7.4.06

H Xρύσα κι ο Νίκος μαζί ξανά

Έγραφε η Ναυτεμπορική πως η Χρύσα Ρωμανού έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Δεν ήταν αυτό η αιτία της αναχώρησής της, όμως. Ήταν που δεν άντεχε απ’ όταν έχασε το Νίκο της. Το Νίκο Κεσσανλή. Τους χάσαμε και τους δυό μες σε τόσο λίγο χρόνο. Κι ας μη τους χάσαμε. Ποτέ δεν ξεχνάς τους δασκάλους σου. Ούτε κείνους που σου ’δειξαν ένα πρότυπο της αγάπης.

Γνώρισα τη Χρύσα και το Νίκο της στη Βαρκελώνη. Εκείνος ήταν πρύτανης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, τη Χρύσα μου τη σύστησαν ως τη σύζυγό του. Αργότερα, εκείνη την πρώτη μέρα, μου ’παν πως η Χρύσα ήταν κι η ίδια εικαστικός σημαντική.

Η Χρύσα που γνώρισα τότε ήταν η ίδια πάντα. Όπως κι ο Νίκος που γνώρισα. Συνήθως αυτό που μου συμβαίνει με τους ανθρώπους είναι πως ξεκινάω με μια πρώτη γνώμη κι ύστερα προστίθενται κι άλλα στοιχεία, πλουτίζουν οι εικόνες τους και αποκαλύπτεται η πολυπλοκότητά τους. Δεν ήταν έτσι με τη Χρύσα και το Νίκο. Από την αρχή ήταν πολύπλοκοι αλλά με έναν ευρύ κι ανοικτό τρόπο που τους έκανε απτούς. Γενναίοι και γενναιόδωροι προς τον κόσμο και προς τον καθένα. Σοβαροί και σίγουροι, γεμάτοι χιούμορ. Με μια ζηλευτή σχέση, μια μοναδική αγάπη να τους δένει. Αυτά όμως τα ανακάλυψα μετά τα εγκαίνια.
Ο Κεσσανλής είχε πάθει γαστρορραγία λίγες μέρες πριν γνωριστούμε. Οπότε, ήταν σε αυστηρή δίαιτα. Η οποία δίαιτα απαγόρευε το ουίσκυ. Η Χρύσα, κέρβερος της αγάπης της, δεν τον άφηνε να πιεί. Μα εκείνος κατέβηκε στο λόμπυ του ξενοδοχείου, δήθεν να μας πει κάτι για την Μπιενάλλε Σχολών Καλών Τεχνών που μας έφερνε εδώ, και παρήγγειλε τσάκα τσάκα ένα ουίσκυ. Χαιρόταν το βαρύ κρυστάλλινο ποτήρι, το χρώμα, την πρώτη γουλιά, σαν άτακτο παιδί που είχε κάνει σκασιαρχείο. «Μη το πείτε στη Χρύσα» μας είπε και τα ματάκια του είχαν υγρανθεί και γελούσαν. Τον μάλωσα και ανησυχούσα, όπως όλοι μας, αλλά, ε, δε θα τον καρφώναμε κιόλας. Κι ύστερα κατέβηκε η Χρύσα και παριστάναμε ότι το ουίσκυ είναι αλλουνού (δικό μου, νομίζω, αλλά δεν είμαι και σίγουρη). Κι εκείνη ήξερε και του μούτρωσε λιγάκι αλλά μετά έκανε πως τον πίστεψε και δεν τον ξανάφησε απ τα μάτια της.

Στα εγκαίνια της Μπιενάλλε ήταν πολύ περήφανος. Πολύ περήφανος. Οι δύο απόφοιτοί της σχολής στην οποία πρυτάνευε, η Άντζυ κι ο Γίγας, είχαν κλέψει την παράσταση. Την πρώτη μέρα κιόλας ερχόταν ξένα πανεπιστήμια να τους ζητήσουν να συνεχίσουν εκεί. Κι ο Κεσσανλής έγινε καλά. Έλαμπε ολόκληρος, είχε όρεξη για νυχτερινή ζωή, καλό φαί και προπαντός καλή παρέα να μοιραστεί όλα αυτά κι όλα τα άλλα των χρόνων της πρώτης δημιουργίας. Πάντα ήταν φωτεινός, αυτή τη λάμψη πάντα την έβλεπα, μα σε κάποιες στιγμές ήταν ήλιος σκέτος.

Το ίδιο βράδυ μας πήγε να μας κάνει το τραπέζι στην καλύτερη πιτσαρία της Βαρκελώνης. Ε, αφου ήθελε ιταλικό! Περάσαμε υπέροχα, έτσι κι αλλοιώς, με μνήμες από το Μάη του 68, τότε που ο φτασμένος Νίκος κι η φιλόξενη Χρύσα τάιζαν και πότιζαν την εν Παρισίοις αντιστασιακή Ελλάδα, με κουτσομπολιά μεγάλων της τέχνης, πόσους δεν είχε γνωρίσει!, με μπόλικες πίτσες, μακαρονάδες και κρασί…

Όμως δεν είναι αυτό που θυμάμαι περισσότερο. Περισσότερο θυμάμαι το βλέμμα της Χρύσας. Πως τον κοίταζε. Πώς να σας πω; Μια γυναίκα που στέκεται στα πόδια της, που έχει χτίσει, έχει γίνει αποδεκτή, έχει αγαπηθεί απ αυτόν που έχει αγαπήσει, μια γυναίκα του αυτεξουσίου, κοιτά εκείνον που του παραδόθηκε και που τον αγαπά και είναι περήφανη για τη δημιουργία του και όλος ο κόσμος της είναι αυτός ο ένας όχι από ανάγκη αλλά ως η αποκάλυψη της ωραιότητας του σύμπαντος κόσμου. Πώς να σας πω; Πως; Αυτό το βλέμμα δεν μπορώ να το ιστορήσω. Ελπίζω στους ποιητές που έρχονται.

Την επομένη πήγαμε για τάπας σε μια ταβέρνα πολύ απλή και με ωραίους μεζέδες, κοντά στη Ράμπλα. Εκεί, μας είπε, πηγαίνανε με τη Χρύσα για φαγητό όταν την κοπανούσαν από το Παρίσι και ερχόταν λίγες μέρες στη Βαρκελώνη. Τρύπα στο χρόνο, το μαγαζί δεν το ξαναβρήκα ποτέ.

Ήταν ειλικρινείς. Σχεδόν ωμοί. Με όμορφο τρόπο αν και κάποτε σοκαριστικό για τους τυπολάτρες… Ήταν κοσμοπολίτες, αλλά με περηφάνεια για τη ρίζα τους. Είχαν καταπληκτικό χιούμορ. Όσο τους έζησα μαζί, μάθαινα αυτή την ομορφιά της αγάπης τους και την ομορφιά του καθενός τους χωριστά. Έβλεπα πόσο η σχέση αυτή η μοναδική τους κράτησε νέους κι αγωνιστές. Τον τρόπο που η Χρύσα τον προστάτευε, τον φρόντιζε, τον αγαπούσε. Τον τρόπο που γύριζε σε κείνην για να στηριχθεί ή για να τη στηρίξει. Χωρίς ποτέ, ούτε στιγμή, να εκπέσουν σε μικροαστισμό.

Την προτελευταία φορά που βρεθήκαμε όλοι, ήταν για να μου δώσει κάποια έργα της η Χρύσα. Όχι για μένα – για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, για το Ιράκ. Είχε ξεκινήσει μια πρωτοβουλία από την ομάδα Καρατρανσαβανγουάρντια, να μαζευτούν έργα από πολλούς εικαστικούς, να εκτεθούν και να βγουν σε δημοπρασία για να χρηματοδοτηθεί αποστολή των ΓΧΣ στο Ιράκ.

Είχα αναλάβει σωφεράντζα. Να πάω στα σπίτια όσων ζωγράφων ζούσαν στα βόρεια προάστεια να πάρω τα έργα. Μαζί κι ο αυτοκράτωρ, που ακόμη θυμάται πως του χάιδεψε το κεφαλάκι ο Χρήστος Καράς και του πε «από σας περιμένουμε τώρα!» και πως η Χρύσα έλεγε «Άσε βρε το παιδί!» όσο εγώ τον νουθετούσα να προσέχει στο σπίτι –μουσείο των Κεσσανλή-Ρωμανού. Είχε βγάλει στο τραπέζι έργα της, λιθογραφίες, από την προσωπική της συλλογή κι από τις αρχές της δεκαετίας του 70. Έργα σπάνια, ολιγάριθμα έτσι κι αλλοιώς, από τα οποία η ίδια είχε κρατήσει μόνον ένα αντίτυπο και τώρα το έδινε για τους Γιατρούς, για το Ιράκ. Με εφηβική ζωντάνια κι αγωνιστικότητα με εμψύχωνε, διακρίνοντας μια κάποια κούραση - είχα αφήσει το σπίτι τους τελευταίο στη βόλτα μου. Με πάθος και λεβεντιά έβριζε τους αμερικάνους. Με τρυφερότητα και ζεστασιά κάλεσε τον αυτοκράτορα «να έρθεις να κολυμπήσουμε στην πισίνα όποτε θέλεις!».

Ξαναβρεθήκαμε όταν ο δάσκαλος ήταν πολύ άρρωστος. Δεν έβλεπε πολύ κόσμο. Σκεφτόταν να πάει να τον δουν γιατροί στο Παρίσι. Πήρα τηλέφωνο και πήγα. Με μάλωσαν που δεν πήρα το παιδί μαζί. Δεν ήθελα να τους κουράσει, εξήγησα – δε μπορούσα να πω τίποτε χειρότερο. Η Χρύσα τον φρόντιζε κι εκείνος αφηνόταν με ανακούφιση πια, χωρίς τάση για σκανταλιές. Αυτοσαρκαζόμενος μου είπε «κάποτε έπεφτα πάνω στα έργα μου από άποψη, τώρα πέφτω γιατί δεν με κρατάνε τα πόδια μου». Όμως ζωγράφιζε, πάλι, συνεχώς. Ποτέ δε σταμάτησε να ζωγραφίζει. Είχε κι ένα γείτονα φίλο που τον βοηθούσε.

Το γραφείο του γεμάτο χαρτιά, βιβλία, σημειώσεις. Ακατάστατο. Πίσω από το κεφάλι του, στην κατάμεστη βιβλιοθήκη, η αιώνια φωτογραφία του Πάγκαλου. Τον αγαπούσε πολύ. Τους ένωναν κοινές μνήμες άλλων καιρών. Συζητήσαμε πρώτα για το Παρίσι, τους γιατρούς, τον αναπόφευκτο Μάη και το "κοίλον της ιστορίας" του Γιώργου Καραμπελιά - τον έλεγε "Γιωργάκη" γιατί ήταν ο μικρότερος τότε στο Παρίσι.

Κουτσομπολεύαμε. Έλεγε πως, από τους κυβερνώντες τότε πασόκους, μόνο ο Πάγκαλος ήξερε από εικαστικά κι ίσως κι ο Γιάννος Παπαντωνίου που είχε την κιμπαριά να πληρώνει τα έργα των εικαστικών κι όχι να κάνει τις συνήθεις γυφτιές των λοιπών πολιτικών. Μου έλεγε για τον Σημίτη που δεν ήξερε τίποτε από εικαστικά κι απορούσε «καλά τι τη σπούδαζε την κόρη του!». Δεν τον ενοχλούσε όμως μόνο αυτό στον τότε πρωθυπουργό. Περισσότερο τον ενοχλούσε ο δήθεν κοσμοπολιτισμός, η αρχοντοχωριατιά κι ο σουσουδισμός. Μου πε πως είχαν συναντηθεί στην Ουάσιγκτον. Είχε καθήσει ο Κεσσανλής σε ένα παγκάκι στον θρυλικό κήπο του μουσείου μοντέρνας τέχνης, απολάμβανε μόμπιλε και γλυπτά του Αλεξάνδρου Καλδερ, τσιμπολογώντας ψωμάκι και τυράκι που χε φέρει μαζί του. Θυμόταν την εικόνα και χαμογελούσε σα να την ξαναζούσε να η ευτυχία ενός ανθρώπου που τον χόρτασε τα πάντα η ζωή, που μου λεγε «δε θυμάμαι ονόματα, δε θυμάμαι τι έφαγα το μεσημέρι, όμως θυμάμαι κάθε πινελιά, κάθε πινελιά σε όποιο έργο αγάπησα στη ζωή μου» και έλαμπε έτσι που σε αγκάλιαζε το φως του. Πέρασε κι ο Σημίτης, λοιπόν, από τον κήπο, αλλά δεν είδε τίποτε. Τυφλός τα ώτα... Ο Κεσσανλής τον φώναξε «να έρθει να απολαύσει τα έργα και να μοιραστούμε το ψωμί και το τυρί», μα ο Σημίτης αρνήθηκε κοιτώντας "με κάποια περιφρόνηση" το ψωμοτύρι– τίποτε δεν ξέφευγε από το μάτι του δασκάλου. «Ε, τι να περιμένεις από αυτόν τον άνθρωπο;» με ρώτησε. Κι ύστερα μου δειξε πάλι, περήφανος, τον Ντυσαν του στον κήπο και τα έργα που του έχουν χαρίσει μαθητές του, μου πε πως έχει χαρίσει ένα σωρό έργα στο ελληνικό κράτος και θα χάριζε κι άλλα παρά την αχαριστία που εισέπραξε, κάναμε κοινωνική κριτική στη Λαμπράκη Πλάκα, είπε πολύ καλά λόγια για την Άννα Καφέτση, και τότε...

τότε μίλησε η Χρύσα, τόση ώρα διάφανη, αόρατη, ο φύλακας άγγελός του, η Χρύσα των μονολεκτικών προσθηκών, της μιας μικρής διευκρίνησης που θα βοηθούσε τη ροή του λόγου του, η Χρύσα που με κοιτούσε περιμένοντας να μοιραστώ την περηφάνεια της για κείνον. Ήμουν περήφανη και για τους δυό τους. Μίλησε για να με επαναφέρει στην τάξη, να μου θυμίσει ότι είχε περάσει η ώρα κι έπρεπε να δώσω το φιλί του αποχαιρετισμού.

Φεύγοντας από το σπίτι τους, στην οδό Νίκου Κεσσανλή, χτύπησε το κινητό. Είπα στον αγαπημένο που πήρε τηλέφωνο πως, ένοιωθα ευτυχισμένη, πως είδα να ανοίγουν οι ουρανοί. Όπως τους ανοίγουν η αρχοντιά κι η γενναιοδωρία των χορτάτων και πολύπειρων ανθρώπων. Ο άρχοντας Κεσσανλής κι η αρχόντισσά του.

Ύστερα βρεθήκαμε μόνο με τη Χρύσα. Χωρίς το Νίκο της. Στην κηδεία η Χρύσα είχε γείρει. Είχε γεράσει. Είχαν ξαφνικά έρθει τα χρόνια στην πλάτη της, βαριά κι ασήκωτα. Και δεν είχε κανέναν να τα μοιραστεί. Μας αναζήτησε και μας φίλησε, όμως. Τα μάτια της, τα τεράστια μάτια της κι η γενναιότητά της είναι οι τελευταίες μνήμες.

Τους αγαπάω μαζί. Τη Χρύσα και το Νίκο. Ήταν άπιστοι, αλλά ευτυχώς υπάρχει Θεός κι έτσι τώρα ξαναβρίσκονται μαζί και είναι ευτυχισμένοι. Κι αυτή τη στιγμή, που ο Νίκος διαβάζει τα περί Θεού ρίχνει δυό βρισιές- ζεϊμπέκικο στην μπλογκοπίστα και γελάει και ίσως θέλει πάλι "να πιάσει ένα σπρέυ και να γράψει 666". Η Χρύσα τον κοιτάει. Με κείνα τα μάτια. Με κείνον τον τρόπο. Χαμογελάω κι έχω έναν κόμπο στο λαιμό.

Από την κορφή: η Χρύσα από το Νίκο, έργο της Χρύσας, ο Νίκος, η Χρύσα, έργα του Νίκου. Το πιο γνωστό εν Ελλάδι έργο του Νίκου, στολίζει το σταθμό της Ομόνοιας. Οι εδώ φωτογραφίες είναι απο το ουεμπ, και κυρίως από άρθρα για το Νίκο και τη Χρύσα από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

28 σχόλια. Εσείς τι λέτε;

Anonymous Basileios / tzitzikos έφα...

δεν ξέρω ποιος ήτανε ο σκοπός σου με το κείμενο αλλά μου άφησες μια γλυκειά μελαγχολία και μια (εντελώς προσωπική) αισοδοξία για την ζωή. Η ιστορία με το ψωμοτυράκι και τον Σημίτη είναι σκέτος καζαντζάκης...

Καλημερούδια σου

4/07/2006 08:53:00 π.μ.  
Blogger mosaic έφα...

μ άρεσε πιο πολύ αυτό το "ήταν άπιστοι, αλλά ευτυχώς ο θεός υπάρχει οπότε τώρα χορεύει ζεμπέκικο".διάβαζω τελευταία ένα εξαιρετικό βιβλίο που λέγεται "θάνατος-μια αλλαγή ζωτικής σημασίας" και η συγγράφεας μια ελβετίδα ψυχίατρος που έζησε όλη της τη ζωή πάνω από κρεβάτια ετοιμοθανάτων μελετώντας το Πέρασμα τους, έλεγε ότι θα θέλε να βλεπε τη φάτσα αυτών που δεν πιστεύουν όταν πάνε Απέναντι.

κατα τ άλλα:δεν έχω ιδέα για τον κόσμο που περιγράφεις.θα θελα να χα όμως.φαίνεται όμορφος πολύ!

τον κεσανλή τον είδα μια φορά να δίνει συνέντευξη στην τηλεόραση.μού έμεινε.

είχε 3 πράματα ταυτόχρονα:πάθος, πνευματικότητα και σωματικότητα.σαν σωματικότητα εννοώ ότι φαίνονταν άνθρωπος φιλήδονος αλλά και περήφανος γι αυτό.

τα χε ενώσει δηλαδή:ψυχή, σώμα, πνεύμα.μπράβο του!

μπράβο και σε σένα.που ξέρεις να αγαπάς αυτά που συνάντησες.

και να μας κάνεις κοινωνούς μιας ελλάδας νομίζω άγνωστης, παρεξηγημένης("κουλτουριάρηδες") και φοβάμαι υπερβολικά πολύτιμης για να θάβεται συνεχώς.

συνέχισε έτσι.

4/07/2006 08:58:00 π.μ.  
Blogger Art Attack έφα...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

4/07/2006 10:05:00 π.μ.  
Blogger trol έφα...

πανέμορφο post και πολύ συγκηντητικό!

4/07/2006 10:07:00 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος έφα...

Ο δάσκαλος, κι ο άνθρωπος...

4/07/2006 10:10:00 π.μ.  
Blogger Γιουτζίν έφα...

"και όλος ο κόσμος της είναι αυτός ο ένας όχι από ανάγκη αλλά ως η αποκάλυψη της ωραιότητας του σύμπαντος κόσμου"
για να μη μιλήσω για την τελευταία παράγραφο (και αντιγράψω όλο το ποστ)

Ευχαριστούμε πάλι Μιραντολίνα

4/07/2006 10:24:00 π.μ.  
Blogger Pan έφα...

Ίσως σε στεναχωρήσω κάπως, αλλά νομίζω ότι αυτή σου η δημοσίευση ήταν ο καλύτερος επικήδειος. Και αυτό γιατί ήταν τρυφερή, προσωπική αλλά και αντικειμενική.
Να προσθέσω και εγώ, ο ελάχιστος, μία ιστοριούλα για τον Σημίτη; Πριν από κάποια χρόνια είχαμε πάει με τον Παναγιώτη, ένα φίλο, στο Εθνικό, στην Αγίου Κωνσταντίνου να δούμε το Αγάπης Αγώνας Άγονος(καταπληκτική μετάφραση, δεν βρίσκεις;). Με το που φτάσαμε εκεί κάμερες, αστυνομίες, παρατρεχάμενοι, κ.τ.τλ., "Οχ", λέω στον Παναγιώτη, "Κάποιος 'μεγαλόσχημος' θα έρθει και δεν θα μπορέσουμε να ευχαριστηθούμε την παράσταση." "Έλα," μου λεει εκείνος, "μην αρχίσεις τις γκρίνιες πάλι." Μπήκαμε στον προθάλαμο,ήρθε ένας 'αγγελιαφόρος', μας ζήτησε να καθίσουμε. και μερικά δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσει η παράσταση μπήκε ο Σημίτης με την Δάφνη.
Καταπληκτική η παράσταση, ιδιαίτερα η Ναυπλιώτου που έπαιζε την Πριγκίπισσα της Γαλλίας, ο κόσμος ξεραινόταν στο γέλιο, κρατούσαν τις κοιλιές τους, βηξίματα, πανικός, και ο Σημίτης με το στραβό και ανάποδο γελάκι, και τις ελιές τριγύρω να μου θυμίζει τον Κουασιμόδο! Και το χειρότερο; Η Δάφνη δεν έμοιαζε καθόλου με την Εσμεράλδα, μάλλον gargoyle της Παναγίας των Παρισίων μου θύμιζε!
Επανερχόμενος στην ουσία, συμφωνώ με τον mosaic. Θα ήθελα πάρα πολύ να γνωρίσω αυτό τον κόσμο που περιγράφεις τόσο καταπληκτικά.
Να σε ικετεύσω να προσπαθήσεις για βιβλίο; Οτιδήποτε, ακόμα και για παιδιά του νηπιαγωγείου αν βγάλεις, εγώ θα το αγοράσω, θα το διαβάσω και μετά θα το κάνω δώρο σε όλα τα ανίψια μου.

4/07/2006 11:30:00 π.μ.  
Blogger Ημίαιμος-Imiaimos έφα...

Άφησαν, όμως, πίσω τους... Και δεν λέω μόνο για τα έργα...
(είδες, το βλέπουν κι άλλοι ότι με τον τρόπο που ζωγραφίζεις τα λόγια σου, βγάζεις αισιοδοξία από τη θλίψη!)

4/07/2006 11:40:00 π.μ.  
Blogger Paganini έφα...

Tυχεροί οι μαθητές που έχουν τέτοιους δάσκαλους.
Καλότυχοι και οι δάσκαλοι που μπορούν και εμπνέουν τόση αγάπη στους μαθητές τους.
Τυχεροι κι εμείς που μοιράστηκες μαζί μας αυτές τις μνήμες .

4/07/2006 12:05:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

Συγνώμη που θα καταλάβω κι'άλλο από τον πολύτιμο χώρο σου, αλλά δεν αντέχω, πρέπει οπωσδήποτε αυτό να το σχολιάσω.
Διάβασα τα όσα έγραψαν Τα Νέα στο link σχετικά με την Χρύσα. Χωρίς ίχνος έμπνευσης, στείρο, χωρίς υποψία φαντασίας, ούτε κάν ελάχιστη γνώση σχετικά με την γυναίκα και την δουλειά της. Σίγουρα, πάντως, εμένα που δεν είμαι τόσο εξοικειωμένος με το έργο της δεν μου έδωσε ούτε καν μία αίσθηση της σημασίας της Χρύσας, για να μην επεκταθώ στην - αμφίδρομη φυσικά -επιρροή που είχε πάνω στον Κεσσανλή, την οποία τόσο έξοχα έδειξες.
Αδικεί κατάφωρα, τόσο την ίδια την καλλιτέχνιδα, όσο και εσένα, που έγραψες αυτό το καταπληκτικό κείμενο.

4/07/2006 12:52:00 μ.μ.  
Blogger newManifesto έφα...

αλήθεια τι είναι αυτό το comment moderation?

4/07/2006 01:10:00 μ.μ.  
Blogger Katerina ante portas έφα...

Η καλύτερη αναφορά, ακόμα και από εκείνες που εσύ προτείνεις να διαβάσουμε, για τους καλλιτέχνες, που περνούν "διαβασμένοι" στην Αθανασία.
Ανθρώπινη αλλά και συγκρατημένη η προσέγγιση, ώστε να τους δούμε σαν σύνολο και την καθημερινή τους πλευρά μη παραγνωρίζοντας και την καλλιτεχνική ιδιοφυία τους συνεκτιμώντας!
Σε ευχαριστούμε!

4/07/2006 01:29:00 μ.μ.  
Blogger Πάνος έφα...

Ο θαλασσινός άνεμος και η δροσιά της αυγής
υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανείς


Γιώργος Σεφέρης

4/07/2006 01:29:00 μ.μ.  
Blogger Juanita La Quejica έφα...

Θα συμφωνήσω με τον pan, κείμενο γραμμένο από την καρδιά, χωρίς υπερβολές, όπως του πρέπει.

4/07/2006 01:53:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Σκοπός μου, Βασίλειε, ήταν να τους τιμήσω. Γιατί μου στάθηκαν πολύτιμοι.

Μωσαικέ αυτοί ήταν όμορφοι και δημιουργικοί. Δεν είναι όλοι έτσι. Έχει κι άλλους όμως, και ναι, αποτελούν μια μυστική Ελλάδα (κάθε φορά με εκπλήσσει η ευαισθησία σου, πως διαβάζεις κάτω από τις γραμμές και πως διάβασες το δάσκαλο στην τουβουλα). Δεν βρίσκουν θέση στην τηλεόραση εύκολα τέτοιοι άνθρωποι. Το καλό είναι πως, ως βασιλιάδες των τρελλών, είναι σίγουροι για την αξία του έργου τους κι επιμένουν.

Αρτάκη μου, ναι, να γράψουμε και να τιμήσουμε όση ομορφιά αξιωθήκαμε. Έτσι πρέπει. Ειδικά εσύ, που είσαι δημιουργός – εγώ, μια ζωή μεταπράτης...

Τρολ, Λαμπρούκο, Γιουτζίνη μας, Παγκανίνι, Κατερίνα ‘μαμά‘ μας, Χουανίτα ευχαριστώ και: μακάρι να μπόρεσα να περιγράψω το ένα δέκατο από όσα σήμαινε η αγάπη τους.

Παν, αυτό ήθελα. Να μοιραστώ αποχαιρετώντας. (Απορώ πως τον αντέξαμε αυτόν τον Σημίτη, το γερολαδά της πολιτικής…). Ακόμη υπάρχουν αντιστάσεις σε αυτό τον τόπο, Δόξα τω Θεώ. Γι αυτό ακόμη υπάρχει κι αυτός ο κόσμος. Και γι αυτό σώζεται ο κόσμος ακόμη. (Τι βιβλίο βρε; Δώσε μια εκτύπωση! :-) [Οι ελληνικές εφημερίδες δεν συνηθίζουν τα obituaries.]

Ημίαιμε, εγώ εδήλωσα εξ αρχής τσιφτευτελής και χαζοχαρούμενη κι αμαρτίαν ουκ έχω (σοβαρά: σε ευχαριστώ – τώρα στα δύσκολα είναι να κρατήσουμε, μετά θα έρθει η γιορτή, που θα πάει. Και θα γίνω τσιφτετέλι κανονικό, όπως μου αρμόζει!).

Μάνι μου, είναι κάτι που θα βγάλω μετά την εκδίκαση της αγωγής που λέγαμε. Σχώρνα με, αλλά δεν την αντέχω τη μικρότητα κι η άτιμη τρέφεται από τη δημοσιότητα.

Πάνο έτσι ακριβώς. Σπουδαία προσθήκη. Να σαι καλά.

4/07/2006 02:40:00 μ.μ.  
Blogger Pan έφα...

"...εγώ, μια ζωή μεταπράτης..." Νομίζω ότι αυτό που σε περιορίζει στον ρόλο του μεταπράτη είναι μόνο ο εαυτός σου.
Έχεις όλα τα χαρακτηριστικά να γίνεις δημιουργός: φαντασία, ευαισθησία, τρυφερότητα, ιδέες. Το μόνο που χρειάζεται είναι τόλμη. Άλλωστε,ήδη έχεις την εμπειρία της έκθεσης, μέσα από το blog, οπόταν μην μασάς!

4/07/2006 03:09:00 μ.μ.  
Blogger αμβρόσιος έφα...

τις μέτρησες καλά τις λέξεις αυτή τη φορά μιρανδολίς, ίσως περισσότερο απο κάθε άλλο σου πόστ που διάβασα.
και βγήκε σεβασμός και αγάπη για αυτούς που μιλάς

4/07/2006 05:08:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος έφα...

Ποτέ δεν ξεχνάς τους δασκάλους σου. Ούτε κείνους που σου ’δειξαν ένα πρότυπο της αγάπης.

Ναι! Οι δάσκαλοι, όχι των λόγων, αλλά των παραδειγμάτων.
Συγχώρα με, θα αλλάξω μέσα στο νου μου το "Ούτε" με το "Ιδίως".

4/08/2006 03:07:00 π.μ.  
Blogger Rodia έφα...

Η ΧΡΥΣΑ ΖΕΙ

4/08/2006 03:54:00 π.μ.  
Blogger lemon έφα...

Ο τίτλος σου Μιραντολίνα, ο τίτλος σου είναι όλα...Πέρα απο τους δημιουργούς, και την τέχνη, πέρα απο τους χαρακτήρες, εγω μένω (όπως πάντα) στον άνθρωπο.
Στον άνθρωπο που μένει μισός οταν φεύγει το άλλο του μίσο (πώς θάρθει ο καιρός που όλοι θα το αντιμετωπίσουμε αυτό, πως? Αλλα μετά, μετά θα είμαστε για πάντα μαζί εε?).

Την Χρύσα και τον κύριο Κεσσανλή τους έμαθα απο μια συνέντευξη (ίσως πριν το 80, μάλλον στην "Γυναίκα") κι απο τότε κάποια άκρη του μυααλού μου παρακολουθούσε πάντα-με έκπληξη την πορεία τους-που δεν χώρισε όπως άλλων διάσημων ζευγαριών.
Να ξέρεις όμως-σαν σχήμα οξύμωρο το καταθέτω-, οτι δεν ξέρω τίποτε για την τέχνη τους, δυστυχώς...

Είσαι τυχερή που τους γνώρισες προσωπικά :)

4/08/2006 11:18:00 π.μ.  
Blogger Angelito έφα...

Έβγαλα το κείμενο στον "τάκο" χωρίς να το διαβάσω mirandolina(ο χρόνος μπου είναι λίγο στενός τελευταία!) αλλά σήμερα που είχα χρόνο πέρασα από τους Καμίλο - μεγάλη κουβέντα άνοιξε! - και ήρθα εδώ στου Νίκου και της Χρύσας να τους γνωρίσω κι αυτούς, όπως τόσους άλλους ανθρώπους που μας γνώρισες. Στο κείμενο δεν ένοιωσα θλίψη - μοναδική θλιβερή στιγμή η αναφορά στον "τάπερμαν"!- συγκινήθηκα όμως και κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να γνωρίσεις τους μεγάλους μας καλλιτέχνες από κοντά, να τους ζήσεις σαν ανθρώπους...
Είμαι τυχερός που Σάββατο πρωί αντί για εφημερίδα είχα να διαβάσω κάποιο δικό σου κείμενο! Κι ας μην σκαμπάζω γρι από τα εικαστικά...Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε και να μου φιλήσεις τον Αυτοκράτορα!

4/08/2006 01:13:00 μ.μ.  
Blogger Μαύρο πρόβατο έφα...

...κατά περίεργη σύμπτωση, πριν λίγες μέρες διάλεξα από τα ράφια μου το άλμπουμ που είχε επιμεληθεί η Καφέτση, στον "Εξάντα". Το χάζεψα πριν να με πάρει ο ύπνος - την άλλη μέρα, διάβαζα για το θάνατο της Χρυσιήδας...

Συγχαρητήρια για το θέμα, αλλά και το γραφτο!

4/08/2006 06:46:00 μ.μ.  
Blogger Composition Doll έφα...

Απόλαυση να σε διαβάζω πάντα, πάντα!

4/09/2006 09:22:00 μ.μ.  
Blogger hellas bloggers έφα...

Ελα να μοιράσουμε MP3, να ανταλλάξουμε απόψεις, σκέψεις και να γνωριστούμε καλύτερα,
σε πραγματικό χρόνο!

Μπές στο Soulseek, στα δεξιά σου έχει μια στήλη με rooms, πάτησε πάνω στη λέξη με δεξί κλίκ, εκεί θα δείς το create room, πάτησε και γράψε μέσα την λέξη Hellas_Bloggers. Αυτό θα σε οδηγήσει στο πρώτο chat room των Ελλήνων bloggers!

[διέδωσε το με τη σειρά σου και συ, αν το επιθυμείς]

4/09/2006 10:22:00 μ.μ.  
Blogger Mirandolina έφα...

Παν, μια χαρα είναι το μπλογκιν, ας μείνουμε εδώ, που μας θυμίζει και πως γνωριστήκαμε βρε παιδί μου! (γελάω χαρουμενη και σ ευχαριστώ!)

Αμπρόζ μου, Ροδια, Ανχελίτο που με κακομαθαίνεις, Πρόβατε, Κούκλα, ευχαριστώ.

Ανώνυμε, εδώ μεν συμπίπτουν οι δάσκαλοι και οι δείξαντες, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα. Όμως κι η μία «ιδιότητα» είναι αρκετή για να μη ξεχάσεις. Αυτό ήθελα να πω.

Λεμον, βάζω το χέρι μου στη φωτιά σου λέω: μετά θα είμαστε πάντα μαζί.

Ελλας ευλόγερ, σε κόβω εκτός θέματος, αλλά χαλάλι.

4/10/2006 08:21:00 π.μ.  
Blogger lemon έφα...

χαχαχαχα, απίστευτη απάντηση στον ελλάς ευλόγερ, είσαι φοβερή!!!

4/11/2006 12:23:00 π.μ.  
Anonymous Godot έφα...

Πολύ χαίρομαι που σε βρήκα και σε διαβάζω.
Αυτό.
Καλημέρα.

4/13/2006 09:05:00 π.μ.  
Blogger mauvais garçon έφα...

Μυστήριο πράγμα ο άνθρωπος. Αταξία και φως η καρδιά του. Τάξη και σκοτάδι οι φόβοι του. Η Χρύσα άγγιξε την πληρότητα κι αυτό το μοιράστηκε όσο χρειάστηκε, με όσους το άξιζαν. Όμως κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι που μόνο από την κλειδαρότρυπα μπορέσαμε να μυρίσουμε τις εμμονές της - αυτές που αποτύπωσε στις εικόνες των μεκανό και στα κολλάζ και τα ντεκολάζ της, έχουμε κερδίσει. Egalement, ένα ευχαριστώ σ' εσένα. Γιατί επιβεβαίωσες όσα υποψιάστηκα.

4/14/2006 12:27:00 μ.μ.  

Την καλή σου την κουβέντα


πίσω στην κουζίνα...