Iστορίες για άτακτα παιδιά – Παραλειπόμενα Ι
![](http://static.flickr.com/59/156669372_85d494f5ab.jpg)
Δεν υπήρχαν τότε ιδιωτικοί σταθμοί. Υπήρχαν μόνο τα κρατικά κι οι πειρατές. Είχαμε μια περίεργη συχνότητα στα βραχέα. Στους 1044. Με κυνηγούσε αυτός ο αριθμός πάντα – άλλη ιστορία αυτή, άλλη φορά. Κάναμε περίεργες εκπομπές. Κάτω απ το φως του φεγγαριού, σε μια παλιά έρημη αποθήκη... Μιλούσαμε για τους ήρωές μας. Κι ο Χάμμιλλ ήταν ένας απ αυτούς. Όμως, όσο κι αν μου άρεσε, το δικαίωμα στη συνέντευξη που μας προσφέρθηκε το ’χε ο Χρήστος. Εδώ επρόκειτο περί λατρείας. Ο βαρύς κι ολιγόλογος φίλος μου, βαθύτατος γνώστης της μουσικής, ανατρίχιαζε κάθε φορά που έλεγε το όνειρο της ζωής του: να ακούσει ζωντανά το Betrayed. Ουτοπικός. Δεν το έλεγε αυτό το τραγούδι ο Χαμμιλλ. Ποτέ. Δεν υπήρχε περίπτωση. Ήταν το δικό του τραγούδι, δεν μπορούσε να το ξαναμοιραστεί. Κι ήταν και το τραγούδι του Χρήστου που ονειρευόταν το αδύνατο.
Believed in princes and princesses, kings and queens -
Now I find they're all human inside,
All bitterness and pride,
So why shouldn't I be like that too?
It seems that I've forgotten all I tried so hard to learn;
It seems there's not an ounce of love or trust
anywhere in the world.
![](http://static.flickr.com/60/156669370_f8262ac5a2.jpg)
To embed in your back our of revenge, or spite,
Or indifference, or lack of other things to do -
In the end who's going to be a friend for you
When they kick you in the guts as your hand
holds out the pearl?
It seem that there is nothing left but
hatred and lust in the world.
![](http://static.flickr.com/49/156669369_0ff908f198_m.jpg)
I've only wound up betrayed.
It's all been absolutely worthless -
All the efforts I've made to be gentle and kind
Are repaid with contempt,
Degraded by sympathy, and worthless kindness
And love that isn't meant.
Παρέδωσα. Παρεδόθην. Περίπου ένα μήνα μετά – μετά από ξενύχτια και δυσκολίες και πείσμα που δεν οδήγησε πουθενά – στέλνω στον Πέτρο ένα απολογητικό γράμμα, τσάτρα πάτρα μεταφρασμένους δυο τρεις στίχους, ένας σωρός μισές εξηγήσεις, συμπληρώνω παραμύθια και ιστορίες ρεμπέτικες. Ήμουν πολύ μικρή για να σκεφτώ να κρατήσω αντίγραφο… Άσε που το έγραψα στο χέρι κι όχι στη γραφομηχανή. Το χα σκεφτεί, είχα και καρμπόν, αλλά μου φάνηκε αγένεια. Θα γελούσαμε πολύ αν το είχα κρατήσει. Στο "καϋμός" και στο "αμάν" είχα γράψει σωρό -το θυμάμαι. Και μιαν αναφορά σε μια χούφτα δικούς του στίχους. Δικούς του και του Χρήστου.