14.12.05

Όπου και να σας βρει το κακό, αδελφοί...

μνημονεύετε Ερρίκο Τέρνερ, μνημονεύετε Μάλκομ Χ.

Στη μνήμη του Στάνλυ Τούκυ Ουίλλιαμς.


Αφηγητής:
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλει την 14η και την 15η τροπολογία του Συντάγματος, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα ψήφου στους μαύρους, οι Αφροαμερικάνοι εκλέγονταν σε όλα τα κυβερνητικά σώματα του Νότου. Αλλά μετά από μερικά χρόνια, αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί «Ριζική Αναδόμηση» (Radical Reconstruction) τα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα του Βορρά φτάσανε σε συμφωνία με εκείνα του Νότου, που προέβλεπε να αποσύρουν την ομοσπονδιακή εξουσία και να επιτρέψουν στο λευκό Νότο να κάνει ότι θέλει. Ο Ερρίκος ΜακΝηλ Τέρνερ, εκλεγείς στο πολιτειακό κοινοβούλιο της Γεωργίας, εκδιώχθηκε από το σώμα το 1872. Πριν φύγει, απευθύνθηκε στους συναδέλφους του.

Ερρίκος Τέρνερ - 1872
Κύριε πρόεδρε της Βουλής. Ελπίζω τα μέλη του Κοινοβουλίου να κατανοήσουν την θέση που παίρνω. Θεωρώ ότι είμαι μέλος αυτού του σώματος. Γι αυτό ακριβώς, κύριε, ούτε θα κοιτάξω να καλοπιάσω ούτε θα φοβηθώ μπρος σε οποιονδήποτε, ούτε θα παρακαλέσω γονατιστός για τα δικαιώματά μου. Είμαι εδώ για να απαιτήσω τα δικαιώματά μου και να κεραυνοβολήσω όποιον τολμήσει να περάσει τα όρια που θέτει ο ανδρισμός μου.

Όσα διεξάγονται στο κοινοβούλιο σήμερα δεν έχουν όμοιό τους στην ιστορία του κόσμου. Ποτέ, στην ιστορία του κόσμου δεν βρέθηκε ένας άνδρας να στέκεται μπρος σε ένα σώμα ενδεδυμένο νομοθετική, δικαστική ή εκτελεστική εξουσία, αντιμέτωπος με την κατηγορία πως είναι πιο σκούρος από τους συναδέλφους του. Απέμεινε στην Πολιτεία της Γεωργίας, στην καρδιά του 19ου αιώνα, να καλέσει ενώπιον του σώματος κάποιον και να τον κατηγορήσει για κάτι για το οποίο είναι τόσο υπεύθυνος όσο και για το κεφάλι που κουβαλάει στους ώμους του. Η αγγλοσαξωνική ράτσα, κύριε, είναι εκείνη που πάντα θα εκπλήσσει. Δεν γνώριζα πως είναι στο χαρακτήρα αυτής της ράτσας τόση δειλία ή τόση μικροψυχία. […]

Μας λέτε πως, αν οι μαύροι θέλουν να μιλήσουν, πρέπει να μιλήσουν μέσω λευκών σαλπιγκτών, αν οι μαύροι θέλουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους πρέπει να τα νοθέψουν και να τα στείλουν με λευκούς αγγελιοφόρους, που θα τους ψέγουν, θα τους αποφεύγουν και θα αμφιλέγουν με την ταχύτητα εκκρεμούς.
Το μεγάλο ερώτημα, κύριε πρόεδρε, είναι: Είμαι άνθρωπος; Αν είμαι, τότε ζητώ τα δικαιώματα του ανθρώπου. Βλέπετε, κύριε, αν και δεν είμαστε λευκοί, καταφέραμε πολλά… Χτίσαμε τη χώρα σας, δουλέψαμε τα χωράφια σας, μαζέψαμε τις σοδειές σας για διακόσια πενήντα χρόνια. Και τι σας ζητήσαμε σαν αντάλλαγμα; Μήπως ζητήσαμε αποζημίωση για τον ιδρώτα των προγόνων μας που χύθηκε για σας, για τα δάκρυα που προκαλέσατε, για τις καρδιές που ραγίσατε, για τις ζωές που στερήσατε, για το αίμα που χύσατε; Μήπως ζητήσαμε αντίποινα; Δε ζητήσαμε. Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε το παρελθόν να θάψει τους νεκρούς του, όμως τώρα πια ζητούμε τα δικαιώματά μας.

Αφηγητής:
Στον αγώνα για φυλετική ισότητα, δεν αποδέχονταν όλοι οι μαύροι το μήνυμα αγάπης και μη βίας του Μαρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ. Λίγο μετά την Πορεία της Ουάσιγκτον, του 1963, στην οποία ο Μ.Λ. Κινγκ μίλησε για το «όνειρό» του, τέσσερα ανήλικα μαύρα κορίτσια βρήκαν το θάνατο από βομβιστική ενέργεια σε μια εκκλησία του Μπέρμινχαμ (σμ- της Αλαμπάμα). Για τον Μάλκομ Χ, που μεγάλωσε στο βόρειο γκέτο, έκανε φυλακή κι έγινε μουσουλμάνος, το γεγονός αυτό αναδείκνυε τα όρια του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων (σμ- του Μ.Λ. Κινγκ). Εκείνη την άνοιξη, ο Μάλκομ Χ μίλησε σε ένα συνέδριο του Ντιτρόιτ. Δύο χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε.

Μάλκομ Χ - 1964
Όσο ο λευκός σας έστελνε στην Κορέα, ματώνατε. Σας έστελνε στη Γερμανία, ματώνατε. Σας έστελνε στο νότιο Ειρηνικό να πολεμήσατε τους Γιαπωνέζους, ματώνατε. Ματώνετε για τους λευκούς αλλά όταν δείτε τις εκκλησιές σας να βομβαρδίζονται, τα κοριτσάκια σας να δολοφονούνται, δε σας έχει μείνει αίμα. Ματώνετε όταν σας πει ο λευκός να ματώσετε, δαγκώνετε όταν σας πει ο λευκός να δαγκώσετε και γαυγίζετε όταν σας πει ο λευκός να γαυγίσετε. Με ενοχλεί που το λέω για μας, μα είναι αλήθεια.

Πως θα είστε κατά της βίας στο Μισσισσιππή, όντας βίαιοι στην Κορέα; Πως δικαιολογείτε να είστε μη βίαιοι στο Μισσισσιππή και την Αλαμπάμα, όταν οι εκκλησιές σας βομβαρδίζονται και τα κοριτσάκια σας δολοφονούνται;

Αν η βία είναι λάθος στην Αμερική, τότε η βία είναι λάθος κι έξω από αυτήν. Αν είναι λάθος να καταφεύγεις στη βία για να υπερασπιστείς τις μαύρες γυναίκες και τα μαύρα παιδιά και τα μαύρα μωρά και τους μαύρους άνδρες, τότε είναι λάθος για την Αμερική να μας επιστρατεύει και να μας οδηγεί στη βία για να την υπερασπιστούμε. Κι αν είναι σωστό για την Αμερική να μας επιστρατεύει, τότε είναι σωστό για σένα και για μένα να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο για να υπερασπίσουμε το λαό μας μέσα σε τούτη τη χώρα.

Ασάντι Άστον - 2004
Ναι μαι λοιπόν εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες να αγωνίζομαι για την Απελευθέρωση των Μαύρων και ν’ αναρωτιέμαι: πως μπορούμε να αποφύγουμε αυτές τις καταστάσεις; Ο Αναρχισμός μου έδωσε έναν τρόπο να απαντήσω στο ερώτημα, επιμένοντας ότι πρέπει να φτιάχνουμε, καθώς αγωνιζόμαστε σήμερα, αντιαυταρχικές δομές λήψης αποφάσεων και να συνεχίσουμε να πλησιάζουμε τους ανθρώπους, να φέρνουμε όλο και περισσότερους κοντά μας, όχι να περιμένουμε κάποιοι πεφωτισμένοι να παίρνουν τις αποφάσεις για τους υπόλοιπους.

Οι ίδιοι οι άνθρωποι πρέπει να δημιουργήσουν τις δομές μέσα από τις οποίες θα ακουστούν όντων οι φωνές τους και θα είναι δικές τους οι αποφάσεις. Καμμία άλλη ιδεολογία δε μου το έδωσε αυτό, εκτός από τον αναρχισμό. Η πρακτική απέδειξε ότι οι αναρχικές δομές λήψης αποφάσεων λειτουργούν. [..]

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία του Αναρχισμού για μένα είναι η επιμονή του ότι δεν πρέπει να μένουμε προσκολλημένοι σε παλιές προσεγγίσεις, αλλά συνεχώς να προσπαθούμε να βρούμε νέους τρόπους να δούμε τα πράγματα, τα αισθήματα και την οργάνωση. [..] Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που έμαθα από τον αναρχισμό, ήταν η ανάγκη να ψάχνω για όλα τα ριζοσπαστικά πράγματα που ήδη κάνουμε και να προσπαθώ να τα ενθαρρύνω. Γι αυτό και θεωρώ ότι υπάρχουν οι δυνατότητες επίτευξης αναρχισμού στις μαύρες κοινότητες: πάρα πολλά απ΄ όσα ήδη κάνουμε είναι αναρχικά, και δεν υπάρχει σ αυτά ρόλος του κράτους, της αστυνομίας ή των πολιτικών. Νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο, φροντίζουμε ο ένας τα παιδιά του άλλου, πάμε στα μαγαζιά για τα ψώνια του άλλου, βρίσκουμε τρόπους να προστατεύουμε τις κοινότητές μας. Ακόμη, οι εκκλησίες μας έχουν οργανωθεί σε πολλά ως κομμούνες.

Έμαθα λοιπόν πως υπάρχουν τρόποι να είμαστε ριζοσπαστικοί και να δρούμε ριζοσπαστικά χωρίς να βάλουμε κανέναν να διαβάσει τα φυλλάδια και τα βιβλία μας και χωρίς να λέμε στους ανθρώπους «έτσι έχουν τα πράγματα, αν τα διαβάσετε αυτά θα γίνεται αυτομάτως Επαναστάτες». Για παράδειγμα η συμμετοχή είναι ιδιαίτερα σημαντικό θέμα για τον αναρχισμό κι είναι εξίσου σημαντικό για τη Μαύρη Κοινότητα. Σκεφτείτε τη jazz, είναι μια από τις καλύτερες απεικονίσεις μιαν υπάρχουσας ριζοσπαστικής πρακτικής γιατί συγκροτεί τον δεσμό συμμετοχής ανάμεσα στο πρόσωπο και το σύνολο, κι επιτρέπει την έκφραση της ταυτότητας του προσώπου μέσα ακριβώς στο σύνολο, βασιζόμενο στην απόλαυση κι ευχαρίστηση της μουσικής. Οι κοινότητες μας έχουν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν έτσι. Μπορούμε να ενώσουμε τις διαφορετικές οπτικές και να κάνουμε μουσική, να κάνουμε Επανάσταση.

Πως μπορούμε να δυναμώσουμε κάθε πράξη ελευθερίας; Είτε πρόκειται για ανθρώπους στη δουλειά μας είτε για τους τύπους που βλέπουμε στη γωνιά του δρόμου, πως μπορούμε να σχεδιάσουμε και να προχωρήσουμε δουλεύοντας μαζί; Χρειάζεται να διδαχθούμε από τους διαφορετικούς αγώνες σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίοι δεν έχουν βασιστεί σε πρωτοπορίες. Υπάρχουν παραδείγματα στη Βολιβία. Υπάρχουν οι Ζαπατίστας. Υπάρχουν ομάδες στη Σενεγάλη. Πρέπει πραγματικά να κοιτάξουμε τους ανθρώπους που προσπαθούν να ζήσουν κι όχι απαραίτητα να ακολουθήσουν τις πιο προοδευτικες ιδέες. Πρέπει να αφαιρέσουμε ισχύ από το αφηρημένο και να επικεντρωθούμε σε αυτό που συμβαίνει επί τόπου.

Πως μπορούμε να φέρουμε τα διάφορα παρακλάδια κοντά; Πως μπορούμε να φέρουμε τους Rastas; Πως μπορούμε να φέρουμε τους ανθρώπους της δυτικής ακτής που ακόμη μάχονται κατά της κυβέρνησης για την κλοπή της γης των ιθαγενών; Πως μπορούμε να ενώσουμε όλους τους ανθρώπους και να δημιουργήσουμε το όραμα μιας Αμερικής που είναι για όλους μας; Ο συγκρουσιακός τρόπος σκέψης και τα ρίσκα του είναι απαραίτητα. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικά σήμερα κι ένας από τους λόγους που με οδηγούν να σκέφτομαι ότι ο αναρχισμός έχει τόσες δυνατότητες να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε. Δεν μας ζητείται να ακολουθήσουμε δογματικά τους πατέρες της παράδοσης, αλλά να την ανοίξουμε με όποιο τρόπο αυξάνει τη δημοκρατική μας συμμετοχή, την δημιουργικότητα μας και την ευτυχία μας.

[…] όχι μόνο στις δικές μας έγχρωμες κοινότητες αλλά και σε κάθε κοινότητα είναι ανάγκη να σταματήσουμε να εφαρμόζουμε ετοιματζίδικα σχέδια, και να εμπιστευτούμε ότι οι άνθρωποι μπορούν συλλογικά να αποφασίσουν τι ν α κάνουν με τούτο τον κόσμο. Νομίζω ότι έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε στη γωνία αυτό που νομίζαμε ότι μπορεί να αποτελεί μιαν έτοιμη απάντηση και να πολεμήσουμε όλοι μαζί για να εξερευνήσουμε τα οράματά μας για το μέλλον. Μπορούμε και πρέπει να δουλεύουμε σε αυτή την κατεύθυνση ενώ προχωράμε.

Παρότι θέλουμε να αγωνιστούμε, τα πράγματα θα είναι δύσκολα λόγω των προβλημάτων που κληρονομήσαμε από αυτήν την Αυτοκρατορία. […] δεν πρόκειται να ξεπεράσουμε ορισμένες εσωτερικές μας δυναμικές που μας κρατούν διχασμένους, αν δεν είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε μερικούς ιδιαίτερα σκληρούς αγώνες. Και γι αυτό λέω ότι δεν υπάρχει απάντηση έτοιμη. Απλώς πρέπει να μπούμε στη διαδικασία.

Οι δικοί μας αγώνες, εδώ, στις ΗΠΑ, επηρεάζουν όλους τους ανθρώπους, σε όποιο σημείο της γης κι αν βρίσκονται. Είναι βασικός ο ρόλος των έσχατων, αυτών που βρίσκονται στη βάση και ο τρόπος που θα συνδεθούμε μαζί τους θα αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντικός. Αρκετοί από μας είναι προνομιούχοι και μπορούν να αποφύγουν κάποιες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις και θα πρέπει να εγκαταλείψουν κάποια από αυτά τα προνόμια για να χτίσουμε το νέο κίνημα. Οι δυνατότητες υπάρχουν. Μπορούμε ακόμη να νικήσουμε και να επανακαθορίσουμε το νόημα της λέξεως «νίκη» αλλά και την ευκαιρία να προχωρήσουμε ένα πλουσιότερο όραμα για ελευθερία που όμοιό του ποτέ ως τώρα δεν υπήρξε. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να προσπαθήσουμε.

Ως Πάνθηρας και ως κάποιος που πέρασε στην παρανομία ως αντάρτης πόλης, ρίσκαρα τη ζωή μου. Είδα συντρόφους μου να πεθαίνουν και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου στη φυλακή. Ακόμη πιστεύω ότι μπορούμε να νικήσουμε. Ο αγώνας είναι πολύ σκληρός και όταν περάσεις τη γραμμή κινδυνεύεις να πας φυλακή, να τραυματιστείς σοβαρά, να πεθάνεις, να βλέπεις τους συντρόφους σου να τραυματίζονται σοβαρά και να πεθαίνουν. Δεν είναι καθόλου όμορφα, αλλά έτσι είναι όταν πολεμάς τον οχυρωμένο καταπιεστή. Αγωνιζόμαστε και θα κάνουμε τα πάντα πιο δύσκολα για τον αντίπαλο, αλλά ο αγώνας είναι δύσκολος και για μας.

Γι αυτό πρέπει να βρούμε τρόπος να αγαπάμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο στους όλο και δυσκολότερους καιρούς που έρχονται. Είναι κάτι περσότερο από την πίστη μας στη νίκη: χρειάζεται να έχουμε τις δομές έτοιμες ώστε να μας σπρώχνουν όταν έρθει η ώρα που θα νοιώσουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο βήμα. Αυτό το σύστημα πρέπει να γκρεμιστεί. Μας πληγώνει κάθε μέρα και δεν έχουμε δικαίωμα να εγκαταλείψουμε. Πρέπει να φτάσουμε στο στόχο μας και να βρούμε νέους δρόμους.

Ο Αναρχισμός, αν σημαίνει κάτι, σημαίνει να είμαστε ανοικτοί στο μυαλό και τη ζωή και τις σχέσεις μας, να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή και να νικήσουμε. Πολλά με οδηγούν να πω ότι αυτά είναι ίδια: όποιος ζει μια γεμάτη ζωή έχει νικήσει. Φυσικά πρέπει και θα συγκρουστούμε με τους καταπιεστές μας και πρέπει να βρούμε τις σωστές μεθόδους γι αυτό. Να θυμάστε κείνους στη βάση που είναι εκείνοι στους οποίους ο αντίκτυπος είναι μεγαλύτερος. Μπορεί να έχουν άλλη οπτική για τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να αγωνιστούμε. Αν δεν μπορούμε να βρούμε τρόπους να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο και να λύσουμε τις όποιες διαφορές, τα παλιά φαντάσματα θα ξαναγυρίσουν και θα ξαναβρεθούμε στην παλιά γνωστή κατάσταση που έχουμε τόσες φορές βρεθεί. Έχουμε το όραμα. Έχουμε τη δημιουργικότητα. Ας μην επιτρέψουμε σε κανένα να μας τα αφαιρέσει.

Τα δύο πρώτα αποσπάσματα (τα έχοντα αφηγητή) είναι από το τευχίδιο “The People Speak: American Voices, Some Famous, some little known” του Howard Zinn, σε ολόφρεσκη μετάφραση. Ο συγγραφέας του People´s History of the United States έχει επιμεληθεί τα συγκεκριμένα κείμενα ώστε να αποδίδονται θεατρικά. Τα λόγια των ηρώων μεταφέρονται επί λέξη. Ο Ερρίκος Τέρνερ κι ο Μάλκομ Χ είναι ήρωες του αφροαμερικάνικου λαού.

Η ομιλία του Ασάντι Άστον δημοσιεύτηκε, στην παρούσα μετάφραση, στην εφημερίδα Βαβυλωνία. Ο Ασάντι είναι μέλος του Ιδρύματος Αναρχικών Σπουδών της Νέας Υόρκης, πρώην μέλος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων και του Μαύρου Απελευθερωτικού Στρατού (ιδιότητα για την οποία συνελήφθη και διετέλεσε αιχμάλωτος πολέμου) και συνάντησε τον αναρχισμό ενώ ήταν στη φυλακή. Η ομιλία του αυτή δόθηκε στο Κολλέγιο Χάντερ της Νέας Υόρκης.

18 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger polyvios eupatridis έφα...

respect, όπως θα έλεγε και ο vj. συγκλονιστικοί λόγοι. ω, αδερφέ, πού είσαι ...

12/14/2005 07:13:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Άνθρωποι που σου δείχνουν (με το προσωπικό τους παράδειγμα) ένα άλλο μέτρο ζωής.

Δε συμφωνώ (πολιτικά, θεωρητικά) με τον "Χ" και τον Ασάντι, αλλά αυτό δε με εμποδίζει να σέβομαι απεριόριστα τη μεγάλη προσπάθειά τους για τα διακαιώματα των μαύρων αδελφών.

12/14/2005 09:04:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Θα έλεγα ότι και ό Πάνος.Πώς να σταθείς σε ιδεολογικές διαφωνίες απέναντι σε κάποιον που ανάλωσε τη μία και μοναδική ζωή του στις απόψεις του.
Μόνο να προσθέσω ότι προσυπογράφω αυτό:
"ήταν η ανάγκη να ψάχνω όλα τα ριζοσπαστικά πράγματα που ήδη κάνουμε και να προσπαθώ να τα ενθαρρύνω"
Ο "μαξιμαλισμός" των αυθόρμητων κινημάτων είναι η μόνη πολιτική δράση που δεν πάει χαμένη.
Τα αιτήματα που συγκροτούσαν την ουτοπία το 68, έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό αυτονόητα δικαιώματα σήμερα.
Άλλο αν θεωρώ ότι τώρα κινδυνεύουν επειδή έχουμε αρχίσει-σε ανατολή και δύση- να μιλάμε πάλι τη γλώσσα της εξουσίας, που είναι αυτή του ανορθολογισμού και της αναστήλωσης των ψεύτικων ειδώλων- θεός, πατρίδα, ασφάλεια σε σύγχρονο καταναλωτικό αμπαλάζ.

12/14/2005 09:27:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πολύβιε, βρες το people`s history και θα με θυμηθείς. Δεν νομίζω ότι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Αξίζει να δώσεις κάτι παραπάνω και να το πάρεις χαρντκάβερ. Είναι πολλοί οι δικοί μας άνθρωποι στην αμερικάνικη ιστορία.

Πάνο, ούτε εγώ συμφωνώ με το Μαλκομ αλλά τον αγαπάω πολύ. Ο Ασάντι είναι ο σεβαστός μου σύντροφος - και τον αγαπάω και συμφωνώ και πιστεύω ότι έχει αγγίξει το πιο σοβαρό ζήτημα που αντιμετωπίζει η όποια αριστερά σήμερα: την εμπιστοσύνη στο λαό μας. η αριστερά δεν εμπιστεύεται το λαό και γι αυτό ο λαός φτύνει την αριστερά (χοντρικά μιλάω). Ο Ασάντι ξεκινά με σεβασμό, αγάπη κι εμπιστοσύνη στο λαό του και στις παραδόσεις του λαού του. Είναι μέλισσα, δεν είναι μύγα (την ιστοριούλα αυτή την ξέρετε ή να την πω που μ αρες και πολύ;)

Αλβέριχε, πίστευα ότι πιο πολύ θα σου αρέσει αυτό με τη τζαζ :-)
Όμως, νομίζω δε μιλά τόσο για τα αυθόρμητα κινήματα όσο για την ανάγκη να σκύψουμε στην παράδοση του λαού μας και να εντοπίσουμε εκεί τα ριζοσπαστικά, επαναστατικά στοιχεία.

Πιστεύω ακράδαντα ότι βρισκόμαστε σε προεπαναστατικούς χρόνους. Το χα γραψει και σε ένα από τα πρώτα μου ποστ, ο ψάρακας. Ο Αμερικάνικος λαός, άνθρωποι σαν τον Ασάντι (και πολλούς άλλους που δεν ξέρουμε -- και τον Ασάντι αν δεν ήταν στο Ινστιτούτο δε θα τον συναντούσα ποτέ..) είναι η πρωτοπορία μας. Όχι οι μηχανισμοί και τα δήθεν επαναστατικά κόμματα -- οι άνθρωποι που είναι στο δρόμο, συνεπείς στις αξίες και τις αρχές τους, ακέραιοι με το όποιο τίμημα, όμορφοι κι αληθινοί είναι η πρωτοπορία μας.

12/14/2005 10:34:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Για τον Ασάντι, θα ήθελα να μάθω κάτι παραπάνω... Πέρα από την έρευνα στο διαδίκτυο, υπάρχει κάποιο δεδομένο που πρέπει να λάβω υπόψη μου;

12/14/2005 11:09:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Ερρίκος Τέρνερ, Μάλκολμ Εξ, Ασάντι Άστον και Tookie Ουίλλιαμς;
*
Γιατί όχι, έτσι στην τύχη, ο Cory May; Αλλά ο Τookie, όπως φαίνεται, δεν είναι παρά ένα ακόμα σύμβολο. Σύμβολα χρειαζόμαστε κι ότι...
*
Ίσως (λέω, ίσως) χρειάζεται να προσθέσω ότι είμαι κατά της θανατικής ποινής.
*

12/14/2005 11:25:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Το λινκ που έχω βάλει, Πάνο, οδηγεί στο δικό του σάιτ, το άναρκιστ πάνθερ, όπου θα βρεις και το φανζιν που βγαζει (κάποιες σελίδες, όχι όλο) και το ημεηλ του. Αν του γράψεις θα σου απαντήσει - είναι απλός και γλυκός άνθρωπος, ένας θησαυρός είναι.

Το Ινστιτούτο φιλοξενεί κάποιες ομιλίες του, επίσης. Θα το βρεις εδώ http://www.anarchist-studies.org/

12/14/2005 11:26:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κάπταιν Κουκ γράφαμε την ίδια ώρα και σας έχασα για λίγο! Απαντώ λοιπόν -- δεν βλέπω τον Τούκυ σα σύμβολο. ’Έμαθα την ιστορια του κατα τυχην προ καιρου, βλέποντας την ταινια με τον Τζέημυ Φοξ. Δε θα με συγκινούσε αν δεν είχα δει το Κόλορς, αν δεν λάτρευα τους πάμπλικ ένεμυ, επίσης.

Τον τοποθετώ πριν τον Ασάντι. Η σειρά είναι -- Τέρνερ, Μάλκομ, Τούκυ, Ασάντι. Ο Ασαντι είναι η ευγενής κατάληξη της ευγενούς αρχής. Ο Τούκυ είναι προϊόν της ξεφτίλας που ακολούθησε την δολοφονία του Μάλκομ. Οι συμμορίες -- όπως κι η Μαφία -- είναι τερατογενέσεις των ευγενέστερων προθέσεων.

Επίσης, διάλεξα το Μάλκομ (κι όχι τον Κινγκ --που θα μπορουσα, που ειναι η ιδια περίοδος κλπ κλπ) γιατί καταλαβαίνω την οργή, τον πόνο, την ανάγκη να χτυπήσεις. Να χτυπήσεις τον εαυτό σου, πρώτα.

Στο σάιτ του Ασάντι, στο φανζιν του, έχει μια σελίδα με εκτελεσθέντες που εκείνος τιμά. ο Τούκυ δεν είναι μέσα. Περιμένω μέηλ του -- ίσως μου την πει για το συνδυασμό. Όμως νομίζω ότι αν βγάλεις τον Τούκυ, αρνείσαι ένα μεγάλο κομμάτι της αλήθειας της ιστορίας του μαύρου κινήματος.

12/14/2005 11:40:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Επειδή τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ η ιδέα του αναρχισμού, διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το λόγο του Ασάντι. Αν και δεν πέρασα όσα πέρασε ο Ασάντι για να μπορώ να μιλάω για τις απόψεις του, ωστόσο θέλω να σχολιάσω ότι τουλάχιστον θεωρητικά, το αναρχικό κίνημα καταρρίπτεται γιατί, αν και "αναρχικό", δέχεται την "αρχή" της μη ύπαρξης αρχής. Σε πρακτικό επίπεδο, δυστυχώς δεν καταλαβαίνω τι εννοεί ο Ασάντι λέγοντας πως "η πρακτική έχει αποδείξει ότι ο αναρχισμός λειτουργεί". Εννοεί τις κοινότητες ομοιδεατών που έχουν συγκληθεί βάσει της σύμβασης του σεβασμού προς το ίδιο μοντέλο (το μοντέλο του αναρχισμού) ή εννοεί οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινότητα. Αν εννοεί το δέυτερο, τότε φοβάμαι πως ζει σε ουτοπία. Αν μια κοινωνία ανθρώπων δεν έχει συγκληθεί βάσει συγκεκριμένου κοινού στόχου (όπως οι κομμούνες), τότε είναι πολύ ετερόκλητη ώστε να μπορέι να διατηρήσει την "εμπιστοσύνη" μεταξύ των μελών και κατ' επέκταση προς άλλες κοινωνίες. Και δυστυχώς οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν αποτελούν ιδεώδεις συνάξεις ομοιδεατών...

12/15/2005 01:20:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

H έννοια της αρχής εδώ, Μαίανδρε, είναι η έννοια της εξουσίας από πάνω προς τα κάτω.

Να σου θυμίσω ότι τα σοβιέτ ήταν πρόταση των αναρχικών -- όχι βεβαίως ως η αθλιότητα που κατέληξαν, παραδομένα σε εξουσιομανείς κι οπορτουνιστές (τώρα θα πέσει ο λενινιστής της γειτονιάς μου να με πλακώσει, ξέρω), αλλά ως αυτό που ήταν όπου οι σύντροφοι (μου κι όχι τους) φώναζαν "όλη η εξουσία στα σοβιέτ".

Το ενδιαφέρον με αυτό που λέει ο Ασάντι, είναι ότι δεν εννοεί τις κοινότητες αναρχικών. Αυτό ακριβώς είναι άλλωστε το νόημα όσων λέει: ότι πρέπει να αναζητήσουμε στην οικεία παράδοση τα στοιχεία της κοινοτικής/αναρχικής οργάνωσης.

Κι αυτό κάνει ο ίδιος. Μιλάει για την οργανωση της ζωής στο γκέτο, τη τζαζ, την αυτοοργανωση στις εκκλησίες, όπως είδες (πολλά από τα οργισμένα αναρχάκια της μετεφηβείας θα του την έπεφταν μόνο που τόλμηεσ να πει Εκκλησία αν ήταν σην Ελλάδα).

Βάσει του συγκεκριμένου κοινού στόχου οργανώθηκαν οι κοινότητες των αναρχοσυνδικαλιστών στην Καταλωνία.

Αναρχισμός δε σημαίνει μηδενισμός, ινδεβιζουαλισμός και κακώς εννοούμενη "αυτονομία". Αυτά έχουν απαντηθεί (νομίζω). Τα πυρόκαυλα των ινδεβιζουαλίστας είναι κατάλοιπα της αρχαιότητος.

(Μετα ταυτα, ξέρω τι δώρο θα σου κάνει ο Αη- Βασίλης εν Αμαρουσίω, στο είπα;)

12/15/2005 06:58:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

"Αλβέριχε, πίστευα ότι πιο πολύ θα σου αρέσει αυτό με τη τζαζ :-)"
Με αφορμή την τζαζ λοιπόν και αναγκαστικά περιληπτικά

"Όμως, νομίζω δε μιλά τόσο για τα αυθόρμητα κινήματα . "

Ναι το ξέρω, εγώ το συνδέω με τα κινήματα κάθε εποχής.Είναι δικιά μου άποψη

"όσο για την ανάγκη να σκύψουμε στην παράδοση του λαού μας και να εντοπίσουμε εκεί τα ριζοσπαστικά, επαναστατικά στοιχεία"

Είχα διαβάσει πριν 25 χρόνια το βιβλίο της Valerie Wilmer As serious, as your life.Αντιμετώπιζε την μαύρη μουσική-και την αφροαμερικάνικη παράδοση γενικότερα- μέσα από αυτό το πρίσμα, και απέδιδε στην φρη τζαζ όλο το δικό της πολιτικό επαναστατικό όραμα -που το συμμερίζονταν βέβαια και πολλά μέλη της μαύρης κοινότητας.Η οπτική της Wilmer είχε πολλές ομοιότητες με την νεορθόδοξη οπτική που ξεπρόβαλε εκείνη την εποχή στην ελλάδα Όμως κατά την γνώμη μου η μαύρη μουσική δεν τα περιείχε όλα αυτά στο DNA της,, αλλά διαμορφώθηκε από όσα συνέβαιναν στην κοινωνία τότε-και όχι μόνο στη μαύρη κοινότητα- και τα διαμόρφωσε με τη σειρά της στο βαθμό που της αναλογούσε.

12/15/2005 08:50:00 π.μ.  
Blogger 0 Comments έφα...

ciao!

12/15/2005 12:07:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Τι , τι , τι;;;;;;;;

12/15/2005 03:12:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

O belle ciao επίσης :-)

Μαίανδρε, τι έκπληξη θα είναι αν το πω; ε;

12/15/2005 06:03:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αλβέριχε, απαντώ λίγο καθυστερημένα γιατί έπρεπε να κάνω το διάβασμά μου και να με σχωρνάς.

Έχω την υποψία ότι ο Ασάντι έχει διαβάσει Ουίλμερ. Αυτό ως εύκολο.

Τα δυσκολότερα: ανάλογα "κινήματα" με το "νεο"ορθόδοξο γεννήθηκαν σε πάρα πολλές ιστορικές παραδόσεις. Εχω αφήσει ένα μισοτελειωμένο κείμενο -- θα το πιάσω κάποια στιγμή-- εξαιτίας κάποιων πραγμάτων που συζητήθηκαν στο μπαγασικο ρακάσικο σραόσικο ίδρυμα.

Αυτό που περιέχει μια μουσική στο ντιενέι της, είναι αυτό που διατάζει η ψυχή του ανθρώπου. Κι εδώ, δέχομαι προσωπικώς ότι η αεί κίνηση όλων των πολιτισμών οδηγεί στην αναρχική οργάνωση της κοινωνίας μέσα από πολύπλοκους δρόμους -- αυτούς που λέμε παραδόσεις. Δέχομαι, δηλαδή, ότι ουδείς εκών κακός.

12/15/2005 08:28:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Maiandros said:

Αν και δεν πέρασα όσα πέρασε ο Ασάντι για να μπορώ να μιλάω για τις απόψεις του, ωστόσο θέλω να σχολιάσω ότι τουλάχιστον θεωρητικά, το αναρχικό κίνημα καταρρίπτεται γιατί, αν και "αναρχικό", δέχεται την "αρχή" της μη ύπαρξης αρχής.

Ε;! Τι είδους μίζερη ποσοτική εκδοχή της θεωρητικής κριτικής είναι αυτή;

Δεν είναι δύσκολο να δεχθούμε απλά ότι κάτι που εκφράζει μια γενική αρχή μπορεί κάλιστα το ίδιο να αποτελεί εξαίρεση στην αρχή αυτή!

Μπορεί δηλαδή ο αναρχισμός να δέχεται την "αρχή[1] της μη ύπαρξης αρχής[2]" χωρίς αυτό να συνιστά θανάσιμη αυτο-αντίφαση!

Αυτό δικαιολογείται με πάνω από ένα τρόπους:

α) Είναι παλαιό ζήτημα στα μαθηματικά το πρόβλημα της γενικής κριτικής σε κάτι το οποίο όμως χρησιμοποιούμε οι ίδιοι. Δες για παράδειγμα την προτεινόμενη λύση του B. Russel κλπ για τα λογικά κενά της θεωρίας συνόλων. Εν συντομία: μπορούμε να δεχθούμε πχ. ότι μιλώντας ενάντια στις αρχές γενικά εκφράζουμε μεν μια αρχή, αλλά σε υψηλότερο επίπεδο.

Απλούστερα: μπορούμε να έχουμε αρχές που διαπραγματεύονται διάφορα πράγματα, αλλά όταν έχουμε κάποια αρχή που διαπραγματεύεται τις αρχές γενικά, μιλάμε πλέον μια μετά-γλώσσα.

Russell's own response to the paradox came with the development of his theory of types in 1903. It was clear to Russell that some restrictions needed to be placed upon the original comprehension (or abstraction) axiom of naive set theory, the axiom that formalizes the intuition that any coherent condition may be used to determine a set (or class).

Russell's basic idea was that reference to sets such as the set of all sets that are not members of themselves could be avoided by arranging all sentences into a hierarchy, beginning with sentences about individuals at the lowest level, sentences about sets of individuals at the next lowest level, sentences about sets of sets of individuals at the next lowest level, and so on.

Using a vicious circle principle similar to that adopted by the mathematician Henri Poincaré, and his own so-called "no class" theory of classes, Russell was able to explain why the unrestricted comprehension axiom fails: propositional functions, such as the function "x is a set," may not be applied to themselves since self-application would involve a vicious circle. On Russell's view, all objects for which a given condition (or predicate) holds must be at the same level or of the same "type."


Με βάση αυτή την λογική, η πρόταση "Όλες οι αρχές είναι καταδικαστές" δεν θα την δούμε ως μια αρχή την ίδια, αλλά ως αρχή-δεύτερου-επιπέδου, που επομένως δεν εφαρμόζεται στον εαυτό της (μιλάει μόνο για τις απλές αρχές πρώτου-επιπέδου).

β) Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά; Ο λαός μας δεν μιλάει για την "εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα"; Ε, μπορείς απλούστατα να το δείς και έτσι. Η αναρχική πρόταση "Όλες οι αρχές είναι καταδικαστέες" είναι η ίδια εξαίρεση στον κανόνα που ορίζει!

Δεν θέλει παρά κοινή λογική για να δούμε ότι η πρόταση γίνεται έτσι ισοδύναμη με το: "Όλες οι *άλλες* αρχές, εκτός από τούτη, είναι γενικώς καταδικασμένες". Μπορεί να είναι λανθασμένη φιλοσοφικά (αυτό μένει να αποδειχθεί), αλλά εδώ δεν υπάρχει κανένα "θεωρητικό" λάθος λογικής όπως αυτό που επισήμανες.

Θυμίζω ότι ο Χέγκελ είχε μια αντίστοιχη πρόταση-παράδοχη, η οποία αν θυμάμαι καλά στην αγγλική της εκδοχή που την διάβασα είχε ως εξής: "The passage does not pass", δηλαδή ότι μόνο η αλλαγή, το ξεπέρασμα κλπ παραμένει σταθερό.

γ) Βέβαια, τα παραπάνω ήταν απλά άχρηστες ασκήσεις ακριβείας, καθότι, η λύση στο δίλλημα σου είναι πολύ πιο απλή:

Άλλο το νόημα της αρχής[1] και της αρχής[2] μια και λέξη έχει διττή σημασία στα ελληνικά. Η αρχή[1] είναι ο κανόνας, το principle (πως λέμε "ηθική αρχή"), ενώ η αρχή[2] είναι η εξουσία, η authority (πως λέμε "αστυνομική αρχή").

Επομένως η αντίφαση δεν ισχύει καν, αφού μπορείς να είσαι ενάντια στην εξουσία και υπέρ των ιδεολογικών/ηθικών/ανθρωπιστικών αρχών. Ο αναρχισμός δεν είπε ποτέ ότι είναι ενάντια στις αρχές με την έννοια του principle, κάθε άλλο!

My 0.02E

12/15/2005 08:54:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Με αυτά και με αυτά, ξεχάστηκα. Μιραντολίς, έξοχο πόστινγκ!

Right on, sister! Stick it to the man!

12/15/2005 08:55:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

σας ευχαριστώ πολύ, γνωμοδότα!

12/15/2005 09:05:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...