10.12.05

Μenja bé, caga fort, Καχανιέρε μου!*


Τέτοιο καιρό, στην Καταλούνια μου, γεμίζει ο τόπος τουρρόν – σκεύασμα συγγενές του μαντολάτου. Είναι το γλυκό των Χριστουγέννων στα (άλλα) μέρη μου. Φανταστείτε τη χαρα μου όταν το βρήκα σε πολυκατάστημα! Και φανταστείτε τη νοσταλγία όταν έφαγα ένα κομματάκι. Με τη γεύση στο στόμα, λοιπόν, έκανα μια βόλτα στα ισπανόφωνα καταλανικά σάιτ να δω τι κάνει η άλλη πατρίδα.

Και τι ανακαλύπτω κυρίες και κύριοι; ΤΙ; Αυτοί οι γελοίοι, οι υποκριτές, οι ναμηπωτιποτεβαρυτερο της δημαρχίας και της εξουσίας της Βαρκελώνης απεφάνθησαν, λέει, ότι ο Caganer δεν πρέπει να στολίσει φέτος την κεντρική σκηνή της Γεννήσεως, σα να λέμε τη φάτνη της πόλης, στο Μπάρριο Γκόθικο, διότι, λέει, είναι «απολίτιστος». Βρε ουστ από δω ουραγκοτάγκοι που μου μάθατε και τον πολιτισμό! Ευάγγελοι Βενιζέλοι, ε, Ευάγγελοι Βενιζέλοι!

Ξέρω, ξέρω, πάλι βιάζομαι. Καθήστε λοιπόν να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από δω ο Caganer, ο παραδοσιακός Χέζων της Καταλωνίας. Από δω, οι ρωμιοί βλόγερς. Όχι, βρε, δεν προσβάλλεται ο Caganer! Αυτό σημαίνει Caganer. Καγαν(ι)έρ ίσον ο Χέζων. Αυτός που hace caca, κάνει κακά του (προσέξτε πως λέγονται τα κακά ισπανιστί – ναι, σωστά καταλάβατε). Είναι, τύπικαλλυ, αγαλματάκι στο οποίο αποτυπώνεται ένας χωρικός καταλανός, με το παραδοσιακό κόκκινο καπέλλο-μαντήλι και τα φτωχικά του ρούχα, την ώρα που κάνει την ανάγκη του. Χέζει. Δεν υπάρχει φάτνη καταλανικού σπιτιού που σέβεται τον εαυτό του στην οποία να μην συναντά κανείς τον φιλαράκο μας. Νταξ, παραδέχομαι, την πρώτη φορά που θα τον δεις δίπλα στις άλλες φιγούρες της Φάτνης, σοκάρεσαι λίγο. Δηλαδή, εγώ την πρώτη φορά ψιλοσοκαρίστηκα. Γέλασα το γνωστό αμήχανο χάχανο. Μετά ρώτησα κι έμαθα πως βρέθηκε εκεί ο Καχανιέρος και μου αποκαλύφθηκε πως είναι ένας πιονέρος. Αυτό το έγραψα για την ομοιοκαταληξία, νταξ. Αυτό που μου αποκαλύφθηκε είναι το πώς και το γιατί.

Αν ρωτήσετε σήμερα για την επίσημη άποψη, θα σας πουν ότι ο Καχανιέρος αποτελεί μια υπενθύμιση του ρόλου του ανθρώπου στην ευφορία της γης. Ο Καχανιέρος μας τρώει από τους καρπούς της γης κι ύστερα αποδίδει σε αυτήν ότι δε χρειάζεται ώστε να παραμείνει (η γη) εύφορη. Άρα, είναι σα μια ευχή τίποτε να μη λείψει από το σπίτι, να δώσει η γη πλούσια τα αγαθά της. Αυτό θα σας πουν. Θα πουν ότι, όπως σε όλο τον χριστιανικό κόσμο υπάρχουν ήθη κι έθιμα που συνδέουν τα Χριστούγεννα με τον υλικό πλούτο, την απόδοση της γης ή των ζώων (εξαρτάται από την μορφή της οικονομίας), έτσι και στην Καταλωνία. Μόνο που ο καταλανός μας φίλος είναι πιο προκλητικός, πιο ασεβής και πιο παράξενος απ οποιοδήποτε άλλο έθιμο των Χριστουγέννων. Κι ακόμη πιο παράξενη είναι η πλήρης αποδοχή του από τους Καταλανούς.

Λογικά αναρωτιέται κανείς: γιατί οι απλοί, λαϊκοί άνθρωποι της Καταλωνίας δέχθηκαν τον Καχανιέρο, που τον έβαλαν στις «φάτνες», τις αναπαραστάσεις των Χριστουγέννων; Γιατί αυτό το αγαλματίδιο, που πρωτοεμφανίζεται στον 18ο αιώνα, εμφανίζεται μαζικά στις «φάτνες» το 19ο; Τι τρέχει; Τρέχει η προεπαναστατική περίοδος, αυτό τρέχει. Είμαστε σε περίοδο που το πουέμπλο μου το αγαπημένο, ο λαός φενταπίζεται (fed up) από τους εκμεταλλευτές λανλόρδους και καρδινάλιους. Ούτω, επιθυμεί σφοδρώς να τους χέσει. Ποιοι, εκείνα τα χρόνια έχουν την οικονομική δυνατότητα να στήνουν καταλανικές «φάτνες», δηλαδή ολόκληρη αναπαράσταση της Βηθλεέμ την ημέρα της Γεννήσεως; Οι πλούσιοι, οι λανλόρδοι, οι καρδινάλιοι κι όλοι οι κλέφτες κι οι απατεώνες της εξουσίας που προκαλούν αλαζονικά το αίσθημα του πουέμπλο μου. Τι κάνει λοιπόν, το πανέξυπνο κι εφευρετικό πουέμπλο μου για να τους εκδικηθεί; Τους χέζει, κι αυτούς και τα υλικά τους αγαθά που τόσο προκλητικά τα επιδεικνύουν. Ο Καχανιέρος, που είναι ένας τυπικός φτωχός χωρικός, ντυμένος με τα ρούχα της παράδοσης, εμφανίζεται «βαλτός» στις αναπαραστάσεις των «φατνών», ως πράξη οργισμένης πλάκας, δηλαδή επαναστατική. (Αυτό διαβάζεται υπό τους ήχους του κλασσικού δημοτικού άσματος «Άιντε Καταλού-λούνια, Καταλούνια, άιντε πως σου πα- σου πάνε τα αναρχούδια». Ευχαριστώ.)

Κοινώς, κομπανιέρες και κομπανιέροι, ο Καχανιέρος είναι ο αγρότης που χέζει τα αφεντικά, δεξιά κι αριστερά, κι ετοιμάζεται για την πρέπουσα επανάσταση. Αυτά μου πε ένας σύντροφος σε ένα ατενέουμ της ΘεΝεΤε κι αυτά σας λέω, κι έτσι εξηγείται και ο φόβος της σημερινής εξουσίας για τον Καχανιέρο μου, τον επαναστατικό πιονέρο μου (οι φτηνές ομοιοκαταληξίες είναι το φόρτε μου).

Λοιπά Λαογραφικά: Στις αναπαραστάσεις των Χριστουγέννων, ο Καχανιέρος τοποθετείται κάπου μακρυά από την σκηνή της Γεννήσεως. Είναι συνήθως κρυμμένος πίσω από κάποιο θάμνο. Ένα από τα παιγνίδια των καταλανόπαιδων, τα Χριστούγεννα, είναι να βρουν τον Καχανιέρο στην οικογενειακή φάτνη. Όποιος τον βρει πρώτος, κερδίζει ένα ολόκληρο τουρρόν!

Άλλες ερμηνείες του Καχανιέρου είναι πως

αποτελεί "υπενθύμιση του γήινου φρονήματος", λέει ο καταλανός Xavier Fàbregas- Ζουράρις,

ή της "ιδιοπροσωπείας το νέου καταλανισμού" (τίτλος συνεδρίου),

ή "αναφέρεται στην ανάγκη κάθαρσης του ανθρώπου ώστε να υποδεχθεί τον σωτήρα του" κατά τον J.M. Puig i Roca – Μεταλληνό,

ή "αποτελεί ενσάρκωση του ετέρου, με όλα τα βάρη που φέρει ως έτερο", κατά τον Agustí Pons – Ζιάκα

η "είναι σύμβολο του τόπου ολόκληρου, καθώς χωρίς τον Καχανιέρο θα έχανε την ταυτότητά της η πατρίδα, καταντώντας η ίδια μια μακέτα, κι όχι ένα μακέτο της εκσυγχρονιστικής κατάντιας της γλώσσας", όπως λέει ο Joan Barril – Γιανναράς.

Διεθνείς αντιδράσεις:

"Δεν ξεχέζει μόνον τους εκμεταλλευτές – προσέξτε: το τσιμπούκι που καπνίζει σε όλες τις αναπαραστάσεις ο Καχανιέρος αποτελεί απόδειξη της αντιευρωπαϊκής, αντι-ιμπεριαλιστικής, αντι-καπιταλιστικής στάσης του", ανέφερε η Λιάνα Josep Pernau Κανέλλη

"Είμαστε Όλοι Καχανιέρος, από τον τελευταίο εργάτη ως τον Παπουτσή (Θαπατέρο Σουμάχερ)", τόνισε ο Mossen Josep Ballarín- Κλίντον.

Λοιπά: Σύγχρονες και παραδοσιακές μορφές του Καχανιέρου θα βρείτε εδώ. Ιδού επίσης το κείμενο για την άρνηση τιμής στον Καχανιέρο στα ισπανικά, ένα ενδιαφέρον σχετικό με τον Καχανιέρο άρθρο στην αγγλική και το σχετικό άρθρο της ουικιπαίδειας.

Οι δηλώσεις που χρησιμοποιώ είναι σύντομες αποδόσεις (και λίγο αλλαγμένες, νταξ) όσων όντως αναφέρονται στο άρθρο για την άρνηση τιμής στον Καχανιέρο.


* «Φάε καλά, κάν’ τα γερά!» αντεξουσιαστική καταλανική παροιμία αντίστοιχη του «αγάπα το κελλί σου και τρώγε το φαΐ σου για να μπορείς να τους ξεχέσεις…».

Ιδού κι ένας καχανιέρος -- ευγενής προσφορά της Χουανίτας, την οποία ευχαριστούμε θερμώς κι εγώ κι η Καταλούνιαcaganer

29 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Πάνος έφα...

Κομπανιέρα Μιραντολίνα, τα ξαφνιαστικά σας κείμενα συνεχίζουν να εμφανίζονται - είστε πάντα σε υψηλή φόρμα!

Αυτή τη φορά είχαμε ξαφνιαστικό μέσα στο ξαφνιαστικό - και αναφέρομαι στις εξαιρετικές και καλοδουλεμένες "δηλώσεις" περί της απαγορεύσεως του παραδοσιακού - επαναστατικού εθίμου, που ακολούθησαν τον Πωστονείπατε.

Όσοι έχουν διαβάσει και γνωρίζουν τους περί ων ο λόγος Έλληνες διανοητές - γελάνε ακόμα!

Εκ βάθους καρδίας... καλό!

(Τι "καλό"; Περίκαλο! Περικαλότατο!)

12/10/2005 05:53:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Μιραντολίνααααααααααααα! Θέλω να με πας στη Βαρκελώνη!!!!!

Θέλω να πάω ξανά βόλτα στη Ramblas, να πιούμε σοκολάτα, και μετά στη Barcelonetta για τάπας και μετά Μπαρί Γκότικο για περαντζάδα και μετά για χορό και μετά να ανεβούμε με το τελεφερίκ στο άγαλμα του Ιησού να δούμε ανατολή!!!!!

Θελωωωωωωω!

(αν και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πάω μόνο με γκόμενο ξανά στη Βαρκελώνη...)

12/10/2005 06:08:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Κοινώς, κομπανιέρες και κομπανιέροι, ο Καχανιέρος είναι ο αγρότης που χέζει τα αφεντικά, δεξιά κι αριστερά, κι ετοιμάζεται για την πρέπουσα επανάσταση.

Δηλαδή κάτι σαν τον Γιάννη Πατάκη;

Παντως, χαριτωμένο (αν και σκατολογικό, μέρες που έρχονται!) έθιμο, το οποίο συνδιάζει μάλλον τις παλιές και αναμένες παγανιστικές τους φωτιές με το χριστιανισμό του (παρελθώντος πλέον) μέλλοντος τους.

12/10/2005 06:47:00 μ.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Εκτός του ότι ήταν απολαυστικότατο, μου έλυσες και την απορία γιατί τα "σουβενίρ σοπς" πουλάγανε "χέζοντα" κουκλάκια Ροναλντίνιο (και του Κakά νομίζω είδα)
Για τους caixaneros, δεν θα έχετε τα ίδια κωλακευτικά σχόλια, απ' ότι αντιλαμβάνομαι, εκεί στην CNT :-))

12/10/2005 07:36:00 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος έφα...

Την απόλυτη κ άμεση απάντηση στο ερώτημα που έχει θέσει ο Σαββόπουλος " Αξίζει αλήθεια να ανεχτείς το σκυλολόι αυτού του Άδη, μόνο για να συναντηθείς με τους " δικούς σου" για ένα βράδυ;" τη δίνουν κάτι τέτοια κείμενα...

Μαμζελίτσα( για να κάνω κ accord με το προηγούμενο post) βαρίομασταν το πρωί κ είπαμε να πιάσουμε τις μπογιές μας να ζωγραφίσουμε πάλι, έτσι; :-)

12/10/2005 07:49:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Εντερνίζομαι απόλυτα την ερμηνεία του Ισπανού Θ.Ζιάκα,εξηγεί θαυμάσια το ξαλάφρωμα!

Ηλίας

12/10/2005 08:11:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο είστε ιδιαιτέρως ευγενής - χαίρομαι που σας άρεσε! (το αστείο είναι ότι δεν "δούλεψα" τις δηλώσεις -- με το που τις διάβασα ήταν σα να τους αναγνωρίζω!)

Μαίανδρε μου, θα πάμε - όποτε θες! και σπίτι έχουμε, και φίλους έχουμε, και για τσούρος και μπικίνι θα σε πάω στην γράνχα Δουλθινέα, και θα πά,με και στον κατεντράλ να χορέψουμε την κυκλοωτική σαρδάνα - και ότι θες! Είναι η πόλη μου η πιο αγαπημένη μετά τη Νέα Ορλεάνη.

Μεγάλε γνωμοδότα, το έθιμο δεν είναι παλιό -- είναι μόλις δύο αιώνων και κάτι ψιλά. Οπότε δεν έχει παγανιστικές ρίζες, μάλλον (αν και το πουέμπλο έχει μια τάση στη δεισιδαιμονία, ομολογουμένως).

Αλβέριχε, CNT είναι το άλλο όνομα της αγάπης :-). (κι ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.)

Αγαπητέ Αθήναιε, η μαμζελίτσα ευχαριστεί κι ανταποδίδει το Σαββοπούλειον.

Ηλία, ο Θ. Ζιάκας είναι μια εξαιρετική περίπτωση διανοητή. Σε άλλη πατρίδα θα τον είχανε καλτσάτο πίστα τα ΜΜΕ -- εδώ μας πέφτει βαρύς φαίνεται.

12/10/2005 10:07:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

Σκέφτομαι να κλείσω μια μόνιμη θέση στα σχόλια σας, απ’ όπου θα επικροτώ κάθε φορά τα πονήματα σας. Έως ότου μου παραχωρήσει ο Πάνος το © της έκφρασης «περικαλότατο», θα αρκεστώ σε ένα φτωχό και ανεπαρκές «πολύ ενδιαφέρον».
*
Δεν αποκλείεται αυτός ο κατάλογος να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον για όσους γνωρίζουν ξένες γλώσσες. Η όλη ιστορία του εξαγνισμού της φάτνης, με έκανε να σκεφτώ το πόσο τρομακτικά απύθμενη εμφανίζεται μερικές φορές η βλακεία. Θα δίσταζα να το πάω παραπέρα...
*

12/10/2005 10:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κάπταιν Κουκ, ευχαριστώ -- είστε όλοι πολλοί καλοί μαζί μου και πρέπει νασας προειδοποιήσω ότι κακομαθαίνω εύκολα, να ξέρετε! Πάω τώρα να ψάξω τους τεχνοράτους (δεύτερο κι ανεξάρτητο "ευχαριστώ" εδώ).

12/10/2005 10:30:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, Mirandolina, και χαίρομαι που τον γνωρίζετε. Η περίπτωση Ζιάκα αποδεικνύει ότι στο ελληνικό μπουρδελιστάν όπου το σύστημα παιδεία- εκπαίδευση μετέχει στο φαύλο κύκλο αναπαραγωγής του Δυτικού μιμητισμού, πρωτότυπη σκέψη(αλλά και Τέχνη) παράγεται μόνο από ερασιτέχνες. Κι αυτό συνιστά θεμελιώδη αντίφαση...

Ηλίας

12/10/2005 10:39:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Και τι καλό για τούτο τον τόπο ξεκίνησε ποτέ από υπουργεία και κρατικούς μηχανισμούς;

Ο Θ. Ζιάκας θα μελετηθεί στο μέλλον και θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Πάντα αναγνωρίζουμε τις αξίες του τόπου όταν οι ίδιες δε μπορούν να χαρούν την αναγνώριση (ίσως γιατί όταν τους προσφερουμε την αναγνώριση νωρίς έχει παρατηρηθεί ότι πουλάνε τη μοτοσυκλέτα κι αγοράζουνε μπαμπού, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα).

Καλά - άντε εγώ ξέρω το Ζιάκα*. Εσείς τα καλτσάτα πίστα που τα μάθατε;

* τα του Καίσαρος: Κάποτε εκεί στη Σαλονίκη ανθούσαν κάτι βιβλιοπωλεία μικρά, ίσα που να χωρούν τους φίλους και ένα γκαζακι για τον καφέ, στα οποία σύχναζαν κάτι αγόρια φώτα ολόφωτα και σύχναζα κι εγώ η πυγολαμπίδα σιωπηλή και με τ αυτιά τεντωμένα. Εκεί μου σύστησαν τα βιβλία του Ζιάκα.

Ξέρετε, δεν αμφισβητούσα ποτέ ότι μου έδιναν τα αγόρια να διαβάσω. Ακόμη και σήμερα που συχνά μου δίνουν Ευγένιο Τριβιζά και Χάρρυ Πόττερ -- σε αγόρι ολόφωτο επί του διαβάσματος όχι δε λέω.

12/11/2005 10:50:00 π.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Μιραντολίνα & Ηλία:

Ο Ζιάκας και οι υπόλοιποι που τους βάζει το "μέσα πειραχτήρι" της οικοδέσποινας να κάνουν "δηλώσεις" περί του σπουδαίου ανακουφιστικού ζητήματος (συν μερικοί ακόμα: ο σ. Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, ο Γιώργος Παύλος, ο Στέλιος Ράμφος πριν "αλλαξοπιστήσει" - και άλλοι, μεταξύ των οποίων η μεγάλη πρόσφατη μεταγραφή, ο Γιώργος "Ροναλντίνιο" Καραμπελιάς κλπ) συναποτελούν (παρά τις μεγάλες μεταξύ τους διαφορές και διαφωνίες) την αιχμή του δόρατος της κριτικής προς το "δυτικό μιμητισμό" από Ορθόδοξες (κατ΄αυτούς...) θέσεις.

Πλην, η προσεκτική ανάγνωση των κειμένων τους από τον αναγνώστη που δεν συναποδέχεται εξαρχής την "καθ' ημάς Ορθόδοξη παράδοση" + τον τρόπο σκέψης που την συνοδεύει, τον οδηγεί στο ίδιο (για όλους αυτούς) συμπέρασμα: όταν περνάνε από το στάδιο της κριτικής του δυτικού παραδείγματος σε κάποιες προτάσεις πολιτικές, δεν έχουν να υποδείξουν τίποτα περισσότερο από την "επιστροφή" στην "αυθεντική" Εκκλησία, που την ταυτίζουν με κάποια ονειρική "κοινοτική οργάνωση προσώπων".

Εξαιρείται, φυσικά, ο Γ. Καραμπελιάς, για τον οποίο η ταπεινή μου γνώμη είναι οτι αποτελεί κρίμα κι άδικο (για τον ίδιο και για αυτά που θα μπορούσε να συνεισφέρει στη διαμόρφωση μιας επίκαιρης αριστερής πρότασης) η πρόσφατη στροφή του προς ένα χώρο που του είναι (ακόμα...) εντελώς ξένος και ασύμβατος με οποιαδήποτε "αριστερή" (δηλαδή, δυτική) σκέψη.

Τα λέω αυτά για να στηρίξω την καταληκτική μου φράση: στην εκπαίδευση πρέπει να έχει τη θέση του ένας διανοητής του διαμετρήματος του Θ. Ζιάκα -ούτε συζήτηση επ' αυτού. Αλλά όχι ως κεντρική επιλογή - ως μια από τις ενδιαφέρουσες δευτερεύουσες προσεγγίσεις. Ο λόγος είναι οτι όταν θέλεις να εγκαταλείψεις το δυτικό παράδειγμα, με όλα τα στραβά του, και τη "δυτική" σκέψη (που εμπεριέχει ΚΑΙ όλη την παράδοση του Διαφωτισμού, της αριστεράς, των πολιτικών κινημάτων και των ρευμάτων της τέχνης) πρέπει να έχεις επιλέξει συνειδητά τον "εναλλακτικό προορισμό".

Αν αυτός είναι ο προορισμός που υποδεικνύει ο Ζιάκας και οι λοιποί, εγώ όχι μόνο δε θέλω να έρθω προς τα κεί, αλλά θεωρώ την επιλογή του από τη (μη στατική) αριστερά και (δυνητικά) από την ελληνική κοινωνία ως ΚΑΘΑΡΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ.

Σε όποιον επιθυμεί αυτό το ταξίδι εύχομαι να είναι συναρπαστικό και νάχει όσο πιο πολλά "ηδονικά μυρωδικά" - και δεν εννοώ τα λιβάνια.

Έτσι κι αλλιώς, θα συναντηθούμε κάποτε στην ίδια, κοινή για όλους, "Ιθάκη" - και θα αφηγηθούμε τις περιπέτειες και τα λάθη μας αγναντεύοντας το πέλαγος και χαμογελώντας...

12/11/2005 12:56:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αρχή του παραμυθιού, καλημέρα σας Πάνο!

Εισαγωγή: αριστερά δεν είναι μόνον η μαρξιστική. υπάρχει και μη δυτική αριστερά - -τα λέει ωραία ο Μπουχτσιν αυτά.

Ερώτημα: τι άλλο προχωρά τον κόσμο στο καλύτερο πλην της ουτοπίας; Αν η κοινωτική οργάνωση προσώπων (που αποτελεί πολιτική πρόταση και του αναρχισμού, μεταξυ μας) είναι η ομορφότερη ουτοπία που μπορεί να ονειρευτεί ο άνθρωπος, ότι πιο ωραίο γεννά το φαντασιακό του, γιατί να σταθούμε στην προέλευση του οράματος; δεν είναι λίγο στενόκαρδο; ακόμη κι αν το γέννησαν ανατολίτες παραμυθάδες (το χαβά μου εγώ) αν αυτό είναι το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου κι αν το αγκαλιάσουν όλοι, συνεχίζει άραγε να έχει ιδιαιτέρα πατρίδα;

Πιστεύω ότι πολλοί δυτικοί, φορείς του σπόρου της ανταρσίας κατά της εξουσίας, ονειρεύτηκαν ακριβώς το ίδιο. Κι είναι σύντροφοι κι αδελφοί.

12/11/2005 02:12:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Διασώζει,Πάνο, τη "Δυτική σκέψη" το ότι εμπεριέχει ΚΑΙ όλη την παράδοση του Διαφωτισμού τών πολιτικών κινημάτων κ.λ.π; Kαι η γρίπη πάει πακετο με τα αντισώματά της,πρέπει να την κολλήσω; Κατά τα άλλα συνυπογράφω τα της oικοδεσποινας.
Mirandolina που γνωρίζω τα καλτσάτα πίστα; Ρέπω πρός την παρακμή και την κακογουστιά παιδιόθεν.

Ηλίας

12/11/2005 03:42:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Oy,oy! δεκαεπτά και σήμερα για να δω την Βαρκελώνη! Μιραντολίνα τέλειο το κείμενο για τους caganos!...καμιά καλή σύσταση για το που να πάμε τι να κανούμε θα μας δώσεις?!...

12/11/2005 04:05:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αγχελίτο μου, αν περιμένεις μια μερούλα, να ετοιμάσω ένα Βαρκελωνικό ποστάκι. Θες; (και συμπληρώνουν όλοι οι κατά καιρους επσκέπτες της πόλης, αν το επιθυμούν!)

Ηλία, τα καλτσάτα εμπνέουν για ποστ, επίσης. :-)

12/11/2005 05:55:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Περιμένω όσο θέλεις καλή μου! (Desde el 31 de diciembre!)...

12/11/2005 06:19:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Μιραντολίνα, η αναρχική ουτοπία είναι κάτι παραπάνω από θαυμάσια. Ταυτόχρονα, είναι ο πλέον σίγουρος τρόπος πολιτικής δράσης για να επιβιώσει ο ...καπιταλισμός, επ' αόριστον. Θα επανέλθουμε, υποθέτω.

*

Ηλία, ξέρω πως (υπό φυσιολογικές συνθήκες) είσαι σε θέση να διακρίνεις πολύ εύκολα την κυρίαρχη από μια δευτερεύουσα "δυτική σκέψη /πρόταση". Μην μου απευθύνεις ερωτήματα σχετικά με την πρώτη, αφ' όσον είναι προφανές οτι αναφέρομαι στην ...άλλη.

Τόσο δύσκολο είναι να αντιστεκόμαστε στον πειρασμό της παρερμηνείας;

12/11/2005 06:29:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Mirandolina, σου στέλνω με ταχυδρομικό περιστέρι τον Caganer που κοσμεί το ... ψυγείο μου.
Angelito, με μία λέξη: Borne, για το βράδυ τουλάχιστον.

12/11/2005 06:31:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Muchas gracias, Juanita!

12/11/2005 09:57:00 μ.μ.  
Blogger thas έφα...

Με κάτι τέτοια κείμενα, βλέπω τα φρι πρες να κλείνουν τον κλοιό around σας. Ξέρετε, είναι εποχές αναζητήσεων, αυτές...

Απολαυστικότατο, mirandolina!

12/11/2005 10:06:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σε ευχαριστώ, Θας.

Οι δικές μου αναζητήσεις είναι άλλου είδους.

Έχω χαρεί πολύ που σας βρήκα. Όλους.

12/11/2005 10:32:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

[Πανος:] Μιραντολίνα, η αναρχική ουτοπία είναι κάτι παραπάνω από θαυμάσια. Ταυτόχρονα, είναι ο πλέον σίγουρος τρόπος πολιτικής δράσης για να επιβιώσει ο ...καπιταλισμός, επ' αόριστον.

Ευτυχως που υπαρχει η "(μη στασιμη) αριστερα", η οποια οπου να'ναι παει τον εριξε τον καπιταλισμο.

;-)

12/11/2005 10:42:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

big fat opinion, αυτό καταλάβατε;

Το επόμενο συμπέρασμά σας τότε μπορεί να είναι το "τρεις λαλούν -και δυό χορεύουν"...

*

"στατική", όχι "μη στάσιμη" αριστερά... Δεν πρόκειται για ύδατα, ξέρετε...

(τον όρο τον είδα στο "Ιωάννου Αποκάλυψις" του Ηλία Πετρόπουλου)

12/11/2005 11:36:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

big fat opinion, αυτό καταλάβατε;

Όχι από το σχόλιο, από τα κείμενα σας γενικώς σε συνδιασμό
με το σχόλιο. Η "αναρχική ουτοπία" θα επιτρέψει σιγουρότατα
την "επ' αόριστον επιβίωση του καπιταλισμού", αλλά από την άλλη
η ροζέ μοιάζει να σας συγκινεί. Μισό και μισό κάνουν ένα.

"στατική", όχι "μη στάσιμη" αριστερά... Δεν πρόκειται για ύδατα, ξέρετε...

Όντως, "στατική" γράφατε! Είναι όμως τεραστία η νοηματική διαφορά;
Στάσιμα (εν στάσει) δεν είναι μόνο τα ύδατα (και, αντίστοιχα, βαλτώδης
δεν είναι μόνο η αριστερά).

(τον όρο τον είδα στο "Ιωάννου Αποκάλυψις" του Ηλία Πετρόπουλου)

Κανένα ανάγνωσμα δεν είναι ντροπή ;-) (Εκτός
από την LifO απ' ότι μαθαίνω).

Mirandolina:


Λοιπόν, οι αντιστοιχίες ισπανών ελλήνων σχολιαστών είναι φοβερές. Μπορείτε
να το ψάξετε λίγο παραπάνω και να μας παρουσιάσετε μια extended εκδοχή;
Πχ. με αντίστοιχα τσιτάτα τους σε άλλες ειδήσεις/στήλες ή με νέα πρόσωπα
για την πινακοθήκη.

12/12/2005 01:40:00 π.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

big fat opinion,

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε

(Λουϊτζι "κανένα ανάγνωσμα δεν είναι ντροπή" Πιραντέλλο)

12/12/2005 05:36:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γνωμοδότα, να το κάνω αλλά, θα έχει νόημα; η πλάκα ηταν ακριβώς στην σύμπτωση. Μήπως στο επόμενο καυτό καταλανικό εθνικό θέμα; μπορείτε να κάνετε λίγη υπομονή;

12/13/2005 10:45:00 μ.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Γνωμοδότα, να το κάνω αλλά, θα έχει νόημα; η πλάκα ηταν ακριβώς στην σύμπτωση.

Εδω ναι, πετυχε κουτι!

Αλλα και γενικα εχει ενδιαφερον, δηλαδη ποιοι ειναι οι ισπανοι ομολογοι ολων αυτων (και αλλων υποθετω), ακομα και αν δεν σχολιαζουν ολοι μαζι το ιδιο θεμα, απλα με δειγματα του καθενα μεμονωμενα.

Θενκς.

12/14/2005 02:52:00 π.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

big fat opinion,

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε


Πανο, βρε Πανο, αν δεν ειναι ετσι θελω διαφωτιση, ΤΩΡΑ! Γιατι αυτη την εντυπωση αφηνουν τα κειμενα σας... Τι πιστευετε επι του θεματος;

Η' οπως λεγει ο εισαγγελεας στον "Προστατη Οικογενειας" του Περακη:

"Εσεις τι πρεσβευετε δηλαδη; Τον Πανσεξουαλισμον;"

(Συγνωμη για τους τονους, το NetNewsWire το ατιμο δεν μου επιτρεπει να τονιζω μεσα σε web forms. Δυστυχως αυτο χρησιμοποιω αυτη τη στιγμη).

12/14/2005 02:57:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...