6.12.05

Δε νοιώθω το κενό, γιατρέ μου..

Δεν αντέχω, ανατριχιάζω, τρομάζω με τις ασωματους κεφαλές αηβασιλάκια-φώτα. Τι έχω γιατρέ μου που αντέχω να δω είκοσι φορές σερί τον Εφιάλτη Στο Δρόμο Με Τις Λεύκες αλλά αυτά τα τερατοκεφαλάκια με κάνουν να αποστρέφω το βλέμμα με φρίκη όταν τα αντικρίζω;

Γύρω μου οδηγούν το αύριο στις βιτρίνες, τους δείχνουν την φτηνή αντιγραφή της φτηνής αντιγραφής και τους λένε: "Δες τι χαριτωμένο!". Οι επαγγελματίες ερμηνευτές των συναισθημάτων μας ορίζουν το χαριτωμένο κι εμείς υπακούμε. Δις ιζ μαρκετινγκ. Μαρκετινγκ συναισθημάτων που οι περισσότεροι δεν έχουν και προσπαθούν να παραστήσουν ότι έχουν, αγοράζοντας ευτυχία με το κιλό, το μέτρο, τη φίρμα, το γλομπάκι. "Τα αποκεφαλισμένα αηβασιλάκια κι η ευτυχία". Μα, πως αντέχουν να τα βλέπουν, που βρίσκουν το χαριτωμένο; που; ή μήπως πάλι πάει κάτι στραβά με μένα, γιατρέ; Ο Santa Claus πρίζας δε με θαμπώνει, με γεμίζει οργή, με γεμίζει μίσος, θέλω να τον καταστρέψω. Τι έχω γιατρέ μου;

Αρνούμαι την ευτυχία; Πάλι λέτε τη λέξη κλειδί, γιατρέ μου. Πάλι η λέξη πασπαρτού. Όχι, δεν θα ξανακάνω το λάθος να ρωτήσω ποιά ειν αυτή. Οι προφήτες που την ευαγγγελίζονται είναι γυμνοί, το ξέρω. Δεν έχουν να προτείνουν παρά τη στάχτη στα μάτια, δεν απαντούν πάρα σε μιαν ερώτηση: "πως γίνεται να πιστέψω το ζωτικό μου ψεύδος;". Μα, έχοντας έναν μάρτυρα έτοιμο να ψευδορκήσει για χάρη σου, φυσικά. Το πε όμορφα ο Θας, το πε γλυκά ο Μαίανδρος.

Σιωπώ, ναι, έχετε δίκαιο. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα. Πέρασε κιόλας η ώρα; Τι λέτε; Να ετοιμάζομαι! Ναι, την άλλη εβδομάδα πάλι. Ναι, ναι, μην ανησυχείτε. Μόνο, ως τότε, αν μπορείτε, αλλάξτε, σας παρακαλώ, φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο σας δέντρο. Ευχαριστώ.

14 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Πάνος έφα...

Έτσι είναι η ζωή...

Σε αυτόν τον (διχασμένο και δυϊστικό) κόσμο, άλλα κιτς μας εκνευρίζουν και άλλα μας γοητεύουν...

12/06/2005 10:44:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Πού προκύπτει από το κείμενο ότι η αποστροφή οφείλεται στο κιτς του πράγματος?????!!!!

12/07/2005 03:02:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, οι ασώματες κεφαλές του σαντακλάους είναι μέηδ ιν τσάινα, έρχονται από έναν κόσμο που πιστεύει απολύτως στην μοίρα και την τύχη.

Ανώνυμε/η, έχετε δίκηο, αλλά έχετε χάσει κι επεισόδια επίσης. Ο φίλος Πάνος γνωρίζει πολύ καλά ότι το κείμενο δεν αφορά το κιτς του πράγματος. Όμως, έχουμε μισανοίξει μια κουβέντα περίδύσης κι ανατολής την οποία επιθυμεί διακαώς να συνεχίσουμε και με τσιγκλίζει ευγενικά μπας και προχωρήσω. Ξέρετε, δα, πως ειν τα αγόρια με τα αγαπημένα τους παιγνίδια... Όμως, θα του το κάνω το χατήρι -- μια δόση διαφορών δύσης κι ανατολής σύντομα στις οθόνες σας.

12/07/2005 07:43:00 π.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

η επιθυμία σας σύντομα θα πραγματοποιηθεί και ήδη θα λάβετε σε συσκευασία δώρου τα καλούδια που κοσμούν το δένδρο του αλβερίχιου, ώστε να αντικαταστήσετε τους ασώματους αγιοβασίληδες. ("χο, χο, χο")

12/07/2005 09:58:00 π.μ.  
Anonymous Passenger έφα...

Αγαπητή Μιραντολίνα, δεν ξέρω αν τρέπω σε άσχετους (ή και μπανάλ;) δρόμους την κουβέντα. Θα το τολμήσω.
Γιατρέ μου, αυτή η υποχρεωτική ευτυχία λαμπιονιών και αγιοβασίληδων (κακόγουστων και μη) που εκκινεί πλέον - κατά το ευρωπαϊκότερο – από τα τέλη Οκτώβρη, γιατί εμένα με ρίχνει;
Όχι, όχι, δεν ξεκινώ συζήτηση για την εμπορευματοποίηση και τα δυο κακά της μοίρας αυτού του κόσμου που κάνει λαμπρά χριστούγεννα κτλ κτλ.
Τα δικά μου Christmas blues είναι μάλλον κάτι πιο λοξό, πιο προσωπικό. Όσο περισσότερο έχω προσπαθήσει κατά καιρούς «να μπω στο κλίμα», τόσο πιο πολύ από μέσα μου τα στύλωνα. Αυτή η προγραμματισμένη χαρά μου φέρνει λίγο προς εκείνες τις παροτρύνσεις «να είσαι ο εαυτός σου», «να είσαι αυθόρμητος»: τόσος πειθαναγκασμός μέσα σε μια τόση δα κουβεντούλα συμπάθειας...
Διάβαζα, διάβαζα, να δω τι έχω. Από τα ωραιότερα ευρήματά μου είναι αυτό το διαβολικά καλοστημένο “SAD” (=seasonal affective disorder). Μερικοί άνθρωποι λέει δεν τα πάνε καλά με το χειμώνα. Η έλλειψη φωτός τούς τη δίνει και μαυρίζουν.
Μα πώς συμβιβάζεται αυτό με την αντιπάθεια που έχω στο απέναντι μπαλκόνι που φωτίζει και τη μέρα μου ακόμη, πασίχαρο;...

12/07/2005 11:21:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πολύβιε, ο γιατρός ψάχνει αλλοιώτικα στολίδια! Εμείς έχουμε -- κάθε χρόνο το ΣΚ μετα τις 7 Γενάρη αγοράζουμε τα στολίδια της επόμενης χρονιάς. Έχουμε λοιπόν στο κουτί να μας περιμένουν! [είναι πολύ ωραίο να στολίζεις το δέντρο μαζί με παιδιά! πολύ!]

Πάσσεντζερ (του Ίγγυ;), μ άρεσε πολύ αυτό περί πειθαναγκασμών.
Σκέφτομαι πως, στην παράδοσή μας, προάγγελος της γιορτής ήταν η θυσία (στο μέτρο του καθενός). Όπως η νηστεία, η πορεία κι η προσκύνηση...
Γιατί πρέπει να θεωρείς ότι κάτι έχεις κι αυτό το κάτι πρέπει να έχει ένα πρόβλημα; Όπως σωστά είπε ο Αλβέριχος προ ολίγων ημερών, είναι ψευτοεπιστημη η ψυχο-βαλεοποιακαταληξηθες.

12/07/2005 02:37:00 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος έφα...

Αγαπητέ passenger,Πολύβιε, Ανώνυμε, Μιραντολίνα ( τους οικοδοσπότες τους προσφωνούμε τελευταίους σύμφωνα με το πρωτόκολλο). Κυρίως όμως αγαπητέ passenger. Γιατί αφήνετε το μπαλκόνι του απέναντι να σας ρίχνει; Εαν γινόταν να ερχόσαστε απο εδώ να δείτε τί βλέπουν τα ματάκια μου αυτή τη στιγμή... Το δικό σας απέναντι μπαλκόνι, έχει αγιοβασίλη που ανεβαίνει τη σκάλα; :-)

Πάντως τα γραφόμενα όλων σας με κάνουν να αισθάνομαι την ανάγκη να σας φτιάξω το κέφι κ από το απόγευμα σκαλίζω τις καλύτερες από τις συνταγές μου...

12/07/2005 09:49:00 μ.μ.  
Anonymous Passenger έφα...

Αγαπητή Mirandolina, έπρεπε να το ψάξω στο όνομα του ορθολογισμού, ήτοι "για στραβός είναι ο γιαλός για στραβά αρμενίζω"..Ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη. -Ναι, από τον Iggy.
Αγαπητέ Αθήναιε,
όχι, δεν ανεβαίνει τη σκάλα. Του μπαλκονιού απέναντι είναι ένας μισό μέτρο πλαστικός Αη Βασίλης που ανάβει με λάμπα από μέσα..Ευχαριστώ τα μάλα επίσης. Τρέχω στο blog σου για κείνες τις συνταγές :)

12/07/2005 10:27:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Γουάου... είπα τέτοιο πράγμα με άλλα λόγια;

12/08/2005 12:24:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αθήναιε, ελπίζω στις συνταγές να κρατήσετε την παράδοση που θέλει όλες οι συνταγές αυτών των εορτών να επιτρέπουν τη συμμετοχή των παιδιών.

Πάσεντζερ, δείτε το θετικά - μπορούμε και να το κάνουμε τραγούδι (‘του μπαλκονιού απέναντι πείτε του πως θυμώνω‘ ή κάτι καλύτερο).

Μαίανδρέ μου, αυτοθαυμάσου ελεύθερα!

12/08/2005 11:46:00 π.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Μου άρεσε πολύ αυτό για το μάρκετινγκ συναισθημάτων, mirandolina!
"Τουλάχιστον" οι πλαστικοί αη βασίληδες φωνάζουν τι συμβολίζουν.
Κατά κάποιον τρόπο είναι έντιμο - σου πουλάω λάμψη, αν θες αγόρασε.
Αλλά πάλι..αν κάποιος έχει τόση ανάγκη από πλαστική λάμψη, θα βρει την αφορμή.

12/08/2005 06:14:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Yπάρχουν και πλασματικές ανάγκες, Κοπίτο μου. Κατασκευασμένες. Που πατάνε στις ανασφάλειες, στην ανάγκη μας να ανήκουμε σε μιά ομάδα, στην κόντρα αναγκη μας να ξεχωρίζουμε (προσθέτεις κατα βούλησιν)...

Σήμερα, λόγου χάριν, είχαμε μια κάποια ένταση με τη μαμά, που θεωρεί αδιανόητο να αλλάζω αυτοκίνητο και να παίρνω σμαρτ (και θεωρεί έγκλημα που δεν έχω σαλοτραπεζαρία, κομό, καλό σερβίτσιο, τηλεόραση πλάσματος... και, τι πάει να πει έχω φίλους μαύρα πουλιά;)

12/08/2005 08:42:00 μ.μ.  
Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ έφα...

Γιὰ τὴν ὑποχρεωτικὴ εὐτυχὶα (ὁ μὴ εὐτυχὴς εἶναι «looser» καὶ συνεπῶς ἀπόβλητος στὸ σύγχρονο καπιταλιστικὸ σύστημα) ἔχει γράψει καὶ ὁ Πασκὰλ Μπρυκνὲρ τὴν «Ἀέναη εὐφορία». Οἱ ἐνστάσεις ὡστόσο γιὰ τὰ περὶ Χριστουγέννων, μοῦ θυμίζουν πάντοτε ἕνα κείμενο τοῦ ἀκόμη πιὸ ἐνδιαφέροντος διανοητοῦ Ἠλία Μπαζίνα. (Αὐτὸ τὸ ἔχω καὶ σὲ ἤλεκτρονικὴ μορφή· ἐὰν θέλετε, θὰ σᾶς τὸ ἀποστείλω.) Αὐτοὶ οἱ ἀγιοβασίληδες, πάντως, καὶ τὰ λοιπὰ κουκλάκια, μᾶλλον παγανιστικὰ ξωτικὰ, νάνους κ.ἄ. παρόμοια χαριτωμένα τῆς εὐρωπαϊκῆς μυθολογίας μοῦ θυμίζουν. (Πῶς τὰ λένε αὐτὰ ποὺ βάζουν οἱ Γάλλοι στοὺς κήπους;)

12/11/2005 03:38:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλλίμαχε, γιατί δεν ανεβάζετε το Μπαζίνα στο βλογ σας; Αλλοιώς, βεβαίως και στείλτε το μου με μέηλ -- θα το ανεβάσω στην ταράτσα της Λοκάντας σε πρώτη ευκαιρία.

12/11/2005 06:07:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...