3.4.06

It΄s more than RnR but I like it...


Όταν η Μιραντολίνα αποκτά μια ώρα αρχίτερα
τον τελευταίο δίσκο του Van, χάρη στον Μακ, και ψάχνει κάτι με ΕκΜάνειο στυλ για να ανταποδώσει.


«Αγαπητέ μου Βαν,

Τι να πω για σένα; Τι ταλέντο! Τι τραγουδιστής! Τι τραγουδοποιός! Τι σπασαρχίδης! Νομίζω πως είναι αδύνατον να βρει κάποιος κάποιον τόσο ανάποδο και τόσο ξεροκέφαλο όσο εσύ, όσο κι αν παραμένεις ένα από τα πιο αξιοσέβαστα, αυθεντικά, πρωτότυπα και σπάνια μουσικά ταλέντα που μου έτυχε να εκπροσωπήσω ως υπεύθυνος Τύπου.

Πιο πολύ τρελός ιρλανδός ποιητής παρά ποπ σταρ. Περισσότερο εμπνευσμένος τζαζίστας παρά ροκάς. Ένας οραματιστής παρά ένα ίνδαλμα, ταλαντούχος παρά εργατικός. Έχεις αυτή την μοναδική ικανότητα να παίρνεις ρετάλια απ την ίδια σου την ψυχή και να τα μετουσιώνεις σε οδυνηρούς παιάνες. Μπορείς άνετα να κοινωνήσεις με τους καλύτερους μουσικούς απ τη τζαζ, τη ροκ, τη σόουλ και τα μπλουζ, αλλά ο Θεός να φυλάξει τον έρμο το δημοσιογράφο που δε διάβασε καλά το μάθημά του ή τόλμησε να ρωτήσει «Πως είστε;».

«Χάλια μονίμως», μοιάζει να έχεις χάσει την υπομονή σου και την επιθυμία να επικοινωνήσεις με τα ΜΜΕ, κάποτε ακόμη και να επικοινωνήσεις με το κοινό με οποιοδήποτε άλλο τρόπο πλην της μουσικής. Η συζήτηση σου φαίνεται φτηνή και η μουσική το μέσο για να επικοινωνήσεις ουσιαστικά. Η ψιλοκουβέντα δεν ανήκει σε αυτά που θεωρείς χρήσιμα ή δημιουργικά.

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν υπήρξες απ αυτούς τους αρτίστες που, φερόμενοι υποκριτικά, χρησιμοποίησαν τους δημοσιογράφους στο ξεκίνημά τους, για να τους αρνηθούν οποιαδήποτε συνεργασία όταν έφτιαξαν όνομα. Ήσουν ένας αντάρτης από την πρώτη στιγμή, τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 60, και επεδείκνυες την γοητεία ενός βατράχου και το μαγνητισμό ενός τηλεφωνικού σήματος για να διώξεις οποιονδήποτε ρωτούσε να μάθει το αγαπημένο σου χρώμα και αν είχες κανένα χόμπυ.

Η πρώτη μου σύγκρουση μαζί σου – σου αρέσουν οι συγκρούσεις και τις χρησιμοποιείς για να μετρήσεις τους ανθρώπους- ήταν το 1964, όταν με επέλεξαν από το NME, όπου εργαζόμουν ως δημοσιογράφος, να κάνω μια συνέντευξη με τη μπάντα σου, τους Them. Είχατε μόλις μπει στα τσαρτς με το Here Comes the Night.

Μου άρεσαν οι απροσάρμοστοι ροκενρολάδες, και με είχε ξεσηκώσει η ιστορία που κυκλοφορούσε για το πώς παρουσιάστηκες επί σκηνής στο Μπέλφαστ μπροστά σε μια αίθουσα όχι-και-πολύ-θετικών τέντυ μπόυζ. Οπλισμένος με έναν βιβλίο, με καρφωμένο το βλέμμα στις σελίδες του, τους απηύθυνες το λόγο. «Να μαλακίζεσαι ή να μη μαλακίζεσαι; Ιδού η απορία!». Ύστερα αναρωτήθηκες φωναχτά πόσοι μαλάκες να βρίσκονταν στο ακροατήριο. Μου χε μιλήσει κι ο Έρικ Μπάρτον για σένα, με τα καλύτερα λόγια, αν και προσέθεσε τον κωδίκελο: «Τελείως παλαβός, πάντως». Όμως, τίποτε δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που όντως είσαι.

Το γεγονός ότι τότε σε εκπροσωπούσε ο ίδιος άνθρωπος που εκπροσωπούσε άλλα παραδοσιακά ιρλανδικά ταλέντα, όπως ο Ρούμπυ Μάρρεϋ (η απάντηση των 50ς στη Βέρα Λυνν) κι οι Εργένηδές Του που κάνανε ζαχαροκάντιο μουσική για τη μαμά, το μπαμπά και τη θεία Ντόρις, μου έμοιαζε αναχρονισμός. Παρά ταύτα, διόλου προκατειλημμένος, έφτασα στο στούντιο που κάνατε τις πρόβες σας και αντιμετώπισα την περιφρόνησή σου και το «έχω δουλειά, άντε μίλα με τα παιδιά». Έκανες μια χειρονομία προς μιαν περίεργη κι άκεφη παρέα και τον κιθαρίστα Μπίλλυ Χάρρισον.

«Θα ήθελα να μιλήσω με σένα», εξήγησα. «Και έχω κλεισμένη και μια συνέντευξη με το Μικ Τζάγγερ σε μιαν ώρα» προσέθεσα για να σε εντυπωσιάσω. «Να πά να γαμηθεί ο Μικ Τζάγγερ» απάντησες γαλήνια και ξαναγύρισες στην κουβέντα σου με τον Μπερτ Μπερνς που είχε γράψει την επιτυχία σας και φαινόταν να διασκεδάζει με την κατάσταση.

Προσεβλήθην και πήγα να συζητήσω με τον άκεφο κύριο Χάρισσον που καθάριζε να νύχια του με ένα σουγιά και συνέχιζε να τα καθαρίζει όση ώρα του μιλούσα. Η μπάντα αποδείχθηκε το ίδιο απρόθυμη και μη συνεργάσιμη με σένα, κι έτσι αποφάσισα να εκδικηθώ γράφοντας τις μονολεκτικές απαντήσεις, μεταφέροντας την εχθρική ατμόσφαιρα, καταγράφοντας τους άθλιους τρόπους. Έγραψα ένα κομμάτι που μου χάρισε ένα γερό κατσάδιασμα από το αφεντικό μου, με τον οποίο ο ατζέντης σου ήταν κολλητός – γεγονός που μου διέφευγε. Μου ζήτησε να μη τον ξαναφέρω σε δύσκολη θέση, δήλωσα ότι δεν επρόκειτο αφού δεν είχα σκοπό να σου ξαναπάρω συνέντευξη. Ένοιωθα ότι το αφεντικό κατά βάθος τα έβρισκε διασκεδαστικά όλα αυτά αλλά έκανε ότι μπορούσε για να μη το δείξει.


[…]Δέχθηκα να αναλάβω τις σχέσεις σου με τον Τύπο, με συμβόλαιο έξι μηνών και μονο εφ όσον με προπλήρωσαν και για τους έξι την μέρα που υπέγραψα. […] «Το πρόβλημά μου» μουρμούρισες ενώ όργωνες τα ούλα σου με ένα κομμάτι ντένταλ φλος «είναι ότι δεν αποδέχομαι πως τα ΜΜΕ έχουν οποιοδήποτε δικαίωμα σε οποιαδήποτε πληροφορία αφορά την προσωπική μου ζωή. Λοιπόν, έχω να προωθήσω τον τελευταίο δίσκο μου, το Wavelength, και την τουρνέ μου στην Ιρλανδία. Θα μιλήσω στον Τύπο μόνο για μουσική και αυτό εφόσον οι ερωτήσεις δείχνουν ευφυΐα και είναι οι πρέπουσες. Επίσης, μισώ τις φωτογραφίες που έχει βάλει στο δημοσιογραφικό φάκελο η εταιρία μου».[…]»


*Από το βιβλίο No More Mr. Nice Guy του Keith Altham, εκδόσεις Blake, Λονδίνο 1999. H μετάφραση δική μου. O Altham υπήρξε υπεύθυνος Τύπου και των Rolling Stones, Moody Blues, Beach Boys, The Who, Police, Phil Collins, Jimi Hendrix (κι άλλων πολλών).

Ο συγγραφέας, εγκαταλείποντας την ενεργό δράση, αποφάσισε και γράφει επιστολές σε όλους του τους παλιούς πελάτες, λέγοντάς τους όσα πίστευε για κείνους αλλά δεν είχε τολμήσει ποτέ να τους πει.

Μακ, έχει κάτι από το στυλ σου αυτός ο τύπος, δεν έχει;

21 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Blogger Pan έφα...

Εσύ όπως πας θα μας εθίσεις! Θα στηνόμαστε απ'εξω από το blog σου περιμένοντας πότε θα δημοσιεύσεις! Και τότε θα ρίχνουμε βεγγαλικά!!! Τι λεω, εμένα με έχεις ήδη εθίσει! Όταν δεν βλέπω καινούρια δημοσίευσή σου νιώθω να μου λείπει κάτι!
Υστερόγραφο: Κάποιος φίλος παραγωγός στο ραδιόφων μου ζήτησε να του στείλω την συνέντευξη του Scott.Έχω την άδειά σου;

4/03/2006 01:36:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Με την άδειά μου, κύριε Παν μου!

4/03/2006 06:40:00 π.μ.  
Blogger aeipote έφα...

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα.
Με . . . κάλυψε ο pan!

4/03/2006 07:26:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Μιραντό, προβλεπω να γίνεσαι η χαρά του μουσικού παραγωγού! Γιατί η δική μας είσαι εδώ και καιρό...

4/03/2006 09:12:00 π.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

O πανδαμάτωρ χρόνος..Έτσι κατάντησε ο ..χάρτινος εραστής μου; Ας μην κυταχτώ στον καθρέπτη πρωί-πρωί.. ;)
-Καλημέρα καλό μήνα φίλτατη "κόρη"!

4/03/2006 11:01:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

προσωπικά κρατάω το "να πα να γαμηθεί ο μικ τζάγγερ".

βλέποντας τις αφίσες για τη συναυλία των rolling stones που έχουν αρχίσει να γεμίζουν την αθήνα(από τώρα για τον ιούνιο παρακαλώ!), ο van morrison μου φαντάζει πιο επίκαιρος από ποτέ.

κατα τ άλλα αυτή η συμπεριφορά "κάνω το χαζό όσο είμαι στον κλάδο και τα βγάζω στην φόρα για να πάρω ένα εφάπαξ προ της σύνταξης" του δημοσιογράφου μου φαίνεται άνανδρη και επιβεβαιώνει το πόσο χυδαία φάρα είναι.

φυσικά υπάρχουν πάντα κι εξαιρέσεις.αλλά δυστυχώς απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

4/03/2006 12:41:00 μ.μ.  
Blogger newManifesto έφα...

σίγουρα έχει κάτι από τον mac αυτός ο τύπος

4/03/2006 01:05:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Αείποτε, Λαμπρούκο, Κατερινάκι, ευχαριστώ και καλό μήνα να έχουμε!

Μωσαϊκέ, ο Τζαγγερ έχει δίπλα του τον Κιθ, τα ωραιότερα ριφ του πλανήτη, μάστορη! Τον άνθρωπο που έβγαλε την κόρη του ραδίκι! Το ροκ άλλοθι των στόουνς νυν και αεί! Άσε που αν οι στόουνς επεβίωσαν και στις ‘καλές‘ δεκαετίες το οφείλουν στο Τζαγγερ – με όλα του τα ελαττώματα.

Στο No more mister nice guy να δεις τι του σούρνει ο τύπος! Άσε που ’καρφώνει‘ κι ότι μικρότητα είχε πει για τους Who, για την οξεία φραγκοφονίτιδα από την οποία πάσχει κι άλλα πολλά. Όμως, ο Τζάγγερ είναι ο Τζαγγερ.

Ο Βαν Μόρισσον (που τον έχω μουσικό εικόνισμα) δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Θυμάμαι κάποτε μια συνέντευξή του στο Ρόλλινγκ Στόουν που τους έλεγε στα μούτρα πως την έδινε μόνο και μόνο γιατί το προέβλεπε το συμβόλαιο με την εταιρία του. Άλλο που τον λατρεύουμε. Είναι ένα θέμα κι αυτό― πόσα συγχωρούμε στους καλλιτέχνες...

Μανιφέστε μου, αυτή την κουβέντα περίμενα – χίλια ευχαριστώ! (περιμενα μια ακόμη― να με ρωτήσει κάποιος γιατί στην εισαγωγή κάνω το Χατζηνικολάου: «τι πιστεύει η Μιραντολίνα για…» -- Θου Κύριε!)

4/03/2006 01:44:00 μ.μ.  
Anonymous macmanus έφα...

Mε συγκίνησες πολύ σε μιά μέρα που ξεκίνησε τρελλά!

Σ' ευχαριστώ πολύ!

4/03/2006 01:44:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis έφα...

"Αν τραγουδάει για αγάπες, θα μιλήσει για γκομενοδουλειές", φανταζόταν (φαντάζομαι κι εγώ) οι δημοσιογράφοι. Και τον πλησίαζαν αναλόγως... Ο άνθρωπος όμως πάλευε με μια νύχτα, όταν παιδάκι άκουγε ραδιόφωνο. Πώς να είναι φιλικός; Αλλά κι οι εκπρόσωποι του κοινού, θρασείς -η αποθέωση του attitude- από που κι ως που να το διαισθανθούν; Ας είναι καλά που, παρεξηγώντας τον, βοήθησαν να βγάλει τα προς το ζειν. Κάτι τέτοιες περιπτώσεις με κάνουν και ευγνωμονώ τις παρεξηγήσεις.

4/03/2006 01:58:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μακ, χαίρομαι αν βοήθησε κιόλας!

Είσαι η απόδειξη πως τα κουρέλια τραγουδανε ακόμα, όταν δε με τρομάζεις! :-)

Κάπταιν, γι αυτό είναι ολόλαμπρος ο τρόπος που επικοινωνεί αυτός ο μοναχικός λύκος με τους άλλους μεγάλους μουσικούς. Βλέπεις ότι με τους περίπου έχει προβλήματα, με τις αξίες χτίζει γέφυρες κι ανοίγει δρόμους...

[Το προηγούμενο κάουντρυ άλμπουμ του, αυτό στο οποίο συνεργάστηκε με την αδελφή του Τζέρυ Λη, ένας εξαίρετος δίσκος, τον οδήγησε μαζί της στα δικαστήρια. Η τύπισσα έλεγε μισές αλήθειες με μπόλικες ψευτιές, αλλά πολλοί ήταν έτοιμοι να την πιστέψουν ακριβώς λόγω του χαρακτήρα του Βαν δε Μαν.]

4/03/2006 02:18:00 μ.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Σε μια πλήρως συννεφιασμένη μέρα εδώ στα βόρεια, με θύμισες το "beside you". Τους Them και όλα τα καλά ακούσματα που έχουμε από τον κυρ - Βαν! Καλή εβδομάδα mirandolina!!!

4/03/2006 02:22:00 μ.μ.  
Blogger Citronella έφα...

Well, it’s a marvelous night for a moondance

Καλό μήνα Μιραντολίνα!

4/03/2006 03:49:00 μ.μ.  
Blogger Τζιτζίκος έφα...

Το προηγούμενό του (το magic time) ήταν μάλλον καλύτερο...

4/03/2006 04:17:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Τώρα τι να πω? Να παραδεχτώ πως κάνω save τα κείμενά σου στο word, μπας και πέσει ο μπλόγγερας και χαθούνε από τα μάτια μου?

Ε, το παραδέχομαι!!!

4/03/2006 06:20:00 μ.μ.  
Anonymous amalia έφα...

Allh mia e8ismenh sto blog sou!!! Exw hdh prow8hsei to link sou se pollous filous mou... ;)

4/03/2006 06:31:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Και Καλή Εβδομάδα! Με αστραποβρόντια ξεκίνησε, ο ουρανός θύμιζε λίγο τον Βαν...

4/03/2006 08:35:00 μ.μ.  
Blogger akindynos έφα...

Βλέπω το εξής παιχνίδι στο εξώφυλλο.

Ο τίτλος είναι γραμμένος όπως αυτά τα σημειώματα που στέλνουν οι απαγωγείς. Ένα κολάζ γραμμάτων για να κρύψουν τα ίχνη τους.

Ο Altham επικοινωνεί την αλήθεια με τη γραφή του ψεύδους, αναφερόμενος στο ψεύδος που υπηρέτησε με τη γραφή της αλήθειας.

Μακάρι να μπορούσα να το πω πιο απλά.

Στο φόντο του εξώφυλλου είναι τα δελτία τύπου που έγραφε. Ψέμματα στοιχισμένα και καλογραμμένα σαν αλήθειες. Με την υπογραφή του φαρδιά πλατιά. Αλλά θολά και ξεφτισμένα, πλέον.

Και ο τίτλος "τώρα θα πω την αλήθεια" γραμμένος σαν μήνυμα εκβιαστή. Παρδαλός και ανώνυμος.

Juxtaposition δεν το λένε αυτό οι μορφωμένοι; Ελέγα να κάνω ένα ποστ με τον τίτλο αυτό, για το μωρό και τη φώκια, αλλά εδώ πάει καλύτερα νομίζω.

Εύγε για την επιλογή.

4/04/2006 12:00:00 π.μ.  
Blogger Pan έφα...

Να τολμήσω μία παραγγελιά;Παρότι αντιλαμβάνομαι ότι γράφεις για τους καλλιτέχνες εκείνους που γουστάρεις, και πολύ καλά κάνεις, διερωτούμαι αν θα μπορούσες να ζητήσεις μία συνέντευξη από τον Roger Waters, που και εκείνος θα έρθει για συναυλία.Στο τέλος θα το κάνεις το βλογ το καλύτερο μουσικό site!!!
Υστερόγραφο: Αν θεωρείς ότι επεμβαίνω, σε παρακαλώ μην το ανεβάσεις.

4/04/2006 11:26:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Ανχελίτο και Κοπίτο μου, καλό μήνα-- κι εδώ ο καιρός θυμίζει Ιρλανδία! Μάρτυς μου η Χουανίτα η απριλιάτικη!

Τζιτζίκο, ,μου φαίνονται όλα ωραία. Ότι κάνει. Ανήκω στα αιώνια θύματά του. Οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν. Μικρή, κάπου στα 15, ήθελα να στήσω ένα αντίσκηνο έξω από το σπίτι του και να περιμένω να μου μιλήσει (και, φυσικά, να με αγαπήσει με την πρώτη ματιά– τι λέμε τώρα!). Τέτοια ψωνάρα...

Κούκλα μου, κι εσύ Αμαλία (καλωσόρισες) κοκκίνησα και σας χιλιοευχαριστώ.

Ακίνδυνε, η αγάπη σου για τον Ουμβέρτο είναι ολοφάνερη. Καταπληκτικός στα σχόλιά σου, όπως πάντα!

Παν μου, μου το χε πει κι ο δόκτωρ Σκαφίδας μας, κι είναι πολύ ωραίο που μου το ζητάτε, και με τιμάει και χαίρομαι, αλλά, το νόημα των ευλόγ είναι κυρίως το του προσώπου, νομίζω. Δηλαδή, τη συνέντευξη από τον Ουώτερς να προσπαθήσεις να την πάρεις εσύ. Γιατί τη θες και γιατί έχεις εντός σου τις ερωτήσεις και γιατί θες να μοιραστείς την αγάπη σου που ως αγάπη είναι δωρεά. Κι εγώ να σου πω τι έγραψα στο Σκοττ και πως έψαξα γι αυτόν και ότι άπτεται της «τεχνογνωσίας» (τρομάρα μου). Ετσι δε θα είναι πιο όμορφα;

4/04/2006 01:29:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Καλά τα λες Mirando στον Πάνα, αλλά αν τελικά δεχτείς παραγγελίες, μην ξεχάσεις και τον "γύφτο" μου!

4/05/2006 12:16:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...