27.6.06

Ποτίζοντας τις χασισιές στον τάφο του από πάνω

"Η πρώτη φορά που βρέθηκα στον τεκέ και που έκρινε τη ζωή μου. Βρέθηκα με μια παρέα φίλους... Αυτοί ήταν μεγάλοι, τριανταπέντε, σαράντα χρονώ χασικλήδες. Πήγαν στον τεκέ και με πήραν μαζί τους. Αυτοί με πήραν στο λαιμό τους και μου έδωσαν το πρώτο μαύρο. Στα ίσα ναργιλέ. ... Ήμουν δεκαεφτά δεκαοχτώ χρονώ... Τι με έκανε και ξαναπήγα; το ντερβισιλίκι μου. Το ντερβισιλίκι πάει να πει πως ήμουνα μάγκας, φιλότιμος, δεν πείραζα κανένανε, με σεβόντουσαν, τους σεβόμουνα, μ αγαπάγανε, τους αγάπαγα. Είμαστε μάγκες, μάγκες ιππότες. Κονομάγαμε με τον ιδρώτα μας. Δεν είχαμε σχέση με αλανιάρηδες που κλέβανε και κάνανε διάφορες ατιμίες. Πέρναγε ο καιρός με τη μαστούρα κι αργά ο καθένας πήγαινε για το σπίτι του και το πρωί πάλι δουλειά...
[...]
Εκείνο που κυνηγούσαν οι μάγκες ήταν καλό πράμα να έχουν να φουμάρουν και ησυχία απόλυτη από όλους, μα ιδιαίτερα από την αστυνομία. Να φουμάρουνε ναργιλέ γιαβάσικο, δηλαδή ήσυχα, ωραία, όμορφα, όχι άψε σβήσε. Στο βουνό, στις σπηλιές. Πηγαίνανε σε μια σπηλιά και καθόντουσαν εκεί και είχανε κρυμμένο αργιλέ και πηγαίναν οι μάγκες και φουμέρνανε. Δεν είχε τεκετζή εκεί. Ο καθένας έπαιρνε μαύρο και τουμπεκί και καθότανε εκεί, φούμερνε τον ναργιλέ. Μερικές φορές φέρναν και νερό γιατί δεν είχε νερό στο βουνό. Νερό να μη πνιγεί και κανένας και για τον αργιλέ.
[...]
Τεκές πραγματικός και κανονικός ήταν του Γραβαρά στο Μενίδι, ο οποίος ήταν άμεμπτος τεκές, ωραία σάλα, ωραίο μαγαζί. Μέσα είχε το παν. Ότι θα ζητούσες θα το 'βρισκες. Μέσα είχε μια κάμαρα και φουμέρναμε και μετά βγαίναμε και καθόμαστε στη σάλα. Κατόπι απ το μαστούρωμα, το γλυκό ήταν ότι έπρεπε. Κανένα μπακλαβά, κανένα καταίφι, γλύκαινε ο στόμας σου. Όλοι αυτοί οι τεκετζήδες φουμέρνανε. Εκαθότανε κι έκανε δυό, τρεις, πέντε ναργιλέδες, μαστούρωνε κι αυτός.
[...]
Ο Σάλωνας (σ.σ. έτερος τεκετζής) ήταν πάντοτε ντυμένος πολύ καλά. Με τα δαχτυλίδια του, με το κουστούμι του. Κύριος. Αυτός ήταν μάλλον από τη Σαλονίκη... Από καλές οικογένειες άνθρωποι ήτανε. [...] Τα ίδια ήταν κι ο Μίχαλος (σ.σ. επίσης τεκετζής). Στου Μίχαλου πηγαίνανε οι πιο φίνοι μάγκες. Στου Σάλωνα πηγαίνανε οι πιο φουκαράδες ενώ στου Μίχαλου οι πιο λεφτάδες, οι πιο ντερβίσηδες οι πιο καλοί.
[...]
Όλα αυτά που τα συζητάμε, από το τριάντα μέχρι το σαράντα. Και στην πείνα υπήρχανε. Στην κατοχή ευρισκότανε χασίσι και μάλιστα πιο αβέρτα πουλιότανε.
[...]
Τώρα φουμέρνουν τσιγαριλίκι, τσιγάρα, μα εμένα μ αρέσει ο ναργιλές. Το τουμπεκί και το χασίσι πέρναγε από νεράκι από το καλάμι, φιλτραριζότανε. Με το τσιγαριλίκι τι κάνεις? όλες οι βρώμες μέσα. Κακό πράμα. Εμείς οι χασικλήδες οι μάγκες δε φουμέρναμε τσιγαριλίκι. Δεν είναι καλό το τσιγαριλίκι για το λαιμό.
[...]
Οι μάγκες στον τεκέ θέλανε απόλυτη ησυχία να μαστουριάσουν να ονειρεύονται. Στον τεκέ θα μπεις μέσα θα κάτσεις ήσυχα και φρόνιμα αμίλητος, όχι και μουγγός, αλλά πάντως άκρα ησυχία. Εάν ο τεκετζής τα κάνει όλα μόνος του, θα κάνει τον ναργιλέ. Έχει καλώς, ειδεμί φωνάζεις, ρε Παναγιώτη, ρε Μάρκο, αν έχει τέτοιο όνομα μέσα, δεν πλένεις λίγο τουμπεκάκι φρέσκο να το κόψουμε ψιλό ψιλό να φουμάρουμε να μαστουριάσουμε όλοι;

Τουμπεκί είναι ένα φύλλο του καπνού το οποίο δεν το κόβουν όπως τον καπνό. Το αφήνουμε μεγάλο και αυτό το κόβουνε ψιλό ψιλό με το μαχαίρι. Αλλά, οι χασικλήδες το κόβουν. Όχι να είναι έτοιμο να πα να τ' αγοράσουν. Και μάλλον περσότερο δε φουμέρνανε τα τουμπεκιά, φουμέρνανε τα καήματα των των τουμπεκιών, των ναργιλέδων εκείνων πίνανε που δεν είχανε χασίσι. Τα καήματα των γυάλινων ναργιλέδων που είχαν στα καφενεία.

Τα καήματα εκείνα τα
μαζεύανε και τα λέγαμε εμείς οι χασικλήδες, τζούρες. Πάγαινε Μάρκο στο καφενείο του τάδε να πας να πάρεις τις τζούρες να τις πλύνουμε με φρέσκο νεράκι. Έπλενε αυτός τις τζουρίτσες τις καμμένες. Τις βάζαμε στα χέρια μας, τις στίβαμε, τις πατάγαμε με το παπούτσι, έφευγε το νερό και μετά με ένα λεπίδι πάνω σε ξύλο τις κόβαμε.

Η λέξη τζούρα πάντως σημαίνει και ρουφιξιά. Τον κράταγες εσύ τον αργιλέ και σου λεγα. Ρε Αποστόλη, φέρε να τραβήξω και γω μια τζούρα, δηλαδή ρουφηξιά.
[...]
Ο αργιλές πότε ήταν με καρύδα, πότε με σταμνάκι σαν αυτό που αγοράζουν τα παιδάκια στα πανηγύρια, το πήλινο το λέγανε, πιο φρέσικο, και πότε με ντενεκέ του γάλακτος.
[...]
Την καρύδα την εσκάβανε από μέσα και εβγάζανε από μέσα το φαγί που είχε κι έμενε σκέτη. Μετά βάζανε το καλάμι που ήτανε ο λουλάς επάνω δηλαδή στο σέρι. Ο λουλάς είναι ο ίδιος που υπάρχει στο ναργιλέ το γυάλινο που έχουν στο καφενείο στην Πόλη, όπου φουμάρανε σκέτο τουμπεκί αυτοί. Ο λουλάς πήλινο είναι. Με τη διαφορά, οι χασικλήδες έκαμαν λουλά από πέτρα που τη σκαλίζανε, από πουρί, ένα είδος τούβλο στρογγυλό με πέντε έξι τρύπες στη μέση, όσο το δεκάρικο τώρα. Σαν φλυτζανάκι. Το εβάζανε επάνω στο σέρι. Βάζανε και το καλαμάκι, σα το δάχτυλό μου φάρδος και μακρύ όσο δυό καινούρια μολύβια.

Από τη μια μεριά της καρύδας ήταν η ντουμανότρυπα. Από την άλλη ήταν του καλαμιού η τρύπα και το σέρι στη μέση. Όλοι πίνανε από ένα καλάμι, όσοι και να ήτανε. .... Τις καρυδες αυτές τις φέρνανε από τις Ινδίες. Τις πουλούσανε οι μανάβηδες στον κόσμο να τις φάει. Αλλά οι νοικοκυρές δεν τις κρατούσαν να κάνουν ναργιλέδες. Ο τεκετζής πήγαινε στο μανάβη κι αγόραζε όμορφη, ταιριασμένη καρύδα γι αυτό το σκοπό. Ήταν γερό πράμα κρατούσε πολύ καιρό. Εξόν να πέσει απ το χέρι σου να σπάσει.
[...]
Τα σταμνάκια ήταν μπαρδακάκια μικρά, απ αυτά που παίρνουν στα παιδιά. Κάναμε μια τρύπα για το καλάμι και μια ντουμανότρυπα. Το ξύναμε με το μαχαίρι. Άλλους ναργιλέδες δεν είχαμε. Αυτοί ήτανε οι κανονικοί ναργιλέδες του χασισιού.
[...]
Το χασίσι, αυτό που ήτανε σα μαστίχα ήταν το καλύτερο.Εκείνο που τρίβαμε ήταν άψητο. Μόλις το έψηνες γινόταν σα μαστίχα, χρώμα μαύρο καφέ. Καλό χασίσι. Καϊνάρι χασίσι. Εβάζαμε μέσα σε ένα λαδόχαρτο και το τυλίγαμε καλά στο λαδόχαρτο και μετά τυλίγαμε απ έξω άλλο χαρτάκι πιο πολύ. Κι αυτό το τριγυρίζαμε πάνω από το μαγκάλι, τη φωτιά, το κάναμε έτσι μέχρι να καταλάβουμε ότι είχε ζεσταθεί κι είχε σφίξει. Κι όταν λοιπόν το αφήναμε λίγο καιρό εκει πέρα να ψηθεί ας πούμε μετά το πατάγαμε. Το βάζαμε έτσι πακεταρισμένο πως ήτανε κάτω στη γης και το πατάγαμε πολύ δυνατά. Και μόλις κρύωνε ήταν δεμένο, ψημένο. Κι ύστερα εκόβαμε δοντιές απ αυτό, με τα δόντια και το βάζαμε στο λουλά.
[...]
Το καλύτερο πράμα ήτανε από την Προύσα της Τουρκίας. Αλλά είχαμε κι εδώ στην Ελλάδα ένα μέρος που έβγαζε καλό, στην Ιτέα. Είχαμε και βουργάρικο το οποίο δεν ήταν τίποτες. Είχαμε κι αιγυπτιακό τα οποία δεν ήταν όπως το τούρκικο και της Προύσας. Και της Καλαμάτας να πούμε. Της Καλαμάτας ήταν πολύ πράμα, μπόλικο, αλλα όχι και να φτάσει της Προύσας ή της Ιτιάς στην ποιότητα.
[...]
Όταν πρωτάρχισα εγώ να καπνίζω έδινες δυό τάλαρα και φούμαρες έναν ναργιλέ. Τώρα όμως ανέβηκε πάρα πολύ. Τώρα δεν υπάρχει ναργιλές.
[...]
Όταν καταλαβαίνανε ότι ο τεκετζής δεν είχε καλό μαύρο, του λέγανε. Πάνε ρε Γιώργο να πάρεις κανά δυό τσίκες απ το μπαρμπα-Βαγγέλη να φουμάρουμε. Η τσίκα ήταν μισό δράμι... Αφού μαστουριάζαμε, ο τεκετζής έλεγε σ έναν εκεί: βίρα, Απόστολε, βάλτα στη ζούλα τους. Σ ένα μέρος οπουδήποτε για να μη φαίνονται. Και να ρθει η αστυνομία να ψάξουνε και να μη τα 'βρουνε.
[...]
Αφού φουμέρναμε δεν κάναμε τίποτε. Καθόμασταν μαστούρια σε ένα μέρος. Κοιτάζαμε, ρεμβάζαμε. Μας άρεσε να βλέπουμε, μας άρεσε ν ακούμε. Έτσι λέγανε: να βάλω αυτί ν ακούσω. Τίποτες παραπάνω.
[...]
Εγώ έπαιζα μπουζουκάκι μες στα μαστούρια που τανε όλοι μαστουρωμένοι και δεν έβγαζε κανένας μιλιά παρά μόνο ακούγανε το όργανο, το μπουζούκι. Και τους άρεζε. Και για μένα που 'παιζα ο κόσμος όλος ήταν δικός μου. Δε με ένοιαζε για τίποτες, για τίποτες."

Μάρκος Βαμβακάρης- Αυτοβιογραφία - Εκδ. Παπαζήση, 1978

Ο τίτλος από Μάρκειο άσμα. Οι φωτογραφίες από δω κι από δω, το σκίτσο του Μπόστ από τις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου. Η αγία τετράς, ο τραγικός Αρτέμης (Ανέστης Δελλιάς), ο Μάρκος, ο Παγιουμτζής κι ο Μπάτης, από δω. Το ποστ μνημόσυνο και στο Μάρκο και στον Aρτέμη, γιατί έτσι, όπως γιατί έτσι η αγάπη. Τα μπολντ δικά μου, βεβαίως.
Άιρι αδέλφια.

33 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Anonymous magica έφα...

έμαθα επιτέλους τι σημαίνει "τουμπεκί ψιλοκομμένο" αν και ακόμα σκέφτομαι πως ακριβώς έγινε η σύνδεση και έμεινε η έκφραση στο πέρασμα του χρόνου

6/27/2006 10:08:00 π.μ.  
Blogger r0cked0ut έφα...

Άψογο απόσμασμα,
Επίσης σου προτείνω να διαβάσεις (αν δεν τα έχεις διαβάσει ήδη) το "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ" από Νίκο Τσιφόρο και το "ΤΑ ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΑ Τ' ΑΤΙΘΑΣΑ" από τον ίδιο. Εκπληκτικά βιβλία.....

6/27/2006 10:11:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Καλά τα λέει ο δάσκαλος! Πήρα μια τζούρα και φεύγω. Καλή σου μέρα!...

6/27/2006 10:42:00 π.μ.  
Blogger artfarted έφα...

Λέω ότι έμαθα πολλές καινούριες λέξεις και λαογραφικά στοιχεία!

6/27/2006 12:07:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μαχίκα μου, με το που ψιλοκόβονταν το τουμπεκί έπεφτε άκρα ησυχία -- τα λέει ο δάσκαλος, νομίζω.

Ροκντ θα τα κάνω θερινή επανάλειψη, προμις.

Ανχελίτο μου καλημέρες και φιλιά!

Αρτφαρτ, χαρά μας! :-)

6/27/2006 12:48:00 μ.μ.  
Anonymous Office-Mate έφα...

Είσαι μάνα εσύ;; :)

6/27/2006 01:30:00 μ.μ.  
Blogger Greg έφα...

Έτσι κι' ο Μητσάκης που δεν ήτανε του "χώρου", πήγε σε κάποιο τεκέ να δοκιμάσει κι' αυτός τα "5 δράμια προυσαλιό, απ' το καλό" που του αναλογούσαν σ' αυτή τη ζωή... και άρχισε τις ερωτήσεις! Τί κανει ο ένας , τί κάνει ο άλλος...
Τότε πετάχτηκε ένας θαμών και εκστόμισε το πασίγνωστο τώρα πιά τραγουδάκι!

Όταν ανάβει ο λουλάς,
εσύ δεν πρέπει να μιλάς.
Κοίταξε τριγύρω οι μάγκες
κάνουν όλοι τουμπεκί!


Ένα άλλο (ανάλεκτο νομίζω) είναι ότι ο Βαμβακάρης κατέφευγε και στα Τουρκοβούνια που είχαν μικροσπηλιές και νταμάρια. Κάποια μέρα βλέπει ένα-δυο χωροφύλακες που τους είχαν ψιλιαστεί να ανεβαίνουν το λόφο. Στην απελπισία του μην συλληφθεί έβγαλε φωνή μεγάλη! "Βάρδα φουρνέλο" και έκατσε να απολαύσει την κουτρουβάλα τους προς τα κάτω...

6/27/2006 02:26:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ας συνεισφέρω κι εγώ στο ποστ με τη μουσική επένδυση:
Το πιο καλό ταξίμι και στη συνέχεια ζεϊμπέκικο από τζουρά που έχω ακούσει σε ηχογράφηση:
Η είσοδος του Σταύρακα στον τεκέ.
Παίζει και "σόλο-ναργιλέ".
Πόσες φορές δεν ήθελα να ήταν κονσόλα οκτακάναλη να κατεβάσω τα φέιντερ της φωνής! Τέλος πάντων, κάτω απ' το ποστ, αποκτάνε τα λόγια τη δικιά τους αξία.

Το άλλο...
Κάντονε Σταύρο κάντονε,
του Μάρκου, για τους τεκετζήδες τους μαγκιόρους.

Σχόλια άλλη φορά.

"Μας λίγωσες αδερφάκι"

6/27/2006 02:29:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Με απωθεί ο,τιδήποτε έχει να κάνει με ουσίες (και με περιουσίες, παρεμπιπτόντως). Ακόμα και ο Άγιος Μάρκος, όταν μιλάει για χασίσια και "μάγκες".

Αν και εύκολα κανείς θα μπορούσε να με περάσει για μονίμως φτιαγμένο, δεν "πίνω". Δεν "ήπια ποτέ, ούτε ποτέ θα "πιώ' . Μέχρι και στο ¨Αμστερνταμ πήγα και δεν "ήπια". Ούτε οινόπνευμα δεν πίνω καλά καλά.

Θα ζήσω, γιατρέ μου;;;

Α, ναι. Maga στα λατινικά είναι ο νταβαζής. Από εκεί βγαίνει η λέξη μάγκας. Ο μόρτης βγαίνει από το beccamorti, που συμβαίνει τυμβωρύχος, σκυλευτής των νεκρών. Το αναφέρω γιατί ίσως έχει κάποια σημασία.

Φιλώ σας (όχι μάγκικα)

Σ;)

6/27/2006 04:46:00 μ.μ.  
Blogger ANemos έφα...

Αντε στην υγειά μας!

6/27/2006 06:17:00 μ.μ.  
Anonymous Dr. Kotsanologos έφα...

Ντεμ ιτ, πώς κάνω reply σε συγκεκριμένα posts?

Για magica:
η σύνδεση του "τουμπεκί ψιλοκομμένο" έχει να κάνει με το ποιος το ετοιμάζει.
Λέμε λοιπόν, άμα κάποιος που δε μας αξίζει μας τη βγαίνει ή γενικά υποτιμητικά: "πιτσιρίκο, εσύ τουμπεκί ψιλοκομμένο". Στους τεκέδες τώρα υπήρχαν οι "παρατρεχάμενοι", οι "προστατευόμενοι", καταλαβαίνεις τώρα τι σου λέω. Τ παιδαρέλια, ανάμεσα στα "άλλα" ετοιμάζαν και τέτοια κόλπα, σα σέρβις, υπηρεσία, προσφορά στους μάγκες.
Καταλαβαίνεις τώρα πώς έχει αυτή την "υποτιμητική" χροιά?

Τώρα, πως συνδυάζεται το τουμπεκί με την ησυχία? Απλά, όταν αρχίζει και καπνίζει ο κόσμος δεν θέλει και πολλά πολλά, φασαρίες κτλ κτλ. Έτσι αρχίζαν όλοι να τριπάρουν, να χαλαρώνουν και άμα έχεις γύρω σου κακαρίσματα δε λέει. Γκέγκε? (χαχαχα, για να συνεχίσουμε στην "τοπική" διάλεκτο...)

Τέσπα, χλωμό το βλέπω κάποιος σήμερα να έχει την πολυτέλεια να κάνει χασίσι σε ναργιλέ.

Πάντως στην Κοκκινιά και στα Καμίνια (εγώ μεγάλωσα Νίκαια), μπορείς ακόμα να ακούσεις ιστορίες για τους τεκέδες και τα καρφώματα και τα ντου των μπάτσων. Και για τους μάγκες και τα κουτσαβάκια.

Όσο για σχετικά αναγνώσματα προτείνω -ΚΛΑΣΣΙΚΑ- Πετρόπουλο.

Να'στε καλά...

6/27/2006 07:38:00 μ.μ.  
Blogger το καλοκαιρινό έφα...

οπως το 'λεγε σ' ενα τραγουδι η Μ. Νινου - Ο Μπουφετζης-
"...ανοίχτε τα παραθυρα να φυγουν τα ντουμανια..."

6/27/2006 10:29:00 μ.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας έφα...

My two pennies για την ιστορία του πράγματος.

Δερβίσης είναι ο μουσουλμάνος 'μοναχός' συνήθως απόκρυφου δόγματος.

Τεκές ήταν ο τόπος συγκέντρωσης των δερβίσηδων. Βασικά τόπος ιερός. Επειδή συνέβαινε στις πρακτικές τους να περιλαμβάνεται κι η χρήση ουσιών, πήρε την τωρινή έννοια.

Κι ένας διάσημος τεκές: οι Αέρηδες στην Πλάκα! Ηταν δερβίσικος τεκές στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Υπάρχει και σχετική λιθπγραφία με περιστρεφόμενους δερβίσηδες (αυτούς που τώρα βρίσκες μόνο στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας).

Και για όσους ενδιαφέρονται, παραπέμπω στο διήγημα του Παπαδιαμάντη για τον τελευταίο Δερβίση των Αθηνών.

6/28/2006 12:52:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Μέητ μου, τι κουβέντα μου άνοιξες πάλι…

Γρηγόρη, ωραιότατο!

Ανώνυμε, κατεβάζω και χιλιοευχαριστώ για τη γενναιοδωρία (αν δεν υπήρχε ο Μάρκος δεν θα είχαμε σύγχρονη θεολογία, λέω)

Μαύρε Γάτε, οι ετυμολογίες που παρουσιάζεις ως στάνταρντ, είναι απόψεις και μάλιστα όχι οι κυρίαρχες.

Για το μάγκα και ξεκινώντας από τον άνθρωπο- ρεμπέτικο: σύμφωνα με τον Κώστα Φέρρη, η λέξη μάγκας δεν βγαίνει από κανέναν νταβατζή. Η λέξη μάγκας προέρχεται από την μάγκα, δηλαδή τη συμμορία ληστών, αρματωλών, κλεφτών επί Τουρκοκρατίας.

Η μαγκα δένεται με το λόγο της, τη Μπέσα, οι μάγκες είναι μπεσαλήδες δηλαδή, ο λόγος τους είναι συμβόλαιο, όπως λέει κι ο Μάρκος εδώ.

Σύμφωνα με φίλο ρεμπετολόγο, πάλι, βγαίνει από το αρβανίτικο μάγκα που σημαίνει αντάρτης που έχει βγει στο βουνό. Στο ίντερνετ βρήκα αυτό, που του δίνει δίκαιο:

Ετυμολογία: < θηλ. μάγκα (η) = ενωμοτία άτακτων πολεμιστών < αλβ.
mang(e") < τουρκ. manga (= μικρό στρατιωτικό σώμα), λέξη η οποία ανάγεται στη λατινική γλώσσα: ο Ν. Ανδριώτης (παραπέμποντας στον A.Maidhof) τη συνδέει με το mango, -onis (= ανδραποδοκάπηλος, σωματέμπορος), ενώ ο Γ. Μπαμπινιώτης με το manika, προσθέτοντας την εξήγηση ότι υπήρχε η συνήθεια να δίνονται σε ευγενείς ιππότες τα μανίκια των κυριών της αυλής.


Το λατινικό mango, επίσης, όπως μαθαίνω, δε σημαίνει σωματέμπορος – αυτό είναι ετεροχρονισμός. Σημαίνει δουλέμπορος. Το περί σωματεμπορίας είναι η χλωμότερη των χλωμών ερμηνειών, δηλαδή (κι όποιος στην πούλησε είναι μικροαστός ως τα μπούνια, του Μπάμπι συμπεριλαμβανομένου).

Πάλι σύμφωνα με το Φέρρη, μόρτης βγαίνει από το μόρτε, το θάνατο, διότι τον καιρό της χολέρας, το 1856, ήταν οι μόνοι αρκετά παράτολμοι για να γίνουν νεκροθάφτες. Ο Μπαμπι στην ερμηνεία του με αυτό το μπεκαμορτικο του δεν δίνει καμμία μα καμμία εξήγηση στο πρώτο συνθετικό που χώνει. Οπότε, μέχρι να σοβαρευτεί, απορρίπτεται.

Γενικώς, να ξες, η ετυμολογία δεν είναι μονομπλόκ).

Γειά σου κι εσένα, Βοριά μου λέω!

Αγαπητέ δόκτωρ, ουέλκαμ και ευχαριστούμε πολύ για τα φώτα σας.

Καλοκαιρινό, έχει πολύ κουνούπι τέτοιο καιρό, βρε παιδί μου…

Χαρτοπόντικα, είναι κι ένας αγαπημένος μου άγιος σχετικός: ο άγιος Αλέξανδρος ο δερβίσης.

Περί δερβίσηδων, προσθέτω, με την άδειά σου: το ορθόδοξο ισλάμ, σιιτικό και σουνιτικό, δεν έχει μοναχισμό. οι δερβίσιδες, οι σούφι κλπ είναι αιρέσεις, δηλαδή, αλλά γίνονταν σεβαστοί λόγω των αγίων διδασκάλων που είχαν στους κόλπους τους.

6/28/2006 01:07:00 π.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Ωχ κι αμάν αμάν!

6/28/2006 01:12:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Να κάνω κι εγώ την παραπομπή μου για τους δερβίσιδες;
"Αι Δερβίσαι" του Βλαδίμηρου Μιρμίρογλου.
Εκεί θα διαβάσετε για τους Mevlevi (περιστρεφόμενους)
τους Bektasi (κραυγάζοντες),
για τους ασίκηδες (Ask, με το σίγμα δασύ με "υπογεγραμένη")
για τον Ρουμί και άλλα, όμορφα και μη.
Μέχρι και παρτιτούρες θα βρείτε.
Να θυμηθώ και εγώ να το αγοράσω ξανά :-(
καλό θα μου κάνει μια επανάληψη.

Μία διόρθωση Χαρτοπόντικα.
Στην πλάκα,
απέναντι από την είσοδο για τους Αέρηδες,
στο τέλος της Αιόλου,
είναι η πύλη των δερβίσιδων.
Η πύλη στέκει μόνο πια,
δίπλα στο μουσείο
λαϊκών μουσικών οργάνων
του Φοίβου Ανωγειανάκη.
Από το πωλητήριο του είχα μαζέψει
τους δερβίσιδες...

Ο μόνος ρεμπέτης δε, που είχε επισκεφτεί
τεκέ μεβλεβί δερβίσιδων, χανέ(=οίκο)
όπως τον λένε αλλιώς,
αλλά και συμετάσχει παίζοντας μουσική,
ήταν ο γνωστός ουτίστας
Αγάπιος Τομπούλης.
Γνωστότερος σε εμάς από τις ηχογραφήσεις του
με την Ρόζα Εσκενάζυ.
Αν έχετε δει μια φωτογραφία,
με έναν στρόγγυλο άντρα με ένα τσουμπούς,
(όργανο που ομοιάζει στην κατασκευή του ηχείου του με το πάντζο,
το υπόλοιπο με ούτι και έχει το αυτό παίξιμο)
έναν λιγνό με μια πολίτικη λύρα,
και την Ρόζα με ένα ντέφι,
αυτός ο θεόρατος είναι ο Αγάπιος Τομπούλης,
ο λυράρης είναι ο Λάμπρος Λεονταρίδης.

Να και η φωτογράφία
από τη διεύθυνση που υπέδειξε και η δέσποινα:
http://www.rebetiko.gr/photosgal_item.asp?id=316

Την καλημέρα.

6/28/2006 04:38:00 π.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Mirando, η Δόκτωρ έχει δώσει στο παρελθόν συνταγή μπισκότων με προυσαλιό που έκανε πάταγο!
Καλημέρα!
Τελικά, για να δώσεις σχήμα στην τέχνη, πρέπει να έχεις τη βοήθεια ουσιών που θα σε βγάλουν έστω και για λίγο από το σώμα σου;

6/28/2006 08:05:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Καλημέρα, Κούκλα μερακλού.

Ανώνυμε, χρωστάω να σου πω κάποια μέρα για τη Ρόζα -- στα γεράματά της τη γνώρισε καλά η μαμά.

Όχι, Χουανίτα μου, δε νομίζω. Αν κι ο Μάρκος λέει πως επιασε το μπουζουκι γιατί χασισόπινε, η δημιουργία δε συνδέεται με καμμία ουσία. Ίσως η επελευθέρωση από τις αναστολές να έχει να κανει με τις ουσίες - όμως, αυτό γίνεται και με άλλους τρόπους.

Η απιεροποίηση του βίου φέρνουν τέτοιες απόψεις στο προσκήνιο (περί τέχνης κι ουσιών). Οι ουσίες χρησιμοποιούνται όσο υπάρχει άνθρωπος, στη διαδικασία της επαφής με το ιερό και χωρίς να δημιουργούν προβλήματα. Και κατάντησαν παρανομο εμπόρευμα και πληγή που αντιμετωπίζουμε ως ανεξάρτητη της γενικότερης κατάντιας μας γιατί το αποφάσισαν οι αμερικάνοι.

6/28/2006 09:57:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

A, και, δόκτωρ, εκείνη τη συνταγούλα να την ξαναστείλετε; (συγγνωμη και για την αλλαγή φύλου -- δεν ήξερα.)

6/28/2006 09:59:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

και ενα τραγουδι για ολα αυτα. για μενα το πιο γλυκο ρεμπετικο.



Πέντε μάγκες στον Περαία

Μουσική/Στίχοι: Τσαούς Γιοβάν


Εισαγωγή:
Am Am Dm Dm G G C G C Dm E E AmAm

Am
Πέντε μάγκες στον Περαία
Am A
πέρασαν απ' τον τεκέ
Dm E
Κάποιος είπε απ' την παρέα
Dm E Am
πα να πιούμε ένα αργιλέ

Dm G
Μπήκαν μέσα να φουμάρουν
C
φώναξαν του τεκετζή
Dm E
Πιάσε ένα αργιλέ αφράτο
Dm E Am
με Περσίας τουμπεκί


Δύο τάλαρα τον δίνεις
τρία θα πλερώσουμε
Αν η γκλάβα θα γεμίσει
θα σε προτιμήσουμε

Φούμαραν και ήταν τζούρα
φώναξαν του τεκετζή
Δεν κατάλαβα μαστούρα
ήταν σκέτο τουμπεκί


Ρε συ νόμιζες πως έχεις
τίποτα κορτάκηδες
μήτε πιτσιρίκια έχεις μήτε
και πρεζάκηδες

Πάμε εκεί στο βουναλάκι
έχω ζούλα ένα αργιλέ
πάμε μάγκες να τον πιούμε
να μην πάμε στον τεκέ

Ρε συ νόμιζες πώς έχεις
τίποτα κορτάκηδες
Μήτε πιτσιρίκια έχεις
μήτε και πρεζάκηδές

Αν θα κλείσουν τους τεκέδες
Πειραιά Κρεμυδαρού
Τότε πια θα κουβαλάω
στη σπηλιά την κουρελού

6/28/2006 10:06:00 π.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας έφα...

Ανώνυμε: Στην πλάκα,
απέναντι από την είσοδο για τους Αέρηδες, στο τέλος της Αιόλου, είναι η πύλη των δερβίσιδων. Η πύλη στέκει μόνο πια,δίπλα στο μουσείο λαϊκών μουσικών οργάνων του Φοίβου Ανωγειανάκη.

Η πυλη που αναφέρεσαι είναι του Μεντρεσέ (νομοδιδασκαλείου). Ο τεκές ήταν μέσα στους αέρηδες.
Όσο για τον Μιρμίρογλου με τσάκισες γιατί είχα το αντίτυπο της πρώτης έκδοσής (όχι της επανέκδοσης) και το έχασα!!

6/28/2006 01:46:00 μ.μ.  
Anonymous Δρ. Κοτσανολόγος έφα...

Αγαπητή Mirandolina,
καλώς σας βρήκα. Σας διαβάζω πού και πού, tip από την Γκρινιάρα...
Δεύτε λάβετε συνταγολόγιο:
http://www.hungry.gr/getarticle.asp?table=forum&id=2280

Και σιγά μη μας ενημερώσετε αν σας άρεσε...

Μπορείτε να περαματιστείτε με ότι έχει έλαια φαντάζομαι, λόγω του ότι είναι λιποδιαλυτό. Εκτός και αν το έχετε ως ρίγανη. (φαντάζομαι μπριζόλες στα κάρβουνα με λαδο-"ρίγανη"... Αχαχαχα... Γέλιο που θα πέσει!!!)

Juanita cariño, πόσες και πόσες συζητήσεις έχουν γίνει γύρω από "ουσίες" και δημιουργία... Ο καθένας φαντάζομαι με την κοσμοθεωρία του. Ούτε καλώς ούτε κακώς... Μόνο νομίμως ή παρανόμως...Εκεί παίζεται ό,τι και αν αποφασίσει κανείς να κάνει. Γενικά...

6/28/2006 04:19:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Χαρτοπόντικα,
πάω πάσο.

Για το βιβλίο, ας προσέχαμε...

Κυρά, η μαμά την είχε γειτόνισσα υποθέτω. Το γράφω στο τεφτέρι για να το εξωφλήσεις το χρέος...

6/28/2006 11:52:00 μ.μ.  
Blogger 0 Comments έφα...

Έλα χωροφύλακα!

6/29/2006 12:15:00 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Λοκαντιέρα, ο Κώστας Φέρρης είναι πολύ αγαπητός μου αλλά δεν είναι γλωσσολόγος, σίγουρο αυτό. Ενώ ο Ανδριώτης κα ο Μπαμπι, είναι.

Από κει και πέρα, σίγουρα η γλωσσολογία δεν είναι χώρος βεβαιοτήτων, μπορεί να είναι και όπως τα λες. Αν και δεν βλέπω την σχέση του "μάγκα" με την κλασική έννοια (και όχι με την σημερινή) με τον αντάρτη. Βλέπω πολύ μεγαλύτερη σχέσημε τον σωματέμπορο. Τα υπόλοιπα, συγχώρεσέ με, αλλα είναι νομίζω ρομαντισμοί πολλών δεκαετιών μετά.

Καλό βράδυ.

6/29/2006 12:19:00 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Και για να συμπληρώσω την σκέψη μου, διαφωνώ ριζικά με τον τρόπο που παρουσιάζεις το όλο κλίμα της "μαγκιάς", που για μένα ήταν παθητικό (και καθόλου αντάρτικο), άρρωστο, διεφθαρμένο και αυτοκαταστροφικό.

Αλλά και πάλι, αυτή δεν είναι παρά η ΔΙΚΗ μΟΥ άποψη...

Σ:)

6/29/2006 12:22:00 π.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Γιοβάν Τσαούς ρουλζ, βεβαιως!

Χαρτοπόντικα και Ανώνυμε, εσείς πρέπει να κανονίσετε τσιπουράκι (ή μήπως αργιλέ στον Αιγύπτιο;)

Δόκτωρ, ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι που με τιμάς.

Οκομ, στα γεφύρια σε κόβω…

Γάτε, ο Κώστας Φέρρης έχει φάει χρόνια ειδικά με το ρεμπέτικο, ο Ανδριώτης κι ο Μπάμπυ όχι. Για τον Κώστα Φέρρη όλα αυτά είναι η ζωή του, για τους άλλους δυό λέξεις ακόμη σε ένα λεξικό. Το ποιον πρεπει να πάρεις πιο σοβαρα υπ όψιν είναι προφανές.

Κατά τα λοιπά, νομίζω αναπαράγεις στερεότυπα περασμένων δεκαετιών.

6/29/2006 12:47:00 π.μ.  
Blogger Big Fat Opinion έφα...

Μαύρος Γάτος έφα:

Και για να συμπληρώσω την σκέψη μου, διαφωνώ ριζικά με τον τρόπο που παρουσιάζεις το όλο κλίμα της "μαγκιάς", που για μένα ήταν παθητικό (και καθόλου αντάρτικο), άρρωστο, διεφθαρμένο και αυτοκαταστροφικό.

Παθητικό, ναι, το λέει και ο Μάρκος. Με την θετική έννοια όμως. Όπως έλεγε και ο Πασκάλ (όχι ο ιστολόγος, ο γάλλος), όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας προκύπτουν από την αδυναμία του ανθρώπου να παλουκωθεί ήσυχα στο σπίτι του . (Το "παλουκωθεί το έβαλα εγώ, για έμφαση. Αυτός λέει καθίσει).

Ήταν προβληματική η περίπτωση του "μάγκα" και του φαινομένου; Ίσως. Αλλά επίσης πρέπει να αναγνωρίσουμε τα στοιχεία που ελκύουν και σήμερα, έστω και ως "ρομαντικές εξιδανικεύσεις" που λες.

Το να πάμε στο Άμστερνταμ και να μην δοκιμάσουμε ουσίες, σημαίνει ότι δεν έχουμε την κατάλληλη κοσμοθεωρία για να τα καταλάβουμε όλα αυτά.

6/29/2006 12:54:00 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος έφα...

Επανέρχομαι γιατί με παρεξήγησες. Η κοσμοθεωρία μου κάποια πράγματα μπορεί να τα κρίνει χωρίς να τα δοκιμάσει. Έχοντας μεθύσει από αλκοόλ, δεν χρειάζεται να μεθύσω από χασίς. Έχοντας διαβάσει τις Πύλες της Αντίληψης του Αλντους Χάξλευ, και ΟΛΑ τα βιβλία του Philip K. Dick, αλλά και ολίγον από Castaneda, δεν μού χρειάζεται να δοκιμάσω παραισθησιογόνα. Για τα αληθινά ναρκωτικά, όπιο και ηρωίνη, νομίζω δεν το συζητάμε. Ούτε για τα διεγερτικά, κοκες και έκστασυ, ούτε καφέ δεν πίνω, να φανταστείς, κι όμως τους βάζω όλους τους φτιαγμένους κάτω σε τρέλλα και σε αντοχή. Ελπίζω τώρα να έγινε πιό κατανοητή η στάση μου. Να πω επίσης πως δεν κατακρίνω αυτούς που πειραματίζονται με τις ουσίες, σαφέστατα όμως κατακρίνω αυτούς που γίνονται δούλοι τους.

Μιραντολίνα μου, εφ'όσον μού απαντάς με αφορισμούς, και όχι με επιχειρήματα, πιθανόν λόγω έλλειψης χρόνου, να ανταπαντήσω κι εγώ ευφυολογώντας ότι κι εσύ αναπαράγεις στερεότυπα νεότερων δεκαετιών...

*και ναι, μάγκα ή μάγκας ήταν ο "άτακτος" στην Επανάσταση του 21, σαφέστατα όμως με την κακή έννοια, του ανεξέλεγκτου, του πλιατσικολόγου. Όχι ο "αντάρτης'. Έχει διαφορά.

6/29/2006 10:54:00 π.μ.  
Blogger 0 Comments έφα...

Kαι φυσικά υπάρχουν και οι
... japan manga

6/29/2006 09:36:00 μ.μ.  
Blogger ellinida έφα...

Οτι μάθει κανείς στην ζωή του , χρήσιμο είναι ! :)))

6/30/2006 01:56:00 μ.μ.  
Blogger nicola beerman έφα...

...βρε μαγκα το μαχαιρι σου
για να το κουσουμαρεις
πρεπει να εχεις στην καρδια φιγουρατζη
ψυχη για νατο βγαλεις...(κατι κι απο μενα μες στο κλιμα)(αλλος το'πε ,μην παρεξηγηθουμε...)

7/04/2006 12:52:00 π.μ.  
Blogger Amorgos έφα...

ok.. έλα στο hellasfun.blogspot γιά ένα ωραίο ανέκδοτο για μπάφους...

7/13/2006 02:51:00 π.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...