5.4.06

Η Δόνια Ισαβέλλα αποχαιρετά το γιό της...


και τέκνο της πιο όμορφης Λατινικής Αμερικής, παπα-Καμίλο Τόρρες


Για τον Ανχελίτο και για τη Χουανίτα


Donde cayo Camilo
nacio una cruz,
pero no de madera
sino de luz.
Lo mataron cuando iba
por su fusil,
Camilo Torres muere
para vivir.


«Βέβαια, θα προτιμούσα να έχω για γιο ένα μικρό παπά σε κάποιο χωριουδάκι, αλλά ζωντανό. Αντίθετα, είμαι η μάνα ενός μεγάλου διεθνή ήρωα, αλλά νεκρού. Και τώρα μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα: να υπερασπίζω και να διαδίδω τις επαναστατικές ιδέες για τις οποίες εκείνος έζησε και πέθανε».

«Τι παράξενη ερώτηση να με ρωτάς αν είμαι περήφανη. Είμουνα περήφανη για αυτόν, βέβαια, όταν ο Καμίλο ζούσε. Μετά, σαν έμαθα πως τον σκότωσαν, ένιωσα ένοχη γιατί δεν εξάντλησα το κάθε τι για την ασφάλειά του και γιατί δε βοήθησα αρκετά τον αγώνα του. Τότε μου πέρασε απ το μυαλό να αυτοκτονήσω. Χωρίς το γιό μου, έλεγα, δε μπορώ να ζω. Κάθε μάνα το λέει. Μετά, δε σκοτώθηκα. Γιατί; Από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, από φόβο; Ω, όχι, πιστέψτε με. Δεν αυτοκτόνησα για να μη μπορεί να πει κανείς για μένα «η φουκαριάρα είταν τρελλή, όπως τρελλός είταν και ο γιός της».

Κανείς από τους δυό μας δεν ήταν τρελλός. Ακόμη κι αν, στην ιστορία της Κολομβίας, ένας παπάς που πεθαίνει όπως ο Καμίλο προκαλεί φόβο και πανικό. Έτσι, αποφάσισα να ζήσω. Θυμάμαι που είχα πει ότι θα τον ακολουθήσω μέχρι τις ακραίες συνέπειες, και με ρώτησε: «Και μέχρι το θάνατο ακόμα, μανούλα;». Εγώ: «Και πέρα από το θάνατο». Τώρα, τώρα στερνά απ’ το θάνατό του, οφείλω να δουλέψω για να απλώσουν οι ιδέες του, για να ακολουθήσει τη μνήμη του μια ατελείωτη στρατιά
».

Cuentan que tras la bala
se oyo una voz,
era Dios que gritaba:
Revolucion!

Revisar la sotana
mi general,
que en la guerrilla cabe
un sacristan.
Lo clavaron con balas
en una cruz,
lo llamaron bandido
como a Jesus.

«Δέστε, εγώ είμαι πάντα μια επαναστάτρια κι αντικληρική. Πάνου απ όλα αντικληρική. Ποτέ δε θέλησα να γίνει ο γιός μου παπάς. Για πολύ καιρό πίστευα ότι η ιερωσύνη ήταν λάθος για κείνον, για τον ανθρωπισμό του, για τις ευγενικές, γενναίες φιλοδοξίες του. Όμως, πολύ αργότερα, που το ξανασκέφτηκα λόγω της σύντομης ζωής του Καμίλο, καταστάλαξα πως αν δεν αφιερωνόταν με τόση αγάπη στην ιερωσύνη, δεν θα είχε κατανοήσει σε βάθος τα προβλήματα του φτωχού λαού μας, δε θα είχε δοθεί στον πολιτικό αγώνα και δε θα είχε τόση πεποίθηση στην αποστολή του. Μια αποστολή η οποία, παρά τη σύντομη ζωή κι ιερωσύνη του Καμίλο, άφησε βαθιές ρίζες στο λαό κι είχε παγκόσμια απήχηση.».

Y cuando ellos bajaron
por su fusil,
se encontraron que el pueblo
tiene cien mil
cien mil Camilos prontos
a combatir,
Camilo Torres muere para vivir.

«Με ρωτάτε αν επηρέασα τις ιδέες του Καμίλο, αν συνέβαλα για να γίνει αυτός που ήταν. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως ανάμεσά μας υπήρχε –πέρα από τη σχέση μάνας παιδιού – μια βαθιά ανθρώπινη φιλία• πως ανάμεσά μας δεν υπήρχαν μυστικά και πως μια μέρα μου είπε: «Μανούλα, θα σου τα λέω όλα, εκτός από τα της εξομολόγησης»

«Στην αρχή όταν βγήκε στο αντάρτικο τον ακολουθούσα στα μικρά επαρχιακά κέντρα, στα χωριά, στις αγροτικές περιοχές που πήγαινε να κηρύξει. Εκεί, στις πλατείες, στις αίθουσες, κάτου από εξέδρες, στεκόμουν σε μια γωνιά και περισσότερο τον κατασκόπευα παρά τον παρατηρούσα. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την αγωνία που περνούσα περιμένοντας ότι θα τον δολοφονούσαν.

Ήξερα πως θα τον σκοτώνανε. Κάθε τόσο τον ρωτούσα: «Δε βλέπεις που θα σε δολοφονήσουν, Καμίλο;». Και κείνος: «Ναι, μανούλα, θα με δολοφονήσουν. Μα πριν με σκοτώσουν θα προλάβω να κάνω κάτι καλό για τους αδελφούς μου». Είταν σίγουρος πως θα τον σκοτώσουν, όπως κι εγώ που υποτάχτηκα σιγά σιγά σε αυτή την ιδέα. «Θα σε σκοτώσουν, γιατί είσαι ένας πρόδρομος». Γελούσε. «Όπως και να χει, μανούλα, θα με βγάλουν απ’ τη μέση». […] Για τούτο, όταν πηγαίναμε σε αγροτικές περιοχές, στα χωριά, για κήρυγμα κι οι φίλοι του προσφέρανε πιοτό ή φαγητό, με τρόπο τραβούσα το ποτήρι ή το πιάτο και τα δοκίμαζα πρώτη: φοβόμουν πως θα τον δηλητηριάσουν
».

«Έγραψα ένα γράμμα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι μακρινός συγγενής μας. Τον παρακάλεσα να μου παραδώσουν το λείψανο του γιού μου, αλλά δεν πήρα απάντηση. Έτσι, θες από απελπισία, θες από ελπίδα, έγραψα στον Πάπα που ήξερα ότι θα ερχόταν στη Μπογκοτά. Τον παρακαλούσα να κάμει ότι μπορεί για να πάρω το λείψανο και να θάψω χριστιανικά τον ιερέα γιό μου στο μέρος που κι εγώ η ίδια θα θαφτώ μια μέρα. Αλλά ούτε κι ο Πάπας μου απάντησε. Μου είπανε οι αρχές της Μπογκοτά ότι ο τόπος που θάφτηκε ο Καμίλο Τόρρες είναι κρατικό μυστικό».

«Μια φορά ήρθανε σπίτι και του είπανε: Πάτερ, έτοιμη είναι για σένα η μάγκνα κάπα του καρδινάλιου. Φτάνει να γράψεις στη Ρώμη δυό λέξεις ότι είσαι διατεθειμένος να οδηγήσεις τους οπαδούς σου στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, μακρυά από το αντάρτικο. Φτάνει να το δηλώσεις και αμέσως γίνεσαι καρδινάλιος, πρίγκιπας της εκκλησίας. Ο Καμίλο είχε μια φράση να απαντάει σε αυτές τις προσφορές: Δεν είμαι για πούλημα, αμίγκος».

Από το βιβλίο «Καμίλο Τόρρες, Λαϊκή Ενότητα, Επανάσταση και άλλα κείμενα», εκδ. Μνήμη, Αθήνα 1974.
Ο Χόρχε Καμίλο Τόρρες Ρεστρέπο γεννήθηκε στη Μπογκοτά το 1929, γόνος μίας από τις γνωστότερες και πλουσιότερες οικογένειες του τόπου. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Ισπανία, το Βέλγιο και την Κολομβία. Σπούδασε νομικά, θεολογία και κοινωνιολογία. Πίστεψε σε μεγάλη ηλικία.

Παρά τις αντιρρήσεις των δικών του, που ήταν άθεοι, έγινε ιερέας. Υπήρξε αποφασιστική για την πορεία της ζωής του η συνάντησή του με τον Αββά Πιερ, στο Παρίσι, όπου και πήρε μέρος σε καμπάνιες των «Συντρόφων των Εμμαών». Υπηρέτησε ως καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά. Παραιτήθηκε για χάρη δύο αδίκως διωκόμενων φοιτητών του. Θεωρήθηκε κομμουνιστής. Απαντούσε ότι είναι «παπάς χριστιανός κι άρα επαναστάτης». Μετά μια σύντομη προσπάθεια για «λαϊκή επαναστατική δράση με νόμιμα μέσα», βγήκε στο βουνό. Τον ακολουθούσαν χιλιάδες νέοι και φτωχοί, λαϊκοί άνθρωποι.

Επειδή θα έπαιρνε όπλο, ζήτησε να αποσχηματιστεί. Δεν του έκαναν τη χάρη. Δολοφονήθηκε το 1966. Σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν «Την Τρίτη 15 Φλεβάρη, στη διάρκεια μιας συμπλοκής με αντάρτες, μια μονάδα της Ve Ταξιαρχίας σκότωσε πέντε ενόπλους. Ένα από τα πτώματα πιστοποιήθηκε ότι ήταν το πτώμα του Καμίλο Τόρρες Ρεστρέπο». Ήταν η πρώτη του μάχη. Δεν είχε προλάβει να σκοτώσει κανέναν.


Μου αρέσει να διαβάζω τις μπροσούρες του. Έχουν τίτλους όπως «η ευθύνη του χριστιανού μπρος στην οικονομική αναδιάρθρωση» ή «η στάση του χριστιανού μπρος στις διαρθρωτικές αλλαγές» ή «η πραγματοποίηση του επαναστατικού ιδεώδους κατευθυνόμενη από τους χριστιανούς».

Περισσότερα στα ισπανικά εδώ κι εδώ και στα αγγλικά εδώ

22 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Katerina ante portas έφα...

Άραγε να συναντήθηκε στην άλλη ζωή με τον δικό μας τον Παπαφλέσσα; Όλοι οι επαναστάτες ακολουθούν, ακόμα και άθελά τους, τον Μέγα Επαναστάτη..

4/05/2006 10:25:00 π.μ.  
Blogger Alberich έφα...

Ήταν η πρώτη του μάχη. Δεν είχε προλάβει να σκοτώσει κανέναν.

Θεία πρόνοια, για να μην τα χαλάσει στο τέλος.
Πάντως ένας Καμίλο δεν φέρνει την άνοιξη.

4/05/2006 10:39:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Mirandolina, για τον Καμίλο τι σχόλιο να κάνει κανείς. Για τους θησαυρούς γνώσεις που απλώνεις όμως... Χαίρομαι που "έπεσα" κατά λάθος στη μπλογκόσφαιρα και είμαι τυχερός που ανακάλυψα και το δικό σου. (Ξανά)υποκλίνομαι!
[Δεν είναι στις προθέσεις μου να σε κολακεύω, είναι που τα περισσότερα που ανεβάζεις είναι κάπου στο βάθος του μυαλού μου σαν παλιά γνώση και ξαφνικά τα φέρνεις στο φως μ' ένα μοναδικό, αναπάντεχο, τρόπο]

4/05/2006 12:23:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Πίστευε ότι καθήκον κάθε χριστιανού είναι να γίνει επαναστάτης και καθήκον κάθε επαναστάτη είναι να προχωρήσει στην επανάσταση.
Σε ένα από τα τελευταία του μηνύματα προς τους χριστιανούς, τον Αύγουστο του 65, έλεγε:
"Η επανάσταση τελικά είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρει μια κυβέρνηση να δώσει φαγητό στον πεινασμένο, να ντύσει τον γυμνό, να εκπαιδεύσει τον αγράμματο, να ολοκληρώσει τα έργα της κοινωνικής πρόνοιας, να δώσει αγάπη στον διπλανό, όχι μόνο με μορφή τυχαία και προσωρινή, όχι μόνο σε κάποιους λίγους, αλλά στην πλειοψηφία των ανθρώπων που είναι δίπλα μας. Γι αυτό, η επανάσταση όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά είναι και υποχρεωτική για τους χριστιανούς, που βλέπουν σε αυτήν τον μοναδικό αποτελεσματικό τρόπο για να πραγματοποιηθεί η έννοια της αγάπης για όλους.»
(Ευχαριστώ για την αφιέρωση καλή μου Mirando!)

4/05/2006 12:25:00 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Όταν η πίστη για την επανάσταση, ή η πίστη και η επανάσταση πιάνονται χέρι-χέρι, το μόνο σίγουρο είναι ότι γράφεται ιστορία.

4/05/2006 01:05:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Σ' ευχαριστώ! Θα σου πω τις σκέψεις μου αργότερα( Η δεύτερη δουλειά είναι γεγονός!:-))...

4/05/2006 01:41:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Συμφωνώ απόλυτα με το μπασταρδάκι (τον ημίαιμο ντε!). Οι γνώσεις που μας χαρίζεις είναι ανεκτίμητες, όπως ανεκτίμητη είναι η ζεστασιά και η ευαισθησία που εκπέμπει η γραφή σου. Όταν θα βγάλεις το πρώτο σου βιβλίο θα τρέξω στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο! Χρειαζόμαστε συγγραφείς όπως εσένα.
Όσον αφορά τον Καμίλο, διερωτούμαι καταπόσο είναι αρκετός για να ξεπλύνει την- κάθε είδους, σχήματος και μορφής -Εκκλησία, η οποία υπήρξε μονίμος στήριγμα της κρατικής τρομοκρατίας. Τα παραδείγματα αναρίθμητα...

4/05/2006 03:13:00 μ.μ.  
Blogger akindynos έφα...

Ένας ακόμη σύντροφος.

«Θα ήθελα να απευθύνω μια ιδιαίτερη έκκληση στα μέλη των ενόπλων δυνάμεων και συγκεκριμένα στις τάξεις της Εθνοφρουράς, της Αστυνομίας και του Στρατού. Αδελφοί μου, κάθε ένας από εσάς είναι ένας από εμάς. Είμαστε ο ίδιος λαός. Οι χωρικοί που σκοτώνετε είναι οι δικοί σας αδελφοί, οι δικές σας αδελφές. Όταν ακούτε τη φωνή κάποιου που σας διατάζει να σκοτώσετε, εσείς να θυμάστε τη φωνή του Θεού: ΟΥ ΦΟΝΕΥΣΕΙΣ!

Κανείς στρατιώτης δεν έχει υποχρέωση να υπακούσει σε μια διαταγή ενάντια στο νόμο του Θεού. Πάντα έχετε περιθώριο να υπακούσετε στη συνείδησή σας, ακόμα και στο πρόσταγμα μιας άνομης διαταγής να φονεύσετε. Η εκκλησία, υπερασπιστής των δικαίων του Θεού, του νόμου του Θεού, και της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή ενώπιον αυτού του αίσχους.

Στο όνομα του Θεού, στο όνομα του βασανισμένου λαού μας του οποίου ο θρήνος υψώνεται στους ουρανούς, σας ικευτεύω, σας παρακαλώ, σας διατάσσω, σταματήστε την καταπίεση»

Από το κυριακάτικο κήρυγμα του σαλβαδοριανού αρχιεπίσκοπου Όσκαρ Ρομέρο στις 23 Μαρτίου του 1980. Την επομένη δολοφονήθηκε.

Δεν κατάφεραν να σκοτώσουν και τη φωνή του

4/05/2006 04:37:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Είναι τόσοι οι "μάρτυρες της Επανάστασης" στη Λατινική Αμερική, κόντρα στην υπερυσντηρητική έδρα του καθολικισμού, που θλίβομαι γιατί στην πλούσια ορθόδοξη παράδοση δεν υπάρχουν αρκετά τέτοια παραδείγματα. Παπαφλέσσας, Παπανυπόμονος, δεν γνωρίζω άλλους. Η "Θεολογία της Απελευθέρωσης" αποτέλεσε ένα κίνημα στους κόλπους της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, με σαφή φιλολαϊκό και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως του Καμίλο Τόρρες, ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Τον γνώριζα από το τραγούδι του Βίκτορ Χαρα - σας οφείλω ένα αφιέρωμα στον Ochs - Buckley της λατιναμέρικα - και ομολογώ ότι έμεινα έκθαμβος. Ήταν η εποχή που ανοίγονταν μπρος η λατιναμέρικα και η ιστορία της. Η ολοζώντανη ιστορία της!
Mirandolina μου με συγκίνησες σήμερα. Είναι κρίμα τέτοια κείμενα να μην ξεφεύγουν από τα όρια της μπλογκόσφαιρας! Να είσαι πάντα δυνατή!

4/05/2006 05:10:00 μ.μ.  
Blogger Maiandros έφα...

Λίγο άσχετο τώρα αυτό, αλλά με κάτι τέτοια κείμενα σχετικοποιείται και ο δικός μας μύθος περί Ελλήνων...
Κοιτάω τί γίνεται στην Κολομβία σήμερα, που ο Τσάβες βρίζει ανηλεώς το Μπους ανοιχτά, τη στιγμή που άλλοι κάνουν(με) τουμπεκί.
Με συγκίνησε και η Μάνα...

4/05/2006 06:58:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Κατερίνα μου, βλέπεις, είναι κόκκινοι από το δικό τους αίμα οι χιτώνες τους.

Ξέρεις ποιο είναι το καταπληκτικό, ευαίσθητε Αλβέριχε που το πρόσεξες; Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον μεγάλο ποιητή-επαναστάτη της Λατινικής Αμερικής, το Χοσέ Μαρτί. Δεν πρόλαβε να αφαιρέσει ζωή, γιατί πήραν οι εχθροί μας τη δική του.

Το τραγούδι λέει πως ο ένας Καμίλο έφερε χιλιάδες άλλους. Αυτός είναι ο ρόλος των λαϊκών ηρωικών προτύπων, άλλωστε.

Ημίαιμε, ξέρω πως δεν είναι κολακεία και γι αυτό χαίρομαι διπλά.

Χουανίτα το υποψιαζόμουν πως θα τον αγαπάς – χαίρομαι που πάλι συναντιόμαστε.

Λαμπρούκο έχεις δίκηο, και μαλιστα από την ιστορία που περνά στο κύτταρό μας – αν και πολλοί δεν μπορούν να το δουν.

Ανχελίτο μου, καλή επιτυχία στη δεύτερη δουλειά (αχ, κι εγώ στις συνεντεύξεις είμαι…). Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα στην ιστορία των βαλκανίων και της Ρωσσίας και στη δική μας ιστορία – Κουγκι κι Αρκάδι και παπΑνυπόμονος κι άλλοι που έκρυψαν και βοήθησαν χωρίς ποτέ να το μάθει κανείς έξω από το χωριό τους.

Παν μου, σε ευχαριστώ. Θα γυρίσω στην ιστορία των κομπανιέρων μου για να σου πω τι πιστεύω. Εν συντομία και με γενικεύσεις… Υπάρχει η εξουσία που πάει να καπελώσει την εκκλησία κι υπάρχει κι η ζώσα εκκλησία.

Στην ρίζα της αναρχικής επανάστασης της Ισπανίας, στην Ανδαλουσία και την Καταλωνία, θα βρεις το πουέμπλο – δηλαδή το λαό και την παράδοση και την κοινότητά του. Η λέξη πουέμπλο, λέει ο Μπουχτσιν, είναι πολυσήμαντη. Λοιπόν, σε αυτό το πουέμπλο που εξέθρεψε την αναρχία, ο απλός παπάς, ο της ενορίας, ήταν πολλές φορές αντάρτης παπάς, που βοηθούσε τους χωρικούς να βρουν το δίκαιό τους, έκρυβε ληστές και αντάρτες (όπως ο παπαΠαρθένης τους παππούδες-θειούς μου, που έλεγα την 25η Μαρτίου).

Πάρα πολλοί από αυτούς τους απλούς παπάδες πέρασαν στο πλευρό των αναρχικών χωρίς να πετάξουν το ράσο τους. Μάλλον, τιμώντας το ράσο τους. Η εξουσία της εκκλησίας, οι καρδινάλιοι κι οι κόκκινες μπέρτες, γνώρισαν την οργή λαού δια χειρός Ντουρούτι.

Το αναρχοχριστιανικό ρεύμα, γεννημένο στην ορθόδοξη Ρωσσία του πατρός ημών Λέοντος του Τολστόι, όπως κι όλα τα μετά Χριστόν λαϊκά επαναστατικά κινήματα, αυτή τη διαφορά τη σέβονται και την αναγνωρίζουν. Το μαχαίρι στην εξουσία το συστήνει κι η Αποκάλυψη, θυμίζω.

Ακίνδυνε, ευχαριστώ πολύ! Ευχαριστούμε πολύ! έχεις δει την ταινία, που παίζει εκείνος ο κούκλος, Θεός σχωρέστον;

Εμείς, Μαίανδρε, τα κάναμε αυτά με τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαυία. Ως λαός - τις έχω ,μη σου πω τι τις κυβερνήσεις... Όμως και να θέλαμε Τσαβες και Μοραλες δε μας βρίσκονται.(είναι συγκλονιστική η μανούλα του, ναι).

4/05/2006 09:39:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Δυό ήταν οι δεσποτάδες που στην κατοχή τάχτηκαν με το πλευρό του ΕΑΜ: Ο Κοζάνης Ιωακείμ και ο Ηλείας Αντώνιος. Και τους δύο τους καθαίρεσε η Ιερά Σύνοδος γιατί, λέει, εγκατέλειψαν την έδρα τους για μεγάλο χρονικό διάστημα ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΑ!

*

Αλλά και άλλοι, που είχαν ταχθεί αναφανδόν με τους Άγγλους και το Παλάτι, πρόσφεραν πολλά. Ο Αθηνών Δαμασκηνός, ας πούμε, εξέδιδε πιστοποιητικά βαπτίσεως σε ΕΒΡΑΙΟΥΣ της Αθήνας, για να τους γλυτώσει. Και ο Κεφαλληνίας, όταν οι Γερμανοί τον ζόρισαν να γράψει σ΄ ένα χαρτί τα ονόματα των Εβραίων της Κεφαλλονιάς έγραψε ΕΝΑ: το δικό του!
(Γι' αυτό και στο σεισμό του 1956 το κράτος του Ισραήλ τα έδωσε όλα για να βοηθήσει τους πληγέντες Κεφαλονίτες...)

*

Παραδείγματα Ορθοδόξων κληρικών που τίμησαν την ανθρώπινη ιδιότητα υπάρχουν. Λίγα, αλλά υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι οτι συνεχώς λιγοστεύουν: κατά τη διάρκεια της χούντας μόνο ένας παπάς (ο παπα- Πυρουνάκης) στάθηκε στο πλευρό των Ελλήνων. Τα παχύδερμα διάβαζαν ή υμνολογούσαν σαλιαρίζοντας τη νέα ...Δέσποινα (τη Γιώργαινα, δηλαδή).

*

Μιραντολίνα ξέρεις καλά πως όταν ακούω για Ορθοδοξία, χριστιανισμό, ελληνοχριστιανισμό, ελληνικό βυζάντιο κλπ, σφυρίζω κλέφτικα. Αλλά, για ιερωμένους σαν αυτούς που ανέφερα ή σαν Όσκαρ Ρομέρο και τον παπα - Καμίλο, θα θεωρούσα μεγάλη τιμή (και ευλογία) να σταθώ δίπλα τους, έστω μέχρι να αποχωρίσω διακριτικά - ως σεμνός αγνωστικιστής.

4/06/2006 12:44:00 π.μ.  
Blogger akindynos έφα...

Δεν έχω δει τη ταινία. Θυμάμαι όμως τη σκηνή της δολοφονίας στο Σαλβαδόρ του Στόουν. Αλλά ο Ραούλ Τζούλια μου αρέσει πολύ.

Να σκεφτείτε, κάποιος κάποτε με παρομοίασε με τον Πήτερ Ο'Τουλ. Κι εγώ με ανεπίγνωστη αλαζονεία αποκρίθηκα «Ε όχι και Πήτερ Ο'Τουλ. Με τον Ραούλ Τζούλια μοιάζω».

Τέτοιο θράσος.

4/07/2006 12:26:00 π.μ.  
Blogger suigenerisav έφα...

@
mirando

Για το post σου, τι να πώ;
Συντάσσομαι με τους λοιπούς αναγνώστες σου.
Ευχάριστες εκπλήξεις-πρωτότυπες παρουσιάσεις-ευαίσθητες προσεγγίσεις.
Ας μην περιττολογώ λοιπόν..
Δεδομένα τα kudos!

Γράφεις, ωστόσο, σε μια απάντηση σου:
" Όμως και να θέλαμε Τσαβες και Μοραλες δε μας βρίσκονται".

Έχω, για δεύτερη φορά σε ένα τριήμερο-θα θυμάσαι δα.. ;-)μια ένσταση στις κρίσεις σου για πρόσωπα.
[Στο κάτω-κάτω, αν όλοι συμφωνούμε, κάποιος περισσεύει..] lol.

Σ' αυτή την περίπτωση, κομίζω μια πρόσφατη-βιωματική άποψη.

Έχοντας κανα δυό μήνες που γύρισα από αρκετές βδομάδες περιήγησης στη χώρα του -τοόσο δημοφιλούς στην Ελλάδα- Ούγκο, θα είμαι αφοριστικός. [Με την ασφάλεια επανειλημμένων επισκέψεων στην περιοχή.
Για τον Έβο, επιφυλάσσομαι..]

ΟΧΙ, δεν ζηλεύω ..

- Αδιαφανώς εκλεγμένους δημαγωγούς με αριστερό προσωπείο.
- Λαϊκιστές [_όχι_ φιλο-λαικούς] ηγέτες με ηχηρές κορόνες και βαθειές περονικές καταβολές.
- Με τη διαφθορά να συναγωνίζεται μόνο την ανικανότητα τους.
- Και τη στείρα αντι-ΗΠΑ ρητορεία να συγκαλύπτει τις εσωτερικές κοινωνικές αντιδράσεις.
- Την πέμπτη πετρελαιοπαραγωγό οικονομία του κόσμου με αδιανόητα κρατικά έσοδα να παραμένει με τόσο άθλιες δημόσιες υποδομές. Και διευρυνόμενο ιδιωτικό πλουτισμό, ασφαλώς..
- Τις διώξεις πολιτικών αντιπάλων με την κατηγορία της "αντεθνικής δράσης". [κάτι μου θυμίζει αυτό από τα καθ' ημάς (-;...]
- Την οργάνωση παρακρατικών πραιτωριανών-κόκκινη φανέλα/χακί παντελόνι για τους 'γνωρίζοντες'. [Όχι για τις απειλές του Bushαίϊκου δυστυχώς..]
- Το συστηματικό χρηματισμό των ευρωπαϊκών media consortiums για να φιλοτεχνούν την εικόνα που όλοι διαβάζουμε σε έγκυρα δυτικά (;)έντυπα..
- Τα χαμόγελα στα χείλη των ανθρώπων-και ήταν _πολλοί_.. που ρώτησα σε πόλεις, χωριά και pueblito, ήταν τόσο εύγλωττα, όταν αντιδρούσα.

"Μα, πως; Μα γιατί;" ρωτούσε ο αφελής ταξιδιώτης.
Στερεοτυπικός-όσο και μονότονος ο λόγος τους:
"Tu Europeo. Non entiendes"....

Αγαπητή mirando,
Συγχώρησε με αν διασπώ το ζεστό κλίμα ομοψυχίας που μας παρασύρεις, αλλά ας είμαστε λίγο πιο υποψιασμένοι σε όσα συμβαίνουν δίπλα μας-ή έστω όχι και τόσο δίπλα μας..

4/07/2006 01:10:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Πάνο, να δεις που τη σωστή ώρα θα έχουμε δίπλα μας αυτούς που ορκίστηκαν να είναι δίπλα μας.

Ακίνδυνε, όντως η ιντερνετικη παρουσία σας φέρνει σε Πήτερ Ο Τουλ. Η φυσική είναι άλλη υπόθεση βέβαια...

Αγαπητέ σουιγκ, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όμως, φοβάμαι ότι όντως κοιτούσες σαν δυτικο-ευρωπαίος και δεν κατάλαβες. Εδώ θα βρεις μια τελείως διαφορετική ανταπόκριση

4/07/2006 07:12:00 π.μ.  
Blogger suigenerisav έφα...

@
mirando

Φοβάμαι πως δεν απαντάς.
Σε τίποτα απ' όσα θέτω.
(-;
Διάβασα την ανταπόκριση που (με)παραπεμπεις-να ενημερωθώ.

Ξέρεις, μου φαίνεται αστείο.. ;-)
Ήμουν ΕΚΕΙ!
Για δυό μήνες.
Ταξιδεύοντας.
Σε Άνδεις, ζούγκλα, και πόλεις.
όΧι με κάποιο τουριστικο γραφείο, ούτε ως μέλος κάποιας χαρούμενης εκδρομούλας τύπου ελληνικής αποστολής στο Φόρουμ.
Για να συμμετάσχω σε στημένα παρτάκια, προς δόξαν της [_σεβαστότατης_ κατά τα άλλα] πολιτισμικής πολυχρωμίας με άλλους συντρόφους.
Για να επιβεβαιώσω τη μέριμνα του 'επαναστατικού καθεστώτος' προς το χειμαζόμενο λαό.
[Έλεος...!!]
Για να αποδώσω την εξαθλίωση στην κοινωνική φεουδαρχία που πραγματι επικρατούσε ως πριν κάποια χρόνια.

Πέρασα και από το ΠΚΦ στο οποίο αναφέρεται ο καλός συντάκτης του Αρδην.
Βέβαια δεν τον γνώριζα-για να ανταλλάξουμε απόψεις, ίσως να κάνουμε και καμιά βολτούλα ΜΑΖΙ στα πέριξ..

Γελάω λοιπόν διαβάζοντας για να 'ενημερωθώ' (;) για γεγονότα που έζησα.
Η διαφορά μας με το άρθρο που με παραπεμπεις, είναι ότι εγώ δεν πήγα για πρώτη φορά στη Βενεζουέλα.
Δεν πρωτο-γύρισα τα μπαράκια στη Μερτσέντες και στην Αλταμίρα, όπως πιθανώς έκανε ο ανταποκριτής-οπότε είχε την ευκαιρία να ανακαλύψει τους φράκτες με τα "ηλεκτροφόρα σύρματα"..
Δεν αντιμετώπισα τους Καρακένιος ως φολκλόρ και τα μπάριος ως αυτοδιοικούμενες κοινότητες, όπως περίπου τα παρουσιάζει ο προαναφερόμενος συντάκτης.
[αμφιβάλλω, αν έχει περάσει ΚΑΝ απέξω από ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μπάριος...]

Λίγες φορές στη ζωή μου έχω νιώσει μεγαλύτερη οργή από αυτή που με συνεπήρε όταν είδα ανθρώπους να διώκονται για την δημόσια ή κοινοβουλευτική αντίδραση τους σε ένα καθεστώς με 'αριστερό' προσωπείο.
Το οποίο συγκεντρώνει τέτοια μαζική υποστηριξη έξω από τη Β.

Αλλά, βλέπεις, ο 'κακός'-ξεπουλημένος (ίσως) τύπος της Β. παρουσιάζει την 'μπολιβαριανή επανάσταση' ως καρικατούρα αντί να αναδεικνύει το "μεγαλειώδες πέρασμα στο σοσιαλισμό και την ολοκλήρωση του οράματος του Σιμόν"-η διατύπωση μαζί με πολύ πιο γκραντιόζες ανήκει στον Τσάβες!
Μα, γιατί ελέγχεται από τους "μεγαλοκαρχαρίες" και την "ολιγαρχία του πλούτου"..!

Τεσπα, το ζήτημα είναι ότι εγώ στηρίζομαι σε προσωπικές μαρτυρίες-πολλές και ετερογενείς. Δεν παραπέμπω σε δημοσιεύματα... (-;
Αγάπησα τη χώρα αυτή-και επίσης ερωτεύτηκα στη χώρα αυτή .. lol

Όχι, αγαπητή.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα-οι συμμαχίες πολύ πιο ρευστές.
Το μόνο σαφές είναι το διακύβευμα..

Τώρα, ως προς την διάσταση απόψεω για την ομιλία του Τσάβες στο ΠΚΦ, τι να πω..;
Τον ακουσα επανειλημμένα στην τηλεόραση σε -τμήματα από τα- μαραθώνια διαγγέλματα στο λαό ΤΟΥ. Θαύμασα την αμετροέπεια, την ασυναρτησία, την αερολογία, το φαιδρό λαϊκισμό, τους λεονταρισμόύς απέναντι στους εχθρούς του.
[Δεν έγινε συμπαθέστερος στα μάτια μου επειδή είναι απλά αγκάθι για ΑΛΛΟΥΣ λόγους στο υπογαστριο της υπερδύναμης..]
Γνώρισα αξιωματούχους του καθεστώτος-και είδα τα σπίτια που μένουν..
Αν θέλετε περιγραφές, ευχαρίστως..

Συγχρωτίστηκα με ιθαγενείς και είδα ΤΙ πιστεύουν και γιατί τον στηρίζουν-όσοι εξ αυτών και σε όσες περιοχές το πράττουν..
Κατάλαβα τι σημαίνει
-εκμετάλλευση του αναλαφαβητισμού.
-αξιοποίηση της μαζικής ένδειας/κατάλοιπο της παρελθούσης κοινωνικής φεουδαρχίας ως πυρήνα συγκρότησης ενός αντιπλουτοκρατικού λόγου.
"Είμαι ένας από σας", είναι το σύνθημα με το οποίο κέρδισε τις πρώτες εκλογές-δεν έχει νόημα να αναφερθώ στις μεθόδους που εξασφάλισε την πλειοψηφία στις τελευταίες..
Δημιουργώντας μια νέα κάστα νεόπλουτων-αν αυτό λέγεται 'αναδιανομή του κοινωνικού εισοδήματος', πάω πάσο..

Αντιλήφθηκα -έμπρακτα- την ισχύ της προσωπολατρείας, την προπαγάνδα της εικόνας, τη χρήση μεθόδων που -γιατί άραγε..;- μου θύμισαν πρακτικές που κατεξοχήν γνωρίσαμε στην Ελλάδα στο πλαίσιο του "καθεστώτος της 4ης Αυγούστου" του Ι. Μεταξά.
[Για να κάνω μια μεταφορά πιο οικεία στα καθ' ημάς..]

Το διακύβευμα;
Simple and clear:
Που πήγαν/και συνεχίζουν να καταλήγουν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολλάρια από την πώληση του πετρελαίου από κρατικές εταιρείες της 5ης πετρελαιοπαραγωγού χώρας του κόσμου ;
[Καλά διαβάζετε το νούμερο. Αν θέλετε ακριβή ποσά, να επανέλθω με ακριβέστερα στοιχεία..]
Παλιότερα ξέραμε: στις τσέπες της ολιγαρχίας.

Τώρα που ο λαοπρόβλητος ηγέτης πέταξε έξω το κεφάλαιο που απομυζούσε τον εθνικό πλούτο της χώρας, ΠΟΥ πήγαν;
Μιλάμε για μια χώρα με 25 εκατομμύρια πληθυσμό..
Θέλετε να μιλήσουμε για κοινωνικούς δείκτες;

Έχοντας λοιπόν γράψει χιλιόμετρα στο κοντέρ,
ΕΝΑ πράγμα με πείραξε.
[Και υφίστασαι τώρα το παρόν σεντόνι..]
Όχι ασφαλώς το ότι δεν σε πείθω- "ου με πείσης καν με πείσης" έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στην κλασική Αθήνα.. :-)

Αλλά να χαρακτηρίζεις τη ματιά
κάποιου ως "δυτικοευρωπαϊκή", χωρίς να απαντάς σε όσα καταλογίζει..
είναι κάπως σόλοικο..
Και μπορεί να έχω πολλές διαφορές με τις απόψεις σου-συχνά αγεφύρωτες.
Αλλά δεν νομίζω πως η αλαζονεία προσιδιάζει σε κάποιον που έχει βιώσει-και καταγράψει εμπειρίες σαν το "Ζεϊμπέκικο του Ασάντε"...
(-:

4/07/2006 08:34:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σουιγκ, τι ωραίο σεντόνι! Παρακαλώ θερμώς, για στρώσε ένα διπλόφαρδο στο ευλογ σου, να χαρούμε όλη την εμπειρία σου! αλλά χωρίς πολιτικές εκτιμήσεις -- όπως δεν είχε κι ο ασάντε, ε;

Ζητώ συγγνώμη αν σε στενοχώρησε με αυτό που εξέλαβες ως αλαζονεία. Δεν είχα σκοπό να σε στενοχωρήσω. Το είπα πειραχτικά και γιατί το είπαν οι ντόπιοι, κι όχι μειωτικά...

Με παρέθε ότι οι χώρες που ζουν στο πετσί τους ακόμη την αποικιοκρατία, όπως μεγάλο μέρος της Αφρικής και της Λατινοαμέρικας, είναι χώρες στις οποίες οι κυβερνήσεις, ακόμη κι οι ριζοσπαστικές, πολύ δύσκολα κατορθώνουν να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους. Αν ο Ουγος τα κατάφερε έτσι γρήγορα όλα (γιατί πολλά τα καταφερε και έχει φερθεί με αξιοπρέπεια και σεβασμό στην ιστορία του τόπου του που λίγοι δείχνουν πια -- μιλώ για την εξωτερική του πολιτική), χωρίς επανάσταση, χωρίς αιματοκύλισμα, να του βγάλω το καπέλο και μόνο γι αυτο! Ακόμη περισσότερο, όταν έχουμε αδιάψευστες μαρτυρίες περί σχεδίων δολοφονίας του, από βήματος δηλώσεις αμερικανοφασιστακίων τύπου "δολοφονήστε τον", αμερικανοκίνητα πραξικοπήματα φασιστών σαν αυτό του 2002 κλπ κλπ. Κι όταν λέει το Αατλάντικ (θα σου πω μετά) ότι

Nature has tied Chávez’s arms. Venezuelan crude comes from the earth in a particular viscous form that requires specialized refineries, the type that exists in Louisiana and Texas, not China or India. The country’s fleet of tankers is geared toward transporting this oil to the Gulf of Mexico, and can’t be reversioned for longer hauls. What’s more, Venezuela doesn’t just export its oil to the United States; it actually sells the stuff there in the 14,000 Citgo stations that the state oil company owns.

Τώρα, με όλο το σεβασμό, δες πως συμφωνεί απολύτως με το ΑΡΔΗΝ που έτσι αυστηρά κρίνεις ένα
σοβαρότατο και γενναίο αγόρι με πολλά ταξίδια στην περιοχή.

Το Μάη έχει αφιέρωμα το Ατλάντικ Μόνθλυ στον Ούγο. Αν έχεις πάσουορδ, μπορεις να διαβάσεις την προδημοσίευση.θα το βρεις εδώ και θα θυμηθείς τι σημαίνει αποικιοκρατία… Ενα απο τα σοβαρά αμερικάνικα περιοδικά, εξετάζει "πόσο επικίνδυνος είναι για τις ΗΠΑ", βουτώντας ωστόσο το ίδιο σε αποικιοκρατικές λογικές και αυτή τη δήθεν wit (καλυμμένη υπεροψία του νικητή κοσμοκράτορα) που τους οδηγεί σε μερικήν ανυποληψία. Παρα ταύτα μας λέει ότι πήγαν να τον παρουσιάσουν μπουφώνο αλλά

Chávez is not just a clown with some oil money in his pocket. He is a deliberate strategic thinker—ham-fisted at times, but also capable of tactical brilliance.

[...]

Chávez has also closely followed the Iraq insurgency, and has called on his armed forces to learn how to mimic the Sunni resistance in the event of an invasion. That is, he wants to arm the people so they can form a guerrilla resistance.

όσο για το που πάνε τα λεφτά από το πετρέλαιο

e recently bought up more than $1 billion in Argentinian debt, allowing Argentina to pay off what it owed to the International Monetary Fund. (Argentina will end up paying Venezuela more than twice the interest rate that it had been paying the IMF, but that seems of little importance to Argentinian President Néstor Kirchner, who said the early repayment will allow “freedom for national decisions.” Kirchner recently fired his economy minister in favor of a more leftist choice. His new foreign and defense ministers favor strong ties to Chávez’s government.) Chávez has also offered to buy $300 million of Ecuador’s debt, and is providing aid and lending to Bolivia. His spending is not altruistic: he is self-consciously trying to assemble a bloc of nations that can be set against the United States on matters of trade and international leadership.

κι ένα σπουδαιότατο εδω

Chavismo represents a bigger threat to American interests in the region than anything the United States has seen in decades. Not since the Cold War has America faced such a well-financed ideological competitor on its left. And Chávez has played his opening moves so masterfully—and the American government has played its so ineptly—that he may yet realize his neo-Bolivarian dream.

Επιπροσθέτως και σπουδαιότατα

So if the poor can’t get health care in Venezuela, why not invite 17,000 Cuban doctors to live and practice in Caracas ranchos? Illiteracy? Chávez has sent a horde of teachers into the barrios.

All this spending has a tremendous psychological impact on the poor, who have felt neglected and cheated by generations of politicians. Chavista investments in the slums are obvious. For the first time, blighted neighborhoods have government-subsidized grocery stores, access to the Internet, and doctors tending to their children. These improvements have translated into palpable optimism. Some polls show that Venezuelans are more sanguine about their economic future than Canadians or Americans.


το άρθρο του αναγνωρίζει

Sincere ideological belief

διότι

“It’s very fashionable to consider Chávez an opportunist,” says the political analyst Alberto Garrido. “But if you look back at his biography and examine his writings, you can see that ideology is central to understanding him. He has deeply believed in a left-wing form of Bolivarianism for much of his life.”

κι ένα ωραίον για τους φίλους

Chávez has described Condoleezza Rice as an illiterate, and has suggested that she suffers from sexual frustration (though he has declined to offer to help her with this problem, saying, “I don’t make that sacrifice for my nation”).Bush he calls “Mr. Danger,” or simply “asshole.”

και κατι που με συγκινεί πολύ

As a young boy, Chávez memorized Bolívar’s speeches and re-enacted his crossing of the Andes.

(άσε που τσιτάρει Τολστόυ όπου βρεθεί κι όπου σταθεί)

και

Alberto Garrido, one of the most respected analysts of Venezuelan politics, told me, “Chávez likes to quote a Pablo Neruda poem about how people return every one hundred years. He’s perfectly convinced that he has a historic mission, which is to assume Bolívar’s mantle.”

και τελος

Traveling the motorways of Caracas, you can’t avoid the billboards touting Bolívar’s jeremiad, “The United States seems destined by providence to plague Latin America with misery in the name of liberty.”

Αυτά από ένα άρθρο που θέλει διακαώς να τον μειώσει. Ε, να τους τσακίσει τους Μπουσηδες, και με την ευκή μου, τ αγόριμ, λοιπόν!

[Πολλά από όσα έγραψες εμένα δε μου θυμίζουν Μεταξά αλλά Ανδρέα Παπανδρέου].

4/07/2006 10:04:00 μ.μ.  
Blogger suigenerisav έφα...

mirando,

thanx 4 the prompt reply.
Να ξεκινήσω από αυτά που [αντιλαμβάνομαι ότι] συμφωνούμε:
πράγματι στις χώρες της Λατινικής Αμερικής η παράδοση των coup d' etats-πάγια σταθερά της πολιτικής τους ιστορίας για πάνω από 100τόσα χρόνια δεν έχει επιτρέψει τη δημιουργία μιας κοινοβουλευτικής παράδοσης.

Κατ' επέκταση, η 'πίσω αυλή' των ΗΠΑ δεν διαθέτει μνήμες δημοκρατικών δομών ΕΝΤΟΣ του αστικού κράτους.
Υπ΄ αυτή την εννοια, η επιβίωση ριζοσπαστικών κυβερνήσεων αποτελεί δύσκολο εγχείρημα-δεν είναι εκεί που αδικώ τον Chavez.

Γράφεις:
"Αν ο Ουγος τα κατάφερε έτσι γρήγορα όλα"
Το μόνο που κατόρθωσε επιτυχημένα ο φιλόδοξος πρώην συνταγματάρχης ήταν να αναπτύξει και στη συνέχεια να εδραιώσει αποτελεσματικούς μηχανισμούς αυτοπροστασίας.
Και ως προς αυτό διαφοροποιείται, π.χ. από τον Αλιέντε.
Ουδείς ψόγος ως εδώ-όταν πρωτοεπισκέφτηκα τη χώρα που πήρε το όνομα της από τη Βενετία, τα αισθήματα μου ήταν ιδιαίτερα ζεστά για τον λαϊκό ηγέτη που αμφισβητούσε τον αμερικάνικο λέοντα.
[Μετά πήρα πρέφα-κι άκουσα..]
Και ίσως δεν έχω αποτυπώσει-παρά μόνο υπαινικτικά στις προηγούμενες ενστάσεις μου την ακριβή άποψη μου για το πρόσωπο.

Όχι, ο Chavez δεν είναι "just a clown with some oil money in his pocket. He is a deliberate strategic thinker—ham-fisted at times, but also capable of tactical brilliance".
Είναι κάτι παραπάνω.
IMHO, πρόκειται για ένα πολιτικό ον γαλουχημένο στην παράδοση του περονισμού [=εξαγορά λαϊκής συναίνεσης]και των καουντίγιος [=χαρισματικός macho ηγέτης-σωτήρας]: τις μόνες γνήσιες πολιτικές παραδόσεις άσκησης ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ [δηλ. όχι περιφερειακής/όχι επαναστατικής] εξουσίας στην νοτιοαμερικάνικη ήπειρο.

Ακριβώς γιαυτό, συνδυάζοντας φαινομενικά αντιθετικά στοιχεία υιοθετεί τη γνωστή πρακτική 'the carrot & the stick'.
Δηλαδή, προσεταιρίστηκε επιτυχημένα τις εξαθλιωμένες μάζες των κατώτερων κοινωνικών και μορφωτικών στρωμάτων.
Εξήγγειλε μεγαλεπήβολα κοινωνικά προγράμματα αναδιανομής, που φυσικά δεν εφαρμοσε.
Στηρίχτηκε στους αυτόχθονες, ένα μικρό συμπαγές ποσοστό, απέναντι στους οποίους επέδειξε σημαντικά επιτεύγματα [=σεβασμό στις τοπικές ταυτότητες-κουλτούρες]
Παράλληλα, συγκρούστηκε βραχυπρόθεσμα με ένα τμήμα της 'ντόπιας ολιγαρχίας'.
Στη συνέχεια έθεσε υπό κρατικό 'ελεγχο' τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας αντικαθιστώντας κύκλους από τις παλαιότερες οικονομικές ελίτ με τα 'νέα τζάκια'.
Ήρθε σε συμβιβασμό -πίσω από την κουρτίνα- με τμήμα των γαιοκτημόνων, ενώ επιχείρησε να κρατικοποιήσει την περιουσία άλλων προκειμένου να τονώσει το λαϊκό προφίλ του.
Δημιούργησε στρατιές κρατικοδίαιτων υπαλλήλων σε κακοπληρωμένες μεν, συχνά part time εργασίες-αλλά εξαγόρασε το φρόνημα των ευεργετούμενων.[ιδιαίτερα, πολυάριθμες ένοπλες φρουρές-βάση των πραιτωριανών του καθεστώτος].

Οι θέσεις εργασίας [συχνα αντιπαραγωγικές κατά δήλωση κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών] στο δημόσιο τομέα καλύπτουν ένα συντριπτικό ποσοστό. Απ' αυτές, η τεράστια πλειοψηφία των ανειδίκευτων/όσων δεν είναι τμήμα της αμιγους γραφειοκρατίας, είναι ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ-δηλ αναλώσιμοι..
[κάτι μου θυμίζει κι αυτό...;-) Απλά εδώ μιλάμε για ένα ΠΟΛΥ μεγάλο ποσοστό συγκριτικά.]

Μ' αυτά και μ' αυτά εξαγόρασε δύο ΠΟΛΥΤΙΜΑ πράγματα: κοινωνική συναίνεση και χρόνο.
Έτσι, εδραιώθηκε στην εξουσία και έθεσε σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου του.
Χρησιμοποίησε τα εξωφρενικά έσοδα από τους δημόσιους πόρους [βασικά, αλλά όχι μόνο από το πετρέλαιο], για να χρηματοδοτήσει την εξωτερική πολιτική του-θεμελιακό κομμάτι της προσωπικής του ματαιοδοξίας..
Δαπάνησε πολύ περισσότερα χρήματα απ' όσα φαίνονται σε πρώτο πλάνο για να προσεγγίσει τις χώρες της περιοχής.
Στόχος, να ηγηθεί, [ο νέος Λένιν ή Μάο! αλλά όχι Τσε... (-;] μιας παναμερικάνικής συσπείρωσης ενάντια στην Αυτοκρατορία.
[Ο τρόπος που δεν παραλείπει να μιλάει για τον εαυτό του είναι εντυπωσιακός!]

Παραμέλησε, αν δεν λησμόνησε εντελώς, τις υποσχέσεις του στο Λαό.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟς ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟς ΕΛΕΓΧΟς ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΣΟΔΑ ΚΑΙ ΤΙς ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥΣ..
Και δεν μιλάω για το 1 δις $ εδώ και κάτι ψωρομμύρια παραπέρα.
Ι 'm talking about REAL money..
[check it out, pls].

Αδυνατώντας να θέσει το εθνικό νόμισμα [bolivar], εντός του διεθνούς συστήματος διαπραγμάτευσης, επιτρέπει το μαυραγοριτισμό. Αλλά, ποιός νοιάζεται; Αυτοί που κάνουν κουμαντο, τα χρήματα τους τα έχουν εξασφαλισμένα. Σε δολάρια και όχι μόνο..

Δημιούργησε μια νέα εσωτερική τάξη μεσαζόντων με τις νέες δομές εξουσίας.
Εξόργισε τους Αμερικανούς-αμφισβητώντας την ισχύ τους: sorry, σιχαίνομαι τα γεράκια του Πενταγώνου και τους απεχθείς Τεξανούς πετρελαιάδες, στους οποίους έκοψε κάποια κέρδη,αλλά δεν μου λέει αυτό κάτι παραπάνω..

Χρησιμοποίησε το πραξικόπημα [που στήριξαν, αλλά δεν ήταν αποκλειστικά δημιούργημα των ΗΠΑ], για να σκληρύνει τον κρατικό αυταρχισμό και να πολλαπλασιάσει τις διώξεις προσώπων ή ομάδων της αντιπολίτευσης με φιλελεύθερο-αλλά όχι πολιτικά αντιδραστικό χαράκτηρα.

Ευνοήθηκε από την πολιτική αναξιοπιστία των 'παλαιών πολιτικών' [σάματις ο Μπερλουσκόνι έκανε κάτι διαφορετικό το 1993..?], για να πείσει.

Κυρίως, όμως, κατασκεύασε τεχνητά δίπολα και σχηματικά μέτωπα για να αποπροσανατολίσει τις μάζες και να φιμώσει [και δια της βίας] τις φωνές αμφισβήτησης-κυρίως εγγράματων μειοψηφιών.

Άσκησε βέβαια κοινωνική πολιτική.
Πέταξε ψίχουλα στις φτωχογειτονιές των μπάριος, π.χ. τους επέτρεψε να κλεβουν ρεύμα από το δίκτυο ή να καταλαμβανουν -επιλεκτικά, κοίτα ένα πράγμα...- σπίτια.

Ο περί ου, χειραγώγησε, λοιπόν, μεμονωμένα τις τοπικές εκλογές-γεγονός πολύ πιο εύκολο από τις εθνικές.
Ελέγχοντας τους ισχυρούς τοπικά κυβερνήτες, άνοιξε το δρόμο για τις συνθήκες βίας και νοθείας στις τελευταίες εκλογές..
Ως προς αυτό να δεις σκανδαλάρα-που τα ευρωπαϊκά δίκτυα δεν λένε κουβέντα..
Που μέλη οργανώσεων τύπου Election Watch, σύρθηκαν στη φυλακή, επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα αποτελέσματα της διαδικασίας..

Πέραν αυτών, ο Chavez αναγόρευσε ως τέχνη την παπάρα: με τα αυτιά μου τον άκουσα να αναλώνεται επί ώρες σε φλύαρες προθέσεις και διανοητικές ακροβασίες.

Ανερμάτιστες εξαγγελίες, σχέδια επί σχεδίων αναβαθμισης του βιοτικού επιπέδου, νικηφόρας σύγκρουσης με τους Αμερικάνους, συμμαχίας με την κομμουνιστική Κίνα, εγκαθίδρυσης του πραγματικού σοσιαλισμού: αυτά είναι μόνο _μερικά_ απ' όσα άντεξα να ακούσω κάποια βράδια πριν με πάρει ο ύπνος..
[Πιστεύω, νηφαλιότατα, ότι ο Καρατζαφέρης, μη σου πω κι ο Λεβέντης είναι πολύ πιο σοβαροί στην κουβέντα τους. Ο τύπος, μόνο γι αυτά που έλεγε, είχε να φάει ντομάτα στην Ελλάδα..]

"παραμύθια φούρναρη", που ΄λεγε κι ο ήρωας μας του θεάτρου σκιών.

ΘΑ, θα, ΘΑ, θα, ΘΑ...
[ναι, ξέρω, σωστά. ΚΑΤΙ σου θυμίζει αυτό.
Ίσως και άλλα.
ΔΕΝ είχε όμως τη στόφα του μακαρίτη..του δικού μας. Τι να κάνουμε..;-)]

Το αστείο που κυκλοφορεί πάντως εκεί είναι ότι είναι 'επικίνδυνο' σπορ να είσαι στέλεχος του καθεστώτος γιατί μπορεί να σε πάρει ο ύπνος στη διάρκεια των πολύωρων-μέχρι και 10 ώρες διαγγελμάτων του..
[Και, ο τύπος δεν είναι καν Φιντέλ..]

Ως προς τις μεθοδεύσεις, άσκησε κάθε γνωστή μέθοδο προσωπολατρείας: η φάτσα του δεσπόζει παντού. Στο τελευταίο χωριουδάκι-in the middle of nowhere.

Για τα κονδύλια στα ευρωπάϊκά μέσα να μην επαναλαμβάνομαι..
Είχα παρακολουθήσει στο διάστημα που ήμουν εκεί και κάποια-λίγα στοιχεία που είχαν διαρρεύσει από μια τέτοια συναλλαγή-άντε να την αποδείξεις..]
[Εξάλλου, στα ισπανικά, η δημόσια προβολή και η προπαγάνδα, λεκτικά ταυτίζονται..lol]

Αυτός είναι ο άνθρωπος που "φέρθηκε με σεβασμό στην ιστορία του τόπου του που λίγοι δείχνουν πια".


Τέλος, να ξεκαθαρίσω κάτι-για την περίπτωση που δεν είναι ΞΕΚΑΘΑΡΟ:
Καθένας που διαφωνεί με τις ασυναρτησίες ενός μεγαλομανούς πρώην καραβανά που τα χώνει στην υπερδύναμη, δεν είναι ΟΥΤΕ απολογητής του Μπουσαιϊκου, ΟΥΤΕ αδιάφορος σε ζητήματα κοινωνικής χειαραφέτησης χωρών της "ημιπεριφέρειας", [καταπως τις χαρακτηριζε σε τίτλο δημοφιλούς κάποτε μελέτης του, γνωστός αγγλοτραφής διανοούμενος].

Μπορεί απλά να σαλτάρει με την λεκτική επένδυση τόσης υποκριτικής
ρητορείας από ένα ανεπαρκή πολιτικάντη που υποδύεται τον εθνοσωτήρα.
Και ακόμη πιο πέρα, τον απελευθερωτή-συνεχιστή της 'μπολιβαριανής παράδοσης'.
[Η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους...]

Οι υπαρκτές απόπειρες δολοφονίας σε βάρος του [βλ. CIA], αλλά και οι πρόσφατες εξτρεμιστικές δηλώσεις τραμπούκων της φονταμενταλιστικής δεξιάς στις ΗΠΑ, όπως ο 'ιεροκήρυκας' Pat Robertson, δεν καθαγιάζουν την πολιτεία του Chavez, ούτε αντισταθμίζουν τα πεπραγμένα.

Γράφεις:
"Chávez has also closely followed the Iraq insurgency, and has called on his armed forces to learn how to mimic the Sunni resistance in the event of an invasion. That is, he wants to arm the people so they can form a guerrilla resistance."
Το διαβάζω ως ανέκδοτο-όπως και πολλοί άλλοι που έχουν ζήσει από κοντά την κατάσταση εκεί.

Συνεχίζεις:
"κι ένα σπουδαιότατο εδω
Chavismo represents a bigger threat to American interests in the region than anything the United States has seen in decades. Not since the Cold War has America faced such a well-financed ideological competitor on its left. And Chávez has played his opening moves so masterfully—and the American government has played its so ineptly—that he may yet realize his neo-Bolivarian dream."
Δεν με αφορά-δεν ακυρώνει καμία από τις επισημάνσεις/μομφές μου.

Παραθέτεις:
"All this spending has a tremendous psychological impact on the poor, who have felt neglected and cheated by generations of politicians. Chavista investments in the slums are obvious. For the first time, blighted neighborhoods have government-subsidized grocery stores, access to the Internet, and doctors tending to their children."
Ακριβώς σ' αυτό στηρίζεται μέρος της επιχειρηματολογίας μου: το καθεστώς ασκεί φιλολαϊκή πολιτική που εξαντλείται στα ψίχουλα.
Διατίμηση στα βασικά αγαθά, [όπως ο καφές και η arepa για τους γνωρίζοντες].
Τεχνητή στήριξη τιμών δηλαδή σε πλασματικά επίπεδα για να καλύψει τον πληθωρισμό και την ακρίβεια στα υπόλοιπα που βαφτιζονται είδη 'πολυτελείας' που όμως δεν αφορούν τις λαϊκές μάζες.
Έτσι, με _χαμηλό οικονομικό κόστος_ σε σχέση με τα πραγματικά μυθώδη έσοδα που εισρέουν, καθησυχάζονται οι κοινωνικές ανησυχίες και προωθείται η κοινωνική πολιτική.
Δηλαδή, σε απλά ελληνικά: από το τίποτα που απολάμβαναν τα κατώτερα λαϊκά στρώματα από διεφθαρμένες κυβερνήσεις στο παρελθόν, οι ελάχιστες παροχές αποτελούν επίτευγμα.
Επιχείρημα κατανοητό σε μια χώρα με περιορισμένους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, όπως η Ελλάδα του '80-όχι όμως και η ευλογημένη από τη φύση Βενεζουέλα.
Αν ζήσει κανείς από κοντά τα κρατικά ωφελήματα, θα δει πόσο πενιχρά είναι.

Προτάσσεις:
"Alberto Garrido, one of the most respected analysts of Venezuelan politics, told me, “Chávez likes to quote a Pablo Neruda poem about how people return every one hundred years. He’s perfectly convinced that he has a historic mission, which is to assume Bolívar’s mantle."
Καλή η ανάγνωση του Νερούδα, αλλά τίποτα δεν με φοβίζει περισσότερο από τους ηγέτες που θεωρούν πως έχουν να εκπληρώσουν 'ιστορικές αποστολές'. Όπως θα 'λεγε και ο Μπρεχτ, "καμένη σάρκα μου μυρίζει..".
Η περίπτωση του Chávez, βέβαια, δεν είναι ακριβώς αυτή. Μάλλον φαιδρότητα μου προκαλεί παρά τρόμο. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ενδεικτική...
Είναι ακριβώς το είδος της αποκαλυπτικής δήλωσης [δηλ της αντίληψης] που προσωπικά με απωθεί.

Τελειώνεις με ένα προσωπικό σχόλιο:
"Ε, να τους τσακίσει τους Μπουσηδες, και με την ευκή μου, τ αγόριμ, λοιπόν!"
Έχουμε διαφορετική agenda, διαφορετικά μελήματα και διαφορετικές ως προς αυτό ευαισθησίες.
Δεν με με νοιάζει διόλου να θα 'τσακίσει' ή όχι τον αμερικάνικο νεο-ιμπεριαλισμό _γενικώς_.
Δεν τον αντιμετωπίζω ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Επανάστασης.
Με κόφτει, ΟΜΩΣ, να αντιμετωπίζεται με λιβανωτό και δάφνη, ο αυταρχικός πολιτικάντης που πουλάει τζάμπα αριστεροσύνη και κάτω απ' το τραπέζι σπρώχνει πακέτα γιατί το 'χει πιάσει το νόημα..
Να προβάλλεται ως επαναστατικό είδωλο ο γάτος της μιντιακής στρατηγικής..
Ε, basta!

Ελπίζω, οι παραπάνω επισημάνσεις να αξιολογηθούν [αν υπάρχει αντίλογος] επί της ουσίας.
Όχι να θεωρηθούν "δυτικοευρωπαϊκή ματιά" που αδυνατεί να αποδεχτεί τις τοπικές ιδιαιτερότητες.
;-))

ΥΓ. 1. "Δεν είχα σκοπό να σε στενοχωρήσω. Το είπα πειραχτικά και γιατί το είπαν οι ντόπιοι, κι όχι μειωτικά..."
Οι ντόπιοι που επικοινωνώ εγώ να δεις ΤΙ! θα λέγανε, αν μπορούσαν να διαβάσουν στα ελληνικά αυτά που διακινούνται στα μέντια για το λαοπρόβλητο ηγέτη..

2. Σέβομαι βαθειά τον John Pilger. Μάχιμος ρεπόρτερ, απ' αυτούς που σπανίζουν. Tον διάβαζα πολλά χρόνια-συνδρομητής στο New Statesman [τότε 'and Society', τώρα σκέτο].
Τον έχω ακούσει και δια ζώσης σε διάλεξη του σε Πανεπιστήμιο που σπούδασα.
Από εκεί και πέρα, στο συγκεκριμένο άρθρο του θεωρώ πως αστοχεί. Δεν έχει πολυ-καταλάβει τι παίζεται εκεί. Αναπαράγει-και καλά κάνει, αυτά που επί τροχάδην συλλέγει σε βιαστικές αποστολές.
Ειδικά δε για το ζήτημα της 'επικείμενης αμερικάνικης επίθεσης στη Βενεζουέλα', γελάνε και οι κότες.
Αλοίφει με βούτυρο το ψωμί του Chávez: η αντεπανάσταση ετοιμάζεται!
Είναι ακριβώς το είδος της 'διαρροής' που προκαλεί περαιτέρω καθεστωτική καταστολή, παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων με την κατηγορία της 'εσχάτης προδοσίας'.
Τότε που η αντίθεση στην πολιτική του προέδρου, ονοματίζεται 'αντεθνική δράση'.
Και μίλα, άμα τολμάς..

[Για όσους θυμούνται κανα δυο πραγματάκια από την πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία, η δήλωση του Ν. Ζαχαριάδη στις αρχές της δεκαετίας του '50 για "το όπλο παρα πόδα", προκάλεσε mutatis mutandis, σύστοιχα αποτελέσματα σε βάρος των δημοκρατικών δυνάμεων από την πλευρά του μετεμφυλιακού κράτους.. (-;]

3. Με τιμά η πρόταση να "στρώσω ένα διπλόφαρδο στο ευλογ μου", αλλά γνωρίζοντας πως έχεις περιδιαβεί από το μαγαζί μου παλιότερα, θα έχεις προσέξει το ύφος και το στυλ των θεμάτων που με απασχολούν εκεί..
Είμαι του ελαφρού ρεπερτορίου, εκεί.
lol, lol
Thanx anyway.

4. Άσχετο: με όλο το θάρρος, αυτό το "comment moderation" έχει κάποιο νόημα; Αν ναι, ποιό ;;

4/08/2006 05:52:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σουιγκ, στη μπότομ λάιν μου λες ότι πρέπει να αγνοήσω ή να σταματήσω να αποδέχομαι αυτά που μου λένε αναλυτές και δημοσιογράφοι, αυτά που λέει ο λαός του, αυτά που ζουν (επιτέλους!) οι ινδιάνοι, και να δεχθώ αυτά που λένε οι δικές σου πηγές. Θες, επίσης, να δεχθώ τις πηγές σου διότι τις εμπιστεύεσαι εσύ. Εδώ έχουμε πρόβλημα, όπως καταλαβαίνεις. Κάνω ότι το αγνοώ. Κατά τα λοιπά, πολλά εδώ είναι θέμα ερμηνείας. Ερμηνεύουμε διαφορετικά τον κόσμο.

1. το «πρώην συνταγματάρχης» δεν είναι υποχρεωτικά κακό. Ο Κροπότκιν ξέρεις τι ήταν; Και σε μικρότερο κι ανάλογο επίπεδο, ο Ρόουλινγκς το αγόρι μου έκανε δύο πραξικοπήματα για να φέρει τη δημοκρατία στη Γκάνα. Κι εκτέλεσε καμπόσους. Νεμα προμπλέμα. Όπως ξέρεις, άλλωστε, οι αναρχικοί δεν είμαστε δημοκρατες.

2. Δεν «προσεταιρίστηκε τις εξαθλιωμένες μάζες». Αυτές τον αγκάλιασαν. Εφάρμοσε ορισμένα εκ των προγραμμάτων του αλλά όχι όλα. Ξες, πολλά πράγματα χρειάζονται χρόνο.

3.αυτό που εσύ λες «ένοπλες φρουρές» οι άλλοι το θεωρούν «προετοιμασία για άμυνα». Οι αμερικάνοι του Ατλάντικ, καλή ώρα.

4.η δημιουργία (πάρα πολλών, λες) θέσεων εργασίας στο δημόσιο και η απόδοση μέρους του κρατικού πλούτου στο λαό, στο δικό σου μυαλό δε συνδυάζονται πουθενά;

5.τι πάει να πει «αντιπαραγωγικές»; Και γιατί η λογική του Τσάβες πρέπει να έχει να κάνει με την παραγωγή, κι όχι με την απόδοση, με κάποιο τρόπο (εύκολο), μέρους του πλούτου στο λαό, σε μια χώρα που κι εσύ λες ότι έχει τεράστιο φυσικό πλούτο; Κι οι σαουδάραβες κι οι του μπαχρέιν κάπως έτσι ζουν και δε βλέπω κανέναν να τους κατηγορεί για «αντιπαραγωγικούς».

6. από πότε χαρακτηρίζεται «προσωπική ματαιοδοξία» η εξωτερική πολιτική ενός κράτους που ξαναχαρίζει την αξιοπρέπεια στο λαό που το κατοικεί και απελευθερώνει κι άλλους λαούς από τα γρανάζια της κοσμοκράτειρας; Καλά έκανε και δίνει χρήματα για να «προσεγγίσει» χώρες της περιοχής. Γιατί να μη το κάνει; Το όνειρο του Μπολίβαρ τον οδηγεί – θυμάσαι μήπως ποιο είναι αυτό το όνειρο;

7. «Στόχος, να ηγηθεί, [ο νέος Λένιν ή Μάο! αλλά όχι Τσε... (-;] μιας παναμερικάνικής συσπείρωσης ενάντια στην Αυτοκρατορία». Γιατί όχι ο νέος Μπολίβαρ; Αυτό ακριβώς δεν έκανε κι ο Μπολιβαρ; Δεν ηγηθηκε μιας σχεδόν παναμερικανικής συσπείρωσης, δεν ονειρεύτηκε μια παναμερικανική συσπείρωση κατά της τότε Αυτοκρατορίας; Μόλις δικαίωσες όσους λένε ότι ο Τσάβες ζει με το όραμα του Μπολίβαρ. Ένα ευγενές όραμα.

8. «ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟς ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟς ΕΛΕΓΧΟς ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΣΟΔΑ ΚΑΙ ΤΙς ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥΣ». Ενώ εάν υφίστατο θα ξέραμε τα πάντα! Καλά βρε Σουιγκ, που ζεις εσύ; Που ήσουν όσο κυβερνούσε την Ελλάδα ο Σημίτης;

9. «Αδυνατώντας να θέσει το εθνικό νόμισμα [bolivar], εντός του διεθνούς συστήματος διαπραγμάτευσης». Γιατί αδυνατεί;

10. «Δημιούργησε μια νέα εσωτερική τάξη μεσαζόντων με τις νέες δομές εξουσίας». Κι άλλοι βγάζουν λεφτά! Που πιθανώς πριν δεν έβγαζαν! Καταπληκτικό.

11.«Χρησιμοποίησε το πραξικόπημα [που στήριξαν, αλλά δεν ήταν αποκλειστικά δημιούργημα των ΗΠΑ], για να σκληρύνει τον κρατικό αυταρχισμό και να πολλαπλασιάσει τις διώξεις προσώπων ή ομάδων της αντιπολίτευσης με φιλελεύθερο-αλλά όχι πολιτικά αντιδραστικό χαράκτηρα». Παραδείγματος χάριν; Διότι αυτό το «φιλελεύθερο αλλά όχι κλπ κλπ» μυρίζει λίγο περίεργα.. Όσο για το πραξικόπημα, μόνο το πως έτρεξε να τ αναγνωρίσει ο επικίνδυνος λέει πολλά.

12.«Ευνοήθηκε από την πολιτική αναξιοπιστία των 'παλαιών πολιτικών'» - άρα πολλά ήταν σάπια στο βασίλειο της Δανιμαρκίας πριν. Οκ. Και τώρα είναι χειρότερα ή καλύτερα; Μου λες είναι πως είναι καλύτερα. Το "πόσο καλύτερα" φαίνεται να σε απασχολεί. Κιεμένα. Αλλά αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πρόοδο χάρη στον Τσαβες, νεσπα;

13.«Κυρίως, όμως, κατασκεύασε τεχνητά δίπολα και σχηματικά μέτωπα για να αποπροσανατολίσει τις μάζες και να φιμώσει [και δια της βίας] τις φωνές αμφισβήτησης-κυρίως εγγράματων μειοψηφιών». Ποιά είναι τα τεχνητά δίπολα; το "ΗΠΑ Εναντίον Μας;". Το "Πλουτοκρατία κατά λαού"; Ποιά ακριβώς; Τα δίπολα, νομίζω, είναι μια χαρα υπαρκτά. Μαλλον τα ανέδειξε.

Αυτό το «εγγράμματων μειοψηφιών» δε μου λέει τίποτε. Ξέρω ένα σωρό εγγράμματους που είναι φασιστοειδή, πρακτορίσκοι, προβληματικοί…

14.«σχέδια επί σχεδίων αναβαθμισης του βιοτικού επιπέδου, νικηφόρας σύγκρουσης με τους Αμερικάνους, συμμαχίας με την κομμουνιστική Κίνα, εγκαθίδρυσης του πραγματικού σοσιαλισμού».. Από τα «σχεδια επί σχεδίων» κλπ, βγαζω το «ανερμάτιστα», μιας κι ο λαός του φαίνεται να τον καταλαβαίνει μια χαρά και λέω ότι όλα τα υπόλοιπα με βρίσκουν απολύτως θετική.

15.«ο τύπος, μόνο γι αυτά που έλεγε, είχε να φάει ντομάτα στην Ελλάδα». Ο τύπος δεν είναι στην Ελλάδα κι είναι τέκνο του πολιτισμού του. Αυτό το «ένα μέτρο για όλα» της σύγχρονης ευνουχιστικής σκέψης δεν πρόκειται να το αποδεχθώ.

16. «Και, ο τύπος δεν είναι καν Φιντέλ..» Όχι, είναι Τσάβες. Οι λέξεις «τσαβίσμο» και «τσαβίστας» δε γεννήθηκαν τυχαία. Κι η γέννηση τους κάτι λέει για το χαρισματικό ή όχι του ηγέτη (με λατινα πρότυπα)

17.«η φάτσα του δεσπόζει παντού. Στο τελευταίο χωριουδάκι-in the middle of nowhere». Όπως η φάτσα του Μπολίβαρ; Όπως η φάτσα του Τσε στην Κούβα;

18. «Και ακόμη πιο πέρα, τον απελευθερωτή-συνεχιστή της 'μπολιβαριανής παράδοσης'.» Μα μόνος σου τον κρίνεις ως τέτοιον, από αυτά που έγραψες. Έτσι τον βλέπουν στο Ατλαντικ Μόνθλυ και τον πιστεύουν. Έτσι τον βλέπει ο Φιντέλ. Έτσι ο Πίλτζερ, ο Φισκ… Το κυριότερο, έτσι τον βλέπει ο λαός της χώρας που κυβερνά, δηλαδή οι όντως κληρονόμοι της μπολιβαριανής παράδοσης.

Βεβαίως, εσυ διαβάζεις την έρευνα του Ατλάντικ ως ανέκδοτο. Αλλά μετά από λίγο, σχολιάζεις το «Chávez has played his opening moves so masterfully—and the American government has played its so ineptly—that he may yet realize his neo-Bolivarian dream.» λέγοντας «Δεν με αφορά-δεν ακυρώνει καμία από τις επισημάνσεις/μομφές μου». Ποιο; Το γεγονός ότι αναγνωρίζεται ως «κληρονόμος» του Μπολιβαρ και ικανός να υλοποιήσει το όνειρο;

19.Γράφεις: «Δηλαδή, σε απλά ελληνικά: από το τίποτα που απολάμβαναν τα κατώτερα λαϊκά στρώματα από διεφθαρμένες κυβερνήσεις στο παρελθόν, οι ελάχιστες παροχές αποτελούν επίτευγμα» και «Αν ζήσει κανείς από κοντά τα κρατικά ωφελήματα, θα δει πόσο πενιχρά είναι». Και τι αντιπροτείνεις, ή τι αντιπροτείνουν οι πηγές σου; Ακόμη κι αυτά τα κατά την άποψή τους πενιχρά να τα πάρουν πίσω κάποιοι ασπόνδυλοι υπηρέτες των αμερικάνων;

20. Γράφεις: «Καλή η ανάγνωση του Νερούδα, αλλά τίποτα δεν με φοβίζει περισσότερο από τους ηγέτες που θεωρούν πως έχουν να εκπληρώσουν 'ιστορικές αποστολές'». Αυτό είναι ερμηνεία στην ερμηνεία (του αναλυτή). Μπορεί κανείς να σου αντιπαραθέσει ότι επαναστάτες είναι πάντα άνθρωποι με ρίζα κι όραμα. Δεν υπάρχει ούτε ένας άπατρις επαναστάτης – μόνον πολυπάτριδες (τα λεει ο Μπακουνιν μια χαρά).

Η διαφορά μας είναι ως προς την προαίρεση, μου φαίνεται.

21. «Άσχετο: με όλο το θάρρος, αυτό το "comment moderation" έχει κάποιο νόημα; Αν ναι, ποιό;;». Με προφυλάσσει από τη χυδαιότητα κι από κάποια παλιά προβλήματα που δεν έχουν λυθεί τελείως ακόμη.

4/08/2006 11:03:00 μ.μ.  
Blogger suigenerisav έφα...

Mirando,
που στη λοκάντα σου σερβίρεις τροφή και επανάσταση, είσαι κόρη του Goldoni ή του Francisco Gabriel de Miranda ..?
Διάλεξε.. ;-)

Καταρχάς, χαίρομαι που σταμάτησες τα τσιταρίσματα που με παρέπεμπες σε πρώτο πλάνο και αποφάσισες να αφιερώσεις λίγο από το χρόνο σου για να απαντήσεις.
Κάτι είναι κι αυτό.

Πάμε λοιπόν:
"Σουιγκ, στη μπότομ λάιν μου λες ότι πρέπει να αγνοήσω ή να σταματήσω να αποδέχομαι αυτά που μου λένε αναλυτές και δημοσιογράφοι, αυτά που λέει ο λαός του, αυτά που ζουν (επιτέλους!) οι ινδιάνοι, και να δεχθώ αυτά που λένε οι δικές σου πηγές. Θες, επίσης, να δεχθώ τις πηγές σου διότι τις εμπιστεύεσαι εσύ. Κάνω ότι το αγνοώ."
Μου βάζεις λόγια στο στόμα [δηλ. συνάγεις συμπεράσματα που δεν δήλωσα].
Κατασκευάζεις [και μου αποδίδεις]ως εκ τούτου μια προθετικότητα την οποία εν συνεχεία, βολικά-και εύλογα ψέγεις.
["Εδώ έχουμε πρόβλημα, όπως καταλαβαίνεις."]
Εδώ είχαμε δίκη προθέσεων.
Κάνω ότι το αγνοώ.. ;-)

Διαβάζω ξανά τα κείμενα μου [για την περίπτωση που προχώρησε το Αlzheimer μου], να δω που σου λέω να "αγνοήσεις ή να σταματήσεις να αποδέχεσαι αυτά που λένε αναλυτές και δημοσιογράφοι", κλπ. και να δεχθείς αυτά που λένε οι δικές μου 'πηγές'.
Δεν βρίσκω κάτι σχετικό..

Τί διεκδίκησα;
Την παρουσίαση μιας άλλης άποψης που συγκρούεται με την καταθλιπτική ομοφωνία του διακινούμενου λιβανωτού για το νέο Μπολιβαρ.

Λες:
"Κατά τα λοιπά, πολλά εδώ είναι θέμα ερμηνείας. Ερμηνεύουμε διαφορετικά τον κόσμο."
Είναι πλέον ή βέβαιο-η διαφορά μας είναι ότι εγώ επιζητώ να αφήσω κι άλλες απόψεις [σαν τα λουλούδια] "να ανθίσουν"..

1. "το «πρώην συνταγματάρχης» δεν είναι υποχρεωτικά κακό".
Κοίτα, εγώ -ως μή αναρχικός βέβαια- με κάτι 'πρώην λοχίες του Α' παγκοσμίου' από την Αυστρία, 'συνταγματάρχες του επιτελείου του Κων/νου Α' την ίδια περίοδο, 'λοχαγούς της περιόδου του Ελληνικού Εμφυλίου', τραβάζω ένα-κάποιο ζόρι..

"Και σε μικρότερο κι ανάλογο επίπεδο, ο Ρόουλινγκς το αγόρι μου έκανε δύο πραξικοπήματα για να φέρει τη δημοκρατία στη Γκάνα."
'Επανάσταση επικρατήσασα δημιουργεί δίκαιον!'

"Κι εκτέλεσε καμπόσους. Νεμα προμπλέμα."
Για μας πάλι τις αστές κομμώτριες, το αίμα ξεβάφει δύσκολα όταν πιτσιλάει τις τουαλέτες μας :-)
Είναι αισθητικό το ζήτημα..

"Όπως ξέρεις, άλλωστε, οι αναρχικοί δεν είμαστε δημοκρατες."
Μιας και προφανώς ξεκινάμε μάχη χαρακωμάτων, όπως (θα) ξέρεις εμείς πάλι οι 'δημοκράτες' έχουμε το μειονέκτημα ότι δεσμευόμαστε από κάποιες εξουσίες και κάποιες αρχές. lol

2. "Δεν «προσεταιρίστηκε τις εξαθλιωμένες μάζες». Αυτές τον αγκάλιασαν."
Ναι, ναι ακριβώς. Με όρους της πολιτικής επιστήμης ήλθε 'παράκλητος του λαού'..
Πάγια επωδός προσεπικύρωσης της ματαιοδοξίας κάθε εθνοσωτήρα.
Θυσία για το λαό του.
Τι τραβάνε κι αυτοί οι συνταγματάρχες πια..

"Εφάρμοσε ορισμένα εκ των προγραμμάτων του αλλά όχι όλα. Ξες, πολλά πράγματα χρειάζονται χρόνο."
Για να κόψω το καλαμπούρι, έχεις δίκιο.
Όταν πρωτοπήγα στη Β., ένα μεγάλο μέρος από ανθρώπους που τον υποστήριξαν αρχικά ως αντίβαρο στη διαφθορά του παλαιού πολιτικού κόσμου, αυτό ακριβως το επιχείρημα μου παρέθεταν.
Την τελευταία φορά που τους επισκέφτηκα-είχε πια κοπεί το παραμύθι.
Εξάλλου, έχω εξαντλητικά αναφερθεί σε προηγούμενα ποστ μου στο ζήτημα της 'εξαγοράς χρόνου'.

3. Όταν μιλάω για "ένοπλες φρουρές", αναφέρομαι σε κρατικά σώματα τύπου εθνοφυλακής με αδιευκρίνιστες αρμοδιότητες.
Χωροφυλακή, Εθνοφυλακή επαρχίας, δήμου, διάφοροι ΜΑΥδες και ΤΕΑτζήδες [για όσους εκ των μεγαλύτερων διαθέτουν καλή μνήμη και για τους νεότερους γνωρίζουν..]

Άπειροι μπάτσοι σε κοινά ελληνικά, σκοπός των οποίων είναι να εισπράττουν μπαξίσια σε μπλόκα, να πίνουν μπύρες [το συγκεκριμένο το βρίσκω μια χαρά, πάντως...], να περιφέρονται καθιστώντας εμφανή την παρουσία τους στο υπόλοιπο του πληθυσμού, να συμμετέχουν αποδεδειγμένα και προνομιακά ασφαλώς ως καθ' ύλην αρμόδιοι σε απαγωγές συμπατριωτών τους, να επιβλέπουν το εμπόριο [και τη διακίνηση] της κόκας, κλπ, κλπ..

Όσο σκέφτομαι τις εικόνες που έζησα [και άκουσα] σε σχέση με την "προετοιμασία για άμυνα", ειλικρινά σου λέω, ότι άλλο να συζητήσουμε, μη με πιάσει η κοιλιά μου από τα γέλια..

Και, σε κάθε περίπτωση, η καφρίλα ή η προβοκάτσια του ["βουτηγμένου σε αποικιοκρατικές λογικές.. και με καλυμμένη υπεροψία του νικητή αυτοκράτορα", το χαρακτήρισες..;] Ατλάντικ Μόνθλυ, αποτελεί για μένα τεκμήριο 'ανάγνωσης' του φαινομένου από τους γείτονες για τις δικές τους _σκοπιμότητες_. Εκτιμώ..

4. θα το ξαναγράψω, γιατί προφανώς δεν θα έγινα κατανοητός.
Η δημιουργία "θέσεων εργασίας", [βασικό μέλημα ΚΑΘΕ διακυβέρνησης με πατερναλιστικό/(ημι)αυταρχικό χαρακτήρα, και τέλος πάντων όχι μόνο ή όχι κατεξοχήν των λαϊκών καθεστώτων], γίνεται
α) με ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ στήριξης του καθεστώτος, δηλ. επιλεκτικά και όχι συνολικά.
β) με χαμηλούς μισθούς, σε πελατειακή βάση, ευκαιριακά και χωρίς σοβαρό προγραμματισμό.
Με ψίχουλα, σε σχέση με τις δυνατότητες του κρατικού κορβανά.
Θα θεωρούσα δε επιεικώς 'ευφημισμό' τη χρήση της φράσης "απόδοση μέρους του κρατικού πλούτου στο λαό".
Το συγκριτικό στοιχείο λοιπόν υπογράμμισα και το επιλεκτικό.

5. Το επιχείρημα, ακριβώς, είναι ότι ένα ΕΛΑΧΙΣΤΟ μέρος του παραγόμενου πλούτου στο πλαίσιο του κράτους που αποκαλεί εαυτόν 'μπολιβαριανή δημοκρατία', καρπούται ο λαός.
Όσο για τη Σαουδική Αραβία, το αντεπιχείρημα είναι ότι οι χώρες αυτές μπορεί να μη φημίζονται για το record τους στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα [γυναίκες, κλπ.], αλλά έχουν τουλάχιστον άλλο επίπεδο ωφελημάτων στους πολίτες/υπηκόους τους. Δημόσιες υποδομές, ελαφρύνσεις, κλπ, κλπ.
Την ιδια στιγμή που κανείς δεν διανοήθηκε να χαρακτηρίσει τις χώρες του Κόλπου ως πρότυπα, ε..

6. "Το όνειρο του Μπολίβαρ τον οδηγεί", λες. Με ρωτάς μάλιστα αν το θυμάμαι. [Ε, κάτι μπορεί να υπάρχει στη μνημη μου. ;-)]
Μια χαρά είναι τα όνειρα.
Βέβαια, από την εποχή του κατά καμιά εικοσαριά χρόνια μεταγενέστερου του Ρήγα Φεραίου, ως σήμερα μεσολαβούν ξέρεις κάτι χρόνια, αιτήματα που έχουν μετασχηματιστεί. Νέες ανάγκες, κα.

Τεσπα, η αμφισβήτηση μου -πολιτικά μιλώντας- γα τους λόγους που έχω επί μακρόν αναπτύξει περιγράφοντας την προσωπικότητα του ανδρός είναι στις προθέσεις του. Και στη σοβαρότητα του.

7. Υπαινίσσομαι ότι το 'όραμα' του δεν χαρακτηρίζεται από τις ποιότητες του ένδοξου πρόσφατου κοσμοπολίτη-επαναστάτη..

8. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το σχόλιο σου.
Και αναρωτιέμαι: ποιός από τους δυό μας είναι ο "δυτικοευρωπαίος"..;
Θα τρελλαθούμε ΕΝΤΕΛΩΣ ;;
Ότι γνώμη και αν έχει κανείς για αυτόν που ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός σου νομίζω πως είναι "γερό-Λαδάς" (-:, κοινοβουλευτικός έλεγχος ασκείται ανελλιπώς στο πλαίσιο της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας [δηλ. τα τελευταία 32 έτη], συμπεριλαμβανομένης της περιόδου διακυβέρνησης του προαναφερόμενου.
Έχεις επίγνωση του πως ασκείται ο κοινοβουλευτισμός στη 'Μπολιβαριανή δημοκρατία'?
Μήπως πιστεύεις ότι μεταδίδεται και ζωντανά από την τηλεόραση η συζήτηση για το προϋπολογισμό;
ΔΕΝ ξέρουν οι πολίτες ΠΟΥ κατευθύνονται τα 'τρελά' δις που εισρέουν από το πετρέλαιο στη χώρα.
Δεν έχουν ιδέα, όχι για κανα κονδύλι εδώ και κανα άλλο παραπέρα. Δεν μπορούν να πληροφορηθούν τα βασικά. Αυτό καλείται απόλυτη έλλειψη κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αυτό είναι το κουμπί. Από εδώ ξεκινάνε ΟΛΑ.
Το 'πως' και το 'γιατί' αυτό συμβαίνει, είναι μακρά συζήτηση για όσους α) αγνοούν τα τοπικά δεδομένα, β) το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα και τις ιδιαιτερότητες του.
[ευχαρίστως να την κάνουμε μια άλλη στιγμή τη συζήτηση και τις λεπτομέρειες].

Όσο για το "που ζω εγώ", μπορεί να βρίζω την Ψωροκώσταινα και τους ατελείς θεσμούς της μέρα-νύχτα, αλλά προσπαθώ να έχω αίσθηση των μεγεθών και των φαινομένων.

ΕΚΕΙ, δεν μιλάμε για τα "φαινόμενα διαφθοράς στο δημόσιο βίο", εννοώντας κάτι δωράκια και κάτι μιζούλες.
Εκεί, μιλάμε για το "δημόσιο βίο της διαφθοράς"-κάτι που ο Chavez κληρονόμησε, αλλά όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά άφησε να αναπτυχτεί εσωτερικά περαιτέρω..

9. Γιατί αν δεν αδυνατούσε, θα το είχε ήδη επαναφέρει. Για περισσότερες λεπτομέρειες-άλλη φορά. Κεφάλαιο, Διεθνή Οικονομικά.

10. -

11. Ξέρετε, η λέξη 'φιλελεύθερος' πριν γίνει συνοδευτικό των ιδεών της Θάτσερ, ή του Ανδριανόπουλου, ήταν ΜΙΑ χαρά λέξη. Με θετικό περιεχόμενο και συνδηλώσεις.
Μη δαιμονοποιούμε λοιπόν τη δράση όλων όσων δεν είναι ούτε Chavistas, ούτε μίσθαρνα όργανα του θείου Σαμ.

Αυτό που έλεγα, είναι ότι ο Chavez ταυτίζοντας το καθεστώς του με την πατρίδα και την εθνική ανεξαρτησία αντιμετώπισε κάθε αντίθετη φωνή στο εσωτερικό της χώρας κα-τα-στα-λτι-κά. Προς τούτο, χρησιμοποίησε ένα καλά κατασκευασμένο νομικό οπλοστάσιο.

Μήπως, παρεπιμπτόντως, σου λέει τίποτα το Γ' Ψήφισμα ή ο νόμος 509 ..?
Μπαγλάρα, στη ψειρού, στο κελί 33, κοκ..

12. -

13. Στα δίπολα που κατασκευασε εντάσσονται ο 'Λαός και οι πλουτοκράτες', η Μπολιβαριανή επανάσταση και ο ιμπεριαλισμός.
Το θέμα δεν είναι, προφανώς, αν υφίστανται/ντο. Αναντίρρητα.
Το ζήτημα είναι το πως πλασάρει ο ίδιος τον εαυτό του στην ιστορία. Το πως δηλ λειτουργεί -κατά την άποψη μου- καταχρηστικά σε βάρος του λαού του προς όφελος ενός καθεστώτος που έχει συγκροτήσει.
Η μομφή που του προσάπτω/ουν, είναι η εκμετάλλευση του λαικού συναισθήματος προς ίδιον συμφέρον. Χωρις αλλαγές ως προς την αναδιανομή του εισοδήματος. Χωρίς αξιόλογες βελτιώσεις στο βιοτικό επίπεδο του λαού. Πέραν αυτών που απαιτούνται για να του επιτρέπουν να διατηρεί την εξουσία.

"Αυτό το «εγγράμματων μειοψηφιών» δε μου λέει τίποτε. Ξέρω ένα σωρό εγγράμματους που είναι φασιστοειδή, πρακτορίσκοι, προβληματικοί…"
Ναι, συμφωνώ. Έτσι κατάλαβα κι εγώ μελετώντας την Πολιτιστικη Επανάσταση.. (-;
Οπότε, όλοι αυτοί ας έχουν την τύχη που τους 'αξίζει'.
Είτε στη σταλινική, είτε στη μαοϊκή εκδοχή του..

14. -

15. Εδώ, θα τα 'χαλάσουμε' λίγο.
α) γιατί με διαβάζεις αρκετά για να είσαι σε θέση να καταλάβεις ότι είμαι ο τελευταίος που θα επεδείκνυα έλλειψη σεβασμού στον 'οποιο' πολιτισμό/κουλτούρα.
Δεν νομίζω όμως ότι έπραξα κάτι τέτοιο, τόσο "ευνουχιστικό"..
β) Επιχείρησα να δώσω τάξη μεγέθους, κλίμακα και στίγμα.
Συνεπώς, μπορεί να μην το αποδέχεσαι αλλά η ντομάτα-ντομάτα..
lol

16. Έχω μάθει -με κόπο και αίμα, είναι αλήθεια..- να μην απαντώ όταν αρθρώνεται το γυναικείο συναίσθημα.

17. Να σου πω.. Επίσης, όπως η φάτσα του Μεταξά, του Μουσολίνι, του Φράνκο, του Στάλιν..
Μην λησμονείς, ΕΞΑΛΛΟΥ, ότι αυτοί που ΑΡΙΣΤΑ προανεφερες είναι τεθενεώτες..
Απεμπολείς λοιπόν τη διάκριση ανάμεσα στην απονομή τιμής στον ευκλεή και την εικονολατρική διάθεση αγιοποίησης των απανταχού πατερούληδων..

18. Επίτρεψε μου να αντιτείνω πως "το Ατλαντικ Μόνθλυ, ... ο Φιντέλ...ο Πίλτζερ, ο Φισκ" δεν είναι το σύμπαν, ούτε καν μια διακριτή ομάδα κατανόησης των (πολιτικο-κοινωνικών)πραγμάτων με συναφείς όρους..
[Εδώ την άλλη φορά, υπήρχαν γνωματεύσεις για ζητήματα ιστοριογραφίας/έθνους, κλπ κόντρα στα όσα πιστεύει η _συντριπτικότατη_ πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας ανά την υφήλιο... ;-). Για τα οποία, διάβαζα σε μπλογκ φίλου ότι περίπου, ο καθένας δικαιούται να πιστεύει αυτό που του αρέσει.. ενάντια στις 'βλακείες' των επιστημόνων.
Σόρρυ για την παρένθεση ;-)]

Αυτά για τους διαπρεπείς στοχαστές και τα έγκυρα περιοδικά.
[Μήπως θυμάσαι πως βασικό επιχείρημα μου σε προηγούμενο ποστ αποτελούσε ο ισχυρισμός περί συστηματικού χρηματισμού των δυτικών μέντια; περί μεθοδευμένης διαδικασίας, εκ μέρους του καθεστώτος, απόκτησης ερεισμάτων σέ προοδευτικές, αντι-ΗΠΑ ομάδες/στρώματα ανά τον κόσμο..;; για pay roll μεγάλων ευρωπαϊκών κονσόρτσιουμ;]

Τώρα, όταν διαβάζω από σένα εκείνο το "έτσι τον βλέπει ο λαός της χώρας που κυβερνά", ξανα-αναρωτιέμαι αν διάβασες ΚΑΝ [όχι αν συμφωνείς..] με όσα σου έγραψα για εκλογική νοθεία στις τελευταίες εκλογές, για παραχάραξη ποικιλοτρόπως της λαϊκής κυριαρχίας μέσω αντιδημοκρατικών μεθόδων [εκτός αν αυτά συγχωρούνται σε ένα καθεστώς που δηλώνει 'επαναστατικό'..]

19. Δεν είμαι εκπρόσωπος τύπου κάποιου γκρουπούσκουλου της αντιπολίτευσης εκεί για να σου κατεβάσω συγκεκριμένες προτάσεις.
Θα σου πω, όμως, μιλώντας από καρδιάς, ότι έγινα ιστορικός πιθανώς για κοντινούς λόγους προς τους οποίους εσύ στραφηκες στον αναρχισμό.
Γιατί δε γουστάρω την κοινωνική αδικία.
Γιατί δεν αντέχω την κοροϊδία.
Γιατί δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στην υποκρισία.

Το ΜΟΝΟ για το οποίο μπορώ να είμαι -προσωπικά- πεισμένος, είναι ότι η 'Μπολιβαριανή Επαναστατική Δημοκρατία' του Chavez, δεν είναι αυτό που κατά κόρον πιστεύεται/κυκλοφορεί.
Για το αν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, σε μια ΤΟΣΟ πλούσια χώρα, έχω επανειλημμένα πάρει θέση.

20. Συμφωνώ.

21. Fair enough.

Ευχαριστώ για το διάλογο-συγνώμη για την 'κατάχρηση' του χώρου..

4/10/2006 08:05:00 μ.μ.  
Anonymous η νύφη με τσ΄ αρχίδες έφα...

τι βαρετοι ολοι αυτοι
οι επαγγελματιες που κανουν
λειτουργημα αλλα πληρωνονται
κιολας.
τι χασμουρητο ατελειωτο
οι επικληση μεγαλων ιδανικων
κρισιμων για τον επαγγελματικον
τους προσανατολισμο.
ας τις ξυσω λοιπον με τσουγκρανα
να φυγουν τα παλια μελανια
γιατι εχω και αλλους ιδεολογους
να γραψω.
μετα το αγενεστατο εκταριο
το μη ανεκταριο
η προσωπικη κορωνα ΝΟ 19 εκτος απο διαφωτιστικη
ηταν ολα τα λεφτα!
οαααααααααα!!!
που λεγανε και στο αιγαλεω
κατι παλιοι.

4/13/2006 03:45:00 π.μ.  
Anonymous motorcycle boy έφα...

Τώρα αξιώθηκα να το διαβάσω το ποστ σου αν και ο ANNMS μου το είχε δώσει από καιρό. Υποθέτω οτι ξέρεις πόσο καλό είναι.
Σημαντικό είναι οι άνθρωποι να έχουν τον Καμίλο τους. Ο δικός μου είναι ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Κουβανός -αλλά νομίζω η Λατινική Αμερική είναι γεμάτη ανθρώπους (βάλε κεφαλαία κατά βούληση).
Εκτός από τον Ούγκο Τσάβες, υπάρχει κι ο Έβο Μοράλες, τον οποίο προσωπικά προτιμώ -γιατί κουβαλάει τον ιθαγενή ακόμα ζωντανό μέσα του.
Βάλε και τον sub που υπάρχει σε πείσμα του καιρού. Υπολόγισε και τον Λούλα στη Βραζιλία ... δεν μπορεί, κάτι καλό ψήνεται στη Λατινική Αμερική.
Υ.Γ.1: Τους "Αδερφοφάδες" του Καζαντζάκη μου θύμισαν τα αποσπάσματα από τα λόγια του Καμίλο σου.
Υ.Γ.2.: Με ξένισε λίγο το All comments must be approved by the blog author. Τέλος πάντων, γεροντικές παραξενιές ίσως.

4/19/2006 03:43:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...