακ, οι ενήλικες δεν τσακώνονται σα δεκάχρονα. Επίσης, δεν ξεχνούν ότι ο άλλος απέναντι δεν είναι τερματικό, είναι άνθρωπος με ευαισθησίες και πρόσωπο. Αν κατάλαβες αυτό, έχει καλώς. Αν κατάλαβες ο,τιδήποτε άλλο, ξέφυγες.

Χαίρε πεφταστερι, ευχαριστώ περαστικέ!

Ανώνυμε ναι, έτσι είναι. Σκέφτομαι πως, τα δυτικά προάστεια ήταν μεγάλο σχολείο – είμαστε τυχεροί. Που να μπορούσα να βγάλω και φωτό της προκοπής! :-)

Μέητ μου πολύτιμε, δεν είμαστε νοσταλγοί—αλλά δεν ξεχνάμε κιόλας, ε; Το ελάχιστο που οφείλουμε αυτό. Η μνήμη κι η αλήθεια της το πρίμο.

6/09/2006 12:06:00 π.μ.  
Anonymous Office-Mate έφα...

Δεν είχε το νόημα επίκρισης από τη μεριά μου, απλώς της παρότρυνσης για το τώρα ("Γάλλοι, ακόμη μία προσπάθεια να γίνετε πιο δημοκρατικοί!"):)

Το πρίμο!
Και μόνο που το έπιασες, με συγκινείς διπλά...

6/09/2006 01:02:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Δεν σε πειράζω καλή μου, ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ ήθελα να γίνω!
(και για να γίνω αυτό που τελικά έγινα, έχασα τα "καλά" που περιγράφεις!)

6/09/2006 09:58:00 π.μ.  
Blogger marquee de mud έφα...

τι τρομερες εϊτις φωτογραφιες;;;!!!

6/09/2006 01:36:00 μ.μ.  
Blogger mindstripper έφα...

Through the door, there came familiar laughter
I saw your face and heard you call my name
Oh, my friend, we're older but no wiser
For in our hearts, the dreams are still the same

Those were the days, my friend
We thought they'd never end
We'd sing and dance forever and a day
We'd live the life we'd choose
We'd fight and never lose
Those were the days, oh yes, those were the days


Ήθελα να το γράψω όλο, αλλά τα κατάφερα και συγκρατήθηκα. Νοστάλγησα κι αυτά που δεν έχω ζήσει.
Φιλιά πολλά Κυρία μου. :-)

6/09/2006 04:39:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Ωραίες φατσούλες αλλά ακόμα καλύτερο το ντύσιμο τους! Πάντα έτσι να μείνετε mirandolina μου!

6/09/2006 04:49:00 μ.μ.  
Blogger MainMenu έφα...

εγω σε μια φωτο αναγνώρισα τον σκύλο μου, που με παράτησε για ένα αφεντικό στη γλυφάδα

σήμερα το μαιν μενου έχει μόνο κρύα αστεία...χάλασε ο φούρνος

6/09/2006 05:43:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Συνεχίζω από εκεί που σταμάτησε η Mind...

We'd live the life we choose,
We'd fight and never lose
For we were young and sure to have our way.

6/09/2006 08:35:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Πολλά μου θύμισες Μιραντό! Από την επόμενη γενιά, βέβαια,'91-'96, τότε που εγώ ανήκα στο στρατόπεδο των αρχιδαπιτών και υπήρξα και αρχιδαπίτης. Και σε Σχολή δύσκολη, τη Φιλοσοφική. Έχεις δίκιο, πολλοί από εμάς εξαργύρωσαν καλά τη δράση τους, αλλά υπήρξαν και άλλοι (ευχαριστώ Αλβέριχε) που πήγαν στη ΔΑΠ γιατί τότε ήδη ονειρεύτηκαν το Πανεπιστήμιο που τώρα δυστυχώς χρειάζεται μια Επιτροπή Σοφών για να συνέλθει. Είδαμε, βέβαια, ότι δεν θα καταφέρναμε και πολλά, κυρίως γιατί η παράταξή μας διακρινόταν από την απύθμενη διαφορά μεταξύ ρομαντικών και εξαργυρωτών, και τότε φύγαμε. Και φύγαμε χωρίς συστατικές, γιατί δεν μας τις έδιναν οι αριστεροί καθηγητές. Ούτε μας αποδέχτηκαν όταν γυρίσαμε.
Νομίζω πως αγωνιστές, με το δικό του τρόπο ο καθένας, υπήρξαν από όλα τα στρατόπεδα. Όπως υπήρξαν και εξαργυρωτές. Αλλά αυτό που μου αρέσει έιναι ότι 10 και 20 χρόνια μετά βρέθηκαν να συνομιλούν όμορφα οι μη εξαργυρωτές, ενώ οι εξαργυρωτές συνεχίζουν τις δοσοληψίες...

6/10/2006 03:52:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Ναι, έτσι ήταν, αν και τα δικά μου κάποια χρόνια νωρίτερα.

(Ενδεχομένως να είχα δείρει τον Greg! :p)

6/10/2006 11:43:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Γιατί άραγε όλες οι καταλήψεις σχολών (με εξαίρεση αυτές του 1974) έχουν σαν κύριο άξονα, να μην επιτρέψουν την οποιαδήποτε αλλαγή του προηγούμενου νόμου που ισχύει;
Γιατί θέλουν πάντα να υπερασπιστούν το ισχύον καθεστώς στην τριτοβάθμια, που όλοι βλέπουν ότι γίνεται όλο και πιο σαθρό και διεφθαρμένο;
Γιατί στις σημερινές καταλήψεις καμιά από τις ομάδες που τις υποστηρίζουν δεν έχει να προτείνει βιώσιμες Ευρωπαϊκού προσανατολισμού αλλαγές, αλλά μόνο προσπαθούν να συντηρήσουν το παλιό πτώμα;
Δεν είναι φανερό ότι σε αρκετές από τις σημερινές καταλήψεις, μερικοί από τους σπουδαστές που τις στηρίζουν, έχουν ήδη εξασφαλίσει την υποστήριξη μερικών από τους διδάσκοντες, προς όφελος των οποίων και δουλεύουν;

Ένας "φιλελεύθερος" που πέρασε από μερικά Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά Πανεπιστήμια και κάνει τις συγκρίσεις του.

6/11/2006 02:37:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ημίαιμε, κι εγώ ήθελα να γίνω κτηνίατρος, είχα δηλώσει πρώτη την κτηνιατρική να φανταστείς (πράγμα πολύ σπάνιο, να πω). Όμως η αγάπη για τα ζώα δεν έχει και πολύ να κάνει με τον τρόπο που η σχολή (η σχολή – όχι οι γιατροί) αντιμετωπίζει το αντικείμενό της. Τυχερός είσαι που δεν έγινες – θα τα άφηνες σου λεω…

Μαρκίζα, Ανχελίτο, ο χρόνος είναι παράξενος γιατρός, ε; [Στο μεταξύ, μετά της μάιντ μας, της Κούκλας και της Χουανίτας, μουρμουρίζουμε τρυφερά ολ τουγκέδα’… (Μάιντ μου, δε μπεστ ιζ γετ του καμ βρε!)]

Μέην, κάτι του έκανες του σκύλου – και του φούρνου. Είμαι σίγουρη.

Μαίανδρέ μου, στον καιρό σου πρώτη δύναμη στην κτηνιατρική ήταν η ΔΑΠ. Στον καιρό μου ήταν η ΠΠΣΠ. Όπως καταλαβαίνεις οι δικοί μας ΔΑΠίτες ήταν αλλη ρατσα…

Ανώνυμε, από τόσα ευρωπαϊκά κι αμερικάνικα πανεπιστήμια πέρασες και στοιχειώδη πολιτική σκέψη, ικανή να σου δείξει το φαύλο κύκλο των ίδιων σου των (ας τα πούμε) επιχειρημάτων, δεν απέκτησες.

Οι καταλήψεις στις οποίες αναφέρεσαι δε ζητούσαν να μην αλλάξει ο νόμος – ζητούσαν να μην περάσουν άλλοι νόμοι, οι οποίοι προφανώς και υπηρετούσαν συγκεκριμένες πολιτικές στην παραγωγή, τη γνώση, το κοινωνικό γίγνεσθαι. Το καθεστώς στην τριτοβάθμια γίνεται όλο πιο σαθρό και διεφθαρμενο λες – με ποιους νόμους μπόρεσε να γίνει έτσι; Μα, με αυτούς που δεν επιθυμούσαν οι φοιτητές.

Οι καταληψίες δεν γράφουν νόμους. Τους νόμους γράφουν οι «επιτροπές σοφών», δηλαδή το καθηγητικό κατεστημένο, και οι κυβερνήσεις (ανέμπνευστων αποτυχημένων που ακριβώς αντιγράφουν ξένα πρότυπα τσάτρα πάτρα χωρίς να έχουν οι ίδιοι να προτείνουν κάτι πρωτότυπο).

Δεν είναι φανερό ότι στα τόσα πανεπιστήμια που πέρασες (και δεν κόλλησες) ήσουν απλά ένας γιέσμαν των αφεντικών;

Τα παιδιά των καταλήψεων προφανώς δε θέλουν πανεπιστήμια που να γεννούν τόσο στείρα και ασπόνδυλη σκέψη, σαν αυτή που δείχνεις εδώ…

6/11/2006 07:33:00 μ.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

xρόνια σας πολλά, λατρευτή κυρά. να τα χιλιάσετε. έπεται αφιέρωσις.
Σπύρος

6/11/2006 08:26:00 μ.μ.  
Blogger ramon έφα...

Αγαπητή Μιραντολίνα, μην τους ανώνυμους-κοσμογυρισμένους τάραττε, ταράζονται τόσο πολύ απο τις διαρκείς ματαιώσεις που εισπράττουν απο ένα σύστημα που τους κλείνει πονηρά το μάτι.

Νά'σαι καλά που μου θύμισες την κατάληψη της Ιατρικής το 87, στην θεσσαλονίκη.

6/11/2006 09:00:00 μ.μ.  
Blogger Η νύφη με τσ΄ αρχίδες έφα...

δακρυγονο ποστ
δακρυγονα σχολια
γαμωτο μου
γαμωτο
ανωνυμε α
σ΄ ευχαριστω
η πληγη ποναει
πιο γλυκα τωρα.
προσοχη στα παιδακια
μας
τα ηρωικα ματ αμυνωνται
των επιθεσεων που δεχονται
(απο γνωστους τους στους οποιους
ειναι υποχρεωμενοι να
φερονται σαν σε αγνωστους)
χτυπωντας τα κεφαλια
με τα πιο καθαρα ματια
και ευχαριστημενο
γλυκο ή θυμωμενο προσωπο

6/12/2006 12:36:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Οποιεσδήποτε μεταρρυθμιστικές προτάσεις έγιναν ποτέ στην τριτοβάθμια, πολεμήθηκαν ευθύς εξ αρχής από τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως "προοδευτικούς", με το βασικό "επιχείρημα": αφού η προσπάθεια προέρχεται από το κατεστημένο, δεν μπορεί παρά να είναι απορριπτέα.
Αυτό κι αν εκφράζει συντήρηση.
Για την τωρινή φάση τώρα, έχουν γραφτεί αρκετά σε σχέση με το άρθρο 16.
Γιατί όμως δεν συζητιέται το πως θα μπορέσουν και οι ικανοί και εργατικοί αλλά φτωχοί σπουδαστές να φοιτούν σ' αυτά, αλλά αντίθετα αρνούνται από την αρχή την ύπαρξή τους;
Γιατί δεν συζητιέται το πως θα χρηματοδοτηθούν και θα παραμείνουν στη ζωή και τα ανταγωνιστικά δημόσια, αλλά ζητείται η συνέχεια τής σημερινής κακοδιοίκησης;
Γιατί κόπτονται να μην ασκείται κανενός είδους οικονομικός έλεγχος στη διαχείριση των πόρων, τη στιγμή που και το πιο μικρό μαγαζί της αγοράς υπόκειται σε ελέγχους;
Ο αποκλειστικός κρατισμός στην εκπαίδευση βλέπουμε όλοι σε ποια θέση την έχει φέρει.

Ο ίδιος "φιλελέύθερος" που θα ήθελε να δει και στην Ελλάδα πετυχημένους/ες θεσμούς και δομές των Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών πανεπιστημίων.

6/12/2006 01:46:00 π.μ.  
Blogger marquee de mud έφα...

αν ησουν αρρωστος

6/12/2006 09:44:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σπύρο, ευχαριστώ (κι από δω!)

Ραμόν ευχαριστώ – είμασταν περίπου τα ίδια χρόνια πάνω, βλέπω. Τρομερή κερκίδα η συσπείρωση της ιατρικής, ακόμη διηγούμαι τα κατορθώματά της με θαυμασμό.

Νύφε, τα παιδια μαθαίνουν όπως μάθαμε και μεις – μη τα φοβάσαι!

(Μαρκίζα, δεν το έπιασα - κάτι έχασα σε λέω)

Ανώνυμε, επανέρχεσαι με παιδαριώδη ερωτήματα που το μόνο που δείχνουν είναι ότι δε διαβάζεις καν εφημερίδες. Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις με τις κυριακάτικες.

Είναι ολοφάνερο ότι όταν οι άλλοι διαμορφώνονταν ως πολίτες κι απαντούσαν στα βασικά ερωτήματα της πολιτείας του ανθρώπου, εσύ …διάβαζες. Ταχύρυθμα εν παραδίδω, να με συγχωρείς. Ειδικά σε κάποιον που δεν ξέρει καν ότι η δική μου αναφορά στο ποιος έφερε τους εκάστοτε αντιδραστικούς νόμους είναι αποκλειστικώς δική μου. Δεν υπήρξε πο-τέ επιχείρημα σε διάλογο για τις όποιες καταλήψεις. Κάποιοι από μας, ανώνυμε, δεν τα πάμε καλά με τη μασημένη τροφή, ξες.

6/12/2006 12:03:00 μ.μ.  
Anonymous ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ έφα...

ΠΑΤΡΩΝ 22, Η ΑΡΧΗ

Αγαπητή mirandolina και σεις οι υπόλοιποι, που κάτι θυμηθήκατε ή αναγνωρίσατε σ' αυτό το κειμενάκι με τον τίτλο "L'aventure n'est pas morte -- Occupa y Resista"
Ας είναι καλά ένα καλό παιδί που μου έστειλε το λινκ (σε ομαδική επιστολή δυστυχώς). Έτσι κι αλλοιώς η γενιά μου μικρή μόνο σχέση έχει με τα blogs και τους υπολογιστές γενικότερα, μπορεί όμως να εμφανίζεται σαν φάντασμα σε κάποιο σπίτι (ο θεός να το κάνει νεοκλασικό, μη τρελλαθούμε κιόλας!)
Πρέπει όμως να μπορείς να το βλέπεις αυτό το φάντασμα, γιατί δεν εμφανίζεται πάντα και σε όλους. Η φίλη Mirandolina φαίνεται πως μπορούσε, θα την ξενερώσω όμως αν της πω ότι ήταν υπαρκτό; Αναρωτιέμαι αν δούλευαν οι ξυλόσομπες στα δωμάτια και η μασίνα στην κουζίνα, αν τραβούσαν οι καμινάδες, αν... αν.... Μνημονεύτηκε άραγε ποτέ ο άδικος και πρόωρος χαμός του ΠΡΩΤΟΥ φιλοξενούμενου; (έμεινε στο κεντρικό δωμάτιο, στο σαλόνι ας πούμε για 6 μήνες περίπου)
Αλήθεια ποιός μένει τώρα στην Πατρών 22;

ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ

6/19/2006 11:52:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Το σπίτι το αγόρασε ένας καθηγητής μουσικολογίας στο ΑΠΘ, λένε οι (μεταγενέστερες κι όχι διασταυρωμένες) πληροφορίες μου. Τώρα πια είναι χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο (άβυσσος η ψυχή της πολεοδομίας!). Έχει γίνει πανέμορφο, μου λένε (έχω να το δω πολλά χρόνια).

Το φάντασμα υπήρχε. Είχαμε σειρά επεισοδίων. Υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες. Και μια παλιά φωτό του Σταλιν απέναντι από την τουαλέτα υπήρχε. Και δεκάδες στρώματα, ενθύμιο των παλαιών. Τις σόμπες δεν τις χρησιμοποιούσαμε - είχαμε ηλεκτρικά σώματα.

Αν θες να μου πεις τι και πως, στείλε σε παρακαλώ προσωπικό. mirandolina@otenet.gr

Θα χαρώ πολύ (να πω "συνάδελφε";)

6/20/2006 12:03:00 π.μ.  
Anonymous Garifuna έφα...

ΜΙΡΑΝΔΟΛΙΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑ. ΕΚΑΝΑ SEARCH "καταλήψεις 1987" και έπεσα πάνω στο μπλογκ σου. Εχω κάνει στις καταλήψεις το 95 το 97 και το 98, στην Πάτρα, και το αίσθημα ήταν ακριβώς το ίδιο.....

Σε αγαπάω, γιατί όλους τους καταληψίες τους αγαπάω !

2/12/2007 05:29:00 π.μ.  
Blogger Koutinas Greatest Fan Ever έφα...

ρε συ Mirandolina, εδώ που είμαι ήσουνα κι εκεί που είσαι θα 'ρθω;;

σε βάλαμε λινκ καλή μου γιατί σε πάμε πολύ!!

2 εν συνάλδελφοι του μέλλοντος, με διάθεση για αγώνα και χαβαλέ

3/06/2007 06:36:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γκαριφούνα και Κουτινοφάν, είστε πανέμορφοι βρε. Κουτινοφάν, γραψτε με στο κλαμπ και ΔΥΝΑΤΑ, να καταφέρουμε τα αδύνατα!

3/06/2007 08:01:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Προς δαπιτάκο ανώνυμο και φαρμακομύτη:

ρε ζωντόβολο, δε ντρέπεσαι να μιλάς ανώνυμα με τόση κακοήθεια για τους συναδέλφους σου και το που βγάζουν τα προς το ζειν; Και δε μου λες, που γέρασες και μυαλό δεν έβαλες, από πότε όποιος δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα είναι κατακριτέος, αν είναι αριστερός; Ή οι αριστεροί οφείλουν να πεινάνε για να ικανοποιούν λειεγκέφαλα σαν του λόγου σου;

Κι εσύ, ρε κωλόπαιδι, τι κατάφερες τόσα χρόνια στην παραγωγή; Να έχεις τόσα απωθυμένα ώστε να καρφώνεις με χυδαιότητα τους ανθρώπους που θα έπρεπε να στέκεσαι δίπλα τους; Και εσύ ποιός είσαι; Ο γενικός γαμάος; ΄Η μες στο σταύλο με το σκατό ως το γόνατο στις έξι το πρωί ξημερώνεσαι κι εσύ, μαλάκα μεγαλοπιασμένε; Εβγαλε ο Αρμανι γαλότσα και δεν το πήραμε χαμπάρι;

Σιχτίρ ηλίθιε.

3/07/2007 05:50:00 μ.μ.  
Blogger Γεώργιος έφα...

Ωραία δημοκράτισα είσαι συντρόφισσα :)
Λές ότι μιλάω ανώνυμα όταν εγώ γράφω τουλάχιστον το μικρό μου Όνομα και εσύ δεν τολμάς να πεις ποιά είσαι, άσε που όλοι ανώνυμα μιλάνε στο blog σου
Μην εκνευρίζεσαι και δείχνεις το πραγματικό σου πρόσωπο φαντάσου να ήσουνα και τίποτα που να άξιζε... ούτε τη σχολή δεν τελείωσες αλλά πως να τελειώσεις αφού έβλεπες τον Κωστάτο και...
Πάντως στο δωματιάκι δίπλα στο αμφιθέατρο που λές ότι είχε δεί διάφορα...δεν πιστεύω εσύ να μπήκες με άντρα έτσι όπως είσαι ...και αν κρίνω από την τσαντίλα σου ούτε μέχρι σήμερα δεν πρέπει να έχει βρεθεί άνδρας να κάνει το ψυχικό...
Και που σαι Λαμπρίνα πολύ γέλασα με την κολοτούμπα ότι «βγάζουν τα προς το ζείν» τα διευθυντικά στελέχη της Provet, της Schering και προπάντων της Intracom :))))

3/30/2007 01:48:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...