30.3.06

«Οι αρχαίοι θεοί περπατούν ακόμη τη Γη»

O Mike Scott, ψυχή της θρυλικής κέλτικης ροκ μπάντας των Waterboys, μιλάει στη Μιραντολίνα, λίγο πριν τις ανοιξιάτικες συναυλίες τους στην Ελλάδα, για τη στιχουργική του, τον Πάνα και τους αρχαίους θεούς, την πρώτη φορά που άκουσε ελληνικό κλαρίνο, την κέλτικη φύση και το θεϊκό πρόσωπο των Ιρλανδών.

Στον Μωσαϊκό μας με το βαφτισμένο από τον Μάικ ευλόγ, γιατί η αγάπη του υπήρξε αίτιο κι αφορμή της τόλμης μου να ζητήσω τη συνέντευξη.

For the man himself: Thank you for being rare, precious and not gone (a song that a fellow blogger remembered because of this interview). And a big greek hug, for his kind heart, to the Waterboys’ forum and site administrator, Michael Mφnsters.

We ’re sailing on a strange boat
Heading for a strange shore
We ’re sailing on a strange boat
Heading for a strange shore
Carrying the strangest cargo
That was ever hauled aboard

Είναι μια από τις μπάντες που σημάδεψαν τις δεκαετίες του 80 και του 90 διεθνώς. Είναι από τις μπάντες που σημάδεψαν μια εποχή. Οκ. Ειλικρίνεια: Είναι από τις μπάντες που σημάδεψαν εμένα. Από τις μπάντες που δεν τις νίκησε ούτε θα τις νικήσει ποτέ ο χρόνος, που όταν ερωτεύομαι γίνονται βάλσαμο και πληγή. Καμμιά φορά νομίζω πως, αν δεν υπήρχαν οι Waterboys δε θα μπορούσα να ερωτευτώ.

Η ψυχή τους, ο Mike Scott. Ένας μουσικός ευαίσθητος και ιδιοφυής. Όνομα και πράγμα – Σκωτσέζος. Γεννημένος στην «Αθήνα του βορρά», το Εδιμβούργο, απόκτησε την πρώτη του κιθάρα τελειώνοντας το δημοτικό και δεν την άφησε ποτέ από τα χέρια του (σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου!). Ξεκίνησε παίζοντας πανκ για να καταλήξει νερόπαιδο. Να καταλήξει σε αυτό τον μαγικό ήχο των Waterboys, που συνοδεύει την καθαρόαιμη κέλτικη ποιητική του.

Ο Mike έχει σπουδάσει λογοτεχνία και φιλοσοφία κι έχει βαθιά αγάπη για τους πρότερους κέλτες ποιητές –το βλέπεις πεντακάθαρα στα τραγούδια του. Όσο για τους μουσικούς ήρωές του, όλοι είχαν δυνατό στίχο – ξεχωριστά ο Dylan κι η Patti Smith έγραψε για τα όμορφα μάτια της το πρώτο του χιτ, το A girl called Johnny… Πέρα απ την ιστορία: ο Mike Scott δέχθηκε αμέσως να μιλήσει σε ένα τυχαίο ρωμέικο ευλογ και έστειλε τις απαντήσεις χωρίς καθυστέρηση, συνοδεύοντάς τες με ένα ευγενέστατο προσωπικό σημείωμα. Κι αυτό λέει. Τα μηνύματα που ανταλλάξαμε, μετέφερε, ως άλλος Ερμής, ο μήντιουμ μας, ο αδμινιστράτορας της επίσημης ιστοσελίδας του Μάικ.

Come with me
On a journey beneath the skin
Come with me
On a journey under the skin
We will look together
For the Pan within

Έχεις κερδίσει το σεβασμό κοινού και κριτικής για τους στίχους σου. Οι κέλτες με την ποίηση έχετε βαθύ δεσμό. Πιστεύεις ότι, κατά κάποιο τρόπο, η ποίηση κυλάει μες στο κέλτικο αίμα;

Ναι. Ο Κέλτης είναι ποιητής (ανάμεσα σε πολλά άλλα – πολεμιστής, ενορατικός, μάγος, κατεργαράκος). Η ποίηση κι η μαγεία του λόγου είναι στην Κέλτικη φύση. Πάντως, αυτό ποτέ δε με απασχόλησε όσο ήμουν μικρός – τότε απλά δημιουργούσα. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο βιβλία και ποίηση και εγώ αγαπούσα τους στίχους των ποπ και φολκ τραγουδιών. Πολύ αργότερα άρχισα συνειδητά να αναρωτιέμαι τι σημαίνει να είσαι κέλτης – για την ακρίβεια όταν πήγα να ζήσω στην Ιρλανδία (μέσα της δεκαετίας του 80). Εκεί μπόρεσα να συναντηθώ με την Κέλτικη κουλτούρα από άλλη γωνία – κι η Κέλτικη κουλτούρα εκφράζεται διαφορετικά στην Ιρλανδία απ΄ ότι στα περισσότερα μέρη της Σκωτίας, είναι πιο ελεύθερη, πιο ο εαυτός της.

Αισθάνεσαι πικρία που το όνομά σου δεν αρκεί για να κρατήσει την βάση των φίλων των Waterboys και δεν πήγαν τόσο καλά τα προσωπικά σου άλμπουμ; Ή, για το γεγονός ότι, ενώ οι Waterboys έχουν τόσο ισχυρή βάση στο κοινό δεν βρίσκουν ιδιαίτερη ανταπόκριση στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης;

Όχι. Σέβομαι το γεγονός ότι οι άνθρωποι νοιώθουν διαφορετικά για ένα δίσκο που βγαίνει κάτω από το όνομα Waterboys απ ότι γι αυτόν που βγαίνει κάτω από το Mike Scott. Είναι ok. Θα ήθελα, βέβαια, να ακούγεται συχνότερα στο ραδιόφωνο η μουσική των Waterboys, αλλά χαίρομαι πάρα πολύ που τόσοι άνθρωποι έρχονται να μας δουν ζωντανά, που τόσοι πολλοί καλλιτέχνες μου ζητούν και διασκευάζουν τραγούδια μου, που έχουμε πουλήσει τόσους δίσκους – κάπου πέντε ή έξι εκατομμύρια. Ξέρω πως είμαι προνομιούχος, όντας ένας επιτυχημένος και γνωστός καλλιτέχνης που κάνει αυτό που αγαπά – παίζει μουσική και δίνει συναυλίες γυρνώντας τον κόσμο.

From the olden days and up through all the years
From Arcadia to the stone fields of Inisheer
Some say the gods are just a myth
But guess who I’ve been dancing with
The great God Pan is alive!

Ένας από τους αρχαίους έλληνες θεούς, ο Παν, μοιάζει να αποτελεί βασικό στοιχείο του ποιητικού σου οπλοστασίου. Πότε τον πρωτοσυνάντησες και τι σημαίνει για σένα; Νοιώθεις να σε συνδέει με την Ελλάδα; Μήπως βρήκες το πνεύμα του στο ελληνικό κλαρίνο – αφού κι εκείνος ήτανε πνευστός;

Πρωτοσυναντηθήκαμε στα βιβλία με τον Πάνα. Ύστερα, τον συνάντησα στο πνεύμα και τη ζωή των δυτικών περιοχών της Ιρλανδίας. Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, το 1990, λάτρεψα τον ήχο του κλαρίνου, όπως το άκουγα σε πόλεις και χωριά. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω αυτό τον ήχο στο τραγούδι μου Η Επιστροφή του Πάνα (The Return Of Pan), όπου έπαιζε ο σπουδαίος κλαρινιτζής Τζωρτζ Στάθος, με τον οποίο γνωρίστηκα στη Νέα Υόρκη. Και, ναι, το ελληνικό κλαρίνο έχει, κατά τη γνώμη μου, την Πάνειο ποιότητα, είναι μαγευτικά ιδιότροπο, ένα χαρακτήρα ζωηρό κι αναβράζοντα, σαν τους χυμούς που κινούνται εντός του δέντρου ή τον άνεμο που μας παίζει παιγνίδια στην κορυφή ενός λόφου ή το μάγμα, το αίμα που κυλάει στη γη την ίδια.

So my woman of the hearthfire, harbour of my soul
I watch you lightly sleeping
and sense the dream that does unfold (like gold)
You to me are treasure, you to me are dear
So i'll give you my love with a bang on the ear

Σε πολλές αρχαίες πηγές, όπως έμαθα πρόσφατα, Έλληνες και Κέλτες παρουσιάζονται ως αδελφά φύλα. Έχουμε κι οι δύο ισχυρές ποιητικές παραδόσεις. Ο νομπελίστας μας, ο Γιώργος Σεφέρης, έλεγε πως «οι Ιρλανδοί είναι οι ρωμιοί του βορρά». Νοιώθεις να υπάρχει τέτοια σχέση; Να συνδέονται πολιτισμικά τα άκρα της Ευρώπης;

Είναι πιθανό. Συνάντησα πολλούς από τους κλασσικούς Έλληνες θεούς στα πρόσωπα και τον αληθινό χαρακτήρα του Ιρλανδικού λαού. Συνάντησα εκεί το Βάκχο, τον Ηρακλή, τον Πάνα, την Ηχώ, την Περσεφόνη. Έπαιξα μουσική μαζί τους. Έχω υπάρξει κάποιοι εξ αυτών κάποτε. Λοιπόν, οι θεοί περπατούν ακόμη τη Γη, και γελούν και μας μιλούν μες απ τα πρόσωπα των ανθρώπων, στην Ιρλανδία.

You were there in the turnstiles
With the wind at your heels
You stretched for the stars
And you know how it feels
To reach too high too far too soon
You saw the whole of the moon

Είσαι στη μουσική βιομηχανία πολλά χρόνια. Είσαι διάσημος για τις ζωντανές σου εμφανίσεις. Δεν κουράζεσαι ποτέ; Τι σε κάνει να συνεχίζεις; Βλέπεις να έχει αλλάξει η μουσική βιομηχανία μες σ’ αυτά τα χρόνια;

Είχα και διαλείμματα μες σ’ αυτά τα χρόνια. Μεταξύ του 1991 και του 1994 δεν πραγματοποίησα καμμία συναυλία – ήταν μια πολύ γερή ανάσα. Κάποιες χρονιές δουλεύω περισσότερο από άλλες. Αγωνίζομαι να κρατώ την ενεργητικότητά μου σε ένα υψηλό, ισχυρό επίπεδο, κι όλα αυτά τα χρόνια έχω μάθει τεχνικές για να το επιτυγχάνω. Δεν σπαταλάω την ενέργειά μου – προσέχω τον εαυτό μου και την ατμόσφαιρα, το περιβάλλον γύρω μου. Και επίσης, πάντα έκανα ότι ήθελα μουσικά, ποτέ δεν έπεσα στην παγίδα να κάνω αυτό που οι άλλοι περίμεναν από μένα ή αυτό που περίμενε το κοινό ή η αγορά κι έτσι ποτέ δεν κατάντησα να χωριστώ από τις πηγές της μουσικής μου έμπνευσης. Κάποτε αυτές οι πηγές μιλούν δυνατότερα, κάποτε μιλούν πιο σιγά, αλλά είμαι πάντα σε επαφή μαζί τους εντός μου, και γι αυτό είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων.

Οι Waterboys παίζουν στο Γκαγκάριν (Αθήνα) στις 9 Απριλίου και στο Μύλο (Θεσσαλονίκη) στις 10 Απριλίου.

Η συνέντευξη αυτή θα δημοσιευτεί εντός των ημερών και στην ηλεκτρονική λίστα και το επίσημο φόρουμ των Waterboys, στην αγγλική, μετά από παράκληση του υπευθύνου. Όσοι θέλουν τις ορίτζιναλ αγγλιστί απαντήσεις, μπορούν να απευθυνθούν εκεί.

30 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger aeipote έφα...

Εγώ από Wayerboys δεν [ένα έρημο και μόνο άσμα, "The Whole of the Moon", στην δισκοθήκη μου], αλλά με τέτοιες εγγραφές θα. Μια πρότασή σας, λοιπόν, για συγκεκριμένες δουλειές τους πολύ, ομολογώ, θα με βοηθούσε . . .

Καλή σας μέρα [και πάλι].

3/30/2006 08:27:00 π.μ.  
Blogger landlord45 έφα...

Ακούς πρώτα το Red Army Blues απο το A Pagan Place και μετά συνεχίζεις.

Δεν ξέρω αν θα κατορθώσω να βρω το Gagarin ο περιπλανώμενος κοσμοναύτης αλλά η καρδιά μου θα είναι εκεί γιατί μεγάλωσε μαζί τους και θέλω να πιστεύω πως μεγάλωσε γλυκά...

3/30/2006 08:51:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Υπέροχο Μιραντό! Με αυτά τα ακούσματα μεγαλώσαμε, περιφέραμε τις εφηβίες μας και τα πρώτα μας φοιτητικά χρόνια.

Ήπιαμε δυνατά ποτά, και αγαπήσαμε. Κι ίσως πάμε και να τους δούμε...

3/30/2006 09:30:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

μιραντολίνα είσαι παντρεμένη ή ελεύθερη?

(γιου στολ μα χαρτ εγκέν)

3/30/2006 09:51:00 π.μ.  
Blogger Avanti έφα...

Προβληματίζομαι αν πρέπει να σε αποκαλώ Mirandolina ή Miracolina...
To κάθε σου ποστ είναι ένα δικτυακό κέρασμα για όσους σε διαβάζουμε.
Οι συνεντεύξεις σου όμως είναι θαύμα!

3/30/2006 11:03:00 π.μ.  
Blogger αερας έφα...

ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!
δεν βρισκω λογια προς το παρον,αργοτερα ισως .Απο που κατεβηκες εσυ?

3/30/2006 11:14:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Πώς τα κατάφερες βρε "τέρας"?
Λοιπόν θέλω συνέντευξη από Χέντριξ. Θα βρεις τρόπο :-))

3/30/2006 11:27:00 π.μ.  
Blogger vatraxokoritso έφα...

Μας αφήνεις άφωνους ακόμη μια φορά όχι μόνο με τα πρόσωπα που επιλεγείς και καταφέρνεις να παρουσιάσεις με προσωπικές συνεντεύξεις αλλά και με την πρωτοτυπία και την τόλμη σου να τους το ζητήσεις..
Σε διαβάζω συνέχεια αλλά τα σχόλια μου είναι περιττά..

3/30/2006 11:27:00 π.μ.  
Blogger still ill έφα...

Mirandolina, you are rare,precious and not gone.
Thank great God Pan!

3/30/2006 11:29:00 π.μ.  
Blogger OldSkipper έφα...

Ego asxetos pali. Lipamai gia tin agnoia mou. Tha epanorthoso akougontas tous (gia tin synavlia den me pairnei alla apo cd).

Polla euxaristo gia to post.

3/30/2006 11:32:00 π.μ.  
Blogger ΒΕΕΜΩΘ έφα...

Συμφωνώ με το βατραχοκόριτσο ότι περιττεύουν τα σχόλια, όμως κάποια στιγμή πρέπει να σε ευχαριστήσω για τις εκπλήξεις σου...

3/30/2006 11:55:00 π.μ.  
Blogger polyvios eupatridis έφα...

συγχαρητήρια, μιραντό. τολμάς και τα καταφέρνεις και μάλιστα με ουσία. μπράβο και πάλι (μάλλον θα ακούσουμε αρκετούς waterboys στα γενέθλιά σου).

3/30/2006 12:10:00 μ.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Αυτή τη φορά με πρόλαβε η Avanti!
Μπράβο της!

3/30/2006 12:31:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Ευχαριστώ Mirando!

3/30/2006 12:38:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Στον "τάκο" ξανά!:-)

3/30/2006 12:58:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

"Συνάντησα εκεί το Βάκχο, τον Ηρακλή, τον Πάνα, την Ηχώ, την Περσεφόνη. Έπαιξα μουσική μαζί τους. Έχω υπάρξει κάποιοι εξ αυτών κάποτε. Λοιπόν, οι θεοί περπατούν ακόμη τη Γη, και γελούν και μας μιλούν μες απ τα πρόσωπα των ανθρώπων, στην Ιρλανδία"

Μα δεν τους μίλησε κανείς εκεί, στο μακρινό βορρά, για τους μοναδικούς και ανεπανάληπτους Ορθόδοξους αγίους μας - και τραβιούνται ακόμα με τους ...δαιμόνους;

*

Εντάξει, ένα αστειάκι έκανα...

*

Οι δικοί μου μουσικοί θεοί μιλούν και παίζουν ελληνικά, αλλά για τους waterboys ευχαρίστως κάνω μια ...μεγαλούτσικη διακοπή. Μετά, περιέργως, οι ημέτεροι ακούγονται ακόμα καλύτεροι! Τσεκαρισμένο!

3/30/2006 01:56:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Αγαπητή Μιραντολίνα υποκλίνομαι και ζητώ την δεξιάν σας για να την ασπαστώ!
Είσαστε ένας από τους κύριους λόγους που δεν μπορώ να γράψω τίποτα στο έρμο το μπλοκ που έφτιαξα, αλλά δεν τολμώ να κοιτάξω πλέον! Μετα, δε από το σημερινό σας δημοσίευμα, θα το κλείσω, να μην περιπλανιέται μόνο και έρημο στους ωκεανούς του διαδικτύου!
Κυριολεκτικά λυσσάω που, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορέσω να παω στους Waterboys, όπως και στους New Model Army, για να μην ξεχνιόμαστε! Παρακαλώ και ικετεύω για τις εντυπώσεις σας.
mosaic κάτω τα χέρια! Εκτός και αν θέλεις να μονομαχήσουμε!
Υστερόγραφο: Όσοι ενδιαφέρονται, να ψάξουν την συλλογή Bringing it all back home ΙΙ. Εκεί, ο Scott έκανε μία καταπληκτική διασκευή σε ένα άγνωστο πρακτικά τραγούδι που ονομάζεται Song For The Life! Το βρίσκετε επίσης στο Live των Waterboys, Karma to Burn

3/30/2006 03:14:00 μ.μ.  
Blogger Marialena έφα...

Πω, πω τι καταπληκτικό που είναι το αφιέρωμά σου Μιραντολίνα μου! Τι μου θύμισες τώρα! Την καλησπέρα μου, Μαριαλένα

3/30/2006 04:09:00 μ.μ.  
Blogger Mantalena Parianos έφα...

-Fisherman's Blues (βεβαίως βεβαίως)
-Τhe Big Music
-We Won't Be Lovers (ΤΟ αριστούργημα)
-World Party
-I Remember A Girl Called Johnny...

Mirandolina eisai θεά
Mουτς

3/30/2006 04:42:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πρώτον, να σας πω ότι είμαι πάρα πολύ συγκινημένη, όχι μόνο από αυτά τα υπέροχα σχόλιά σας αλλά κι από την νέα επίδειξη λεπτότητας και ευγένειας του Μάικ Σκοττ, ο οποίος θέλησε να επισκεφθεί το ευλογ μου και να δει τι έστησα. Όσοι ξαναπεράσατε ίσως είδατε πως προσέθεσα δύο ευχαριστήριες γραμμές – στιλλ ιλλ ελπίζω να μη σε πειράζει η «κλοπή», όμως εκείνου του αξίζει χίλιες φορές περισσότερο.

Αείποτε και Καπετάνιε: τα Παγκαν Πλέης, Δις ιζ δε σηη και Φίσερμανς μπλουζ δεν επιτρέπεται να λείπουν από καμμία δισκοθήκη, για να θυμηθώ το αγαπημένο κλισέ της δισκοκριτικής. Τα υπόλοιπα είναι για μας τους άρρωστους πιο πολύ :-)

Λανλόρδε, Λαμπρούκο, Ημίαιμε, Χουανίτα μου γιορτινή, Ανχελίτο, χίλια ευχαριστώ για το ωραίο μοίρασμα και την καλοσύνη σας.

Μωσαϊκέ μου, απ την καρδούλα σου γίναν όλα, τι νομίζεις; [Επίσης, δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αλλά δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο! (Από την άλλη, γλιτώσαμε τη μονομαχία με τον Πάνα– δεν είμαστε για τέτοια – χαλεποί οι καιροί)].

Αβάντι, τιμή μου και χαρά μου και ψηλώνω που το λες εσύ. Ξες, Μιραντολίνα σημαίνει «θαυματούλα» όντως – αν κι εγώ το διάλεξα λόγω του θεατρικού.

Αέρα, χίλια ευχαριστώ -- από τα βουνά της Ηπείρου κατέβηκα (στο δρόμο για τα ντατς μάουντενς…)

Αλβέριχε μου, άσε καλύτερα, γιατί θα μου την πέσουνε αυτοι που αρνούνται τα θαύματα! (μα, δεν είναι θαυμα που δέχθηκε ο Σκοττ;)

Βατραχοκόριτσο κι εγώ σε διαβάζω και σε χαίρομαι. Όπως και τον Βέεμωθ. Κι εγώ σας ευχαριστώ. Είναι ομορφιά η ευλογόσφαιρα ώρες ώρες.

Στιλλιλλ, η ευγένειά σου ήταν ορατή από το πρώτο ποστ σου.

Α, ναι, Πολύβιε, ναι! Αν και, εδώ και καμποσα χρόνια, ο εθνικός ύμνος των γενεθλίων μου είναι το Road to Nowhere…

Πάνο, το χεις προσέξει το κλαρίνο τους; Αστέρι το παιδί!

Παν, να αφήσεις το ευλογ σου εκεί που είναι, τώρα που το ανακάλυψα. Και να γράφεις. Ορίστε μας! :-)

Μαριαλένα, ένα bang στο αυτάκι για σένα – καλησπερούδια!

Ελεύθερη σκοπεύτρια, ευχαριστώ και μια προσθήκη: Ουορλντ Παρτυ (που κυκλοφόρησαν και το καταπληκτικό Γκουντμπάι Τζάμπο) ήταν η μπάντα-προκάλυψη του παλιού κημπορντίστα των ουώτερμπουζ.

3/30/2006 06:52:00 μ.μ.  
Blogger Paganini έφα...

Καλησπέρα
Είναι πολύ απολαυστικό το συνταίριασμα ερωτήσεων-απαντήσεων και στίχων...
Συγχαρητήρια

3/30/2006 09:50:00 μ.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

καλή μου εσύ πάς απο τη μία συνεντευξοεπιτυχία στην άλλη.

ήσουνα διαβασμένη για τον πάνα απο πρίν φαντάζομαι..


(αλλιώς πως θα εκμαίευες το καλύτερο, κατα την ταπεινή μου γνώμη, απόσπασμα της συνέντευξης..?)

3/31/2006 01:17:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Επειδή σήμερα αξιώθηκα να διαβάσω όλη την συνέντευξη, θέλω να προσθέσω ότι πέρα από την γνώση που είχα για τους Waterboys από τα προηγούμενα χρόνια, έπαθα την πλάκα της ζωής μου όταν πριν δυομιση χρόνια άκουσα το "Piece of Iona"! δεν περίμενα ότι θα άκουγα εν έτι 2004 τέτοια αριστοπύργημα από τους Waterboys! Κι όμως!...
Το γμτο είναι ότι η συναυλία της Σαλονίκης πέφτει Δευτέρα και είναι δύσκολο να κάνω έκπληξη στην καλή μου, αφού Τρίτη έχουμε δουλειά.:-(

3/31/2006 11:19:00 π.μ.  
Blogger Olyf έφα...

"ναι, το ελληνικό κλαρίνο έχει....χαρακτήρα ζωηρό κι αναβράζοντα, σαν τους χυμούς που κινούνται εντός του δέντρου ή τον άνεμο που μας παίζει παιγνίδια στην κορυφή ενός λόφου ή το μάγμα, το αίμα που κυλάει στη γη την ίδια"
πώς νά μη λατρέψεις τη μουσική που κάνουν τα δάχτυλα ανθρωπων με τέτοια ψυχικά χείλια; κι αν ακομα δεν μιλούσαν παρά μόνο τραγουδουσαν η μουσική τους τα λεει όλα τ απεικονίζει ολα τα αναδημιουργεί όλα μ' ενα τονο και μόνο.

Οι Waterboys δεν νομίζω οτι θά παψουν ποτε νά ειναι το αγαπημενο μου συγκροτημα, τους ερωτευτηκα πριν απο 20 χρόνια και στη δισκοθηκη μου θα βρισκονται παντα πλαι-πλαι σταυραδέρφια και σταυραετοι με την ελληνικη παραδοσιακη μουσικη
Το πόστ αυτο (κι οχι μόνο αυτο) είναι δώρο ! φωτεινόχρωμο δροσερο τριαντάφυλλο! πολυτιμη water doll ina, να σε συνοδευουν οι πιο γλυκες μουσικές όταν γραφεις κι οταν αγαπας.

3/31/2006 02:35:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Και το μπράβο και το ευχαριστώ λίγα μού φαίνονται αλλά.. δε βρίσκω λόγια Μιραντό!!

I remember a Girl called Johnny

:)

3/31/2006 02:37:00 μ.μ.  
Blogger pascal έφα...

Nά 'σαι καλά Μιραντώ.

3/31/2006 05:05:00 μ.μ.  
Blogger mosaic έφα...

πολύ χαίρομαι! πολύ!

τόσοι πολλοί οπαδοί του μιχάλη όλη μαζεμένοι σε ένα ποστ.υποψιάζομαι ότι θα γίνει γρήγορα sold out των συναυλιών και χαίρομαι διπλά γιατί έτσι βοηθιέται για να ξαναρθεί.μας έχει ξεχάσει την τελευταία 3ετία που γυρνάει τον κόσμο, φέρνοντας το μύνημα του, και φοβάμαι ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το ρόδον την τελευταία φορά που ήρθε ήταν γεμάτο στα 3/4 του.(αυτό μπορεί να ναι και αυθαίρετο συμπέρασμα).

πάντως μιράντα μας καλή και πολυμήχανη εσύ είσαι η αιτία που χαίρομαι, και που την κυριακή στις 9 θα παιχτεί μια από τις καλύτερες συναυλίες ever.το πιστεύω αυτό.
όλη αυτή η εστιασμένη ενέργεια και αγάπη στους waterboys που βγήκε απ το ποστ σου θα εκτονωθεί μοναδικά στο γκαγκάριν κι όσοι βρεθούν θα χουν να λένε.
(όχι δεν είμαι προμότερ του τριανταφυλλίδη-τη διαίσθηση μου αφουγκράζομαι).

όπως λέει κι ο ίδιος:
we ve got the keys to the Kingdom
dont you wanna go?
Yes!I want to go!

4/01/2006 05:58:00 π.μ.  
Blogger the_return έφα...

Τι μου θύμισες Mirandolina...
(για να πω την αμαρτία μου, έχω κάτι χρόνια να τους ακούσω, αλλά τώρα θα τους βρω σε κάποια γωνιά του σπιτιού μου και θα τους ξαναβάλω για ακρόαση).

"Well here we are in a special place..."

Από πού είναι αυτό ; Από το "Don't bang the drum" αν δεν κάνω λάθος...ή κάνω;

Όπως και να'χει, αυτό το "special place" είναι εδώ, αυτό το blog...

4/02/2006 07:02:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Παγκανίνι, Ολυφ, Κοπίτο μου, Πασκαλ, Ρητερν, σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Αμβρόσιέ μου, μιλάμε για μεγάλο κόλλημα – πολύ λίγες μπάντες είχαν τέτοιο ρόλο στη ζωή μου. Και στη ζωή άλλων, όπως βλέπω – σκεφτόμουν να του μεταφράσω τα σχόλια στα αγγλικά, πραγματικά.

Αυτή την επιλογή, Κυριακής και Δευτέρας, ομολογώ ότι δεν την κατάλαβα κι εγώ, Ανχελίτο. Έπρεπε να είναι ΠΣ ή έστω ΣΚ.

Μωσαϊκέ, του αξίζει το καλύτερο, το ελπίζω να είναι έτσι (όπως ελπίζω να βρω το κουράγιο να του πάω κάτι βινύλια για υπογραφή και να μη το βάλω στα πόδια πάλι).

4/02/2006 11:17:00 μ.μ.  
Anonymous a. grontas έφα...

Μιραντολίνα ακόμη μια φορά τα συγχαρητήριά μου για το αναπάντεχο αυτό interview. Εχω μείνει άφωνος από την επιλογή διότι οι waterboys ηταν -και είναι- καταλύτης για τη μουσική μου διαδρομή. Τα live τους είναι απερίγραπτα, λυρικά σχεδόν μυθικά. Θα είμαι και εγώ στο μύλο (κατα πάσα πιθανότητα).

4/03/2006 02:04:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...